https://www.facebook.com/350402655040568/

Мэдээ мэдээлэл, Ulaanbaatar (2026)

22/09/2026

40 жил уурлаж үзээгүй нөхөр нь нэг шөнийн дотор гэр бүлээ хүйс тэмтэрчээ… Юунаас болсон болоод ийм аймшигтай үйлдэл гаргав?

Хангайн нэгэн суманд Сэрээтэр гэдэг эрийг дөч хүртэл нь уурлаж байхыг харсан хүн бараг байгаагүй гэдэг. Хүн нүүрэн дээр нь харааж, мал нь үргэж өдөржин хөөцөлдүүлж, хүүхдүүд нь эд хогшлыг нь эвдчихсэн байсан ч “За яах вэ дээ, хүн амьтан байхад юм юм л болно” гээд өнгөрнө. Нэг удаа айлын найран дээр согтсон залуу түүнийг “Чи эр хүн юм уу, мануухай юм уу” гэж доромжлон заамдаж аваад унагаж, босож ирэхэд нь хоёр гурван удаа өшиглөсөн ч Сэрээтэр хувцасныхаа шороог гөвөөд “Маргааш өөрөө ичих биз” гээд инээгээд суучихсан гэдэг. Тийм болохоор нутгийнхан нь Сэрээтэрийг зүгээр нэг дөлгөөн хүн биш, бараг л уур хилэн гэж мэддэггүй хүн хэмээн ярьдаг байжээ.

Норовлхамтай ханилаад хорь шахам жил болохдоо ч энэ зан нь өөрчлөгдөөгүй бөгөөд эхнэртээ гар хүрэх байтугай чанга дуугарсан удаа тун ховор байв. Норовлхам хүүхдүүддээ уурлаад “Аав чинь ирэхээр хэлнэ дээ” гэхэд өнөөдүүл нь “Аав загнахгүй шүү дээ” гэж инээлддэг, Сэрээтэр ч орж ирээд учрыг сонссоноо “Ээжийнхээ үгэнд орж бай, би та нарыг өмөөрөөд байж чадахгүй шүү” гэж сүр үзүүлээд л өнгөрнө. Айлын хүүхнүүд хүртэл Норовлхамд “Чи ч ёстой хүнтэй суужээ, манай хар юм бол цай хөрлөө гээд л ярвайна” гэхэд тэр “Манайх уурлахаа мэддэггүй юм аа” хэмээн нөхрөөрөө бахархдаг байжээ. Харин энэ үгийг нь олон жилийн дараа сануулж хэлэхэд Норовлхам “Мэддэггүй биш юм билээ, бид л мэдээгүй явсан юм билээ” гэж дуугүй болсон гэдэг.

Сэрээтэр залуугаасаа малд сайн, хүний ажилд үгүй гэж хэлдэггүй, архи уусан ч агсам тавьдаггүй нэгэн байсан тул хадмынхан нь хүртэл түүнд ам сайтай байв. Норовлхамын төрсөн ах Гэлэгсэнгэ түүнтэй бүр дотно, айлын ажил малын наймаа, өвс хадлан гээд том жижиг юмаа хоёул ярьж шийддэг байсан бөгөөд хүмүүс тэр хоёрыг хүргэн, хүргэн ах гэхээсээ төрсөн ах дүүс шиг гэж ярьдаг байжээ. Гэлэгсэнгэ эхнэр хүүхэдгүй, хааяа хэдэн сараар Сэрээтэрийнд ирж малд нь тусалчихаад буцдаг, хүүхдүүдэд нь чихэр боов авчирч өгдөг болохоор гэрийнхэн нь бүгд түүнд сайн байв. Харин Сэрээтэрийн том хүү Содномдаржаа багаасаа нагац ах Гэлэгсэнгээ бараадан, ааш араншин, алхаж гишгэх нь хүртэл түүнтэй адилхан гэж нутгийн хөгшид тоглоом шоглоомоор хэлдэг байсан гэдэг.

“Энэ чинь бүр Гэлэгсэнгийн бага нас явж байна шүү дээ” гэж хүмүүс хэлэхэд Сэрээтэр өөрөө хүртэл инээгээд “Тэгвэл нагац нь өөрөө аваад малчин болгохгүй юу” гэдэг байжээ. Гэлэгсэнгэ харин ийм яриа гарахаар нэг их дагаж инээдэггүй, “Хүүхэд хүүхэд л байдаг юм” гээд өөр сэдэв рүү орох нь Норовлхамд хааяа эвгүй санагддаг байсан ч удалгүй мартчихна. Нэг удаа Сэрээтэр хүүгийнхээ чихийг хараад “Хачин юм аа, манай талд ийм дэлдэн чихтэй хүн байдаггүй дээ” гэж тоглоход Норовлхамын гарт байсан аяга тас хийтэл ширээн дээр буусан гэдэг. Сэрээтэр тэрийг ч анзааралгүй хүүгээ тэвэрч аваад “За миний дэлдэн хүү” гэж эрхлүүлээд өнгөрсөн байна.

Хэдэн жилийн дараа Гэлэгсэнгэ өвчнөөр гэнэт өөд болж, Норовлхам ахынхаа хойноос ихэд гашуудсан ч амьдрал үргэлжилжээ. Сэрээтэр бүр эхнэрээсээ илүү сэтгэлээр унаж, “Надад ах шиг л хүн байлаа даа” гээд хэд хоног дуу цөөтэй явсан бөгөөд оршуулгын ажилд нь эхнээс нь дуустал өөрөө гүйсэн байна. Гэлэгсэнгийн үлдээсэн хэдэн мал, жижиг сажиг эд хөрөнгийг төрөл садан нь хуваахад Сэрээтэр “Надад хэрэггүй ээ, эгч дүү нар нь ав” гээд юу ч аваагүй гэдэг. Харин Гэлэгсэнгийн хуучин эмээл, мөнгөн хазаарыг Норовлхам нөхрийнхөө зөвшөөрөлгүй авч үлдээд “Том хүү өсөхөөрөө нагацынхаа юмыг хэрэглэнэ биз” хэмээн авдрынхаа ёроолд хийжээ.

