Notes of Kyaw Sann Oo

Notes of Kyaw Sann Oo Notes by Kyaw Sann Oo
ဖတ္မိတဲ့အထဲက ႀကိဳက္တာေလးေတ?

25/02/2018

Written By : Aye Myat Myat Thu
9.5.2017

"မိတ္ေဆြမ်ားက ေျပာၾကသည္" (၁)
--------------------------------
ဒီေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႔ အေတြ႕အၾကံဳ အေတြးအျမင္ေတြ မွ်ေဝဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာျကာပါၿပီ။ ကိုယ့္အေတြ႕အၾကံဳ မိတ္ေဆြေတြ ရင္ဖြင့္တိုင္ပင္တဲ့ စီးပြါးေရးကိစၥ အထူးသျဖင့္ Marketing နဲ႔ဆက္စပ္တာေလးေတြ ေရးခ်င္တာပါ။ အခုမွ ေရးျဖစ္တယ္။

မေန႔က စာသင္ရင္းနဲ႔ သင္တန္းသားတစ္ေယာက္က "မလုပ္သင့္တဲ့အမွားေလးေတြ ေျပာျပေပးဖို႔" ေတာင္းဆိုလာပါတယ္။
ေနာက္တစ္ေယာက္ကလဲ 7P အေၾကာင္း ေမးလာတာနဲ႔
Marketing Mix ရဲ႕ P တစ္လံုးျဖစ္တဲ့ Process အေၾကာင္းနဲ႔ ႏြယ္ၿပီးေျပာျဖစ္တယ္။

တကယ္ေတာ့ Process ဟာ Marketing အတြက္သာမက Business တစ္ခုလံုးအတြက္ အေရးပါတယ္။ က်န္တဲ့ P ေတြ မခိုင္မာရင္ အားနည္းရင္ တစ္ျခားေသာ P ေတြနဲ႔ ေထာက္မ ထားလို႔ ရႏိုင္ေပမယ့္ ခိုင္မာစနစ္က်တဲ့ Process မရွိရင္ေတာ့ လုပ္ငန္းမတိုးတက္ႏိုင္သလို တစ္ခ်ိန္မွာ ၿပိဳလဲသြားလိမ့္မယ္။

ဘာလို႔ၿပိဳလဲသြားမလဲ ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။
လုပ္ငန္းမွာ စနစ္မရွိရင္ စနစ္မက်ရင္ လူကို အားကိုးရတယ္။ လက္ရွိ ေနရာတစ္ခုမွာ တာဝန္ယူထားတဲ့လူက လုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္တဲ့အတြက္ လုပ္ငန္းက လည္ပတ္ေနလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ လူဆိုတာ မျမဲတဲ့အထဲ ထိပ္ဆံုးကပါတယ္။
ေသသြားႏိုင္တယ္..
အလုပ္ထြက္သြားႏိုင္တယ္..
စိတ္ထားေျပာင္းသြား ေဖာက္ျပန္သြားႏိုင္တယ္..
ဒီေတာ့ ဒီလူ မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာနဲ႔ လုပ္ငန္းက ရမ္းခါသြားႏိုင္တယ္။

ထားပါေတာ့.. ကံေကာင္းလို႔ ေမာင္ျဖဴေနရာ ေမာင္နီ ေရာက္လာမယ္။ စနစ္မရွိေတာ့ တစ္က ျပန္စရမယ္။ သူကလဲ သူေကာင္းမယ္ထင္သလို လုပ္မယ္။ စမ္းၾကည့္မယ္။ လုပ္ငန္းက မတိုးတက္ဘဲ စမွတ္ကို ျပန္ျပဳတ္က်သြားေရာ။

တစ္ခါ အဲဒီလူက အားကိုးရျပန္ေတာ့ သူမရွိရင္မျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ ဘူတာဆိုက္ျပန္တယ္။ ဒီေတာ့ သူ ဘာလုပ္လုပ္ ပုဆိုးစဆြဲၿပီး မဟုတ္တာလုပ္လို႔မွ မေျပာရဲ မ်က္ႏွာညိဳမခံရဲနဲ႔။ သူကလဲ မ်က္ျဖဴဆိုက္ေလ ဆရာႀကိဳက္ေလကိန္းဆိုက္ေအာင္ သူမရွိရင္ မျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားလို႔ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ Consultant ေတြ မန္ေနဂ်ာေတြရွိတယ္.. သူ တစ္ေနရာ ေရာက္သြားတာနဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႕ေျပာင္းသလို အကုန္လံုးကို ေျမလွန္ပစ္ ျဖဳတ္ထုတ္သတ္ လုပ္တာ။ ေျပာင္းလဲမႈကို ဆန္႔က်င္မယ္ အာခံမယ္ထင္တဲ့ေကာင္ မထြက္ထြက္ေအာင္ လုပ္ပစ္တာ။ ၿပီးမွ ကိုယ္ေသဆိုေသ ရွင္ဆိုရွင္တဲ့တပည့္တပန္းေတြကို အရင္အလုပ္က ေခၚထုတ္ ရာထူးတိုးေပး လစာတိုးေပး။ လုပ္ငန္းေလး အေျခက်မေယာင္ရွိေတာ့မွ ေဗြေဖာက္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးက အလုပ္ထြက္။ ေနာက္က သူေခၚခန္႔ထားတဲ့ လက္ေဝခံတပည့္ေတြက လိုက္ထြက္နဲ႔။ ကုမၸဏီက ေဟာင္းေလာင္းျဖစ္က်န္ခဲ့ျပန္ေရာ။ စနစ္ခိုင္ခိုင္မာမာ ခ်ေပးခဲ့တာမဟုတ္ဘဲ လုပ္တတ္ၿပီးသားလူေတြကိုေခၚခန္႔ၿပီး အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာဆိုေတာ့ အဲဒီလူေတြမရွိတဲ့အခါ ဒံုရင္းဘဝေရာက္ရံုတင္မက ငယ္ေမြးျခံေပါက္လူေဟာင္းေတြကိုလဲ အျမစ္ျပတ္ေျခမႈန္းခဲ့တာဆိုေတာ့ သုညနီးပါးက ျပန္စၾကရတဲ့ လုပ္ငန္းေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒီေတာ့ ကုမၸဏီမွာ တိုးတက္ဖို႔ေဝးလို႔ အတြင္း ၃၇မင္း အျပင္၃၇မင္းထက္ ပိုေၾကာက္ရတဲ့ အတြင္းလူေတြေၾကာင့္ က်ဆံုးၾကရပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ရတာ စနစ္မရွိလို႔ပါ။

အခုလို ဝန္ထမ္းေကာင္းရွားတဲ့ေခတ္မွာ People ဆိုတဲ့ လူကို အမွီျပဳဳ ၿပီး လုပ္ငန္းလည္ပတ္တယ္ဆိုတာ အင္မတန္ Risk မ်ားတဲ့ အႏၱရာယ္မ်ားတဲ့လုပ္ရပ္ပါ။ ရာထူးေနရာတိုင္းအတြက္ အဆင့္တိုင္းအတြက္ စနစ္ခ်ပါ။ စနစ္ဆိုတာ SOP လို႔ေခၚတဲ့ Standard Operating Procedure (တစ္နည္း Process) ကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒီလို စနစ္ခ်ဖို႔ အခ်ိန္ယူရမွာျဖစ္တဲ့အျပင္ (လိုအပ္ရင္) စနစ္ခ်ေပးႏိုင္တဲ့တကယ္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ပညာရွင္ေတြကို ငွားရမွာမို႔ ေငြအပိုကုန္တယ္လို႔ ထင္စရာရွိပါတယ္။ လိုအပ္ရင္ Software ေတြ Device ေတြပါ ဝယ္ရအံုးမွာမို႔ ရင္းႏွီးေငြပမာဏလဲ တိုးလာမယ့္အတြက္ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ခပ္အင္အင္ျဖစ္တဲ့ကိစၥပါ။ အထူးသျဖင့္ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္စလုပ္တဲ့ StartUp ေတြ SME ေတြဆို လုပ္ငန္းရွင္ကိုယ္တိုင္ဦးစီးတာမို႔ ငါရွိေနတာပဲ... ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ခုနစ္ေထြကေနၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလုပ္ငန္းရွင္ကိုယ္တိုင္က Operation ထဲ နစ္ျမဳပ္ေနတဲ့အခါ ရြက္တိုင္ထိပ္ဖ်ားကေန ကိုယ့္ေလွဘယ္ေရာက္ေနလဲ တက္ၾကည့္မယ့္သူ မရွိတာမို႔ ငါ့ေလွငါထိုး ပဲခူးေရာက္ေရာက္ဆိုတာမ်ိဳးေတြျဖစ္ၿပီး ပန္းတိုင္နဲ႔အလွမ္းေဝးၾကရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အလုပ္ရွင္ေတြကို သတိေပးခ်င္တာက စနစ္ခ်ဖို႔ မပ်က္ကြက္ပါနဲ႔လို႔ မွာခ်င္ပါတယ္။ စနစ္ခ်ဖို႔ ကုန္က်မယ့္ေငြဟာ စနစ္မရွိလို႔ ယိုစီးထြက္ကုန္တဲ့ဆံုးရွံုးမႈထက္စာရင္ နည္းပါတယ္။

ဝန္ထမ္းေတြဘက္ကေရာ။
စနစ္ဆိုတာနဲ႔ႏြယ္ၿပီး အလုပ္အေပၚထားရမယ့္ စိတ္ေလးကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။
အလုပ္တစ္ခုမွာ ရာထူးတာဝန္တစ္ခုကို လက္ခံလိုက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ကိုယ္ဟာ အဲဒီအလုပ္တာဝန္ရဲ႕ အတိတ္ ပစၥဳပၸန္ အနာဂတ္ ၃ပါးလံုးကို တာဝန္ယူရတာျဖစ္တယ္လို႔ နားလည္ၾကဖို႔လိုပါတယ္။

