01/05/2026
ថ្ងៃនេះពូសូរ្យ xវាលីណាមកជំរាបលាប្រិយមិត្ដអ្នកអានតែត្រឹមនេះហើយ🥺🤩
#ភ្លើងស្នេហ៍សងសឹកក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទ ភាគបញ្ចប់
លោកតារបស់ចណ្ឌសូរ្យ ឈរច្រត់ដំបងមាស សម្លឹងមើលមុខចៅប្រសារ រួចសួរដោយសម្លេងមាំ៖ «ប្រាប់លោកតាមើល៍ លីណា... តើអាសូរ្យវាធ្វើបាបអីកូនមែនទេ? បើវាធ្វើមិនល្អ ប្រាប់លោកតា លោកតានឹងវាយវាឱ្យបាក់ខ្នងឥឡូវហ្នឹង!»
ចំណែកលោកតាស្កុតឡែន ក៏មិនណយដែរ លោកឈរដោយអំណាចក្នុងឈុតអាវធំ រួចសម្លឹងទៅចណ្ឌសូរ្យក្នុងន័យឌឺដង៖ «បើចៅស្រីខ្ញុំមានរឿងអីទៀត ខ្ញុំនឹងនាំនាងទៅស្កុតឡែនវិញឥឡូវនេះ!»
វាលីណាផ្ដើមធ្វើមុខជូរ ចង់យំម្ដងទៀតពេលនឹកឃើញរឿងនោះ នាងតបទាំងសម្លេងញ័រៗ៖ «គឺ... គឺ ខ្ញុំឃើញ បងសូរ្យអោបស្រីម្នាក់យ៉ាងស្និទ្ធស្នាលក្នុងសួនច្បារ... រួចលោកក៏បាញ់ទឹកអប់ឡើងក្រអូប ដើម្បីទៅជួបស្រីម្នាក់នោះទៀត... ខ្ញុំគិតថាខ្លួនឯងលែងសំខាន់ ទើបសម្រេចចិត្តដើរចេញ...»
«ហា៎ៗៗៗ!»គ្រាន់តែឮចប់ អ្នកម៉ាក់របស់ចណ្ឌសូរ្យសើចឡើងផ្អើលអស់អ្នកជំងឺបន្ទប់ក្បែរខាង រីឯលីនដាវិញសើចរហូតដល់ទប់ខ្លួនមិនជាប់ ត្រូវផ្អែកលើស្មារបស់វុធ្ធា។
«ពុទ្ធោអើយ! កូនប្រសារម៉ាក់អើយ ល្ងង់អីល្ងង់យ៉ាងនេះ!» អ្នកម៉ាក់សើចទាំងយកដៃខ្ទប់មាត់ «ស្រីម្នាក់នោះ ជា ចណ្ឌវតី ប្អូនស្រីបង្កើតរបស់អាសូរ្យតើកូន! នាងទើបតែមកពីកូរ៉េ វះកាត់កែសម្ផស្សប្តូរមុខថ្មី សឹងតែម៉ាក់ចំណាំមិនបានផង!»
លីនដាលូកមាត់ទាំងសំណើច៖ «ត្រូវហើយលីណា! វតីឥឡូវស្អាតដូចតារា K-Pop អីចឹង មិនឆ្ងល់ទេដែលយល់ច្រឡំ!»
ចណ្ឌសូរ្យអង្គុយធ្វើមុខស្ងួត គ្រវីក្បាលហួសចិត្ត ខណៈដែលវាលីណាមានអារម្មណ៍ថា
ចង់យកភួយមកគ្របមុខឱ្យបាត់ពីលោកនេះតែម្ដង។ នាងខ្មាស់លោកតា លោកយាយ ខ្មាស់អ្នកម៉ាក់ និងមិត្តភក្តិខ្លាំងណាស់។
ខណៈដែលគ្រប់គ្នាកំពុងសើច ស្រាប់តែទ្វារបន្ទប់បើកឡើងយឺតៗ នារីម្នាក់ដែលមានរូបរាងស្លីម ស្បែកសខ្ចីដូចសំឡី និងមានទម្រង់មុខស្អាតឥតខ្ចោះដូចតារាកូរ៉េ ដើរចូលមកទាំងញញឹមស្រស់។
«សួស្តីបងថ្លៃ! អូនមកសុំទោសដែលធ្វើឱ្យបងថ្លៃត្រូវហូរទឹកភ្នែកព្រោះតែអូន!» ចណ្ឌវតី និយាយទាំងសំឡេងស្រទន់ រួចដើរមកកាន់ដៃវាលីណា។
វាលីណាសម្លឹងមើលនារីនៅចំពោះមុខទាំងភាំង៖ «វតី? នេះ... នេះជាវតីមែនទេ? បងសឹងតែមិនជឿភ្នែកខ្លួនឯងសោះ!»