Тэр явдлаас хойш дөрөв орчим жилийн дараа хэрэг гарсан байна. Зуны нэг өдөр Сэрээтэр алдуул малаа хайж яваад оройхон гэртээ ирэхэд…..ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "ОК" ГЭЖ БИЧЭЭД ЦААШ УНШААРАЙ ✅

22/09/2026

СОЦИАЛИЗМЫН ҮЕД НЭГ БАЙРНЫ 5 ГЭР БҮЛ ЖИЛИЙН ДОТОР ГЭНЭТ НҮҮЖЭЭ… ТЭДЭНД ЧУХАМ ЮУ ТОХИОЛДСОН БЭ ?

Одоо ярих энэ явдал миний хүүхэд насанд, социализмын үед болсон юм. Тэр үед бид нэг байрны хүүхдүүд өглөөнөөс орой хүртэл гадаа өнжиж, ээж аавууд цонхоор нэр дуудаж байж л гэртээ оруулдаг байлаа. Манай хэдэд Болдхэт, Мөнхөө, Очироо, Эрдэнээ, Сүхээ гээд нэг насны шахуу хэдэн хүү байсан бөгөөд зун болохоор байрныхаа гадаа тоглохоос залхаад уул руу “гуляална” гэж гарна. Одоо эргээд бодоход тэр уул руу явсан нэг өдөр бидний хүүхэд насыг тэр чигт нь дуусгана гэж хэн маань ч төсөөлөөгүй.

Гуляална гэдэг маань сүртэй юм биш, хэн нэгэнд хэдэн төгрөг байвал нийлүүлээд нэг загасан талх, лаазтай загасны консерв авч, гэрээсээ савтай цай хулгай шахуу бариад гарахад л болдог байв. Замдаа талхаа булаацалдаж, нэгнээ түлхэж унагаад, таван минутын дараа өнөөхөө мартчихсан инээлдээд явна. Тэр жил зун их гандуу, уулын өвс шагай хүрэхтэй үгүйтэй шарлачихсан, гишгэх бүрд хуурай шороо пургих бөгөөд орой болохоор намрынх шиг сэрүүхэн салхи татдаг байсан сан. Бид хоолоо идэж дуусмагцаа хадтай хэсэг рүү гарч, өнөөдрийн хүүхэд харвал эцэг эхээ дуудахаар өндөр хадан дээгүүр үсэрч тоглодог байлаа.

Нэг өдөр бид хэд тоглож ядраад хадны орой дээр суучихсан хэн нь хаанаас хаа хүртэл үсэрсэн тухайгаа худлаа үнэн юм ярин маргалдаж байв. Очироо гэнэт яриан дундуур босож, доошоо тонгойсноо “Хүүе, тэр юу вэ, чулуугаар гэрийн буйр шиг тойруулчихсан байна” гэв. Бид эхэндээ тоогоогүй ч түүний заасан зүг рүү харвал өвсөн дундаас том том чулуу дугуйран цухуйж, яг голд нь хэдэн бараан чулуу бөөгнөрсөн харагдсан юм. Өмнө нь энэ ууланд өчнөөн удаа ирсэн атлаа тэр газрыг бидний хэн нь ч анзаарч байгаагүй нь хамгийн хачин.

“Очоод үзье” гэж хэн хэлснийг ч санахгүй, нэг мэдэхэд бүгд уулын уруу уралдаад бууж байлаа. Ойртож очоод үзэхэд газарт шигдсэн том хонин чулуунуудыг зориуд дугуйруулан өрсөн нь илт бөгөөд заримынх нь орой л шорооноос цухуйж байв. Мөнхөө нэгийг нь хоёр гараараа тэвэрч хөдөлгөх гэж улайснаа “Доор нь алт байгаа юм биш үү” гэхэд бид бүгд шоолж инээлдсэн ч үнэндээ хүн болгон яг адилхан юм бодож байсан. Лоом хүрзгүй хүүхдүүд яаж хөдөлгөх вэ дээ, хэсэг оролдсоноо болиод чулуун дээгүүр харайлдан тоглож эхэлсэн. Нар уулын цаагуур орох дөхөхөд гэрийн зүг явахаар болж, хамгийн сүүлд Болдхэт нэг чулуунаас үсрэн буутал хөл доороос нь бүдэгхэн хөндий дуу гарсан юм. Тэр дороо дахин дэвсэж үзээд......ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "ОК" ГЭЖ БИЧЭЭД ЦААШ БҮТЭН УНШААРАЙ ✅

21/09/2026

НАС БАРСАН ӨМНӨХ ЭХНЭРИЙНХЭЭ БӨГЖИЙГ ХАЙЛУУЛЖ ШИНЭ ЭХНЭРТЭЭ ӨГТӨЛ, ТЭР ШӨНӨӨС ЭХНЭР НЬ...

Хүний нэр гэдэг заримдаа зүгээр нэг дуудах үг биш болчихдог юм билээ. Мөнбиш, Тэрбиш, Хүнбиш, Энэбиш гэхээр анхнаасаа эцэг эх нь ийм нэр өгсөн юм болов уу гэж боддог ч өвчин зовлон, муу юмнаас зайлуулах гэж хожим нэрийг нь сольсон хүн ч байдаг. Миний хувьд ч яг тийм явдал тохиолдсон бөгөөд одоо хүмүүс намайг Саруултуяа гэдэг ч амьдралынхаа хэдэн жилийг би огт өөр нэртэй өнгөрөөсөн. Тэр нэрийг надад ээж аав минь төрөхөд өгөөгүй, харин хорин хэдхэн настайдаа учир нь олдохгүй хачин юмтай орооцолдсоныхоо дараа Энэбиш гэдэг нэртэй болсон юм.