ဥပမာေျပာရရင္ ကိုယ္အလုပ္ဝင္ခ်ိန္မွာ အရင္တုန္းက မၿပီးျပတ္ေသးတဲ့ တို႔လို႔တန္းလန္းကိစၥေတြ ကိုယ့္ဆီေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ အမ်ားစုေျပာတတ္တာက "ဒါ ကၽြန္မ မေရာက္ခင္အရင္လူလုပ္ခဲ့တာ။ ကၽြန္မလဲ ဘာမွမသိဘူး"ဆိုတဲ့စကားနဲ႔ တြင္တြင္ ျငင္းတတ္ၾကပါတယ္။ မွားယြင္းတဲ့အျပဳအမူပါ။ ျဖစ္သင့္တာက "ကၽြန္မ အခုေျဖရွင္းေပးဖို႔ ဒီကိစၥကိုသိေအာင္ နားလည္ေအာင္ အရင္လုပ္ပါမယ္။ ကြင္းဆက္ျပန္ရွာၿပီး အျမန္ဆံုး ေျပလည္ေအာင္ လုပ္ေပးပါ့မယ္။ အခိ်န္ေပးပါ" ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ရပါမယ္။ တာဝန္ယူတယ္ဆိုတဲ့စကားမွာကိုက အရင္လူရဲ႕ ဝန္တာကို ပုခံုးေျပာင္းထမ္းလိုက္တာပါ။ ကိုယ္ယူထားတဲ့ လုပ္ခလစာဟာ အတိတ္အတြက္လဲ သက္ဆိုင္ပါတယ္။

ပစၥဳပၸန္မွာ ထမ္းေဆာင္ဖြယ္ရာလုပ္ငန္းအားလံုးကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ဆိုင္တာ ကိုယ္တာဝန္ယူရမွာ အျငင္းပြါးစရာမလိုတဲ့ကိစၥပါ။ သတ္မွတ္ထားတဲ့အလုပ္ခ်ိန္အတြင္း မခိုမကပ္ အလုပ္ကိုအခ်ိန္ျပည့္စိတ္ႏွစ္ၿပီးလုပ္မွသာ ယူထားတဲ့လစာနဲ႔ ထိုက္တန္စြာေပးဆပ္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ႏိုင္တာပါ။ အလုပ္ခ်ိန္အတြင္း ေရသာခိုေနျခင္းဟာ ခိုးမႈေျမာက္ပါတယ္။ ဥပေဒအရခိုးမႈမေျမာက္ေပမယ့္ သံသရာေႂကြးတင္ရ ေပးဆပ္ရတတ္ပါတယ္။

အနာဂတ္ကေရာ ဘာဆိုင္လို႔လဲ။ အလုပ္ထြက္သြား တဲ့အခါ ေသခ်ာ Handover လုပ္သြားရင္ တာဝန္ေက်ျပီမဟုတ္လားလို႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။ မလံုေလာက္ပါဘူး။ အလုပ္ထြက္ခ်ိန္မဆိုထားနဲ႔ ပံုမွန္လုပ္ေနရင္းက ေရွာင္တခင္ခြင့္ယူတဲ့ရက္ကေလးမွာေတာင္ ကိုယ့္ေနရာကို လူစားဝင္ေပးတဲ့ ဉာဏ္ရည္တူသူ မည္သူမဆို ကိုယ့္အလုပ္ကို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ဝင္လုပ္ႏိုင္ေအာင္ အလုပ္ၿပီးေျမာက္ေအာင္ စနစ္ခ်ထားဖို႔နဲ႔ ရွင္းလင္းလြယ္ကူစြာသင္ယူတတ္ေျမာက္ႏိုင္ေအာင္ Manual ေရးထား Flow Chart ဆြဲထား Memo တို႔ Record တို႔စနစ္တက်လုပ္ထားေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါမွ ကိုယ္မရွိတဲ့အနာဂတ္မွာလဲ လုပ္ငန္းက စဥ္ဆက္မျပတ္လည္ပတ္ႏိုင္မွာပါ။ အထက္လူႀကီးေတြအေနနဲ႔ ကိုယ့္ကိုသေဘာက်လို႔ ရာထူးတိုးေပး တာဝန္ပိုႀကီးတာေပးခ်င္ရင္ေတာင္ ကိုယ့္ေနရာကို ဘယ္သူမွ အစားထိုးဝင္လို႔မရေအာင္ တမင္တကာ စနစ္ခ်မထားတာ information sharing မလုပ္ပဲ ဝွက္ထား ထိန္ခ်န္ထားတာမ်ိဳးလုပ္ထားခဲ့ရင္ တကယ္ပဲ လူစားထိုးမရႏိုင္တဲ့အတြက္ ကိုယ္လဲ အဆင့္ဆင့္တိုးတက္ေအာင္ ဆက္မတက္ႏိုင္ဘဲ တစ္ေနရာထဲမွာပဲ ရပ္ေနရမွာပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕က ဒီနည္းကို Job Security ရေအာင္ တမင္သံုးတာျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ အင္မတန္လြဲမွားတဲ့ စိတ္ကူးပါပဲ။ တကယ္ အရည္အခ်င္းသာ ရွိပါေစ.. ကုမၸဏီက ရာထူးတိုး လစာတိုးေတြနဲ႔ စည္းရံုးလို႔လက္ကုန္သြားရင္ ရွယ္ယာထုတ္ေပးၿပီး ပါတနာဘဝအထိေရာက္ေအာင္ ဆြဲေခၚသြားၾကမွာပါ။

အနည္းဆံုးေတာ့ အလုပ္တစ္ခုကိုစြန္႔ခြါခ်ိန္မွာ လိပ္ျပာသန္႔ေနဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အတိတ္ ပစၥဳပၸန္ အနာဂတ္ ၃ခုလံုးအတြက္ တာဝန္ေက်ခဲ့ၿပီဆိုမွ သံသရာေႂကြးမပါမွာပါ။

လူေတြက ျပႆနာတစ္ခုခုဆို သူတစ္ပါးကိုအရင္ဆံုးအျပစ္တင္ဖို႔ ေခါင္းရွာတတ္ၾကပါတယ္။ ရွာမရတဲ့အဆံုး အစိုးရအသံုးမက်လို႔ဆိုၿပီး ကိုယ့္စိတ္ေပါ့ေအာင္ ေျဖသိမ့္တတ္ၾကပါတယ္။ မွန္ပါတယ္... အစိုးရအသံုးမက်ဘူး။ ျပည္သူေတြအသံုးမက်ဘူး။ ရံုးကလူေတြ အသံုးမက်ဘူး။ အိမ္ကလူေတြ အသံုးမက်ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကေရာ စင္းလံုးေခ်ာေကာင္းေန တာဝန္ေက်ေနရဲ႕လား။ တိုင္းျပည္ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ဆိုတာ အေဝးႀကီးပါ။ ရပ္ရြာေကာင္းဖို႔ဆိုတာလဲ လက္လွမ္းမမီေသးဘူးထား။ ကိုယ့္ရံုး ကိုယ့္အိမ္ ေကာင္းေအာင္တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ကေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ တတ္ႏိုင္မယ့္ ကိစၥပါ။ ကိုယ္ရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ထမင္းရွင္လုပ္ငန္း တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ လိုသလို.. ကိုယ္မရွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီလုပ္ငန္း ရပ္တည္ႏိုင္ရမယ္.. ဆိုတဲ့ စိတ္ထား မွန္မွန္ကန္ကန္ ရွိဖို႔လိုပါတယ္။

"သင္ ေသသြားေသာ္" ဆိုတဲ့ ဆရာေဇာ္ဂ်ီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ဖူးၾကမယ္ထင္ပါတယ္။
"သင္ေသသြားေသာ္...
သင္ဖြားေသာေျမ သင္တို႔ေျမသည္
အေျခတိုးျမင့္ က်န္ေကာင္းသင့္၏".. တဲ့

ကိုယ့္ကို ေမြးဖြားသုတ္သင္ၿပီး လူလားေျမာက္ေအာင္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးလိုက္တဲ့ လုပ္ငန္းကိုလဲ ကိုယ္မရွိေတာ့ခ်ိန္မွာ ေကာင္းစြာလည္ပတ္ႏိုင္ရံုမက အေျချမင့္ တင့္တယ္လာေစဖို႔ စနစ္တက် ပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့ဖို႔လိုပါတယ္။ Process ကို ပိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ။ ။

16/12/2017

စီးပြားေရးက်င့္ဝတ္

ဟိုတယ္တစ္ခုက အေကာင္းဆံုးဟိုတယ္ၿပိဳင္ပြဲဝင္ထားတဲ့လင့္ကိုေပးၿပီး သူတို႔ဟိုတယ္ကို မဲေပးခိုင္းတယ္။ ၿပီးရင္ မဲေပးထားတဲ့ Screenshot ကို ေကာမန္႔မွာ ခရီးေဖာ္ကို မန္းရွင္းလုပ္ခိုင္းၿပီး တင္ခိုင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ေပခ်္႕ကို Like & Share လုပ္ခိုင္းတယ္။

Digital Marketing point of view က ၾကည့္ရင္ အေတာ္ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ပါ။

မဲေပးသူမ်ားရင္ အေကာင္းဆံုးဟိုတယ္ဆုရမယ္။

ေကာမန္႔ေပးသူမ်ားရင္ Engagement တက္မယ္။

မန္းရွင္းလုပ္ထားတဲ့သူက ေကာမန္႔ျပန္ေပးဖို႔လဲမ်ားတယ္။

Like & Share လုပ္တဲ့အတြက္ ေပခ်္႕မွာ Like မ်ားလာမယ္။ Reach တက္လာမယ္။

ဟုတ္ေနတာပဲ။

⭐️⭐️⭐️ ဒါေပမယ့္ စီးပြားေရး က်င့္ဝတ္အပိုင္းက ၾကည့္ရင္ေကာ ဘယ္လိုေနမလဲ? ⭐️⭐️⭐️

ကိုယ့္ဟိုတယ္မွာ မေနဖူးသူေတြ (အမ်ားစုက ေနဖူးမွာမဟုတ္။ အခြင့္အေရးမက္လို႔ ခိုင္းတဲ့အတိုင္းလုပ္ရတာ) ေပးတဲ့မဲနဲ႔ အေကာင္းဆံုးဟိုတယ္ဆုရသြားရင္ ဂုဏ္ယူမွာလား?

ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးၾကည့္ရင္ ရွက္ဖို႔ေတာင္ ေကာင္းပါတယ္။

စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုအေနနဲ႔ ပရိသတ္ကို ဆုလက္ေဆာင္ေပးျဖားေယာင္းၿပီး အေကာင္းဆံုးဆုကို ညာယူခ်င္ေနသလိုျဖစ္ေနတယ္။

Digital Marketer အမ်ားစုဟာ Business Ethic ဘာသာရပ္ကို သင္ၾကားဖူးသူမဟုတ္ဖို႔ ရာခိုင္နႈန္းမ်ားပါတယ္။ မိမိလုပ္ငန္းဂုဏ္သိကၡာကို တန္ဖိုးထားရင္ ဒါမ်ိဳးေတြ ေရွာင္ၾကည္ရမယ္ဆိုတာ အမုန္းခံေရးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

မွတ္ခ်က္
ကၽြန္ေတာ္ကိုင္တြယ္တဲ့ေပခ်္႕မ်ားတြင္ က်င့္ဝတ္ႏွင့္မညီဟု ယူဆေသာေၾကာင့္ သာမန္ Like & Share လုပ္လွ်င္ ဆုမဲေဖာက္ေပးသည့္ပိုစ့္မ်ားပင္ မတင္ပါ။

ေက်ာ္ဆန္းဦး (ယူနစ္က္)
၁၆-၁၂-၂၀၁၇

07/10/2017

Written By Ko Thet Cho

ဆင္းရဲသားတစ္ဦးေပါ့.... အလုပ္လုပ္လာတာႏွစ္ ၂၀ ရိွျပီ ခုထိ ဒုံးရင္းကဒုံရင္းပဲ... အဲဒီအတြက္ေၾကာင္႔ စိတ္ထဲကမေက်မနပ္ျဖစ္ကာ ေလာကၾကီးကိုအျပစ္တင္ပါတယ္...ေလာကၾကီးကဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ မိုးနတ္မင္းကိုအျပစ္တင္ျပန္ေကာ... မိုးနတ္မင္းမတရားဘူး...လူအခ်င္းခ်င္းကို တစ္ခ်ိဳ႔လူေတြကိုေတာ့ ခ်မ္းသာေအာင္လုပ္ေပးတယ္...၊ တစ္ခ်ိဳ႔သူေတြကိုေတာ့ ဆင္းရဲတြင္းကေနကိုမတတ္ေအာင္လုပ္တယ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးတိုင္တည္ျပီးေျပာေလသည္...။

တစ္ေန႔ၾကေတာ့ မိုးနတ္မင္းလည္း နားညီးလာလို႔ေနမယ္ ကိုယ္ထင္ျပကာ... အသင္လူသားအေနနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္မွ တရားမွ်တမွု၇ိွမယ္ထင္သလဲ...ဘယ္လိုျဖစ္ေစခ်င္တာလဲ လို႔ေမးလုိက္ပါသည္...။ သူဆင္းရဲက သူ႔အိမ္ေဘးက သူေဌးၾကီးကိုလည္းသူ႔လိုပဲဆင္းရဲေအာင္လုပ္လိုက္တယ္...ျပီးေတာ့ ညီတူညီမွ်ျဖစ္ေအာင္ ၂ ေယာက္လုံးကို ေက်ာက္မီးေသြးမိုင္းၾကီးတစ္ခုဖန္ဆင္းေပးကာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေစပါသည္။

ပထမေန႔မွာေတာ့ ဆင္ရဲသားက အားတက္သေရာေက်ာက္မီးေသြးေတြတူးလုိက္တာ ေန႔တစ္ပိုင္းေတာင္မေရာက္ေသးဘူး လွည္းတစ္စီးတိုက္ရသြားျပီ၊ အဲဒါကို ျမိဳ႔ကိုဆြဲကာေရာင္းခဲ႔ျပီးရလာတဲ႔ ေငြေတြနဲ႔ ဗိုက္ကားေအာင္စားကာ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ထုပ္ေလးကိုလဲ အိမ္သူ႔အတြက္ပါဆယ္ဆြဲျပီး ေလကေလးတစ္ခြ်န္ခြ်န္နဲ႔ အိမ္ျပန္အနားယူပါေတာ့သည္...။

အဲဒီခ်ိန္မွာေတာ့ သူေဌးကေတာ့ ပင္ပင္ပန္းပန္းတူးလိုက္တာ ညေနေစာင္းမွ လွည္းတစ္စီးတုိက္ရသြားတယ္..။ ေရာင္းခ်ျပီးရတဲ႔ေငြေလးနဲ႔ ထမင္းဆီဆမ္းေလးကိုဗယာေၾကာ္နဲ႔စားကာ ပိုတဲ႔ေငြေလးနဲ႔ ေနာက္ေန႔အတြက္ အားေကာင္းေမာင္းသန္လူတစ္ေယာက္ဌားကာ အိမ္ျပန္သြားပါသည္...။

ဒုတိယေန႔မွာေတာ့ ဆင္းရဲသားကေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြႊင္ရႊင္နဲ႔ လွည္းတစ္စီးေလာက္ကိုေန႔တစ္ပိုင္းနဲ႔တူးကာ ေစ်းမွာေရာင္းခ်ျပီးသကာလ ပိုတဲ႔ေငြနဲ႔ ရွဴမျငီးဖြယ္ခ်စ္ဇနီးငယ္အတြက္ ၀တ္ေကာင္းစားလွေလးမ်ားကိုဆင္ကာေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးအိမ္ျပန္နားေလသည္...။ သူေဌးကေတာ့ သူဌားထားတဲ႔သူကိုတူးခိုင္းထားျပီး ျမိဳ႕တက္ကာ ေစ်းေကာင္းေပးမယ္႔ေဖါက္သည္ကိုရွာပါသည္... တစ္ရက္တည္း လွည္း ၂ စီးစာေလာက္ကိုေစ်းေကာင္းေကာင္းနဲ႔ေရာင္းနုိင္ခဲ႔သည္...။ ေရာင္းရေငြနဲ႔ ေနာက္ေန႔အတြက္ လုပ္သား ၄ ေယာက္ထပ္ျဖည္႔လုိက္ပါသည္....။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္နွစ္လာက္ေနေတာ့ ေက်ာက္မီးေသြးမိုင္းၾကီးလည္းကုန္ခန္းသြားေလသည္...။ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ဆင္းရဲသားက အရင္အတုိင္းဆင္းရဲေနဆဲျဖစ္ျပီ....သူေဌးကေတာ့ အရင္ထက္ပိုခ်မ္းသာလာကာ တစ္ျခားလုပ္ငန္းခြဲေတြလည္းအမ်ားၾကီးလည္ပတ္နိုင္ခဲ႔ပါသည္...။ ဆင္းရဲသားလည္းေနာက္ထပ္ဘယ္သူ႔ကိုမွအျပစ္မတင္ရဲေတာ့ဘူး ကိုယ္လုပ္ကိုယ္ခံပဲေလ..ေလာကၾကီးက တရားမွ်သပါသည္...။

ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္...သေဌးျဖစ္ခ်င္တယ္...ဒါေတြကေတာ့လူတိုင္းရဲ႕ဆႏၵပါပဲ....။ ျမန္ျမန္ေအာင္ျမင္ခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းရဲ႕အားနဲ႔မရပါဘူး...အားေျပာင္းအားလြဲယူရတယ္...။ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္လုပ္နုိင္သလဲထက္ ကိုယ္လူဘယ္နွစ္ေယာက္ရဲ႕အားကိုယူျပီး အလုပ္ဘယ္ေလာက္ျပီးေအာင္လုပ္နုိင္ခဲ႔သလဲကပိုအေရးၾကီးတယ္...။ ဒါေၾကာင္႔ သူတစ္ပါးရဲ႕အားကိုဌားပါ...နည္းပညာရဲ႕အားကိုဌားပါ...၊ လုပ္ငန္းခြင္မွာအသုံး၀င္မယ္႔ Tools ေတြရဲ႕အားကိုဌားပါ...၊ အသိုင္းအ၀ိုင္း(မိတ္ေဆြ၊ေဆြမ်ိဳး၊သူငယ္ခ်င္းေတြ)ရဲ႕အားကိုဌားပါ..။ အားေျပာင္းအားလြဲလုပ္နုငိ္ေလ တိုးတက္မွုျမန္ေလပါပဲ...။ ဌားတာနဲ႔ အသုံးခ်တာကြာတယ္ေနာ္...ဌားတယ္ဆိုကတည္းက ျပန္ေပးရမယ္...အသုံးခ်တာကေတာ့ လူလည္ၾကတာပါ...။

