Vlecht.Werk

01/10/2025

Samen maken we ruimte.

Voor zachtheid.
Voor verbinding.
Voor meer mogen en minder moeten.

Je bent welkom:

Zondag 12 oktober
13u tot 17u (doorlopend)
Sint- Annakapel in Dentergem

31/05/2025

Benieuwd naar wat ik vanuit mijn eigen vlechtwerk voor andere kan betekenen? Deze namiddag tussen 14u en 15u vertel ik er over bij FM Gold.

Heel benieuwd wat jullie ervan vinden!

Fien Braekevelt .werk is te gast bij Annelies, zaterdag tussen 14 en 15 u.
Fien vertelt over hoe haar leven, onverwacht, een nieuwe wending kreeg.
Fien begeleidt mensen tijdens momenten die je wilt koesteren in het leven, zowel van vreugde als verdriet.

03/03/2025

[Complimenten] Twoape, tegoare, bluvn goan.

Complimentendag. Ik heb er niet veel mee. Zo van die dagen voor dingen die eigenlijk doodgewoon zouden moeten zijn. Doorgaans toch, want vandaag jeuken mijn vingers. Ze willen schrijven, onderlijnen en markeren. Datgene wat ik de afgelopen twee weken van dichtbij mocht aanschouwen. Hij, die ik langsheen verhalen groot en klein, bij afscheid mocht leren kennen.

Ik leefde mee met een organisatie geraakt tot in de kern door het verlies van één van hen. Een collega, een vriend, een mensenmens pur sang. Veel te vroeg en veel te plots.

Complimenten aan zij die als echte leiders hun rug rechten. Daar waar het leven zich op z’n lelijkst laat zien, tijd en ruimte maken om alles er te laten zijn. Zelf ook voortdurend balanceren tussen remmen waar nodig en versnellen waar mogelijk. Steeds vanuit diezelfde diepgewortelde menselijkheid.

Complimenten aan zij die vooroplopen. Die trekken en duwen daar waar een g*t geslagen is. Zij die een locatie zoeken, een uniek buffelbiertje laten brouwen, met een inklapbare loopband zeulen, woordenwolken maken, podcastfragmenten verzamelen, bierviltjes beschrijven, een goed doel uitkiezen, foto’s printen en nog zo veel meer. Zij die doen wat allerminst evident is. Werkgroep event of niet.

Complimenten aan zij die deelden. Met me in gesprek gingen over hoe hij hen vleugels gaf met een simpele oe is’t of een zorgvuldig getimed telefoontje. Dat ze met hem ook een stukje dromen verliezen, over al wat nog komen zou. Hoe het hen als teamlid en als mens uit evenwicht brengt. De dingen voor altijd anders zullen zijn.

Complimenten aan zij die rechtstonden. Het podium pakten met f***t, klarinet, piano en penselen. Zij die zorgden voor extra zachtheid om in te landen. Op momenten dat het verdriet keihard binnenkomt.

Mijn complimenten aan hen.
Stuk voor stuk.
Daar zijn.
Samen.
Dat was alles.

Twoape. Tegoare. Bluvn goan.

Dat hij potverdikke ook trots zou zijn.

Liefs,

Fien

Locatie: .be
Krachtpot:

31/12/2024

Oudejaarsavond.
De gourmetschotel voor fijnproevers opgehaald bij de lokale slager. Vuurwerkpijlen in aanslag. De laatste hand leggen aan het lijstje met goeie voornemens.
Of laat ons zeggen, recupereren van wat vorig jaar niet helemaal is gelukt.

De kroost is alvast enthousiast bij het idee dat ze minstens tot middernacht mogen opblijven. Ah ja, want dan tellen we af naar het nieuwe jaar. En dat willen ze voor geen geld van de wereld missen. Ik voel nu al druk om dat punt te halen.
De vorige jaren was het telkens nipt. Dan kroop ik net wat vroeger onder de lakens, om uiteindelijk gewekt te worden door felgekleurde knallen. Happy New Year!

Ik kijk uit naar 2025.
Naar hoe onze familie opnieuw een kleintje zal verwelkomen.
Mijn eigen kinderen zullen bloeien.
Naar hoe de pubers van mijn broer groeien naar volwassenheid.
Hoe mijn wederhelft zeven dagen zal lopen zweten in de woestijn van Marokko. Fel aangemoedigd door het thuisfront.
En ik met Vlechtwerk een eigen plek te bouwen heb.

Maar ik voel ook dat 2025 opnieuw een jaar wordt zonder. En dat piekt.
Dus voorlopig geen swingende danspasjes hier. Geef mij maar kalm kabbelend.
Net de grens van 1 januari over. En van daaruit zie ik wel weer.

Het is ok.

24/12/2024

“Gij kunt het nogal uitleggen, ze.”