Энэ явдал одоогоос зургаан жилийн өмнө, намайг 23 настай байхад эхэлсэн. Тэр үед би нэг байгууллагад ажилладаг, цалин буухаар ээждээ жаахан юм авч өгөөд үлдсэнээр нь хувцас хунар авчихдаг, бусдын л адил ажил гэрийн хооронд явдаг охин байлаа. Манай ажилд Батсайхан гэдэг гуч гарч яваа залуу байсан бөгөөд хүнтэй эвтэйхэн харьцдаг, элдэв юм яриад байдаггүй болохоор анхандаа надад их даруухан хүн шиг санагдсан. Хэдэн сар танилцаж яваад дотносоход тэр надад “Би өдий хүртэл хүнтэй сууж үзээгүй, одоо л нэг амьдралаа бодъё гэж байна” гэж хэлсэн юм.

Би ч тэр үгэнд нь эргэлзээгүй, яагаад ч юм Батсайханыг худлаа ярьж байгаа хүн шиг огт харж байгаагүй. Ээждээ хэлэхэд “Гуч гарсан хүн юм бол амьдрал мэднэ биз, гол нь архи дарс, гарын ая муутай хүн биш байгаа даа” гэж асууж, аав харин “Өөрөө л сайн тань” гээд нэг их оролцоогүй. Удалгүй бид хоёр нэг гэрт орж, эхний хэдэн долоо хоногтоо шинэхэн айл шиг л аяга тавгаа хаана тавихаа хүртэл ярилцаж, орой ажлаасаа хэн түрүүлж ирсэн нь хоолоо хийдэг байв. Батсайхан заримдаа “Одоо л нэг гэр оронтой хүн шиг боллоо” гэж хэлэхэд нь би бүр өрөвдөж, энэ хүн үнэхээр өмнө нь ганцаараа явсан юм байна гэж боддог байсан.

Нэг удаа Батсайхан надад алтан бөгж авчирч өгсөн нь тэр үеийн миний хувьд их үнэтэй бэлэг байлаа. “Яах гэж ийм үнэтэй юм авав аа?” гэхэд “Эмэгтэй хүн бөгжтэй байхад гоё шүү дээ, зүүчих” гээд өөрөө хуруунд минь хийж өгсөн. Бөгж шинэ юм шиг гялалзаж байсан ч дотор талд нь маш бүдэгхэн бараан толбо байсан бөгөөд би “Энэ яагаад ийм юм?” гэхэд Батсайхан “Алт чинь хэвэнд орохдоо тэгдэг юм байлгүй дээ” гээд өнгөрсөн. Би ч дахиж асуугаагүй, харин тэр бөгжийг зүүсэн эхний шөнө хуруу хавьцаа хүйт оргих шиг болоход цонх онгорхой хоносных байх гэж бодоод мартчихсан юм.

Бид хоёрыг суугаад сар ч болоогүй байтал ажлын хэдэн эгч намайг харахаараа нэг л сонин болчихдог болов. Цайны өрөөнд намайг орохоор ярьж байсан юмаа тасална, зарим нь Батсайханы талаар юм хэлэх гэж байснаа “За за, больё” гээд нэг нэгнээ нударна. Нэг өдөр тэсэлгүй “Та нар ер нь надаас юу нуугаад байгаа юм бэ, Батсайхантай холбоотой юм уу?” гэж шууд асуутал нэг эгч намайг дэргэдээ суулгаад “Чи уурлахгүй сонсоорой” гэв. Тэгээд “Цаад Батсайханаа өмнө нь хүнтэй суугаагүй гэж үнэхээр бодоод байгаа юм уу, чиний өмнө хоёр ч эмэгтэйтэй амьдарч байсан хүн шүү дээ” гэхэд.....ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "ЦААШ" ГЭЖ БИЧЭЭД БҮРЭН УНШААРАЙ ✅

21/09/2026

ХАЛААСНЫ ХУЛГАЙГААР БАРИГДСАН МОНГОЛ ЗАЛУУД ХҮН АМИНЫ ХЭРЭГ ТОХОЖ 16 ЖИЛИЙН ЯЛ ӨГЧЭЭ...ГЭТЭЛ ПУТИНД БИЧСЭН НЭГ ӨРГӨДӨЛ БҮХНИЙГ ЭРГҮҮЛСЭН БАЙВ...

2001 оны хаврын нэг орой Москвагийн метроны буудлаас гавтай гарч ирэхдээ би өөрийгөө арван зургаан жил шоронд сууна гэж зүүдлээ ч үгүй явсан хүн. Хэдхэн цагийн өмнө Насанжаргал бид хоёр Старый Арбатаар инээлдээд алхаж, урдуур явсан согтуу орос хосыг хараад ээлжит нэг амархан олз гэж бодож байлаа. Тэр үед бидний хувьд хүний халааснаас мөнгө суйлах нь ажил шиг л болчихсон, маргааш юу болохыг боддог ч үгүй байж. Харин тэр орой метроны шатны дэргэд болсон хэдхэн минутын явдал миний амьдралыг тэр чигт нь өөрчилсөн юм.

Намайг Энхтөр гэдэг, би 1999 оноос 2001 оны хооронд Москвад найз Мөнхбаттайгаа хамт амьдардаг байлаа. Киевскийн вокзалын ойролцоо гурван өрөө байр түрээсэлчихсэн, өглөө гараад орой орж ирэхдээ халаасандаа хэдэн зуун доллартай байх үе ч цөөнгүй. Тэр үеийн Москвад бидэн шиг гадаадаас очсон залуус янз бүрийн ажил хийж амьдарна, харин бид хоёрын сонгосон амьдрал нь хүний халаас тэмтрэх. Оросуудаас гадна хотод жуулчилж яваа гаднын хүмүүсийг Арбат, Улаан талбай, ГУМ, ЦУМ орчмоор дагаж, долоо хоногт мянган доллар олох үе байсан.