ခုလက္ရိွ၀န္ထမ္းလုပ္ေနတဲ႔သူေတြလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ.... ကိုယ္ကလုပ္ေပးေနတယ္လို႔မယူဆပါနဲ႔...ကိုယ္႔အတြက္ကိုယ္ေလ႔က်င္႔ေပးေနတာလို႔ပဲခံယူလုိက္ပါ...။ စကိတ္စီးက်င္႔ေနသလိုေပါ့.... စကိတ္စီးဖို႔ဆိုရင္ စကိတ္လိုတယ္...ကြင္းတစ္ခုလိုတယ္...ျပီးေတာ့ စစီးျပီးဆိုတာနဲ႔ ခဏခဏလဲကြဲျပဲမွာပဲေလ... ကိုယ္တတ္ခ်င္လို႔ကိုယ္စီးတာလား သူမ်ားအတြက္စီးေပးတာလာ...စဥ္းစားၾကည္႔ ေသခ်ာပါတယ္..သူမ်ားအတြက္ဆိုရင္ အဲဒီေလာက္အသားနာခံျပီးစီးမယ္မထင္ဘူး..၊ ကိုယ္႔အတြက္ကိုယ္စီးတာ...စီးတတ္ခ်င္လို႔စီးက်င္႔တာ ဒါါေၾကာင္႔ ဒူးျပဲလည္း အံၾကိတ္ျပီးစီးမွာပဲေလ....။ ခုဏကေျပာသလိုေပါ့... စကိတ္ရယ္ စကိတ္ကြင္းရယ္ရိွဖို႔ေတာ့လုိပါတယ္ နည္းျပတစ္ေယာက္ရိွရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့....။ အဲဒါေတြက ကိုယ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ေနရာပဲေလ...ဒါေတြကကိုယ္႔ကိုေလ႔က်င္႔ဖို႔ေပးထားတဲ႔ကြင္းပဲ.... လဲတယ္ ကြဲတယ္ ျပဲတယ္...ဘာမွမျဖစ္ဘူး ျပန္ထျပန္လုပ္....ကိုယ္႔အတြက္လုပ္တာပဲ စကိတ္ကြင္းအတြက္လုပ္တာမဟုတ္...။ ဒါေပမယ္႔ လဲက်တိုင္း စကိတ္ကြင္းၾကီးကိုထိုင္အျပစ္တင္ေနရင္ေတာ့ ပုံျပင္ထဲကဆင္းရဲသားလိုပဲျဖစ္သြားလိမ္႔မယ္ေနာ္...။ အားေျပာင္းအားလြဲလုပ္လုိက္ပါ....ကိုယ္႔ကိုခိုင္းစားေနတယ္လို႔ျမင္မယ္႔အစား...ကိုယ္႔ကိုေလ႔က်င္ဖို႔ကြင္းလို႔ ျမင္လိုက္ပါ....mindset ေလးကိုျပင္ၾကည္႔ပါ ေနသာထုိင္သာရိွသြားသလို တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္းလည္းျမင္သြားမွာပါ....။
အလုပ္ရွင္ဆန္ေသာ၀န္းထမ္းမ်ားျဖစ္ၾကပါေစ....။

🤟🤟🤟😄😄😄

01/10/2017

Written By Sayar Kaung Nyein Soe

က်ေနာ္တိုု ့ဘာေတြေလ့လာသင္ယူဖိုု ့လိုုေနေသးလဲ ❓

တဖက္မွာရွိတဲ့ ႏိုုင္ငံတကာကေတာ့ Talent Shortage ဆိုုၿပီးေဝဖန္ၾကပါတယ္။
ကိုုယ့္ဆီမွာလူမရွိေတာ့ ေစ်းသက္သာတဲ့ India , Philippine
အစရွိတဲ့ႏိုုင္ငံကသူေတြ ေခၚငွားေနၾကရပါၿပီ။
(ေဒၚလာ ၁၀၀၀~၁၅၀၀ ေပးရင္ကိုုယ့္ထက္ နွစ္ဆလုုပ္ႏိုုင္စြမ္းရွိပါတယ္)

လုုပ္ငန္းရွင္ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ဝန္ထမ္းဘဲျဖစ္ျဖစ္
မိမိကိုုယ္ကိုု တိုုးတက္ႀကီးပြားလိုုစိတ္အမွန္တကယ္ရွိတယ္ဆိုုရင္
အၿမဲတေစေလ့လာသင္ယူေနဖိုု ့လိုုပါတယ္။
က်ေနာ့္ ပါေမာကၡဆရာမႀကီးေျပာသလိုု MBA ၿပီးတာနဲ ့
ဘာမွမျဖစ္ေသးဘူးဆိုုတာ ကေလးေတြသိေအာင္ေျပာျပေပးပါ
ဆိုုသလိုုေပါ့။
က်ေနာ္ႏိုုင္ငံတကာကုုမၺဏီဝန္ထမ္းဘဝမွာ သင္တန္းေတြအမ်ားၾကီး
တက္ခဲ ့ရသလိုုအခုုခ်ိန္ထိလည္းကိုုယ္မသိတာေတြ၊ အသစ္ အသစ္
ေပၚေပါက္လာတဲ့သီအိုုရီေတြအတြက္ေလ့လာေနရဆဲပါ။
Trainer and Consultant တစ္ေယာက္မိုု ့ေလ့လာရတာ
မ်ိဳးတင္မဟုုတ္ဘဲ၊
စီးပြားေရးလုုပ္ငန္းရွင္တစ္ေယာက္အေနနဲ ့လည္း မိမိဝန္ထမ္းေတြ
တိုုးတက္လာေစဖိုု ့လိုုအပ္တဲ့သင္တန္းေတြေပးႏိုုင္ဖိုု ့လည္းလုုပ္ရပါတယ္။
ညီငယ္ညီမငယ္ ေတြအေနနဲ ့လည္း ဒီပလိုုမာတစ္ခုုရတာနဲ ့
ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ အရာရာသိသြားၿပီ၊ လစာတိုုးေတာင္းမယ္၊
ရာထူးတိုုးေပးတဲ့ဆီေျပာင္းမယ္ဆိုုတဲ့ အယူလြဲေတြရွိမွာစိုုးရိမ္ပါတယ္။

Training and Development လိုု ့ေျပာၾကရင္ဝန္ထမ္းေတြအတြက္
အဓိက အပိုုင္း(၃) ပိုုင္းခြဲျမင္ၾကည့္လိုု ့ရပါတယ္။

♦ Core Service Skills
မိမိလုုပ္ငန္းတိုုးတက္ေအာင္ျမင္ဖိုု ့ပိုုေကာင္းလာဖိုု ့
မိမိရဲ့စဥ္းစားဆင္ျခင္ဥာဏ္ကိုုအသံုုးျပဳရမည့္ အရည္အခ်င္းေတြပါ။

♦ Complementary Service Skills
လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ ့မျဖစ္မေနတက္ကၽြမ္းနားလည္ေနရမယ့္
အရည္အခ်င္းေတြပါ။

♦ Industry-Specific Service Skills
ဒါကေတာ့ မိမိလုုပ္ကိုုင္တဲ့လုုပ္ငန္းအမ်ိဳးအစား
သဘာဝအေပၚမူတည္ၿပီးတတ္ကၽြမ္းရမည့္အရည္အခ်င္းေတြပါဘဲ။

ဒါေတြထဲကမွ စီမံခန္ ့ခြဲမွဳဆိုုင္ရာမွာကၽြမ္းက်င္လာဖိုု ့
လိုုအပ္တဲ့အရည္အခ်င္းေတြကေတာ့

15/08/2017

ေတာသားၿမိဳ႕တက္ကားေမာင္းျခင္း

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁၂-၀၇-၂၀၁၇ ကေန ၂၅-၀၇-၂၀၁၇ အထိ အေမရိကကို သြားေရာက္လည္ပတ္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမပိုင္း ၅ ရက္ (ဇူလိုင္ ၁၂ ကေန ၁၆ အထိ) ကေတာ့ တိုးကုမၸဏီရဲ႕ အစီအစဥ္ပါ။ ဒုတိယပိုင္း ၇ ရက္ (ဇူလိုင္ ၁၇ ကေန ၂၃ အထိ) ကေတာ့ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ အေမရိက အေနာက္ဘက္ကမ္းေျခတေလွ်ာက္က ၿမိဳ႕ေတြကို လည္ပတ္ခဲ့တာပါ။ ဒီတေခါက္ ထူးျခားတာကေတာ့ တိုးရ္ကားေတြနဲ႔ လည္ပတ္တာမဟုတ္ပဲ ကိုယ္တိုင္ကားေမာင္းၿပီး လည္ပတ္ခဲ့တာပါ။

#ကားငွားျခင္း
အေမရိကမွာ ကားငွားရတာ အလြန္လြယ္ကူအဆင္ေျပပါတယ္။ အင္တာေနရွင္နယ္ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္၊ မူလႏိုင္ငံရဲ႕ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္နဲ႔ ခရက္ဒစ္ကတ္ပဲ လိုတာပါ။ ကိုယ္စငွားတဲ့ၿမိဳ႕နဲ႔ ျပန္အပ္တဲ့ၿမိဳ႕ မတူလည္း ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆို ဆန္ဒီေယဂိုၿမိဳ႕က စငွားၿပီး ဆန္ဖရန္စစၥကိုၿမိဳ႕မွာ ျပန္အပ္တာပါ။
မသြားခင္ အြန္လိုင္းကေန ဘြတ္ကင္ႀကိဳလုပ္ထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ငွားျဖစ္ေတာ့ မူလက ႀကိဳမွာထားတဲ့ကားက အထုပ္ထည့္ဖို႔ေနရာေသးမယ္ထင္လို႔ ပိုႀကီးတဲ့ Chevrolet Suburban ဆိုတဲ့ ၈ ေယာက္စီး SUV ကို ငွားျဖစ္ပါတယ္။ ကားက အေတာ္ႀကီးပါတယ္။ Lexus LX 570 ထက္ကို ၂ ေပေလာက္ ပိုရွည္တာပါ။ ရွည္ေတာ့ ေမာင္းရခက္မွာစိုးလို႔ ဘြတ္ကင္လုပ္စဥ္ကထဲက မေရြးထားတာ။
အရင္ေရြးထားတဲ့ Dodge Grand Caravan ဆိုတဲ့ Minivan က ၇ ေယာက္စီးကားျဖစ္တဲ့အတြက္ လူႀကီး ၅ ဦးနဲ႔ ကေလး ၁ ဦးအတြက္ ထိုင္ဖို႔က ေကာင္းေကာင္းလံုေလာက္ေပမယ့္ အထုပ္က်ေတာ့ ေနရာအမ်ားႀကီးမရွိဘူး။ အိတ္ႀကီး ၃ လံုးနဲ႔ အိတ္ေသး ၂ လံုးေလာက္ပဲ ဆံ့တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အထုပ္ပိုဆံ့တဲ့ ကားကိုပဲ မျဖစ္မေနေရြးခဲ့ရတယ္။
ကားငွားခ၊ အာမခံေၾကးနဲ႔ အေထြေထြစုစုေပါင္း ၇ ရက္စာကို ၁,၃၆၀$ က်သင့္ပါတယ္။ တရက္ကို ၁၉၅ $ ဝန္းက်င္ ျမန္မာေငြ ၂၆၅,၀၀၀ ေလာက္ က်တာပါ။