Mijn oma Lieveke was daar nogal stellig in. Het was dan ook niet zo vergezocht dat ik professioneel steeds paden opzocht die met communicatie werden geplaveid.
Dat ik uiteindelijk als lector bij Hogeschool VIVES terechtkwam, was voor wie me kent al helemaal geen verrassing. Al had oma Lieveke – tussen ons gezegd en gezwegen – wel een rijkgevulde carrière als advocaat voor mij in gedachten.

Gekweekt in warme West- Vlaamse ondernemersgrond. Doordoen, niet opgeven, blijven wroeten kreeg ik met de paplepel mee. Vlecht- WERK is dan ook niet toevallig gekozen. Dat ik dat graag met woorden doe, lijkt echter op het eerste zicht enkele generaties te hebben overgeslagen.

En toch, zit die liefde voor verhalen en vertellen, diepgeworteld in mijn zijn. Ik noem het graag een vuurtje dat onophoudelijk blijft smeulen en oplaait op die momenten waar wat vanbinnen speelt een weg naar buiten zoekt.

De voorbije jaren hebben me niet gespaard. En het is daar, op de meest hobbelige en uitdagende wegen, dat ik mocht ontdekken dat in mijn woorden niet enkel een passie huist, maar tegelijk een zachte kracht. De kracht van stilstaan en benoemen, wat ons evident of toch zo onwaarschijnlijk moeilijk lijkt.

Dat is wat ik doe. Op momenten dat er een g*t geslagen wordt. Dat gemis en verdriet de bovenhand nemen.

Ik wandel mee.
Ik luister.
Ik ontmoet wie er niet meer is.
Ik breng samen.
Ik schrijf.
Ik vertel.

Omdat ik zelf heb gevoeld hoe belangrijk een persoonlijk afscheid is. Als eerbetoon aan de mens die we verliezen en als ankerpunt voor degene die de leegte moeten dragen.

Ik geloof oprecht dat het anders kan.
En daarom doe ik het ook anders.
Vertrekkend vanuit wat echt telt.
De liefde.

Altijd & Overal.

23/12/2024

Eerlijk, ik ben nooit de grootste fan van de kerstperiode geweest. Het voelt vaak geforceerd om op een kleine veertien dagen tijd een berg aan gefrituurde hapjes, garnalencocktails, rood vlees met veenbessenssaus, aardappelkroketten, boontjes in spek, Vienneta en kerstbuches voor de kiezen te krijgen.

Dat én de eindeloze chitchat over koetjes en kalfjes met mensen die je enkele dagen daarvoor nog over net dezelfde onbenulligheden sprak. Dus neen, sowieso niet mijn meest favoriete periode van het jaar. Met alle respect voor de kerstfans onder ons.

En dan plots een lege stoel aan die feesttafel. Dat is allerminst bevorderlijk voor de sfeer en gezelligheid.
Het kerst-missen is wel degelijk een ding.

Hoe luider het gelach, hoe luchtiger de biscuit, hoe lichter de versiering, hoe oorverdovender de stilte, hoe zwaarder de rugzak en hoe donkerder het verdriet. Want datgene waar er ogenschijnlijk geen ruimte voor is, eist die op deze dagen des te sterker op. Niets is zo aanwezig als datgene dat afwezig is.

Wees mild.
Voor jezelf.
Voor de ander.
Het mag er allemaal zijn.

De spetterende toast op een nieuw jaar
én het verdriet om wat ook dit jaar niet meer terugkomt.

Het is ok.

21/12/2024

21 december.
De dag waarop mijn broer voor het eerst het licht zag.
Vandaag wordt hij 45.
En toch ook weer niet.

21 december.
De dag van de Winterzonnewende.
Als markering van de langste nacht.
Vieren dat na een periode van duisternis, het licht nadert.

21 december.
De dag dat ik mijn rug recht.
Omdat ik voel dat ik dit écht te doen heb.
Vanuit mijn eigen verhaal, meevoelen met dat van anderen.

Ik vlecht met woorden.

Met liefde als rode draad verzamel ik jullie verhalen op momenten dat vreugde gevierd mag worden en verdriet plaats mag krijgen.
Als storyteller en ceremoniespreker schrijf ik, spreek ik, sta ik stil en benoem wat ons vaak o zo evident lijkt. Ik geef op grote dagen woorden aan wat van binnen speelt.

Ik vlecht met emoties.

Alles mag er zijn. Het klinkt vanzelfsprekend, maar dat is het allerminst. Het leven is niet altijd een feestje, ook al hang je zelf de slingers op. Ik leerde met vallen en opstaan dat we tijd en ruimte mogen maken voor wat er is. Van een aanstekelijke schaterlach tot het in stilte wegslikken van tranen. Ik ben graag jouw klankbord bij verdriet.

Ik vlecht met mensen.

