14/01/2026
❄️ සීතල ආදරයක් ❄️
දොළොස්වැනි ආදරය
රතු රෝස මලින් පමණක් සරසා තිබූ අවන්හලෙහි වීදුරු බිත්තිය අසුන්ගත් තරුණයෙකු තම හස්තයෙහි වූ දියමන්ති මුදුවක් දෙස බලා සිටියේ සිනහමුසුවය. ඔහුගේ දෑස් ප්රේමණීය ආලෝකයකින් කාන්තිමත් වී තිබුණි. බලාපොරොත්තු සිය ගණනක් එම දෑස් දෙස බලන ඕනෑම අයෙකුට කියවාගත හැකිය. ඔහු තම ගෙල දක්වා වවා තිබූ කොණ්ඩයද කපා තිබුනේ අලුත් මෝස්තරයකටය.
අවට පරිසරය ඉතා අඳුරුය. වැහි බීරෑනිය මහා වරුසාවක පෙරනිමිති පහළ කරමින් තිබිණි. ඔහුගේ දෙනෙත් ජල බිඳිති විසිරුණු විසල් වීදුරුව අතරින් මහා මාර්ගය දෙසට යොමුව තිබිණි. ඔහුගේ කාන්තිමත් දෑස් පෙරුම් පුරන්නේ තම සිත් ගත් යුවතියගේ දසුන් මාත්රයක් වෙනුවෙනි.
අවසානයේදි ඔහුගේ දෑසෙහි කාන්තිය වැඩි විය. දෙතොල් සිනහවකින් දෙපසට ඇදී ගියේය. ඔහුගේ දෙනෙතට අවසානයේදි ඇගේ ඡායාව අසුව තිබිණි. දිගු නිල් පැහැති සායකට සුදු පැහැ බ්ලව්සයකින් සැරසි පැති බෑගය උරයකට උඩින් දමාගෙන සෙමින් සෙමින් අවන්හල වෙතට ඇඳෙනා රූබරිය දෙස ඔහු දෙනෙත් නොපියවා බලා සිටියේය. ඔහුගේ දෑස් ඇහි පිල්ලමක් ගසන්නට හෝ වැසුණේ නැත. එම තත්පරයද ඇයව විඳගන්නට ඔහුට අවශ්යය විය.
සුළු මොහොතක් ගතව ගියේය. රූබරිය ඔහු ඉදිරිපිට වූ අසුනෙහි හිඳගෙන සිටියාය. නමුත් ඇය පර වෙන්නට ලං වූ පුෂ්පයක් මෙන් මැලවී සිටියාය. සුන්දර වත සුදුමැලිව ගොස් තිබිණි.
" චූටික්කී ... ආ යූ ඕකේ...."
රයන් අසුනෙහි මදක් ඉදිරියට නැවී ඇගේ අතකින් අල්ලාගනිමින් විමසුවේය. ඔහුගේ වදන් සවන් වැකීමත් සමඟ ඇගේ කඳුළු කොපුල් දිගේ පල්ලම් බසින්නට විය. රයන් බොහෝ කලබල විය.
" කියන්න චූටික්කී ... මොකක්ද ප්රශ්නේ...."
ඔහු කාරුණික නමුත් නොසන්සුන් හඬකින් විමසුවේය.
" අයියා.... මං... මං කෙනෙක්ට ආදරේ කරනවා .... ඒත්...."
ඇය පසුබසින්නට විය. රයන්ගේ මුහුණේ සිනහවක් ඇඳිණි. බලාපොරොත්තුවේ එළියෙන් එම දෑස් දිළිසෙන්නට විය.
" ඉතිං... ඇයි මේ අඬන්නේ....ම්ම්ම්ම්..."
ඔහු සිතුවේ ඇය ලැජ්ජාව හේතුවෙන් හඬන බවය. තමාට ආදරය ප්රකාශ කරගත නොහැකිව ඇය හඬා වැටෙන බව ඔහු සිතුවේය.