#ေမာင္းခဲ့သမွ်
ဟိုင္းေဝးအေနနဲ႔ဆိုရင္ စုစုေပါင္း မိုင္တစ္ေထာင္ေက်ာ္ ေမာင္းခဲ့ပါတယ္။ ၿမိဳ႕တြင္းကလည္း မိုင္ ၂၀၀ ဝန္းက်င္ေလာက္ ေမာင္းခဲ့ပါတယ္။

ဟိုင္းေဝးေတြကေတာ့ ...
၁၈ ရက္ေန႔ညမွာ Mexico နယ္စပ္က Las Americas Premium Outlet ကေန Dessert Hill Premium Outlet ရွိတဲ့ Banning ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးကို မိုင္ ၁၅၀၊ ေမာင္းခ်ိန္ ၂ နာရီ ဝန္းက်င္ ေမာင္းခဲ့ပါတယ္။

၁၉ ရက္ေန႔ညမွာေတာ့ Dessert Hill Premium Outlet ကေန Las Vegas ၿမိဳ႕ထဲက MGM Grand Hotel အထိ အကြာအေဝး၂၅၄ မိုင္၊ ေမာင္းႏွင္ခ်ိန္ ၄ နာရီခန္႔ ေမာင္းခဲ့ပါတယ္။

၂၁ ရက္ေန႔ ေန႔ခင္းမွာေတာ့ Las Vegas ကေန Los Angeles အထိ အကြာအေဝး ၂၈၂ မိုင္၊ ေမာင္းႏွင္ခ်ိန္ ၄ နာရီေက်ာ္ ေမာင္းခဲ့ပါတယ္။

၂၂ ရက္ေန႔ ညမွာေတာ့ Los Angeles ကေန San Francisco မေရာက္ခင္ Los Banos ၿမိဳ႕ေလးနား ဟိုင္ေဝးလမ္းေဘးက မိုတယ္ေလးအထိ အကြာအေဝး ၂၇၃ မိုင္၊ ေမာင္းႏွင္ခ်ိန္ ၄ နာရီေက်ာ္ ေမာင္းခဲ့ပါတယ္။

ျပန္မယ့္ရက္ျဖစ္တဲ့ ၂၃ ရက္ေန႔မွာေတာ့ Los Banos ကေန San Francisco အထိ အကြာအေဝး ၁၁၄ မိုင္၊ ေမာင္းႏွင္ခ်ိန္ ၂ နာရီေက်ာ္ ေမာင္းခဲ့ပါတယ္။

#အဆင္ေျပတဲ့စနစ္
ဆန္ဒီေယဂိုေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ လမ္းၫႊန္ဆိုင္းဘုတ္ေတြၾကည့္ၿပီး ေလဆိပ္နဲ႔ ကားအငွားစင္တာကို အခမဲ့ႀကိဳပို႔လုပ္ေပးတဲ့ Shuttle Bus စီးခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီ့ေရာက္မွ ကားေရြးၿပီး ဟိုတယ္ကို ေမာင္းခဲ့ၾကတာပါ။
အဲဒီ့လိုပဲ အျပန္က်ေတာ့ ဆန္ဖရန္စစၥငိုေလဆိပ္နားက ကားအငွားစင္တာမွာ ကားျပန္အပ္ၿပီး ေလဆိပ္နဲ႔ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ Shuttle Train စီးၿပီး ကိုယ္သြားမယ့္ Terminal မွာ ဆင္းရတာပါ။

#အခက္အခဲေတြ
#ပထမအခက္အခဲက Navigator သံုးတာ အကၽြမ္းတဝင္မျဖစ္တာ။
ကားကို စငွားၿပီး ေမာင္းထြက္လာေတာ့ ကားခဏ(၁၀ မိနစ္)ရပ္ၿပီး Navigator ခ်ိန္ဖို႔ ပါကင္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနရာမရတာရယ္၊ စည္းကမ္းမဲ့ မရပ္ရဲတာရယ္ေၾကာင့္ ဖုန္းကေနပဲ Google Map ရဲ႕ Navigation စနစ္အတိုင္း ေမာင္းၿပီး ဟိုတယ္ကို သြားခဲ့ပါတယ္။ Google Navigator ကို သံုးေနၾကမဟုတ္ေတာ့ လမ္းခြဲေတြမွာ တိုင္ပါတ္ၿပီး လမ္းေတြအေရြးမွားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟိုတယ္ကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရာက္သြားပါတယ္။ ဟိုတယ္မွာ အခန္းရဖို႔ေစာင့္၊ ခဏနားၿပီး ညေနက်ေတာ့ Colorado beach ကို သြားၾကပါတယ္။

ကားရဲ႕ Navigator ကို စသံုးၾကည့္ပါတယ္။ Google Navigator ကို လည္း တၿပိဳင္တည္းသံုးေနပါတယ္။ နည္းနည္းေမာင္းၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ စၿပီးဒုကၡေရာက္တာပါ။ Navigator ႏွစ္ခုက ျပတဲ့လမ္းေၾကာင္းက မတူပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ Google ကိုပဲယံုစားမယ္ဆိုၿပီး Google ၫႊန္တဲ့အတိုင္းေမာင္းတာ ဒုကၡေရာက္ေတာ့တာပါပဲ။ တကယ့္ေျမျပင္မွ ဂငယ္ေကြ႕ ေကြ႕မရတာကို ေကြ႕ခိုင္းတယ္။ ဘယ္ေကြ႕ပိတ္ထားတဲ့လမ္းကို ဘယ္ဘက္ေကြ႕ခိုင္းပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ၾကံဳရာေမာင္းၿပီး ကားခဏေမွးရပ္လို႔ရတဲ့ေနရာ ရွာရပါေတာ့တယ္။ ရပ္ၿပီးေတာ့မွ Google ကိုပိတ္၊ Car Navigator ကို ျပန္ဖြင့္ၿပီး ကိုယ္သြားမယ့္ လိပ္စာရွာ႐ိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္နံပါတ္က ထည့္မရပါဘူး။ (ေနာက္ရက္က်မွ ကိုယ္ဘာမွားလဲ ျပန္သိတယ္) အိမ္နံပါတ္မရလဲ အဲ့ဒီ့လမ္းေတာ့ ေရာက္မွာပဲဆိုၿပီး ကားကၫႊန္တဲ့အတိုင္း ေမာင္းခဲ့ပါတယ္။ လမ္းၫႊန္လည္းဆံုးေရာ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာ မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ Google Navigator ကိုလည္း မယံုရဲ၊ Car Navigator ကလည္း အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနပါတယ္။ (အမွန္က ကိုယ္မသံုးတတ္ေသးတာ) ဒါနဲ႔ပဲ ဟိုစမ္း ဒီစမ္းနဲ႔ ကားရဲ႕ေျမပံုေပၚ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာကို ရွာၿပီးေတာ့ လက္နဲ႔ေထာက္ (Google Map နဲ႔တိုက္စစ္) ၿပီးေတာ့ ကားကလမ္းၫႊန္တဲ့အတိုင္း ေမာင္းတာ ကမ္းေျခကိုေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္သြားပါတယ္။ ကမ္းေျခမွာ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ၿပီးေတာ့ ဟိုတယ္ကိုျပန္ေတာ့ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း တခါတည္းျပန္ေရာက္ပါတယ္။

#ဒုတိယအခက္အခဲက ကိုယ္ကလမ္းမသိလို႔ ေျမပံုၾကည့္ၿပီး ေျဖးေျဖးလွိမ့္မယ္လို႔ စဥ္စားသြားတာ လံုးဝေႏွးလို႔ မရပါဘူး။ အားလံုးက သတ္မွတ္မိုင္နႈန္းရဲ႕အထက္မွာ ေမာင္းၾကပါတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲ လမ္းေသးေတြေတာင္ ၂၅ မိုင္ (၄၀ ကီလို) ေပးေမာင္းပါတယ္။ နည္းနည္းက်ယ္တာနဲ႔ ၃၅ မိုင္ (၅၆ ကီလို) ပါ။ ၿမိဳ႕ထဲက Free Way အမ်ားစုက ၅၅ မိုင္ (၈၈ ကီလို) ကေန ၆၅ မိုင္ (၁၀၄ ကီလို) ေပးေမာင္းပါတယ္။ ကိုယ္ကေႏွးေနရင္ သတ္မွတ္တဲ့အတိုင္းေမာင္းရင္ေတာင္ ေနာက္ကကားက ဖင္လာေတ့ေနပါၿပီ။ သူတို႔ရဲ႕ ဓေလ့လားေတာ့ မသိပါဘူး။ အျခားလမ္းက ေက်ာ္မတက္ပဲ ေနာက္ကတြန္းေတာ့တာပါပဲ။ မဖယ္မွ အေတာ္စိတ္မရွည္မွ အျခားလမ္းက ေက်ာ္သြားပါတယ္။ ကိုယ္လည္း မေမာင္းခ်င္လည္း အျမန္ေမာင္းရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း Navigator နဲ႔ အသားမက်ခင္ ခဏခဏလမ္းမွားတာပါ။