«ចា៎បង! គឺអូនហ្នឹងហើយ។ បងសូរ្យគាត់គ្រាន់តែត្រេកអរពេលឃើញមុខថ្មីរបស់អូនស្អាតពេក ទើបគាត់ទាញអូនទៅអោប!» វតីសើចកក្អាយ រួចងាកទៅរកចណ្ឌសូរ្យ «តែបងសូរ្យពិតជាខុសមែន! មានប្អូនស្អាតមករកដល់ផ្ទះ បែរជាលាក់បាំង មិនព្រមណែនាំឱ្យបងថ្លៃស្គាល់ភ្លាមៗ!»
ក្រោយពីចាស់ទុំ និងមិត្តភក្តិចាកចេញទៅ បន្ទប់ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ម្ដងទៀត។ ចណ្ឌសូរ្យឱនមកជិតត្រចៀកវាលីណា រួចខ្សឹបតិចៗដែលធ្វើឱ្យនាងព្រឺរោមខ្ញាក៖
«ប្រច័ណ្ឌបងដល់ថ្នាក់រត់ចេញពីផ្ទះផងមែនទេ? ចាំមើលតែចេញពីមន្ទីរពេទ្យទៅ... បងនឹង "ដាក់ទោស" អូនឱ្យសមនឹងភាពរឹងរូសនេះម្ដងទៀត! បងនឹងដាក់ទោសដោយការថើបឱ្យជោគថ្ពាល់រាល់ថ្ងៃតែម្ដង!»
វាលីណា ងើបមុខមកសម្លឹងប្ដីទាំងមុខក្រហមងាំងដូចផ្លែប៉ោមទុំ៖ «បងសូរ្យ! ឈប់និយាយទៅ! មនុស្សអាក្រក់!»
ចណ្ឌសូរ្យសើចយ៉ាងកក់ក្ដៅ រួចទាញនាងមកឱបក្នុងទ្រូងយ៉ាងណែន។ នៅក្នុងបន្ទប់ VIP ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នោះ លែងមានភាពភ័យខ្លាច លែងមានការយល់ច្រឡំ គឺមានតែសម្លេងបេះដូងពីរដែលលោតក្នុងចង្វាក់តែមួយ និងជីវិតតូចមួយក្នុងផ្ទៃដែលកំពុងលូតលាស់ក្រោមសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏មហិមារបស់ពួកគេទាំងពីរ។
មិនយូរប៉ុន្មានវាលីណាបានជាសះស្បើយ នាងបានចេញពីមន្ទីរពេទ្យ នៅភូមិគ្រឹះសម្បត្ដិក៏បានរៀបចំអារហារពេលល្ងាចដើម្បីបានជួបជុំបងប្អូន ពួកគេបាននិយាយជជែកគ្នាយ៉ាងសប្បាយរីករាយ បន្ទាប់ពីញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ជាមួយលោកតា និងអ្នកម៉ាក់ ចណ្ឌសូរ្យបាននាំវាលីណាឡើងទៅលើប៉មខ្ពស់នៃភូមិគ្រឹះ ដែលអាចមើលឃើញទិដ្ឋភាពទីក្រុងភ្នំពេញទាំងមូល។
«លីណា... បងដឹងថាពាក្យសុំទោសវាមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទឹកភ្នែកដែលអូនបានហូរនោះទេ» ចណ្ឌសូរ្យនិយាយទាំងសម្លេងស្រទន់ រួចដកប្រអប់តូចមួយចេញពីហោប៉ៅ។
នៅក្នុងនោះ គឺជាខ្សែករពេជ្រដែលមានរាងជាតំណក់ទឹក តែអ្វីដែលពិសេសគឺពេជ្រនោះមាន ពណ៌ខៀវស្រងាត់ (Blue Diamond) ដែលជាប្រភេទពេជ្រដ៏កម្របំផុតលើលោក។
«នេះជាពេជ្រ "Hope of Love" វាជានិមិត្តរូបនៃក្ដីសង្ឃឹម និងភាពស្មោះត្រង់។
បងចង់ឱ្យវាជួយរំលឹកអូនថា ចាប់ពីពេលនេះទៅ បងនឹងមិនធ្វើឱ្យអូនយំដោយសារភាពសង្ស័យទៀតឡើយ បើអូនយំ... គឺយំដោយសារក្ដីសុខតែម្យ៉ាងគត់!»