Мөнгө олдож байгаа болохоор эхэндээ бүх зүйл амархан санагдана, түрээсээ төлнө, хоол ундаа авна, үлдсэнээр нь хувцаслаж зугаална. Мөнхбат нэг удаа орой мөнгөө ширээн дээр асгаад, “За хө, ингэж байхад барилга дээр нуруугаа хугалах хэрэг байна уу?” гээд инээж байсан нь одоо хүртэл санаанд байдаг. Би ч “Харин тийм ээ, жаахан мөнгө хийгээд Монгол буцъя” гэж хэлсэн мөртлөө яг хэзээ буцахаа огт боддоггүй байлаа. Хүн буруу юмандаа дасахаараа эхэндээ айж байсан зүйлээ сүүлдээ ердийн юм шиг хүлээж авдаг юм билээ.

2001 оны гуравдугаар сарын 11-ний орой бид хоёр Старый Арбат орчмоор явж байтал урд маань залуухан орос эр, эмэгтэй хоёр тэврэлдэж үнсэлцээд алхаж байв. Хоёулаа нэлээд согтуу, метро руу орохдоо хүртэл бие биеэ түшээд, цахилгаан шатаар доошлохдоо эргэн тойрноо анзаарах сөхөөгүй харагдсан. Мөнхбат над руу нэг харснаа юу ч хэлэлгүй араас нь орсон, би ч түүний харцыг ойлгоод дагалаа. Тэр үед оройны арван цаг өнгөрсөн байсан болохоор метроны хүн ч өдрийнх шигээ шахцалдаагүй.

Цахилгаан шат уруудах зуур Мөнхбат миний урд орж халхалж, би араас нь ойртон эмэгтэйн цүнхнээс хэдэн мөнгөн дэвсгэрт сугалсан. Дараа нь тоолж үзэхэд таван зуун доллар байсан бөгөөд бид хоёрын хувьд тэр үед тийм ч гайхмаар их мөнгө биш байв. Гэхдээ буцаж дээш гараад метроноос гарах гэтэл энгийн хувцастай хоёр бүдүүн орос залуу хоёр талаас зэрэг ирж, нэг нь миний бугуйг ард мушгиад гавлачихсан. “Тихо, тихо, битгий хөдөл,” гэж хэлэхэд нь л бид хоёр энэ удаа тооцоогоо алдсанаа ойлгосон.

Биднийг Старый Арбатын ойролцоох цагдаагийн газрын тавдугаар тасагт аваачиж тус тусад нь байцааж эхэлсэн. Тэгэхэд л тэр үеийн Москвагийн метро, олон хүнтэй газар бүрт хяналтын камер тавьж, тусгай албаныхан хулгайн хэрэг ажиглаж байдгийг би анх мэдсэн. Камерт бидний араас дагасан, ойртсон, мөнгө авсан бүх хөдөлгөөн бичигдсэн гэж хэлэхэд миний хэлэх үг бараг үлдээгүй. Харин Мөнхбатыг хэрэгт татуулахгүй гэсэндээ би “Би хийсэн, энэ хүн мэдээгүй” гэж зүтгэсээр байгаад бид хоёрыг 72 цаг саатуулсан. Тэр 72 цагийн байр миний төсөөлж байснаас шал өөр, цэвэрхэн цагаан хэрэглэлтэй, хоол унд нь ч гайгүй газар байлаа. Ханан дээр харандаа, хадаас, түлэгдсэн шүдэнзээр нэр, он сар, утасны дугаар сараачсан байх бөгөөд миний хэвтэж байсан орны дээд талд.....ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "ОК" ГЭЖ БИЧЭЭД ЦААШ УНШААРАЙ ✅

21/09/2026

ГУРВАН САЙХАН ЭГЧ ДҮҮСТЭЙ ХОНОСОН ЭРЧҮҮД ЯАГААД ҮҮР ЦАЙХААС ӨМНӨ ЗУГТДАГ БАЙСАН БЭ ?

Баянмөнхийнх гэдэг айл сумын төвөөс зайдуу, голын эх рүү өгссөн намхан дэнж дээр нутагладаг, хүмүүс нь ажилсаг, айл саахалтынхаа дунд нэр сайтай өнөр айл байжээ. Тэднийх Ганчимэг, Ганцэцэг, Ганжаргал гэсэн хоорондоо хоёр хоёр насны зөрүүтэй гурван охинтой бөгөөд охид багаасаа л царай зүс, бие хаагаараа хүмүүсийн хараа булаадаг байсан гэдэг. Отгон Ганжаргалыг арван зургаа, том Ганчимэгийг хорь шүргэх үед Баянмөнхийн гадаа морь, мотоцикл, хааяа бүр хотын дугаартай машин зэрэгцэн зогсох нь ердийн үзэгдэл болжээ. Холын хүн харвал найр болж байна уу гэмээр, харин нутгийнхан бол “Баянмөнхийн гурван охины араас бас л хэдэн амьтан иржээ” гээд нэг их гайхахаа больсон байв.

Гурван охин дундаас Ганчимэг нь нуруулаг, махлагдуу мөртлөө бэлхүүс нарийхан, дуу цөөтэй ч хүн рүү нэг харвал удаан мартагдахааргүй харцтай бүсгүй байлаа. Ганцэцэгийн царай эгч, дүү хоёроосоо даруухан боловч ааш зан зөөлөн, хүнтэй эвтэй, инээхдээ нүд нь түрүүлж инээдэг учраас нутгийн хөгшчүүл “энэ л хамгийн сайн эзэгтэй болно” гэдэг байжээ. Харин Ганжаргал гурвынхаа хамгийн содон царайтай нь, үс гэзэг өтгөн, хөдөлгөөн түргэн, хэл ам ч цовоо тул ирсэн залуусын ихэнх нь эхлээд түүн рүү л нүд унагадаг байсан гэнэ. Гэвч сонин нь, охидын араас олон хүн эргэлддэг атлаа хэн нь ч удаан тогтдоггүй, бүр зарим нь ганц хоёрхон удаа ирээд ахиж үзэгддэггүй байв.