#ေမာင္းခ်က္ကလန္ထြက္
ဟိုင္းေဝးလမ္းေတြမွာ မိုင္ ၇၀ (၁၁၂ ကီလို) အထိ ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ကိုယ္လည္း ၂ ရက္ေလာက္ေနလို႔ တေျဖးေျဖး အသားက်လာတဲ့အခ်ိန္ မိုင္ ၆၀ ကေန မိုင္ ၇၀ နႈန္းေမာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိုင္ ၆၀ ေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ ေမာင္းတာေတာင္ ေပ ၄၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ ကြန္တိန္နာကားေတြ၊ ဆီေဘာက္ဆာ ကားအရွည္ႀကီးေတြက ကိုယ့္ကို ေက်ာ္တက္ကုန္ပါတယ္။ 😩😩😩 ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ သူတို႔ထက္ျမန္ေအာင္ မိုင္ ၇၀ ဝန္းက်င္ ေမာင္းရပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီ့ေန႔အထိ ကိုယ္ေက်ာ္တက္ႏိုင္တဲ့ကားက လက္ခ်ိဳးေရလို႔ ရပါတယ္။
Las Vegas ကေန Los Angeles ကို ေမာင္းတာ့ ကိုယ္လည္း ၃ ရက္ေျမာက္ေမာင္းတာ ျဖစ္တာရယ္၊ ေန႔ခင္းဘက္လည္းျဖစ္တာရယ္ဆိုေတာ့ ၇၅ မိုင္အထက္မွာပဲ ေမာင္းပါတယ္။ အျမင့္ဆံုးေမာင္းတာကေတာ့ မိုင္ ၉၀ (၁၄၄ ကီလို) နႈန္းပါ။ ဒါေပမယ့္ မိုင္ ၈၀ (၁၂၈ ကီလို) ေလာက္ ေမာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္မွာကို ကိုယ့္ကားကို ဝူးခနဲ ေဝါခနဲေက်ာ္သြားတာ ကားေတြတင္မကဘူး။ ဆိုင္ကယ္ေတြပါ ပါပါတယ္။ 😳😳😳 ေမာင္းတဲ့အရွိန္က မိုင္ ၁၀၀ (ကီလို ၁၆၀) နႈန္း ေလာက္ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္လည္း ငယ္ငယ္က ဆိုင္ကယ္ႀကိဳက္ခဲ့သူဆိုေတာ့ သြားရည္ေတြယိုတာေပါ့ 😍😍😍

#အတုယူစရာေတြ အမ်ားအျပားလည္း ျမင္ခဲ့ပါတယ္။
#ပထမအခ်က္က စည္းကမ္းပါ။ အျမန္ေမာင္းၾကတယ္ ဆိုေပမယ့္ အားလံုးက ကိုယ့္လမ္းေၾကာင္းအတြင္းကပဲ ေမာင္းတာပါ။ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းမယ္ဆိုရင္ အခ်င္ျပမီး ျပၾကပါတယ္။
ၿမိဳ႕တြင္း မီးပြိဳင့္မရွိတဲ့ လမ္းဆံုေတြမွာ မ်ဥ္းေသပဲေပးထားရင္ အရမ္းျဖတ္မေမာင္းပဲ မ်ဥ္းေသမွာ ရပ္ေစာင့္ၾကည့္ၿပီးမွ ေမာင္းပါတယ္။ လမ္းဆံုမွာ ရပ္ၿပီးေတာ့ ယာဥ္ေၾကာအသာရတဲ့သူက အရင္ထြက္မဟုတ္ပဲ ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ မွတ္ထားၾကၿပီး အရင္ေရာက္တဲ့သူက အရင္ထြက္ၾကပါတယ္။ အစက ကိုယ္ကမသိလို႔ ကိုယ့္ယာဥ္ေၾကာက ဦးစားေပးမဟုတ္လို႔ ေစာင့္ေနတာ သူတို႔က လက္ျပၿပီးထြက္ခိုင္းပါတယ္။

#ဒုတိယအခ်က္က လူကို အရမ္းအေလးထားပါတယ္။ လူကူးမီးပြိဳင့္စနစ္က စကၤာပူလိုပါပဲ။ ဘယ္ေကြ႕၊ ညာေကြ႕ကားေတြက လူနဲ႔အတူတူ မီးစိမ္းတာျဖစ္တဲ့အတြက္ လူကူးေနရင္ ေစာင့္ရပါတယ္။ တခါတေလ လူကူးတာမ်ားေနရင္ ေကြ႕ကားတစ္စီးမွ ထြက္မရပါဘူး။ လူကမွားၿပီး ကူးရင္ေတာင္ ဟြန္းတီးတာမ်ိဳး မရွိၾကပဲ ေစာင့္ၾကပါတယ္။ မ်ဥ္းၾကားမရွိတဲ့ေနရာေတြမွာ လူက ဘယ္လိုကူးကူး ကားက ရပ္ေစာင့္ပါတယ္။
ကားအခ်င္းခ်င္း လမ္းေတာင္းရင္ ေပးတာမ်ားပါတယ္။ တခါဆို Exit တစ္ခုမွာ လမ္းေၾကာအယူမွားသြားလို႔ သူမ်ားလမ္းကို ကန္႔လန္႔ဝင္ရမလိုျဖစ္သြားတယ္။ အခ်က္ျပၿပီး လမ္းေတာင္းတာ အရွိန္နဲ႔လာတဲ့ကားက ရပ္ေပးပါတယ္။ 😍😍😍

#တတိယအခ်က္က လမ္းရဲ႕အဂၤါရပ္ေတြပါ။
လမ္းေဘးအကာအရံေတြက ဟိုင္းေဝးေရာ၊ ၿမိဳ႕တြင္းဖရီးေဝးေရာ ျပည့္စံုပါတယ္။ သတၱဝါေတြ၊ လူေတြတက္လာတာ၊ ျဖတ္ေလွ်ာက္တာ လံုးဝမရွိပါဘူး။ စိတ္ခ်လက္ခ် ေမာင္းလို႔ရပါတယ္။
လမ္းရဲ႕အမွတ္အသားေတြကလည္း အေတာ္ျပည့္စံုပါတယ္။ Los Angeles ေရာက္ခါနီး အခ်ိဳ႕ေနရာမွာ မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြ ပ်က္ေနတာေတာ့ ရွိပါတယ္။ လမ္းၫႊန္ဆိုင္းဘုတ္ေတြကလည္း လူၾကည့္လို႔အဆင္ေျပတဲ့ေနရာ၊ အဆင္ေျပတဲ့ အရြယ္အစားနဲ႔ လံုေလာက္တဲ့ အကြာအေဝးမွာ တပ္ဆင္ေပးထားပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ လမ္းၫႊန္အမွတ္အသားတစ္ခုကို ႏွစ္ႀကိမ္ထက္မက ႀကိဳေတြ႕ရပါတယ္။
ေၾကာင္မ်က္လံုးလို႔ေခၚတဲ့ ေရာင္ျပန္ျပားေတြကို အေရာင္ေတြပါ ခြဲသံုးေပးထားပါတယ္။ လမ္းအစြန္းႏွစ္ဘက္က တစ္ေရာင္၊ လိန္းတစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုအၾကားက တစ္ေရာင္ပါ။သင့္တင့္မွ်တစြာတပ္ဆင္ထားတဲ့အတြက္ လမ္းမက လံုေလာက္တဲ့အလင္းေရာင္ရွိတဲ့အတြက္ ညဘက္လည္း ေမာင္းရတာ အဆင္ေျပပါတယ္။ ကားအေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း မီးႀကီးမထိုးၾကပါဘူး။ အနီးမီးပဲ သံုးပါတယ္။ ကိုယ္က မ်က္လံုးမေကာင္းေတာ့ စိတ္ပူေနတာ (ျမန္မာျပည္မွာဆို မတရားလင္းတဲ့ မီးေျပာင္းတပ္ၿပီး မီးႀကီးထိုးေမာင္းရတာ) ဘာမွ အခက္အခဲမရွိခဲ့ပါဘူး။ 👍👍👍
ၿပီးေတာ့ အေရးေပၚလမ္းေတြက လမ္းအစြန္း ႏွစ္ဘက္လံုးမွာ ရွိပါတယ္။ ဥပမာ ၈ လမ္းေမာင္း (တစ္ဘက္ ၄ လမ္း) ဆိုရင္ ညာဘက္အတြင္းဆံုးလိန္းေဘးမွာ ၈ ေပေလာက္ က်ယ္တဲ့ လိန္းတစ္ခုရွိပါတယ္။ ထို႔အတူ ဘယ္အစြန္ဆံုးလိန္း (လမ္းလယ္ကၽြန္းကပ္လ်က္) ေဘးမွာလဲ ၆ ေပ ေလာက္က်ယ္တဲ့ (အခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာေတာ့ က်ဥ္းသြားတယ္) အေရးေပၚလမ္းေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့လမ္းေတြကို အေရးေပၚ ခဏရပ္ဖို႔ပဲ သံုးတာပါ။ တက္မေမာင္းၾကပါဘူး။ ေမာင္းလို႔လည္း မရေအာင္ စီမံထားပါတယ္။ အဲ့ဒီ့လမ္းေပၚတက္ေမာင္းရင္ တာယာသံ အက်ယ္ႀကီးထြက္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္က အေပါ့သြားခ်င္လို႔ ကပ္ရပ္ေတာ့ သိတာပါ။