វាលីណានិយាយមិនចេញ នាងឱបប្ដីយ៉ាងណែនទាំងរំភើបចិត្ត។
ស្រាប់តែ វុធ្ធា លីនដា និងចណ្ឌវតី ស្ទុះចេញពីក្រោយវាំងននទាំងកាន់ប៉េងប៉ោង និងនំខេក!
«ស៊ុប្រាយ (Surprise)!!!» គ្រប់គ្នាស្រែកឡើងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។
វតី ដើរមកក្បែរបងថ្លៃ៖ «យ៉ាងម៉េចដែរ បងលីណា? កាដូលាងកំហុសរបស់បងសូរ្យ គ្រាន់បើដែរទេ? បើមិនទាន់អស់ចិត្តទេ ប្រាប់អូនមក អូននឹងបង្រៀនឱ្យបងថ្លៃ "ដាក់ទោស" គាត់ឱ្យធ្ងន់ជាងនេះ!»
ចណ្ឌសូរ្យសើចទាំងគ្រវីក្បាល៖ «វតី! ឯងឈប់ចាក់រុកប្រពន្ធបងទៅ! បងថ្លៃឯងពេលនេះ ជាម្ចាស់ផ្ទះពិតប្រាកដហើយ សូម្បីតែបងក៏ត្រូវស្ដាប់បញ្ជានាងដែរ!»
វុធ្ធា និងលីនដា ក៏បានប្រកាសដំណឹងល្អដែរថា ពួកគេនឹងរៀបចំពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ឆាប់ៗនេះហើយ ធ្វើឱ្យបរិយាកាសក្នុងភូមិគ្រឹះកាន់តែពោរពេញដោយសុភមង្គល។
រាត្រីនោះ ក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទដ៏ស្រស់បំព្រង ភាពឈឺចាប់ និងការយល់ច្រឡំកាលពីអតីតកាល បានរលាយបាត់អស់ បន្សល់ទុកត្រឹមតែក្ដីស្រឡាញ់ដ៏រឹងមាំ និងការរង់ចាំវត្តមានសមាជិកថ្មីដែលជិតនឹងមកដល់។
ខ្យល់ត្រជាក់បក់រវិចៗកាត់វាលស្មៅខៀវខ្ចី ប៉ះនឹងផ្កាព្រៃរាប់ម៉ឺនទងដែលត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងសម្រិតសម្រាំងសម្រាប់ថ្ងៃពិសេសរបស់ វុធ្ធា និង លីនដា។ ក្លិនក្រអូបនៃផ្កាស្រស់ លាយឡំជាមួយក្លិនដីចំការ បង្កើតបានជាបរិយាកាស ដ៏រ៉ូមែនទិកបំផុត។
វាលីណា ក្នុងរ៉ូបពណ៌ផ្ទៃមេឃស្រទន់ដែលរំលេចរាងរៅអ្នកម៉ាក់ពោះធំ ៨ ខែ កំពុងដើរត្រួតពិនិត្យការងារទាំងស្នាមញញឹម។ ទោះបីជាហត់បន្តិចមែន ប៉ុន្តែនាងមានក្ដីសុខដែលបានឃើញមនុស្សដែលនាងស្រឡាញ់បំផុតមានសុភមង្គល។
«រ៉ាស៊ី! ផ្កានៅលើខ្លោងទ្វារនេះដូចជារៀងទាបបន្តិចហើយ... រ៉ាស៊ី! ជួយលើកវាឡើងបន្តិចទៅ!» នាងបញ្ជាទាំងញញឹម ខណៈដែលដៃម្ខាងអង្អែលពោះថ្នមៗ។