Нэг хэсэгтээ сумын заан Хүрлээ Ганчимэгийн араас ухаан алдатлаа гүйжээ. Тэр Баянмөнхийнд очих бүрдээ сайхан дээл өмсөж, мориныхоо дэлийг самнаж, хааяа архи боорцог барьсаар буудаг байсан тул нутгийнхан “энэ хоёрын найр холгүй бололтой” гэж ярьж эхэлсэн байна. Баянмөнх ч дотроо дургүй байсангүй, “хүн муутай хүүхэд биш, ажилтай, айлтай айл шиг айлд өгвөл яах вэ” гэж Хандтай хэд хэд ярилцжээ. Гэтэл нэг шөнө голын эхэнд Хүрлээ Ганчимэгтэй уулзсанаас хойш бүх юм гэнэт тасарсан юм.

Тэр шөнөөс хэд хоногийн дараа Хүрлээ сумын төвөөс ч алга болж, удахгүй хот орсон гэсэн сураг гарчээ. Хэн нэг нь Ганчимэгтэй яагаад суугаагүйг нь асуухаар нүүр нь барайж, “надаас тэрийг битгий асуу, ярих юм биш” гээд яриаг тасалдаг болсон байна. Нэг удаа хэдэн залуу зориуд шоолоод “заан хүн байж айчихсан юм уу, эсвэл Ганчимэг чамайг голчихов уу” гэхэд Хүрлээгийн гар дахь аяга хүртэл үл мэдэг салганасан гэдэг. Тэр ердөө “та нар мэдэхгүй ээ, тэр шөнө надад одоо хүртэл зүүдлэгддэг” гэж хэлээд босож явжээ.Үүнээс хойш хэдэн жил өнгөрсөн ч гурван охины нэг нь ч айл гэр болсонгүй. Баянмөнх, Ханд хоёр эхэндээ “сайн хүн таарахгүй л байгаа биз” гэж тоодоггүй байсан ч охидын нас явж эхлэхэд сэтгэл нь зовних болжээ. Гайхалтай нь охид өөрсдөө хүнээс дөлдөггүй, бүр хааяа ирсэн залуутай наргиж, цай аягалж, мориных нь ногт барьж өгөөд инээлдэнэ, гэтэл тэр залуу дараагийн удаа ирэхгүй. Ханд нэг орой тогоо нэрж суухдаа.....ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "ОК" ГЭЖ БИЧЭЭД ЦААШ УНШААРАЙ ✅

21/09/2026

Чи бол арчаагүй, хоёулаад ямарч ирээдүй байхгүй гэж түлхсэн чинь хэдэн жилийн дараа.....

Оройн 19:00 цаг. Улаанбаатарын хамгийн тансаг зочид буудлын хүлээн авах танхимд "20 жилийн уулзалт" гэсэн томоо хаяг өлгөөтэй байв. Төгсөгчид цугларч, хэн нь илүү үнэтэй машин унаж, хэн нь илүү тансаг хувцасласнаараа уралдаж байлаа.

Тэд бүгд өөрчлөгджээ. Зарим нь амжилттай бизнесмэн, зарим нь төрийн албан хаагч, зарим нь аль хэдийн гэр бүлтэй болсон байна. Гэвч тэдний дунд нэгэн хүн дутуу байлаа.

Арван жилийн уулзалтын урилга ирэхэд Амар эргэлзээгүйгээр хүлээж авсан юм. Тэрээр үнэтэй брэнд, чамин зүүлтээр өөрийгөө чимсэнгүй. Харин ч эсрэгээрээ, зүгээр л биед эвтэйхэн, энгийн, бараан өнгийн даруухан хослол өмсөж, үсээ цэвэрхэн засаад танхимд орж ирэв. Түүний хувьд энэ үдэш бол гаднах гялбаагаа гайхуулах биш, хорин жилийн турш дотроо хадгалсан өс хонзонгийн эцсийн цэгийг тавих мөч байлаа.

Танхимд ороход түүнийг харсан хүмүүс нэг их тоосонгүй. Тэрээр олны анхаарлыг татахгүй, аль болох ажиглагчийн байрлалыг эзлэв. Харин өрөөний голд сургуулийн үеийн "хаад" болох Бат, Оргил хоёр, мөн гоо үзэсгэлэнгээрээ бахархаж, бусдыг дорд үздэг байсан "сургуулийн хатан хаан" Саран нар оргилуун дарс барин инээд алдан зогсох нь үзэгдэв.

Тэд Амарыг хараад нүдэндээ ч итгэсэнгүй, харин ч тохуурхсан инээд нь улам чангарлаа.

"Өө, манай Амар байна шүү дээ! Хөөх, чи одоо ч гэсэн тэр хямдхан хослолоо өмсдөг хэвээрээ юу?" гэж Бат ёжтой инээв. Оргил ч хажуунаас нь дэмжин, "Ажил эрхлээд ч олигтой болоогүй бололтой. Энэ хувцсыг чинь харахад л амьдрал чинь хорин жилийн өмнөх шигээ л явж байгаа юм байна даа," хэмээн чангаар шоолов.

Саран Амарыг дээрээс доош хараад, "Ядаж ийм үдэш өөрийгөө гоёж болох байсан юм. Чиний энэ даруухан төрх чинь үнэндээ бүгдийг уйдааж байна шүү, Амар аа" гэж хэлээд найзуудтайгаа хөхрөлдөв.

Амар юу ч хэлсэнгүй. Зүгээр л даруухнаар инээмсэглээд, хундагатай усаа барин булан руу шилжив. Түүний хувьд энэ гурав бол хорин жилийн өмнө түүнийг ямар ч гэм зэмгүй байхад нь бусдын өмнө доромжилж, нэр төрийг нь шороотой хутгаж байсан гол буруутнууд байв.