#စတုတၳအခ်က္က ပါကင္စနစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာလည္း လုပ္သင့္ေနပါၿပီ။ လူအရမ္းစည္တဲ့ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ေတြတင္မက ေနရာတိုင္းလိုလို လမ္းေဘးထိုးၿပီး ၾကံဳရာေနရာရပ္လို႔မရပါဘူး။ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားက ကားမရပ္ရပါဘူး။ ေပးရပ္တဲ့ေနရာေတြေတာင္ အကန္႔အသတ္အမ်ားႀကီးနဲ႔ပါ။ ဘယ္ေန႔ေတြ ဘယ္အခ်ိန္ေတြ ေပးမရပ္ပါဘူး။ ဘယ္ႏွစ္နာရီထက္ပိုၿပီး ေပးမရပ္ပါဘူးဆိုတာေတြ ရွိပါတယ္။ Los Angeles ရဲ႕ Luxury Shopping Area ျဖစ္တဲ့ Rodeo Drive မွာ လမ္းေဘးကားရပ္လို႔ရတဲ့ေနရာက တစ္နာရီပဲ ေပးရပ္လို႔ အသဲအသန္ ျမန္ျမန္လုပ္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီ့နားမွာပဲ ၾကာၾကာရပ္လို႔ရတဲ့ ကားပါကင္ေနရာေတြရွိပါတယ္။ ေစ်းႀကီးပါတယ္။ ကိုယ္သြားမယ့္ေနရာနဲ႔ ေဝးႏိုင္ပါတယ္။

ျခံဳၿပီးေျပာရရင္ေတာ့ အစပိုင္းမွာ အေတာ္ေလး စိတ္ပင္ပန္းခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရီးေဖာ္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က Google Map ကို ဝိုင္းၾကည့္ေပးေတာ့ အေတာ္ကို အဆင္ေျပသြားတာပါ။ ကၽြမ္းက်င္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ျပန္ခဲ့ရပါၿပီ။ အေမရိကမွာ ကားေမာင္းမယ္ဆိုတဲ့ ဆႏၵကေတာ့ ျပည့္ေျမာက္သြားပါ့ပီ။ 👍👍👍

ေနာက္တေခါက္ေတာ့ ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္က မီယာမီကမ္းေျခဘက္ သြားေမာင္းမလို႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။ စိတ္ဒုကၡခံၿပီး လိုက္ခ်င္ရင္ ႀကိဳေျပာထားပါ။ အေမရိကကမိတ္ေဆြကေတာ့ ေနာက္အေခါက္ဆို ေနာက္မွာ အိပ္ခန္း ၃ ခန္းပါတဲ့ တြဲကားေမာင္းဖို႔ အၾကံေပးပါတယ္။ ေပ ၄၀ မေက်ာ္ရင္ ေမာင္းႏွင္ခြင့္ ရွိပါတယ္တဲ့ 💉💉💉

15/08/2017

စာမတတ္လို႔ ေစ်းေရာင္းရတာလား?

ယေန႔လူအေတာ္မ်ားမ်ားလြဲေနၾကတဲ့ ကိစၥေလးတစ္ခုေပါ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း တကၠသိုလ္ေတြ မမွီလို႔ ဝိဇၨာ သိပၸံလိုင္း ေရြးလိုက္ရလို႔၊ ဘြဲ႕မရလို႔၊ ဘာမွ မလုပ္တတ္လို႔ ေစ်းေရာင္းရတယ္ဆိုၿပီး ျမင္ၾကတယ္။ 😢😢😢

အဲဒီ့မွာမွ Sales က Marketing ထက္ နိမ့္တယ္ဆိုၿပီး လက္လီအေရာင္းဆိုင္ေတြထက္ လက္ကားျဖန္႔ခ်ီတဲ့ ကုမၸဏီေတြမွာ ပိုမိုဝင္ေရာက္ လုပ္ကိုင္လိုၾကပါတယ္။ Sales နဲ႔ Marketing ကိုလည္း ခြဲျခားမျမင္ၾကပဲ အိမ္တကာလိုက္ၿပီး Direct Sales လုပ္တာကို Marketing လို႔ ေျပာၾကတယ္။ တဆင့္ျပန္လည္ေရာင္းခ်ေပးတဲ့ Resellers ေတြ Dealer ေတြကို လိုက္လံေရာင္းခ်ေပးရတဲ့ Channels Sales ကိုလည္း Marketing လို႔ အလြယ္ ေခၚေနၾကတယ္။ တကယ္က ဦးေဆာင္သူေနရာက လုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊ မန္ေနဂ်ာေတြကိုယ္တိုင္က နားမလည္တာကေန အစျပဴတာပါ။ 😂😂😂

ကိုယ္ပိုင္ႏိုင္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ Retail အေၾကာင္းပဲ ေျပာပါမယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းျဖစ္တဲ့ UNiQUE မွာ ဝန္ထမ္းေပါင္း ၃၀၀ နီးပါးရွိပါတယ္။ လက္လီအေရာင္းလုပ္ငန္းပါ။ အေရာင္းနဲ႔ဆက္စပ္ဌာနေတြမွာ လူ ၁၃၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ဘုမသိ ဘမသိ ဘာမွမလုပ္တတ္လို႔ ေရာက္လာတဲ့သူက ၉၀% ေက်ာ္ပါလိမ့္မယ္။ 😅😅😅

လုပ္သက္ရင့္ၿပီး အေတြ႕အၾကံဳမ်ားသြား စာတတ္သြားသူ Senior Management အနည္းငယ္ကလြဲရင္ အေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ္လုပ္ရတဲ့အလုပ္ကို မိသားစု ပတ္ဝန္းက်င္အသိုင္းအဝိုင္းက ေလးစားနားလည္ေအာင္ ျပန္မရွင္းျပႏိုင္ပါဘူး။ 😤😤😤

ဒီလိုအျမင္ေတြ ျဖစ္ေနရတာလဲ လက္လီလုပ္ငန္းအမ်ားစုဟာ အလြန္ေသးငယ္တဲ့ မိသားစုလုပ္ငန္းအျဖစ္က မႀကီးထြားလာတာ၊ အခ်ိဳ႕ လုပ္ငန္းအေတာ္အသင့္ေအာင္ျမင္လာသူအခ်ိဳ႕က ပညာေရးမွာ ထပ္မံရင္းႏွီးျမႇပ္ႏွံဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့လို႔ လုပ္ငန္းႀကီးအဆင့္ကို မတက္လွမ္းႏိုင္တာေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေတြကို ေျပာင္းလဲပစ္ႏိုင္ဖို႔က စာမ်ားမ်ားဖတ္၊ သင္တန္းတက္၊ မိမိနဲ႔ ေလ်ာ္ညီတာေတြကို လက္ေတြ႕ျပန္လည္အသံုးခ်ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ ယခင္ေခတ္အေျခအေနမွာဆိုရင္ သင္တန္းေက်ာင္းေတြမွာေတာင္ Retail Sales Management ကို မသင္ၾကားၾကပါဘူး။ ယခုကာလမွာေတာင္ အေတာ္နည္းတဲ့ အရည္အတြက္ပဲ ရွိပါဦးမယ္။

ခက္တာက လက္လီလုပ္ငန္းစုႀကီးေတြမွာ အၾကံေပးအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ဖူးသူေတြ၊ လက္လီအေရာင္းလုပ္ငန္းမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ဖူးသူေတြကလြဲရင္ သင္တန္းဆရာေတြကိုယ္တိုင္က လက္လီလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ နီးစပ္မႈ မရွိၾကပါဘူး။ တကယ္တန္း လက္ေတြ႕ေလာကမွာ လိုအပ္ခ်က္ရွိေနတာနဲ႔ သင္တန္းဆရာေရာ၊ သင္တန္းသားေရာ အထင္တႀကီးေလ့လာတက္ေရာက္ေနတာနဲ႔က အေတာ္ကိုကြဲလြဲပါတယ္။ (ဝိုင္းဆဲႏိုင္ပါၿပီ)။ 😎😎😎

Retail မွာ အရာအားလံုး ဆက္စပ္ပါဝင္ေနတာကို အင္တာနက္က ပံုေလးေတြနဲ႔ ျပသေပးထားပါတယ္။ အျမည္းသေဘာအေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ -
Retail လုပ္ငန္းမွာ လိုအပ္တာေတြကေတာ့
- Retail Location (ဘယ္ေနရာမွာ ဆိုင္ဖြင့္မွာလဲ)
- Merchandising Management (ဘာေတြ ဝယ္ယူေရာင္းခ်မွာလဲ)
- Store Layout (ဘယ္လို ခင္းက်င္းျပသမွာလဲ)
- Consumer Buying Behavior (ဝယ္ယူသူေတြရဲ႕ အေလ့အထ)
- Customer Relationship Management (ေဖာက္သည္ေတြနဲ႔ ထိေတြ႕ဆက္ဆံေရး စီမံခန္႔ခြဲမႈ)
- Customer Service (ေဖာက္သည္ ဝန္ေဆာင္မႈ)
- Retail Pricing (လက္လီေရာင္းေစ်းနႈန္း သတ္မွတ္ျခင္း)
- Information Systems (ကြန္ျပဴတာသံုး အခ်က္အလက္စနစ္)
- Supply Chain Management (ကုန္ေပးသြင္းရာကေန စင္ေပၚေရာက္တဲ့အထိ ဘယ္လိုစီမံမလဲ)

အမ်ားႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။ (သိခ်င္ဝယ္ဖတ္ 😜😜😜) ကိုယ္တိုင္လည္း အကုန္မလုပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အၿမဲလိုလို ထပ္မံျဖည့္ဆည္းပါတယ္။ တိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါတယ္။ မၾကာခင္ကာလကပဲ Device Management က ဆရာႀကီး ဦးတင္ဇံေက်ာ္ Tin Zan Kyaw စီစဥ္ေပးမႈနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံက CP Group ပိုင္တဲ့ 7 Eleven ဆိုင္ေတြမွာ လက္ေတြ႕အသံုးခ်ေနတဲ့ နည္းနာေတြကို ေလ့လာခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ 🙏🙏🙏