ចណ្ឌសូរ្យ ដែលដើរតាមនាងដូចស្រមោលអន្ទោលតាមប្រាណ ទឹកមុខពោរពេញដោយភាពព្រួយបារម្ភផង និងក្ដីអាណិតអាសូរផង។ គេកាន់កង្ហារបក់ឱ្យនាងមិនឈប់ ដៃម្ខាងទៀតកាន់កែវទឹកដោះគោត្រៀមស្រេច។
«វាលីណាអើយ... បងសុំអង្វរ ទៅអង្គុយចុះទៅអូន!» ចណ្ឌសូរ្យបន្លឺសម្លេងទន់ភ្លន់
«អូនបញ្ជាបងចុះ ចង់បានអីបងធ្វើឱ្យទាំងអស់ សុំតែម្យ៉ាង កុំដើរច្រើនពេក បងបារម្ភពីកូនក្នុងពោះ បើអូនហត់ កូនក៏ហត់ដែរណា»។
វាលីណាងាកមកសើចដាក់ប្ដីទាំងកែវភ្នែកស្រទន់៖ «បងធម៌ខ្ញុំរៀបការទាំងមូល ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យមានចន្លោះប្រហោងទេបងសូរ្យ! បងកុំបារម្ភអី កូនប្រុសរបស់បងគេពូកែណាស់ គេមិនងាយហត់ទេ»។
ចណ្ឌសូរ្យ ទាញដៃប្រពន្ធមកកាន់ រួចសម្លឹងមើលភ្នែកនាងដោយភាពអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ មុននឹងសួរខ្សឹបៗ៖ «លីណា... ចុះពេលណាទើបអូនព្រមគ្រងឈុតអាពាពិពាហ៍ប្រពៃណីខ្មែរ រៀបការឱ្យអធិកអធមជាមួយបង? ពួកយើងមានត្រឹមសំបុត្រអាពាពិពាហ៍ តែបងចង់ឱ្យលោកតា អ្នកម៉ាក់ និងញាតិមិត្តដឹងឮតាមទំនៀមទម្លាប់... បងចង់ឃើញអូនស្អាតបំផុតក្នុងឈុតកូនក្រមុំខ្មែរ ចាំមើលចុះ បងនឹងរៀបចំឱ្យធំជាងមង្គលការវុធ្ធា ១០ ដងទៀត!»
វាលីណាភាំងបន្តិច នាងមិនទាន់ទាំងបានឆ្លើយផង ស្រាប់តែមានសម្លេងមួយបន្លឺឡើងចម្អន់ពីក្រោយ៖
«អីយ៉ា! លោកប្អូនថ្លៃធម៌! ថ្ងៃនេះថ្ងៃមង្គលការខ្ញុំតើ មេ៉ចក៏ឆ្លៀតមកសុំប្រពន្ធរៀបការកាត់មុខម្ចាស់កម្មវិធីបែបនេះ?» វុធ្ធា ក្នុងឈុតអាវធំកូនកម្លោះដ៏សង្ហា ដើរចូលមកជាមួយ លីនដា ទាំងទឹកមុខញញឹមស្រស់។ «វាលីណាអើយ កុំអាលយល់ព្រមអី! ចាំទាល់តែ "អាល្អិត" ក្នុងពោះនេះចេញមកក្រៅ ចាំឱ្យគេធ្វើជាកូនអណ្ដើកមុខប៉ាម៉ាក់គេ វារឹតតែអស្ចារ្យ!»
លីនដា សើចតិចៗ រួចបន្ថែម៖ «មែនហើយបងលីណា! ចាំពេលនោះ ចាំពួកខ្ញុំអ្នករៀបចំជូនវិញម្ដង!»