Тэрээр хорин жилийн өмнөх сургуулийн хонгилыг эргэн дурсав. Бат, Оргил, Саран гурав бол зүгээр нэг дээрэлхэгчид байгаагүй тэд Амарыг биеийн тамирын хувцас солих өрөөнд олон удаа цоожилж, "Чиний байгаа газар бол зөвхөн энэ харанхуй өрөө" хэмээн шоолдог байв. Бас Амарыг ангид ороод ирэхэд бүгдийг нь "Амьсгал битгий аваарай, өмхий үнэртэх нь" гэж орилж, өрөө дүүрэн хүн бүрийг түүний эсрэг турхирч, сэтгэл зүйн хувьд тасдаж хаядаг байсан юм.

Амар сургуулийн жорлонгийн буланд нуугдаж, тэдний инээд баясгалан, өөрийг нь доромжилж буй дуу хоолойг сонсон, өдөр бүр үхэхийг хүсдэг байсан тэр мөчүүд одоо ч санаанд нь тодхон.

Танхимд цугларсан төгсөгчид хэдийнэ согтууруулах ундаа хүртэж, яриа хөөрөө өрнөж эхэлсэн байв. Бат, Оргил, Саран гурав өрөөний голд, хамгийн нүдэнд тусах хэсэгт инээд алдан зогсож, өөрсдийн амжилтын оргилыг бие биедээ гайхуулан ам уралдах нь тэдний хэр баргийн хүнийг тоохоо больсныг илтгэнэ.

"Чи сонссон уу, Батаа? Зах зээлийн ханш унаж байхад манай компани ашгаа хоёр дахин өсгөчихлөө. Энэ сард л гэхэд хэдэн зуун саяар хэмжигдэх тендер авчихлаа шүү дээ!" хэмээн Бат хундагатай дарсаа өндөрт өргөн, бардам хоолойгоор хашхирав. Тэрээр өөрийнхөө компанийг хотын хамгийн хүчирхэг цэг гэж итгэдэг байлаа.

Оргил түүнийг таслан, "Тендер яах вэ, гол нь нөлөөлөл шүү дээ. Би одоо яамны хамгийн том төслийг гартаа атгаж байна. Маргааш гэхэд л бидний бүх салбарын хяналт миний гарын үзүүрт орно. Эрх мэдэл гэдэг чинь ийм л амттай зүйл байдаг юм!" хэмээн ёжтой инээд алдана. Түүний царайнд өөртөө итгэх итгэл, бусдыг ямар ч үнээр хамаагүй дарж авах гэсэн шунал гэрэлтэх шиг.

Саран тэдний яриаг сонсоод инээмсэглэхдээ, "Та хоёр ч яах вэ, гэхдээ миний загварын ертөнц дэх нэр хүндийг гүйцэхгүй дээ. Саяхан л гэхэд гадаадын томоохон хөрөнгө оруулагчидтай гэрээ байгуулж, брэндээ олон улсын зах зээлд гаргахаар боллоо. Хүн болгон миний нэрийг сонсоод бөхийж байна. Бидний үеийнхнээс биднээс өөр амжилтад хүрсэн хүн гэж хаана байна?" хэмээн хоолойгоо өндөрсгөн ярив.

Тэдний энэхүү "амжилтын баяр" нь танхимын бусад хүмүүсийн анхаарлыг татаж, зарим нь атаархсан харцаар ширтэх бол, зарим нь тэднээс албан тушаал, мөнгө хүсэх гэсэн мэт эргэн тойронд нь эргэлдэнэ. Тэд өөрсдийгөө ертөнцийн төвд байгаа гэж бодон, хэнийг ч үл тоож, хорин жилийн өмнөх шигээ л бусдыг дахин дорд үзэхэд бэлэн байв.Яг энэ үед л тэдний үл тоомсорлосон, өнцөг буланд даруухан зогсож байсан Амар тэдний энэ бардам, хөөрүү яриаг сонсон, хундагатай усаа зөөлөн эргүүлж байлаа....ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "БҮТЭН" ГЭЖ БИЧЭЭД ЦААШ УНШААРАЙ ✅