" කියන්න ... ඇයි අඬන්නේ..මට කියන්න බැරි දෙයක් ඔයාට නෑනේ චූටික්කී ....."
ඔහු නැවතත් ඇය ඇමතුවේය .
අග්නිය තම දෙනෙත් තදින් වසාගත්තාය. බර සුසුම් වැල් කිහිපයක් අතහැරි ඇය හිස ඔසවා රයන් දෙස බැලුවාය.
" අනේ... අයියා.... මං... මං ආදරේ කරන්නේ... මගේ ඩාන්සින් ටීචර්ගේ පුතාට... එයත් මට ආදරෙයි... අපි අපිට මහ ගොඩක් ආදරේ කරනවා... ඒත් තාත්ති... තාත්ති කියනවා මට අයියව මැරි කරන්න ලෑස්ති වෙන්නලු... අනේ... මං කොහොමද මගේම සහෝදරයෙක් වගේ ඉන්න ඔයාව මැරි කරන්නේ... ඊටත්... ඊටත් මගේ හිමාන්ද් ..... දෙවියනේ එයාගේ පපුව පැලෙයි.... එයා නැතිව මට එක මොහොතක්වත් ජීවත් වෙන්න බැරි වෙයි අයියේ.... කියන්න මට... ඔයාම කියන්න මට.... සහෝදරයෝ වගේ ඉන්න අපි මැරි කරන්නේ කොහොමද... අනේ මට බෑ... ඔයාටත් බෑ නේද... කියන්නකෝ... බෑ කියන්නකෝ.. තාත්ති තේරුම් ගන්නෙම නෑ.... "
රයන්ගේ හිස මත හෙණ දහසක් පිපිරුවාක් මෙන් කම්පනයක් ඇති විය. ඔහුගේ කිරිගරුඬ පැහැ වත රත් පැහැයට හැරුණේ එක් නිමේෂයකිනි. වෙව්ලන්නට ගත් දෑත් තම උකුලට ගත් ඔහු කලිසම් සාක්කුවෙහි තිබූ මුද්ද සහිත කුඩා ආභරණ පෙට්ටිය තදින් මිරිකා අල්ලාගත්තේය. අනෙක් හස්තය තදින් මිටමෙලවී ගියේ දෑතෙහිම නහර වැල් ඉලිප්පී පෙන්වමිනි. ඔහුගේ දෑසට පිරෙන්නට වෙර දරන කඳුළු වාවාගන්නට ඔහු දැඩි උත්සහයක යෙදුණේය. සවන් තුළින් ' කිංංං" නාදයක් ඇසෙන්නට වූ අතර කම්පනය දරාගන්නට ඔහු දත්මිටි කෑවේ හනු එකිනෙක තද කරමිනි. දැඩි නිශ්ශබ්දතාවකින් අනතුරුව ඔහු ඉතා අපහසුවෙන් තම හඬ අවදි කළේය.
" හහ්.... අපේ මාමිට පිස්සු අනේ චූටික්කී... ඔයා බය නැතිව ඉන්න.... මං ඔයාගේ ඕනේ දේකට ඉන්නවා මැණික... මං මාමිට තේරුම් කරන්නම් ...."
අග්නියගේ දෑසට දීප්තියක් එක් වූයේ එවරය.
" අනේ... අනේ... ඇත්තමද රයන් අයියා... අනේ ඔයාට ගොඩක් පිං... දන්නවද... මං එයාව අවුරුදු ගාණක් නොදැකයි ආදරේ කළේ... එයා මුලින්ම මගේ ඇස් ඉස්සරහා හිටගන්නකොට.... ඔයා හිතන්න... එයා මට ආදරෙයි කියපු වෙලාවේ මට දැනුනේ මුළු ලෝකෙම මගේ දෙපා මුලට ආවා කියලා... ප්ලීස් තාත්තිට තේරුම් කරන්න.."