ចណ្ឌសូរ្យ ធ្វើមុខស្អុយដាក់វុធ្ធា៖ «បងឯងនេះ... ពូកែខាងមកកាត់ចង្វាក់ខ្ញុំណាស់ណា៎! ទៅៗ ទៅទទួលភ្ញៀវទៅ កុំមកចង់ដឹងរឿងប្តីប្រពន្ធគេ!» គ្រប់គ្នាផ្ទុះសំណើចឡើងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។
មង្គលការរបស់ វុធ្ធា និង លីនដា បានចាប់ផ្ដើមឡើងយ៉ាងអធិកអធម។ ភ្ញៀវកិត្តិយស ញាតិមិត្តបងប្អូនប្រុសស្រី បានមកជួបជុំគ្នាត្រៀបត្រា។ នៅលើឆាកដែលតុបតែងដោយមែកឈើ និងផ្កាស្រស់ កូនកម្លោះកូនក្រមុំបានលុតជង្គង់ទទួលពរជ័យពីចាស់ទុំ។
លោកតា និងអ្នកម៉ាក់របស់ចណ្ឌសូរ្យ បានឡើងមកចងដៃ និងប្រោះព្រំទឹកមន្តជូនពរ៖ «សូមឱ្យកូនទាំងពីរ ស្រឡាញ់គ្នាដល់ចាស់កោងខ្នង មានភក្ដីភាព និងសុភមង្គលដូចជាសូរ្យ និងលីណាអញ្ចឹងចុះ»។
វាលីណា និងចណ្ឌសូរ្យ ឈរកាន់ដៃគ្នា មើលទៅបងធម៌ និងជំនួយការជំនិតដោយក្ដីរំភើប។ វុធ្ធាបានកាន់ដៃលីនដា រួចដើរមកអោនគោរពវាលីណាម្ដងទៀត៖ «អរគុណប្អូនស្រីដែលរៀបចំគ្រប់យ៉ាងឱ្យបង... នេះជាមង្គលការដែលបងស្រមៃចង់បានបំផុត វាមិនមែនត្រឹមតែជាពិធីទេ តែវាជាភស្តុតាងនៃមិត្តភាព និងគ្រួសាររបស់យើង»
រាត្រីនោះ ក្រោមពន្លឺភ្លើងព្រិចៗដែលចងភ្ជាប់តាមដើមឈើ និងសម្លេងតន្ត្រីស្រទន់ វាលីណាបានផ្អែកក្បាលលើស្មារបស់ចណ្ឌសូរ្យ ទាំងដឹងថា
មង្គលការរបស់នាងក៏នឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះដែរ ជាមួយនឹងវត្តមានសមាជិកថ្មីដែលកំពុងរង់ចាំមកដល់។
បន្ទាប់ពីពិធីមង្គលការដ៏ហត់នឿយ វុធ្ធា និងលីនដា បានមកដល់បន្ទប់រាត្រីទឹកឃ្មុំដែលរៀបចំដោយ ចណ្ឌសូរ្យ។ ក្នុងបន្ទប់ពោរពេញដោយក្លិនទៀនក្រអូប និងស្រាក្រហមលំដាប់ពិភពលោក។
«លីនដា... ទីបំផុតយើងមានពេលផ្អែមល្ហែមពីរនាក់ហើយ!» វុធ្ធា និយាយទាំងចាប់ដៃភរិយាថ្នមៗ។លីនដា ងាកមកញញឹមទាំងអៀនប្រៀន ថ្ពាល់ទាំងសងខាងឡើងក្រហមព្រឿងៗ៖
«បងវុធ្ធា... អូនមានអារម្មណ៍ដូចជាកំពុងយល់សប្តិអញ្ចឹង។ មិននឹកស្មានថា ជំនួយការម្នាក់នេះ អាចមានសំណាងបានធ្វើជាកូនក្រមុំរបស់បងឡើយ»។
វុធ្ធា ឱនទៅថើបសក់នាងយ៉ាងថ្នម រួចបង្វិលខ្លួននាងឱ្យមកប្រឈមមុខគ្នា៖ «វាមិនមែនជាការយល់សប្តិទេ តែវាជាការពិតដែលបងនឹងថែរក្សាឱ្យល្អបំផុត។ អរគុណអូនដែលព្រម
ដើរក្បែរបង ទាំងក្នុងពេលហត់នឿយ និងពេលមានក្ដីសុខ»។
គេលូកដៃទៅដោះគ្រឿងអលង្ការ និងស្បៃគ្របក្បាលរបស់នាងចេញយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ហាក់ដូចជាកំពុងថ្នាក់ថ្នមវត្ថុមានតម្លៃបំផុត។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងបន្ទប់ ធ្វើឱ្យពួកគេអាចឮសូម្បីតែសម្លេងដង្ហើម និងចង្វាក់បេះដូងរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។