21/09/2026

МУУРАА ШУУДАЙНД ХИЙЖ БУЛГАН ГОЛД УРСГАЖЭЭ...ГЭТЭЛ ШӨНӨ ДУНД ҮҮДНЭЭС НЬ ДУУ ГАРАХАД ХААЛГАА НЭЭТЭЛ...
Ховдын Булган суманд 1970-аад оны эхээр болсон гэх энэ явдлыг нутгийн хөгшчүүл олон жил ярьдаг байжээ. Тэр үеийн Булган одоогийнхоос өөр, намар болохоор жимс ногоо элбэгшиж, Минжит Булган голын бургас шарлан, усных нь тохой бүрд шувуу амьтан цугласан хөлтэй газар байсан гэдэг. Социализмын үед ногоон онгоц хүртэл хуваариар нисдэг, Байтаг Богдын баатруудын түүхтэй энэ нутгийг хүмүүс зүгээр ч нэг “Монголын Ташкент” гэж нэрлээгүй биз. Харин тэр олон сайхан ярианы хажуугаар Сэрээнэн гэх нэг эрийн гэр бүлд тохиолдсон явдлыг мэддэг хүмүүс мууртай холбоотой хэсэг дээр нь өнөө хэр дуугаа намсгадаг байсан гэнэ.
Сэрээнэн эхнэр Долгоржав, хоёр хүү Содов, Самдангийн хамт сумын төвөөс холгүйхэн амьдардаг, айл саахалтынхан нь андахгүй нэгэн байжээ. Уг нь ажилд сайн, гарын дүйтэй ч гэнэт санаанд орсноо заавал хийж байж салдаг, уурлахаараа хүний үг сонсохоо больчихдог хачин зантай эр байсан гэдэг. Тэднийх бас хаанаас ирсэн нь мэдэгдэхгүй шар эрээн муур тэжээдэг бөгөөд өнөөх нь өдөржин Булган голын бургас, айлын хашаа саравчаар хэсэж байгаад орой болохоор гэртээ өөрөө хүрээд ирдэг байв. Хүүхдүүд муураа эрхлүүлж, Долгоржав хоолны шавхруу тавьж өгдөг болохоос Сэрээнэн өөрөө тоодоггүй, “Хулганаа л барьж байвал болоо” гэдэг байжээ.
Нэг намрын орой Сэрээнэнгийн аав, ээж хоёр хөдөөнөөс тэднийд ирж хонож, Долгоржав шинэ мах чанан, хүүхдүүд өвөө эмээгээ тойрч бужигналдан гэр дүүрэн хөл болов. Хоол идэж суутал гадаа байсан шар эрээн муур орж ирээд зуухны хажууд хэсэг сууснаа Сэрээнэнгийн ээж рүү хөдөлгөөнгүй ширтээд байж. Эмгэн эхлээд тоосонгүй ч удалгүй аягаа тавиад, “Долгороо, танай энэ муур чинь яагаад над руу ингэж хараад байдаг юм, нүдэнд нэг л хүйтэн амьтан байна даа” гэхэд хүүхдүүд инээлдсэн байна. Сэрээнэн ч “Ээж минь, муур хүртэл танд таалагдахаа байчихав уу” гэж тоглоом хийснээр тэр яриа тэгсгээд өнгөрчээ.
Гэтэл тэр орой муур ердийнхөөрөө хүүхдүүдийн хөл хавиар эргэлдэхгүй, гэрийн баруун хаяанд очоод эмгэний хэвтэх орны зүг үе үе харан суусан нь Долгоржавын нүдэнд тусжээ. “Наадхаа хөөчих, ээж чинь дургүй байна” гэхэд Сэрээнэн хөлөөрөө зөөлөн үргээсэн ч муур хаалгаар гарсангүй, авдрын араар шургачихав. Шөнө орой болтол хөгшчүүл нутаг усны сонин ярьж, хүүхдүүд нэг нэгээрээ унтсаар эцэст нь гэр нам гүм болсон байна. Харин үүрийн өмнөхөн Сэрээнэнгийн ээжийн орноос гэнэт бөглөрсөн мэт дуу гарснаа “Хөөе, аваач ээ!” гэсэн хашгираан гэрийнхнийг цочоон босгожээ.
Долгоржав лаагаа асааж амжаагүй байхад эмгэн хөнжлөө савчин өндийж, нүүрэн дээрээсээ өнөөх шар эрээн муурыг түлхэн унагаасан байна. “Үхээрийн муу лүд чинь амьсгал боогоод алах нь, яг нүүрэн дээр гараад хэвтчихсэн байна шүү дээ!” гэж эмгэн уурлан хашгирч, муур харин хаалганы дэргэд очоод юу ч болоогүй мэт биеэ долоож суужээ. Сэрээнэн “Унтаж байхдаа өөрөө татаж авсан юм биш үү” гэж аргадсан ч ээж нь тэр шөнө дахиж хэвтсэнгүй, тулганы дэргэд суусаар үүр цайлгасан гэдэг. Явахдаа хүртэл “Би угаасаа наашаа ирмээргүй байсан юм, аав чинь л явъя гээд зүтгэсэн, танай энэ муур нэг л биш шүү” гэж хүүдээ дахин дахин хэлжээ.
Хөгшчүүл явснаас хойш хэд хоногийн турш амьдрал хэвийн үргэлжилж, Сэрээнэн хүртэл ээжийнхээ яриаг мартаж эхэлсэн байна. Гэтэл нэг өдөр морьтой хүн давхиж ирээд уяан дээр ч буулгүй “Сэрээнэн байна уу, ээжийн чинь бие муу байна, хурдан оч” гэж дууджээ. Хэдхэн хоногийн өмнө өөрийн хөлөөр орж ирээд хүүхдүүдтэй инээлдэж суусан хүн гэхэд ээж нь танигдахгүй шахам турж.......ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "ЦААШ" ГЭЖ БИЧЭЭД БҮТЭН УНШААРАЙ ✅

20/09/2026

ХҮНИЙ ГАНЦ ОХИНД БУЗАР ХЭРЭГ ХИЙГЭЭД АМЬД БУЦААГААГҮЙ ЗАЛУУС НЭГ НЭГЭЭРЭЭ...

Ерээд оны дунд үеэр Хангайн нэгэн сумын хойхно алтны судал илэрч, зун намрын заагаар хаанаас ирсэн нь мэдэгдэхгүй баахан залуус техник тэрэгтэйгээ буучихжээ. Нутгийнхан эхэндээ тэднийг “алтны компанийнхан” гэдэг байсан ч удалгүй компани гэхээсээ илүү энд тэндээс нийлсэн жолооч, тогооч, алт угаагч, гар аргаар шороо ухдаг нинжа нар болох нь мэдэгдсэн байна. Өдөржин уулын аманд шороо тоос босгож, орой болохоор сумын төв орж дэлгүүрийн архи дуусган, мөнгөө баруун солгойгүй цацдаг болохоор нутгийн залуус тэдэнтэй нэг их нийлэхгүй, хөгшчүүл бүр “энэ хэд нэг л гай тарина даа” гэдэг байж. Тэдний дунд Эрдэнээ гэдэг гуч шүргэж яваа, цэвэрхэн хувцасладаг, бусдаасаа үг дуу цөөнтэй, саарал жийп унадаг нэг залуу байсан юм.

Тэр суманд Доржпалам, Цэрэндулам хоёр Нарнаа гэдэг хүний ганц охинтойгоо амьдардаг байлаа. Нарнаа хорин нэгтэй, сумын холбоонд түр ажилладаг, хэнтэй ч эвтэйхэн мэндэлчихдэг хэрнээ эр хүн дагаж гүйгээд байдаггүй, аав ээж нь ч “ганц үр минь” гээд алган дээрээ бөмбөрүүлж өсгөсөн охин байжээ. Эрдэнээ холбоогоор ойр ойрхон орж ирдэг болсноос хойш тэр хоёр танилцаж, удалгүй орой ажлаа тарахад нь тосдог, хааяа голын эргээр машинаар салхилуулдаг болсон байна. Цэрэндулам нэг орой охиноо үүдэнд машинаас буухыг хараад “Наадах чинь хэн юм, эхнэр хүүхэдтэй хүн биш биз?” гэхэд Нарнаа инээгээд “Ээж ээ, та хүн болгоныг эхнэртэй болгочих юм аа, ганц бие гэсэн” гээд гэртээ оржээ.