අග්නිය සොම්නස පිරී ඉතිරෙන හඬින් පැවසුවාය.
රයන්ගේ මුව මදහසක් ඇඳිනි. එය හෘදයාංගම මදහසක් නොව කෘතිම විකෘති වූ මදහසකි.
" අනිවාර්යයෙන් ... මං කතා කරන්නම්...හැබැයි චූටික්කී එකක්... මට ඒ කොල්ලව මීට් වෙන්න ඕනේ..."
ඔහු වෙව්ලන නමුත් ස්ථිර හඬකින් පැවසුවේය.
" හරි...තාත්ති අද උදේ අර කතාව කියන්න කලින් කොහොමත් මට අයියව මීට් වෙන්න ඕනේ වෙලා තිබුනේ එයා ගැන කියන්න තමයි... කොහෙද උදේ පාන්දර තාත්ති මගේ මුළු ඔලුවම අවුල් කලානේ අයියා..."
ඇය නෝක්කාඩු ස්වරයෙන් පවසද්දි ඔහුගේ මුහුණෙහි මදහසක් ඇඳිනි.
" ඔයා මට එච්චරටම අකමැතිද චූටික්කී ...."
ඔහු එසේ සිතුවා පමණි. ඔහුට තවත් ඇය දෙස බලමින් එතැන රැඳීමට සිත දුන්නේ නැත. ඔහුට අවශ්යය තනි වන්නටය. සිතේ දුක සේදෙන තුරු හඬන්නටය.
" එහෙනම් චූටික්කී .... මං යන්නම්... අද මට ගොඩක් වැඩ තියෙනවා.... ඔයා පරිස්සමින් යන්න... බුදු සරනයි..."
ඇගේ හිස මත තම හස්තයක් තබමින් එසේ පැවසූ ඔහු ඇය පසුකර යන්නට ගියේය.
අදුරු අහසක රෑ කැටයම්
සදකි තනිකම් කල සිත්තම්
ඔබට තවකෙක් පමනක් නම්
මියෙමි සදවත අද මා නම්
නොනිමි කදුලක පටලා හද
අදුර කිම සැගවී දුර පෙර
කිබද මාහදක ඔබ වූ සද
කිමද ඉකි බිද හදවත අද
නොපිපි කොද කුසුමකි ඉකි බිද
මා පැතු සෙනේ
මග නොදැන ඔබ යන මග දැක
මිය යනු කෙසේ
දිවි තත් නැතත් මා හඩවා
ලතැවුල් රැයේ
මේ ජීවිතේ ඔබ නැතිනම්
කිම මෙනවියේ
අදුරු අහසක රෑ කැටයම්
සදකි තනිකම් කල සිත්තම්
ඔබට තවකෙක් පමනක් නම්
මියෙමි සදවත අද මා නම්
නොනිමි කදුලක පටලා හද
අදුර කිම සැගවී දුර පෙර
කිබද මාහදක ඔබ වූ සද
කිමද ඉකි බිද හදවත අද
මුකුලිතව සිත වත නෙත වැදි
කදුලයි නෙතේ
සිතක දුක දැක ඔබ මෙන්
වෙන් වී ගියේ
දිව තත් නැතත් මා හඩවා
ලතැවුල් රැයේ
මේ ජීවිතේ ඔබ නැති නම්
කිම මෙනවියේ
අදුරු අහසක රෑ කැටයම්
සදකි තනිකම් කල සිත්තම්
ඔබට තවකෙක් පමනක් නම්
මියෙමි සදවත අද මා නම්
නොනිමි කදුලක පටලා හද
අදුර කිම සැගවී දුර පෙර
කිබද මාහදක ඔබ වූ සද
කිමද ඉකි බිද හදවත අද
මහ සාගරයට මුහුණලා නතර කර තිබූ රිය දෙදරවමින් එම ගීතය ඇසෙද්දි තරුණයෙකු ඔහුගේ හිස සුක්කානම මතට බර කරගෙන සිටියේය. දෑසින් රූරා වැටෙන කඳුළු බිඳු ඔහුගේ ඩෙනිම් කලිසම මතට වැටී නොපෙනී ගියේය.