វុធ្ធា លើកកែវស្រាក្រហមមកហុចឱ្យនាង រួចលើកកែវរបស់គេឡើង៖ «សម្រាប់យប់នេះ និងរាល់យប់ជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងជីវិតយើង... បងសន្យាថានឹងធ្វើជាស្វាមីដ៏ល្អ និងជាបង្អែកដ៏រឹងមាំសម្រាប់អូនជានិច្ច»។
កែវគ្រីស្តាល់ទាំងពីរទង្គិចគ្នាឮសូរ «គ្រីង» យ៉ាងពិរោះ។ បន្ទាប់ពីក្រេបរសជាតិស្រាដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ វុធ្ធាក៏ទាញលីនដាមកអោបក្នុងរង្វង់ដៃយ៉ាងណែន។ ភាពកក់ក្ដៅនៃរាងកាយ និងក្លិនក្រអូបនៃទៀនដែលដុតបញ្ឆេះអារម្មណ៍ បានធ្វើឱ្យរាត្រីទឹកឃ្មុំនេះ ក្លាយជាការចងចាំដ៏ស្រស់បំព្រងបំផុត ដែលគ្មានអ្វីអាចមកជំនួសបាន។
«អូនស្រឡាញ់បង... បងវុធ្ធា» លីនដាខ្សឹបតិចៗ រួចផ្អែកក្បាលលើទ្រូងដ៏មាំមួនរបស់ស្វាមី។
ក្រោមពន្លឺទៀនដែលហៀបនឹងរលត់ និងសម្លេងបេះដូងដែលជាសាក្សី សេចក្ដីស្នេហារបស់ពួកគេបានចាប់ផ្ដើមរីកសុសសាយ ក្លាយជាចំណងមិត្តភាព និងភក្ដីភាពដែលនឹងនៅស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត។
ពេលវេលាកន្លងទៅមិនយូរប៉ុន្មាន (វេលាម៉ោង ២ ទៀបភ្លឺ) «អូយ! បងសូរ្យ... ខ្ញុំ... ខ្ញុំឈឺពោះខ្លាំងណាស់!» សម្រែករបស់វាលីណាធ្វើឱ្យភូមិគ្រឹះទាំងមូលភ្ញាក់ផ្អើល។
ចណ្ឌសូរ្យ ដែលធ្លាប់តែជាមហាសេដ្ឋីចិត្តដែក បែរជាស្លន់ស្លោដល់ថ្នាក់ដើរទាត់ជើងគ្រែ «ផូស!» រួចរត់ទៅបើកទូខោអាវរកសោឡានទាំងដែលសោនៅក្នុងដៃស្រាប់។ «លីណា! អូនចាំបងបន្តិច! កូនអើយ... កុំអាលចេញមកអី ប៉ារកស្បែកជើងមិនឃើញទេ!»
គ្រាន់តែមកដល់មន្ទីរពេទ្យភ្លាម មិនត្រឹមតែមានចណ្ឌសូរ្យទេ គឺមានទាំង លោកតា និងលោកយាយ របស់វាលីណា ដែលស្កាត់មកពីស្រុកភូមិកំណើតតាំងពីដឹងដំណឹងថានាងជិតសម្រាល។
លោកយាយវាលីណា ដើរចូលមកទាំងទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ ខុសពីចណ្ឌសូរ្យដែលដើរត្រឡប់ចុះឡើងសឹងតែសឹករ៉េស៊ីស្ដង់ការ៉ូពេទ្យ។ «អាសូរ្យ! ចិត្តត្រជាក់ទៅកូន ប្រពន្ធឯងឆ្លងទន្លេ មិនមែនទៅច្បាំងឯណា!» លោកតាពោលទាំងសើចតិចៗ។
«អ៊ែ... អ៊ែ...!» សំឡេងយំដ៏ខ្លាំងបន្លឺឡើងចេញពីបន្ទប់សម្រាល។ ចណ្ឌសូរ្យ ទន់ជង្គង់ដួលអង្គុយលើកៅអី ទឹកភ្នែកហូរចេញមកដោយមិនដឹងខ្លួន។ គ្រូពេទ្យដើរចេញមកទាំងញញឹម៖
«អបអរសាទរលោកប្រធាន! លោកទទួលបានកូនប្រុសដ៏មានសុខភាពល្អម្នាក់!»ជីវិតបន្ទាប់ពីត្រឡប់មកផ្ទះវិញ គឺជាសមរភូមិថ្មីដែលចណ្ឌសូរ្យមិនដែលជួបប្រទះក្នុងពិភពជំនួញ។
ម៉ោង ៣ ភ្លឺ៖ កូនប្រុសតូចយំបង្កើនសម្លេង។ ចណ្ឌសូរ្យស្ទុះងើបពីដេកទាំងភ្នែកស្លក់៖ «លីណា! កូនយំទៀតហើយ! ប្រហែលជាគេឃ្លាន... ឬក៏គេខឹងបងដែលបងពាក់អាវបញ្ច្រាសយប់មិញ?»