အလားတူ သက္ဆိုင္ရာ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ၿပီး လုပ္သင့္တာေတြထဲက လုပ္ႏိုင္တာေတြ စလုပ္ပါတယ္။ 💪💪💪
ဖတ္ထားတဲ့ စာေတြကို ေဆာင္းပါးေရးမယ္ဆိုတာကေတာ့ အေကာင္အထည္ မေပၚေသးပါဘူး။ ကိုယ္မေရးျဖစ္လို႔ စာေရးေကာင္းတဲ့ ဆရာေကာင္းၿငိမ္းစိုး Kaung Nyein Soe ကို ေရးေပးဖို႔ တိုက္တြန္းထားပါတယ္။ 😊😊😊

အဓိက ေျပာခ်င္တာက Retail Sales Management ဆိုတာ လြယ္လြယ္ကူကူမဟုတ္ေၾကာင္း၊ ပညာရပ္တစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း၊ စာမတတ္ ေပမတတ္ (ဘြဲ႕ရတာႏွင့္ စာမတတ္ပါ) ေတြေျပာတာေတြ ေခါင္းထဲမထည့္ပဲ မိမိလုပ္ကိုင္ေနေသာ အလုပ္မွာ လိုအပ္တာေတြ အၿမဲတမ္း ထပ္မံျဖည့္ဆည္းရန္လိုေၾကာင္းပါ။

ေက်ာ္ဆန္းဦး (ယူနစ္က္)
၁၃-ၾသဂုတ္-၂၀၁၇

ဘယ္တံဆိပ္နဲ ့ျပိဳင္မွာလဲ**********************သူေဌးတစ္ေယာက္ဆီ လူငယ္တစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ သူေဌးကို သူလုပ္ငန္းမွာ ေငြေျကးရွ...
10/07/2017

ဘယ္တံဆိပ္နဲ ့ျပိဳင္မွာလဲ
**********************
သူေဌးတစ္ေယာက္ဆီ လူငယ္တစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ သူေဌးကို သူလုပ္ငန္းမွာ ေငြေျကးရွယ္ယာထည့္ဖို ့ေျပာပါတယ္။ သူမွာေဖာ္ျမဴလာရိွတယ္၊ မက္ေဒၚနယ္ ထက္ေကာင္းတဲ့ ဟမ္ဘာဂါလုပ္နည္း၊ က်ိန္းေသေရာင္းေကာင္း ေစရမယ္ဆိုတာ ေျပာတယ္။ သူေဌးကေမးတယ္။ သူထက္ေကာင္းတဲ့ စနစ္မင္းမွာရိွျပီလား၊ ေပါင္မုန္ ့ေတြ၊ အသားေတြ အရည္အေသြး တစ္ခုတည္းျဖစ္ေနတဲ့ သိုေလွာင္မႈ၊ စားသံုးသူကို နႈတ္ဆက္တဲ့အသံေတာင္ တစ္ပံုစံတည္း ျဖစ္ေနတာ၊ ဆိုင္ခြဲေသာင္းေက်ာ္ကို တစ္ပံုစံတည္း ျဖစ္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့စနစ္၊ ဆိုင္ျပင္ဆင္ပံု ၊ ေနရာေရြးပံုေတာင္ တစ္ပံုစံတည္းျဖစ္ေနတာ စသည္ေပါ့။ လူငယ္ကေတာ့နားမလည္ရွာဘူး။ သူ ့မွာ ကမာၻအေကာင္းဆံုး ဟမ္ဘာဂါ ေဖာ္ျမဴလာ ရိွတာပဲ၊ ဘာလို ့ စိတ္မဝင္စားလဲပဲ စဥ္းစားေနပါတယ္။

၂၀၁၁ က စစ္ေတြ၊ ေျမာက္ဦး အလုပ္ကိစၥနဲ ့သြားျဖစ္တယ္။ ရခိုင္မုန္ ့တီ ျကိဳက္လို ့ ဝင္စားတယ္။ စားရင္းနဲ ့ရန္ကုန္မွာ မင္းလမ္းနာမည္ျကီးတဲ့ အေျကာင္းေျပာမိတယ္။ ဆိုင္ရွင္ေဒၚျကီးက သူထက္ငါ့ မုန္ ့တီ ပိုေကာင္းတာေပါ့၊ မုန္ ့တီဆိုတာ ငါးေရႊနိုင္နိုင္ ထည့္မွေကာင္းတာ၊ ရန္ကုန္မွာ ငါးေရႊ ေပါေပါဘယ္ရမလဲ၊ သူက စားပြဲနဲ ့ခံုေကာင္းေကာင္း ခင္းတာပဲ သာတယ္၊ ကံေကာင္းလို ့ရန္ကုန္ေရာက္သြားျပီး ေအာင္ျမင္တာ လို ့ ေျပာရွာတယ္။ တျခားဘာကြာေနလဲ မစဥ္းစားဘူး။ ငါးေရႊထည့္ျပီး ဟင္းရည္ပဲျကိဳးစား ခ်က္ေနပါတယ္။ ခုဆိုပိုကြာ သြားေလာက္ျပီ။

ကိုကာကိုလာက ပက္စီနဲ ့အရသာ ပိုေကာင္းမေကာင္း စစ္တမ္းေကာက္တယ္။ လူေတြက ပက္စီအရသာ ပိုျကိဳက္တယ္ေျပာေတာ့ ေဖာ္ျမဴလာသစ္ တီထြင္တယ္။ နယူးကိုလာ ဆိုျပီးနာမည္ေပးတယ္။ အရသာ စစ္တမ္းျပန္ေကာက္တယ္။ ပက္စီထက္ အရသာ ပိုေကာင္းတယ္လို ့ အေျဖထြက္တယ္။ ေစ်းကြက္တင္တယ္။ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ေနာက္ဆံုးအရင္ ေဖာ္ျမဴလာအေဟာင္း ကိုကာကိုလာျပန္ေရာင္းမွ ေစ်းကြက္ျပန္ရတယ္။ အရသာပိုေကာင္းတိုင္း ေအာင္ျမင္တာမဟုတ္ဘူး၊ နာမည္ေဟာင္းကို လူေတြရဲ ့ စိတ္အစြဲက ပိုရိွေနတယ္။

KFC မလာခင္၂၀၁၄ က အကိုဝမ္းကြဲ မိတ္ဆက္ေပးလို ့သူတို ့ရဲ ့ဥပေဒအျကံေပး တစ္ေယာက္နဲ ့စကားေျပာဖူးတယ္။ ကိုယ္က ေျပာျပတယ္။ ဝင္မယ္ဆိုရင္ျမန္ျမန္ ဝင္သင့္တယ္။ ဒီမွာ ျကက္ေျကာ္ Franchise ဆိုင္ေတြ ေရာက္ေနျပီ၊ အကုန္ေအာင္ျမင္တယ္။ ေစ်းကြက္ဦးေနျပီ ေျပာေတာ့ သူက တစ္ခြန္းျပန္ေျပာတယ္။ ငါတို ့လာရင္ သူတို ့ ဖယ္ေပးရမွာ၊ စိတ္ပူစရာမလိုဘူး၊ အရသာယွဥ္နိုင္လဲ တံဆိပ္ကိုယွဥ္လို ့မရဘူးတဲ့။

စီးပြားေရးတစ္ခုမွာ နည္းပညာ နဲ ့အရည္အေသြး တို ့ကို မိတၱဴကူးယူလို ့ရေပမယ့္ စီမံခန္ ့ခြဲမႈနဲ ့ တံဆိပ္ကို ယွဥ္နိုင္ဖို ့ခက္ပါတယ္။ အဓိက လုပ္ငန္းတံဆိပ္ အေပၚ ယံုျကည္မႈေပါ့။ ဒီအတြက္ ကမာၻအဆင့္ ကုမၸဏီေတြဟာ ေျကာက္ခမန္းလိလိ ေျကာ္ျငာစရိတ္သံုးေနပါတယ္။

စီးပြားေရး လုပ္မယ္ဆို ထုတ္ကုန္ေကာင္းတိုင္း ေစ်းသက္သာတိုင္း မေအာင္ျမင္နိုင္ဘူး လို ့ အျကံေပးခ်င္ပါ တယ္။ လူေတြ ရဲ ့အျမင္က ပိုအေရးျကီးပါတယ္။ ဒီတံဆိပ္ဆို ေကာင္းတယ္ျမင္ေအာင္ တည္ေဆာက္ဖို ့၊ စနစ္တစ္ခုရိွဖို ့နဲ ့စီမံခန္ ့ခြဲမႈက ေခတ္သစ္မွာ ပိုအေရးျကီးလာပါျပီ။ မက္ေဒၚနယ္ကို အျပိဳင္က်ဲခဲ့တဲ့ ဖိလစ္ပိုင္က Jollibee ရဲ ့ေအာင္ပြဲကို အတုယူရပါလိမ့္မယ္။

အာဆီယံ လြတ္လပ္စြာကုန္သြယ္ခြင့္ အသက္ဝင္ေတာ့ပါမယ္။ ျပင္ဆင္ဖို ့အခ်ိန္ေတာင္ နည္းေနပါျပီ။ ဝင္လာျပီဆိုရင္ ဗမာျပည္က ဘယ္လုပ္ငန္း တံဆိပ္နဲ ့ျပိဳင္မွာလဲ။ ငါတို ့ ပစၥည္းေကာင္းတယ္၊ အခုေစ်းကြက္ ရေနတယ္ ဆိုတာေလာက္နဲ ့ လမ္းမဆံုးပဲ ျမန္ျမန္ျပင္မွ ကၽြန္ေတာ္တို ့ရွင္သန္ပါလိမ့္မယ္။.

credit .. Original uploder

Address

No 261, Pansodan Road, Kyauktada Township
Yangon
11182

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Notes of Kyaw Sann Oo posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Notes of Kyaw Sann Oo:

Shortcuts

Share

Category