වසර ගණනාවක් තිස්සේ පෙම් බැඳි යුවතිය වෙනකෙකු හා පෙමින් වෙලීම ඔහුව දරාගැනීමේ අන්තයටම ගෙන ගොස් තිබිණි. ඉදිරියෙන් පෙනෙන මහා සාගරයට පැන සියදිවි නසා ගන්නට සිතුනද තම මෑණියන්ගේ මුහුණ සිහිවන වාරයක් පාසා ඔහුගේ එම සිතුවිල්ල යටපත්ව ගියේය.
" ඇයි මගේ චූටික්කී ... ඇයි මට ආදරේ කරන්න බැරි උනේ... මෙච්චරකල් .... දෙවියනේ මෙච්චරකල් මගේ ආදරේ දැනුනේ නැත්තේ ඇයි.... "
ඔහු තමාටම මුමුණන්නට විය. අහස දෙදරවමින් අසෙනියක් පුපුරා ගියේ ඔහුගේ වේදනාව අහසටද දරාගන්නට නොහැකව මෙනි.
කුණාටුවක් මෙන් සුළං හමන්නට විය. විශාල ප්රමාණයේ වැසි බිඳු පොළවට ඇදවැටෙන්නට වූයේ ඔහු බලාසිටියදීය. රථයෙහි ද්වාරය හැරගත් ඔහු පිටතට පිවිසියේය. මුළු සිරුරම තෙමාගෙන වැස්ස වැටෙන්නට වෙද්දි ඔහු මහ මුහුද දෙසට ඇවිද යන්නට වූයේය. දෙනෙතින් ගලනා කඳුළු වැස්ස සමගම නොපෙනී ගියේය.
ඔහු මුහුද දෙසට ඇවිද ගියේය. ඔහුට සියදිවි නසාගැනීමට අවශ්යය නැත. ඔහුට අවශ්යය කිසිවෙකුට නොපෙනෙන සේ හඬන්නටය. දෑසෙහි කදුලැලි තමාටද නොපෙනෙනා සේ වැස්සට මුසු වීමටය.
ඔහු වැල්ලෙහි දණ ගසාගත්තේය. හිස පහලට බර කරගත්තේය. හිමි නොවී අහිමි වීමෙහි වේදනාව ඔහුගේ ලය දවමින් තිබිණි. මුරුගසන් වරුසාවටද එම ගින්න නිවීමට නොහැකිය.
ප්රේමයෙහි විරහව ඔහු කෙසේ නම් භාරගනීවීද.... ආදරයත් වෛරයත් අතර ඇත්තේ කෙස් ගසක වෙනසක් යැයි පැරණි කියමන ඔහු සත්යක් කරාවිද.... ඔහුගේ ආදරය වෛරයකට පෙරලේවිද... නැතහොත් සැබෑ ප්රේමවන්තයෙකු ලෙස ඇගේ සතුට අභිමුව නිහඬවම ඉවත්ව යාවිද... සබඳ... එය කාලයට බාරදී බලා සිටිමු.
" අයියෝ... මොකක්ද බබා... ඔය රෙද්දකින් මූණ ඔතන් ඉන්නේ...."
නෝක්කාඩු හඬකින් එසේ පැවසමින් හිමාන්ද් , අග්නියගේ හිස වටා ඔතා තිබූ සළුවෙන් ඇද්දේය.
" ඒ මදිවට ලොකු සන් ග්ලාස් දෙකකුත් දාගෙන...."
ඔහු නැවතත් නෝක්කාඩු කියන්නට විය.