«បងសូរ្យ... កូនគ្រាន់តែជុះដាក់ខោទេ!» វាលីណានិយាយទាំងដង្ហក់ ព្រោះនាងក៏ហត់មិនចាញ់គ្នា។
ចណ្ឌសូរ្យ ប្រញាប់ទៅប្តូរខោឱ្យកូន តែដោយសារភាពស្លន់ស្លោ គេដាក់ខោទឹកនោមបញ្ច្រាសមុខទៅក្រោយ ធ្វើឱ្យកូនកាន់តែយំខ្លាំងជាងមុន។ «អូយ! កូនប៉ាអើយ... ម៉េចក៏ពិបាកជាងចុះហត្ថលេខាលើគម្រោងរាប់លានដុល្លារបែបនេះ?»
សំណាងល្អ បាន លោកយាយ ដើរចូលមកជួយទាន់ពេល។ គាត់សើចទាំងគ្រវីក្បាល៖
«អាសូរ្យអើយ... ចាំយាយបង្រៀន! មើលចុះ បង្រៀនឱ្យមើលកូន បែរជារត់មកអោបប្រពន្ធយំទៅវិញ!»
ចណ្ឌសូរ្យ ដើរទៅអោបវាលីណា និងកូនក្នុងរង្វង់ដៃ៖
«បងដឹងហើយ... មាសប្រាក់រាប់លានមិនស្មើនឹងស្នាមញញឹមរបស់អូន និងកូនឡើយ។
អរគុណអូនវាលីណា ដែលផ្ដល់ជីវិតថ្មីឱ្យបង»។
វាលីណា ញញឹមទាំងកក់ក្ដៅ នាងសម្លឹងមើលកូនប្រុសតូចដែលកំពុងគេងលក់ក្នុងដៃប្ដី។
គំនុំត្រូវបានរលាយ សេចក្ដីស្អប់ត្រូវបានបញ្ចប់ បន្សល់ទុកត្រឹមតែគ្រួសារមួយដ៏ពេញលេញ ក្រោមការមើលថែពីចាស់ទុំ និងក្ដីស្រឡាញ់ដ៏រឹងមាំ។
១ ឆ្នាំក្រោយមក (ថ្ងៃមង្គលការប្រពៃណីខ្មែរ) ភូមិគ្រឹះត្រកូលសម្បត្តិ ត្រូវបានតុបតែងលម្អដោយពណ៌មាសឆ្អិនឆ្អៅ។ ពិធីហែក្បួនជំនូនត្រូវបានរៀបចំឡើងយ៉ាងអធិកអធម ជាមួយនឹងភស្តុភាររាប់រយថាស ហែហមដោយតន្ត្រីសម័យ និងបុរាណ។
ចណ្ឌសូរ្យ គ្រងឈុតសម្លៀកបំពាក់ប្រពៃណីខ្មែរពណ៌មាស មើលទៅសង្ហាដូចជាតួអង្គក្នុងរឿងព្រេងនិទាន។ ចំណែកឯ វាលីណា វិញ នាងគ្រងឈុតកូនក្រមុំខ្មែរចាក់ក្បាច់យ៉ាងសម្រិតសម្រាំង សម្រស់របស់នាងធ្វើឱ្យភ្ញៀវកិត្តិយសគ្រប់គ្នាត្រូវគាំងស្មារតីសម្លឹងមើលមិនដាក់ភ្នែក។
អ្វីដែលពិសេសបំផុតនោះ គឺ ចណ្ឌរង្សី (កូនប្រុសតូចរបស់ពួកគេ) គ្រងឈុតសម្លៀកបំពាក់ខ្មែរតូចច្រឡឹង ហាក់ដូចជាសុបិនដែលបានក្លាយជាការពិត។
វុធ្ធា និង លីនដា ដែលមកចូលរួម ឈរមើលទាំងក្ដីរំភើប។ វុធ្ធាខ្សឹបញោះចណ្ឌសូរ្យ៖ «យ៉ាងម៉េចដែរលោកប្រធាន? មង្គលការដែលមានកូនយំតោងជើងបែបនេះរកឯណាបាន?»
