28/07/2021
On cloud 9 🤍
& weirdly enough I had to learn to accept that.
Ik deel vaak over hoe belangrijk ik het vind dat je je ruimte inneemt. Dat je jezelf niet kleiner mag maken omdat het confronterend zou kunnen zijn voor anderen. I preach to show up in all your glory.
‘Ik zou nog 20 jaar zwanger willen zijn’ heb ik al meermaals gezegd & ik meen het. Maar toch merk ik dat ik precies niet echt alles durf delen. Dat ik sneller de ongemakken, de steunkousen en de nood aan een occasioneel dutje deel, dan hoe zalig ik het eigenlijk echt vind.
Er hangt naast geluk ook zoveel verdriet rond zwanger worden, zijn & blijven.
Ik vind het helemaal geweldig dat we veel eerlijker zijn over hoe we ons voelen, the good, the bad & the ugly. Ik wil geen onrealistisch beeld meegeven over zwanger zijn, want ik hoor ook van zovelen hoe moeilijk het is. Alleen, kan ik daar niet echt over meespreken en merk ik dat ik daardoor zelf twijfel aan ‘hoe herkenbaar is het?’, ‘zou ik dat wel delen? Wil geen fout beeld meegeven’.
Maar als ik dan eerlijk wil zijn, wil ik ook van de daken roepen hoe geweldig het is & zocht ik zelf rolmodellen die zo lovend zijn over hun zwangerschap. Die hun bevalling als het meest empowering moment van hun leven hebben ervaren, die kunnen genieten van the fourth trimester op hun eigen tempo & hun postpartum lichaam omarmen.
En weetje, misschien ben ik dát dan wel gewoon voor zwanger zijn? (& hopelijk de rest ook)
Voorlopig negeer ik dus even alle
‘Wacht maar, komt nog wel’
‘Natuurlijk bevallen? We zullen nadien nog wel eens babbelen’
‘Ge kunt niet alles hebben’
‘Ja da zegt ge nu’
& durf ik geloven dat het wel kan & blijf ik eerlijk delen, maar dus ook guilt free the good! 🤍
P.S. als je het helemaal niet fijn vind, negeer dan ook maar keihard alle comments zoals ‘ja maar je krijgt er zoveel voor in de plaats’ & voel je gewoon zoals je je voelt. 🤗