" අනේ... හිමාන්ද් .... තාත්තිගේ යාළුවෙක් දකී කියලා මට බයයි..."
අග්නිය නැවතත් හිස වටා සළුව පටලවා ගනිමින් පැවසුවාය. හිමාන්ද් ඇයව ඔහු දෙසට හරවාගත්තේය.
" මෙහෙම මේ විදිහට හිර වෙලා ආදරේ කරන්න බෑ බබා....ඔයාට මං එක්ක ඉන්න එක කම්ෆොර්ටබල් නැත්තම් අපි ආයේ මීට් නොවී ඉමු... මට ඔයාව ගෙදරදි දැක්කම ඇති කියලා හිත හදාගන්න පුලුවන් මට...."
ඔහු හැඟීම්බරව පවසද්දි යුවතිය ඔහුගේ දෑස් දෙසම බලා සිටියාය.
" මට බයයි හිමාන්ද් ... එහෙම නැතිව අකමැත්තක්වත් අන්කම්ෆොර්ටබල් වෙලාවත් නෙමෙයි මම... "
ඇය ඔහුගේ අතකින් අල්ලාගනිමින් පැවසුවාය.
" බබා... මං... ඔයා ගැන ... ඔයා කාගේ කවුද කියන එක ගැන දැනගෙනයි ආදරේ කරන්න පටන් ගත්තේ... ඔයාව මගෙන් ඈතට උදුරගෙන යන්න මං කාටවත්ම ඉඩ තියන්නේ නෑ... එහෙම අරන් ගියත් මං ආපහු එනවා... කොහොමහරි .. කවදමහරි මම එනවා.... එහෙම උනොත් මං වෙනුවෙන් බලන් ඉන්නවද.... ම්ම්ම්ම්"
ඔහු ඇගේ මුව දෝතට ගනිමින් විමසුවේය. යුවතිය ඔහුගේ දෑස් දෙසම බලා සිටියාය.
" මගේ ජීවීතේ මං ඔයා වෙනුවෙන් ලියලා ඉවරයි රත්තරන්.... ඒක කිසිම දවසක කවුරු නිසාවත් වෙනස් වෙන්නේ නෑ..."
හිමාන්ද් ඇගේ අවිහිංසක වත දෙසම බලා සිටියේය.
" දන්නවද.. මේ අහිංසකකමට තමා මං ගොඩක්ම ආදරේ... මිනිස්ටර් කෙනෙක්ගේ දුවෙක් කියලා කියන්නවත් බෑ ... ඒ දේවල් කවදාවත් වෙනස් කරගන්න එපා බබා... එහෙම උනොත් මං ඔයා එක්ක ඉන්න එකක් නෑ..."
අග්නිය ඔහුගේ මුව ඇගේ හස්තයකින් ආවරණය කළාය.
" මාව දාලා යන කතා කියන්න එපා...මං මැරෙයි...."
හිමාන්ද් ඇගේ හස්තය මුව මතින් ඉවතට කළේය. මහපටැඟිල්ලකින් ඇගේ කොපුලක් පිරිමැද්දේය. ඔහුගේ දෑස් නතරව තිබුණේ ඇගේ රෝස පැහැ දෙතොල් මතය. ඔහුට ඉවසුම් නැතිය. අවසානයේදි ඔහුගේ දෙතොල් ඇගේ සියුමැලි දෙතොලෙහි පැටලී ගියේය. අග්නිය ඔහුගේ ලයට කිටි කිටියේ තදව ගියාය.
ප්රේමවන්තයින්ගේ කුළුඳුල් හාදුව එසේ හුවමාරු විය. කිසිදා කිසිවෙකුට බිඳීමට නොහැකි තරම් ප්රේමයකින් ඔවුහු හදවත් පුරවාගනු ලැබූහ.
❄️
මතු සබැදේ
සෙව් ✍️