ចណ្ឌសូរ្យ ងាកមកញញឹមទាំងមានមោទនភាព រួចកាន់ដៃវាលីណាជាប់៖ «ពិតមែនហើយ... នេះគឺជាមង្គលការដែលល្អឥតខ្ចោះបំផុតក្នុងជីវិតបង»។
ពិធីកាត់សក់បង្កក់សិរី និងពិធីចងដៃបានប្រព្រឹត្តទៅក្រោមពរជ័យពីលោកតា លោកយាយ និងអ្នកម៉ាក់។ រាល់ដំណក់ទឹកមន្តដែលប្រោះព្រំ ហាក់ដូចជាកំពុងលាងជម្រះរាល់ការឈឺចាប់ក្នុងអតីតកាល បន្សល់ទុកតែស្នាមញញឹម និងក្ដីស្រឡាញ់ដែលមិនចេះរីងស្ងួត។
❤️ ចប់ដោយបរិបូរណ៍ ❤️
សួស្តីប្រិយមិត្តអ្នកអាន និងប្រិយមិត្តដែលនិយមតាមដានស្នាដៃរបស់ខ្ញុំជាទីស្រឡាញ់!
ក្នុងនាមនាងខ្ញុំជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់ ដែលសរសេរក្រោមប៊ិចឈ្មោះថា "ពន្លឺព្រះចន្ទ" (Moonlight) នាងខ្ញុំចង់ឆ្លៀតឱកាសនេះដើម្បីសម្តែងនូវការដឹងគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅបំផុតចំពោះអ្នកទាំងអស់គ្នា។
កម្លាំងចិត្តពីអ្នកអាន៖ រាល់ការចុច Like, Comment និងការជួយស៊ែរ (Share) រឿង "ភ្លើងស្នេហ៍សងសឹកក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទ" ជារឿងទីមួយរបស់នាងខ្ញុំ គឺជាកម្លាំងចិត្តដ៏អស្ចារ្យដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមានកម្លាំងសរសេររឿងវែងៗរហូតដល់រាប់រយទំព័រ។
អរគុណដែលបានចំណាយពេលវេលាដ៏មានតម្លៃដើម្បីរង់ចាំតាមដានជំពូកនីមួយៗ និងបានផ្តល់មតិយោបល់ល្អៗដែលជួយឱ្យខ្ញុំអាចកែលម្អការសរសេរឱ្យកាន់តែប្រសើរឡើង។
ទោះបីជាការតាក់តែងរឿងនីមួយៗត្រូវចំណាយពេលយូរ និងការគិតច្រើន ប៉ុន្តែដោយសារមានការគាំទ្រពីអ្នកទាំងអស់គ្នា ខ្ញុំនឹងបន្តខិតខំបង្កើតសាច់រឿងថ្មីៗ និងឈុតឆាកប្លែកៗឱ្យកាន់តែជក់ចិត្តថែមទៀត។
🙏សូមអរគុណអ្នកទាំងអស់គ្នាដែលបានដើរតួជា "ពន្លឺ" ដ៏សំខាន់ដែលបំភ្លឺផ្លូវឱ្យការសរសេររបស់ខ្ញុំកាន់តែមានន័យ។ សង្ឃឹមថាអ្នកទាំងអស់គ្នានៅតែបន្តផ្ដល់កម្លាំងចិត្ត និងនៅក្បែរ "ពន្លឺព្រះចន្ទ" បែបនេះជារៀងរហូត។
ជាចុងក្រោយក៏សូមខត្ដី អភ័យទោស រាល់ពាក់ពេចន៍ អក្ខរាវិរុទ្ធ ត្រង់ណាមិនសមរម្យ និងមិនត្រឹមត្រូវ🙏
ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការគោរពបំផុតពីខ្ញុំ៖ ពន្លឺព្រះចន្ទ (Moonlight Writer)
