10/05/2026
Στα 12 της, πήγε να δουλέψει σε βιοτεχνία.
Όχι γιατί το διάλεξε. Γιατί ο πατέρας της το αποφάσισε. Έτσι γινόταν το 1969.
Αλλά η μαμά μου δεν έμεινε εκεί.
Μεγαλώνοντας διάβασε. Πήγε σε θέατρα, σε ομιλίες, σε συναυλίες. Άκουσε, παρατήρησε, σκέφτηκε. Καλλιέργησε το μυαλό και την ψυχή της με τον τρόπο που μπορούσε και σήμερα στέκεται σε κάθε συζήτηση με αξιοπρέπεια που πολλοί δεν καταφέρνουν, ανεξαρτήτως τίτλων.
Σε μια εποχή που δεν υπήρχαν Nail Studios στην Ελλάδα, άνοιξε το δικό της.
Εργαζόταν πολλές ώρες. Ήταν ανεξάρτητη. Είχε χτίσει κάτι δικό της, με τα χέρια της, κυριολεκτικά.
Εμένα με παρότρυνε να ανοίξω τα φτερά μου. Πάντα πίστευε σε μένα, ακόμα και τις φορές που δεν καταλάβαινε ακριβώς τι κάνω. Αυτό, νομίζω, είναι η πιο αγνή μορφή εμπιστοσύνης.
Δεν ξέρω αν συνειδητοποιεί πόσο με έχει διαμορφώσει.
Η δύναμή της, η ανεξαρτησία της, η διάθεσή της να μαθαίνει παρά τα εμπόδια, τα βλέπω μέσα μου κάθε φορά που κι εγώ διαλέγω να προχωράω αντί να σταματάω.
Χρόνια πολλά, μαμά. 🤍
Και σε όλες τις μαμάδες που διδάσκουν με το παράδειγμά τους, χωρίς απαραίτητα να το ξέρουν.
#ΗμέραΤηςΜητέρας #Επιχειρηματικότητα #Γυναίκες