In woorden en emoties schuilt de zachte kracht van verbinding. Als we als familie, vrienden, buren, school, jeugdbeweging, collega’s, werkgever het verdriet van de ander erkennen, maken we echt een verschil. Ik denk graag met je mee hoe we dat in jouw (werk)omgeving kunnen aanpakken.

Ik vlecht.
Jij vlecht.
Wij vlechten.

PS: Alle liefs voor Suzan van die beeld gaf aan mijn taal.

20/12/2024

Er zijn momenten dat ik wou dat er een vetgedrukte zwarte K op mijn voorhoofd stond. Dat het in een oogopslag duidelijk zou zijn dat ik mijn broer, Kevin, mis.

Hoe onder de opgetrokken mondhoeken en de kraaienpootjes ook verdriet schuilt. Altijd en overal.
In dagen dat ik mezelf vooruit sleep.
In dagen dat ik lichtvoetig dansend mijn weg vind.
Op momenten dat ik me diep onder mijn dekbed schuil wil houden.
Op momenten dat ik het podium pak.

Ik kan niet terug naar het punt vooraleer het g*t geslagen werd.
Zo eenvoudig deze zin nu uit mijn pen rolt,
zo veel moeite heeft het me gekost om tot dit besef te komen.
Het was vaak een trekken en duwen tussen doorgaan en stilstaan.
Een zoektocht naar hoe ik dat nu precies zou doen.
Van overleven naar leven met verdriet.

De tattoo kwam er. Weliswaar niet op mijn voorhoofd.
Ik hoor hem steeds lachen als ik er een blik op werp.
“Zie je wel, ge zult ook nog overstag gaan.”

Gelijk had hij.
Verdomme toch.

Het geel van zonnebloemen als rode draad doorheen onze dagen gesponnen. Het symbool voor zijn afscheid en tegelijk een zacht duwtje naar het licht.

Ik vlecht.

De verschillende touwtjes in mijn leven. Van de rollen die ik vervul, de gevoelens die ik ervaar, de gedachten die ik heb, het verdriet dat ik meedraag.
Dit is wie ik ben.
Niet in beton gegoten, vast en onveranderbaar.
Eerder geweven, steeds zoekend naar het meest passende patroon.

Jij vlecht.

Leven met een leegte, is als spinnen van een rouwtouw. Het valt niet te negeren. Niet te fiksen. Enkel te integreren in wie je bent en wat je doet.
Zonder verwachtingen.
Zonder te moeten groeien of er per se iets moois te moeten uithalen.
Jouw proces, jouw vlecht, is altijd goed genoeg.

Wij vlechten.

Vreugde.
Verdriet.
Elke dag opnieuw.

PS. Alle liefde voor Knops en Deltour van wie ik het troostboekje Afstand Nabij ontelbare keren bij de hand nam en waarin de naam VlechtWerk z’n oorsprong vindt.

19/12/2024

“Jij bent echt wel bold hoor.” Toegegeven, ik schrok toen ze me zo beschreef. Me kandidaat stellen voor het Learning By Mabel traject bij draaide immers van bij de start om ruimte durven innemen. Me losmaken van kotjes en vakjes waar ik de afgelopen vijfendertig jaar in vast kwam te zitten. Zonder verwijt of vingerwijzen. Trouw vergezeld van dat kritisch stemmetje in mijn hoofd.

Breek uit.
Doe wat wordt verwacht.
Breek uit.
Wees braaf en flink.
Breek uit.

Gedachtenpingpong voor gevorderden.

En dan noemt zij me moedig. Gedurfd. Vetgedrukt. Mijn stijl modern met een hoekje af. Kleurrijk. Ik ben verbaasd. Ik zie mezelf immers eerder als grijs. In lijn met de verwachtingen.
Lettergrootte 10. Heel uitzonderlijk eens cursief.
En terwijl mijn hoofd me terecht wil wijzen. Me terugduwen in doe maar gewoon. Voel ik hoe mijn rug zich recht. Wervel na wervel.
Ik kan er blijkbaar staan. Meer nog, ik sta er al. Ik breek al uit.
Ik neem al ruimte in. Ik zet mijn schouders en maak me breed.

Als verhalenverteller draait het nimmer nooit rond jou. Het is één van de eerste disclaimers die we mee naar huis krijgen. Ik rij na die eerste livedag mijn thuisfront tegemoet en voel dat daarin een ongelooflijke vrijheid schuilt. Mijn ruimte ligt daar voor het grijpen. Als ik maar dapper genoeg ben om ze te zien. Dapper genoeg om ze te pakken. Want hoe minder ik moet, hoe meer ik gewoon kan zijn.

Ik recht mijn rug.
Ik heb m’n plek gevonden.
I’m squeezing in.

Dus.
Hey. Ik ben Fien.
Moedig. Gedurfd.
Kleurrijk.
En ja, heel graag ook
vetgedrukt.