14/05/2026
Οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες και η ψηφιακή πολιτιστική κληρονομιά δημιουργήθηκαν για να διασώζουν και να αναδεικνύουν πολιτισμικά στοιχεία, δίνοντας απομακρυσμένη πρόσβαση σε αυτά σε εκατομμύρια ανθρώπους. Ωστόσο, διέπονται από αυστηρούς κανόνες και επίσης οφείλουν να δίνουν έμφαση τόσο στην καινοτομία (να είναι δηλαδή όσο γίνεται πιο σύγχρονα) όσο και στην αισθητική. Πρωτίστως βεβαίως οφείλουν να διέπονται από τις ίδιες, αυστηρές επιστημονικές αρχές όπως και οι κλάδοι από τους οποίους προήλθαν: σεβασμός στο πρωτότυπο, χώρο στην αμφιβολία, "ανάγνωση" και κατανόηση τεκμηρίων, πιστότητα ως προς τις αρχιεκτονικές αναπαραστάσεις κλπ. Δυστυχώς, είναι πολύ εύκολο στο διαδίκτυο να βγει κάτι που, αντί για σοβαρή προσπάθεια ερμηνείας, γίνεται καραγκιοζ-μπερντές. Και είναι ακόμη πιο λυπηρό να βλέπουμε τέτοιου είδους έργα από δήμους, που θα έπρεπε να διασφαλίζουν υψηλή ποιότητα, ειδικά όταν τα ψηφιακά έργα τους άπτονται σημαντικών ιστορικών στιγμών και γεγονότων. Αυτό που ανεβάζω μετά μεγάλης δυσκολίας μπορεί να θεωρηθεί τρισδιάστατη αναπαράσταση, αν και το αυθεντικό κτήριο, το παλάτι του Κιαμήλ πασά, στην Κόρινθο, σώζεται σε υδατογραφίες των αρχώντου 19ου αιώνα. Στις μέρες μας υπάρχουν ωραιότητα μεταπτυχιακά προγράμματα, όπως το CultTech-MSc in Cultural Heritage Materials and Technologies, UoP, στο οποίο μελλοντικοί διαχειριστές πολιτιστικής κληρονομιάς μαθαίνουν, αν μη τι άλλο, να ελέγχουν τι παραλαμβάνουν όταν πρόκειται για έργα ψηφιακής πολιτιστικής κληρονομιάς. Έχουμε επίσης εξαιρετική παρακαταθήη από τα προγράμματα ΔΙΑΠΛΑΣΙΣ και DEN CuPID για να βοηθηθούν στελέχη δήμων στη διαδικασία ανάθεσης και παραλαβής τέτοιων έργων. Τέτοια καταγέλαστα αποτελέσματα δεν έχουν θέση στην εποχή μας.
