Logical process office فرایند منطقی درطراحی معماری

نگرش ما به موضوع طراحی، نگرشی « فرآیند محور» است، در این نگرش نقد فضا بر مبنای نتیجه یا بنای موجود به صورت مجرد، بی مفهوم است. لذا بحث در مورد کیفیات فضا، نوآوری و سایر مفاهیم کیفیتی بدون در نظر گرفتن پیشینه طرح، صرفاً برخورد با کالبد یا به تعریفی جسد معماری است.
در دیدگاهی که به معماری به عنوان موجودی زنده، پویا و نشأت گرفته از بستر، پتانسیلها و محدودیتهای خود نگریسته می شود، نقد و اظهار نظر در مورد نتیجه، امری ساده انگارانه به نظر می رسد. در چنین فرآیندی، معماری فرزند هر آن چیزی است که در روند شکل گیری خود بر آن تأثیر می گذارد و معمار یا طراح صرفاً وظیفه استفاده بهینه و منطقی از همه آن توانائیها و محدودیتها را دارد. از اینرو محصولات دفتری با این مبانی نظری، به فراخور سرگذشت هر پروژه، کالبد و فرم های متفاوتی به خود می گیرد تا حدی که در نگاه اول نتوان همه را محصول طراحی دفتری واحد دانست.
دفتر ما با مسائل و کمبودهای روز جامعه واقعیت گرا، صادقانه و متعهد روبرو می شود. و سعی دارد با شناخت شرایط فرهنگی و هویتی موجود محصولاتی ارائه دهد که نه تنها در میان آشفته بازار معماری ایران خریدار دارد، بلکه بتواند از جریانات روز معماری جهان بهره مند شده و در مقیاس کلان نیز حرفی برای گفتن داشته باشد. لذا ارتباط مداوم دفتر ما با دو محور اصلی بازار و دانشگاه، و سعی در ایجاد حلقه گمشده بین این دو از اهداف اصلی است
جریانات روز معماری ایران عمدتاً در پایتخت شکل گرفته و نسل جوان معماران ایران به جای پرداختن به دغدغه های اصلی معماری و شهرسازی روز جامعه (همچون هویت شهری، اقلیم، معماری روستایی و .... ) ناخواسته خود را در عرصه رقابت با معماری روز دنیا می یابند، ودلسرد از حرکت در مسیر معماری ایرانی محصولشان را با معیارها و نیازهای معماری پیشتاز جهان محک می زنند. در جریان خلاق و جوان معماری امروز ایران، برای سوالات کلیدی معماری همچون فرهنگ، اقتصاد، ساخت، اقلیم و شهر پاسخ های اساسی و راه گشا شکل نگرفته است.
جامعه معماری امروز ما محصول گراست. فرآیند محور نیست و لذا از تجربیات و آزموده های خود، استفاده نمی کند.
برخورد دفتر ما با معماری روز دنیا، مبتنی بر روند شکل گیری معماری است از اینرو در حالی که به نزدیکی یا دوری خط سیر دفتر خود به جریانات دیگر نمی اندیشیم از همۀ آنها برای رشد و تکامل روند طراحی خود بهره می گیریم.
در فرآیند طراحی ای که از آن به« فرآیند منطقی» نام می بریم، همۀ انرژیهای بستر طرح از تاریخ، فرهنگ، کارفرما و ... گرفته تا معمار به میزان توان خود در شکل گیری معماری تأثیر گذارند. در این مسیر هویت ایرانی چه «آن که هست» یا «آن که باید باشد» در محصول بروز می کند که البته این بروز نه در کالبد و ظاهرمعماری، بلکه در لایه های عمیق تر قابل ردیابی می باشد.
نقطه شروع فرآیند طراحی با شناخت یا تعریف موضوع پروژه آغاز می گردد. در این فرآیند عمده انرژی صرف کنکاش در پتانسیلهای بستر طرح می گردد از اینرو خلاقیت در« بازتعریف » هدف معنی می یابد. نقش معمار برای ایجاد بستر مناسب برای زایش کانسپت در خلال فرآیند مطالعه موضوع و بستر معماری، مطرح می گردد و نه به عنوان عامل تزریق کننده کانسپت به عنوان یک عنصر مجرد خارجی. در این مسیر جلوگیری از ایجاد هر گونه ایماژ یا تجسم اولیه از طرح، راه را برای« زایش کانسپت »در خلال مطالعۀ موضوع، فارغ از هر گونه نگرانی از حرکت طرح به سمت کلیشه ها، مدها و سایر ساختارهای ارزشیِ پذیرفته شده، باز می گذارد.
از اینرو شناخت و پذیرش« محدودیتهای پروژه » ( کارفرما، اقتصاد، روش های ساخت، قوانین، کلیشه ها و ...) به عنوان پتانسیلهای مثبت در آغاز فرآیند طراحی جایگاه ویژه ای می یابد.
همچنین عدم نگرانی از منسوب شدن به جریانات به روز یا از مُد افتادۀ معماری ایران و دنیا و نیز عدم اصرار به نوآوری به عنوان هدف معماری، بستر را برای حرکت طرح به سمتی که سرنوشتش اقتضا می کند فراهم می آورد. زیرا معتقدیم اصرار بر پرهیز از کلیشه ها در شکل گیری فرم، ناخواسته طرح را دچار«کلیشه های جدیدی» می کند که در جریانات معماری ایران و دنیا ملموس است.
علاقه به شناخت و کلنجار با محدودیتهای طرح معمولاً برای ما عادتی شده که ایدۀ اولیه اکثر پروژه های دفتر ما را شکل می دهند. این محدودیتها بسته به موضوع و تعریف پروژه طیف وسیعی را در برمی گیرد که به فراخور ارزش گذاری ما، کم رنگ تر و پررنگ تر می شوند. مثلاً محدودیت در شکل زمین و بستر طرح، محدودیت در کمبود فضا، نور، فضای سبز، .... محدودیت در بودجه، محدودیت قوانین شهرسازی، .... باعث شکل گیری ایده های مناسبی در طرحهای اخیر دفتر بوده اند.