Үнэндээ Эрдэнээ ганц бие байгаагүй юм. Хотод эхнэр, бага насны хоёр хүүхэдтэй, алтны ажилд хэдэн сар явахдаа гэр бүлтэй гэдгээ Нарнаагаас зориуд нуусан бөгөөд буцаж очоод энэ охинтой амьдралаа холбоно гэсэн бодол түүнд анхнаасаа байгаагүй аж. Харин Нарнаа үүнийг мэдэхгүй, Эрдэнээ өөрийг нь үнэхээр бодож байна гэж итгээд бүр “ажил нь дуусахаар намайг хот руу дагуулж явна гэсэн” гэж ээждээ нэг удаа ам алдсан гэдэг. Тэр үед Цэрэндулам охиноо хэсэг ширтсэнээ “Хүний нутгаас ирсэн хүний үгэнд хэт итгэв дээ, миний охин” гэхэд Нарнаа “Та Эрдэнээг мэдэхгүй болохоороо л тэгж байгаа юм” гэж жаахан уцаарлажээ.

Намрын сүүл сарын нэг баасан гарагт Эрдэнээ Нарнааг алтны газар луугаа нэг хоног дагуулаад явъя гэж гуйсан байна. “Манай хэд ажил буухаар жаахан хоол унд хийнэ, маргааш үдээс өмнө хүргээд ирнэ” гэхэд Нарнаа эхэндээ явахгүй гэсэн ч Эрдэнээ хэд хэд залгасаар байгаад зөвшөөрүүлжээ. Явахынхаа өмнө Нарнаа ээжийнхээ хайрцагнаас жижигхэн мөнгөн ээмэг авч зүүгээд “Энийг ганц орой зүүчихье” гэхэд Цэрэндулам “Алга болговол өөрөө мэдээрэй” гэж үглэсэн байна. Нарнаа хаалгаар гарахдаа эргэж хараад “Маргааш мах чанаад байж байгаарай, би өдөр ирнэ” гэж хэлсэн нь ээждээ хэлсэн сүүлчийн үг нь болсон юм.

Алтны газар сумын төвөөс нэлээд зайтай, хоёр уулын дундах салхи ихтэй аманд байжээ. Нарнааг очиход тэнд Эрдэнээгийн ойр явдаг тав зургаан залуу байсан бөгөөд зарим нь хэдэн сараар гэртээ хариагүй хүмүүс байв. Эхэндээ юм эвгүйтсэнгүй, мах чанаж идээд, хөзөр тоглон, архи тойруулж суухад Нарнаа ч Эрдэнээгийн хажууд тайван байсан гэдэг. Харин оройхон нэг залуу архиндаа халж.....ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "ЦААШ" ГЭЖ БИЧЭЭД БҮТЭН УНШААРАЙ ✅

20/09/2026

ХОНЬ ХАРИУЛЖ ЯВСАН БҮСГҮЙГ 3 ОРГОДОЛ УУЛАНД АВЧ ЯВААД 10 ГАРУЙ ЖИЛ БУУЛГААГҮЙ ГЭДЭГ…

1980-аад оны дунд үеэр Улаанбаатарын урдхан талд сүндэрлэх Богд уулын өтгөн ойд нэгэн эр хоёр жил гаруй хүний нүднээс далд амьдарчээ. Түүнийг Доржийн Бавуу гэдэг бөгөөд тэр үед цагдаа нарын эрэн сурвалжилж байсан шоронгийн оргодол байв. Хачирхалтай нь Бавуу хүн бараг очдоггүй алс бөглүү тайга руу бус, зун намартаа самар жимс түүсэн хүмүүсийн хөл тасардаггүй Богд уулыг зориуд сонгосон байлаа. Хожим түүнээс “Яагаад заавал Богд уулыг сонгосон юм бэ?” гэж асуухад тэр инээмсэглэснээ, “Чоно үүрэндээ өлзийтэй гэдэг дээ” хэмээн хариулсан гэдэг.

Бавуугийн тооцоо энгийн атлаа тун овжин байжээ, зун намрын цагт ууланд хүнтэй таарлаа гэхэд мөрөндөө шуудай тохож, гартаа мод барьчихсан явахад хэн ч түүнийг оргодол гэж сэжиглэхгүй. “Самар түүж явна” гэх ганц өгүүлбэр л түүний халхавч болж, харин өвөл болоход Богд уул өөрөө эзгүйрч, цасанд дарагдсан моддын дунд хүний бараа бараг үзэгдэхээ болино. Дархан цаазтай газар учраас анчид буу үүрэн хэсүүчлэх нь ховор, хулгайгаар мод бэлтгэх хүн ч тэр бүр байхгүй нь түүнд бүр ч ашигтай байв. Ингээд Бавуу уулын ам, жалга, булаг шанд, хүн явдаг болон явдаггүй жим бүрийг хэдхэн сарын дотор нутгийн хүнээс дутахгүй мэддэг болжээ.

Зун болохоор тэр хушин ойгоос самар ихээр түүж, заримыг нь идэж, үлдсэнийг нь өвөлдөө зориулан хуурай газар нууж хадгалдаг байлаа. Хааяа жимс түүж, боломж таарвал ангийн мах олж, галын утаа холоос харагдах вий гэж өдрийн цагаар бараг гал түлдэггүй, орой харанхуй нөмөрсөн хойно хоолоо болгочихоод үнс нурмаа хүртэл далдалдаг болсон байв. Хүний хөл ойртоход модны завсар орж алга болох, цасан дээр үлдсэн мөрөө буцааж гишгэн баллах зэрэг нь сүүлдээ түүнд бодох ч шаардлагагүй дадал болжээ. Гэвч хүний бараанаас хоёр жил шахам дайжсан Бавуугийн амьдралд нэг өдөр Мижид хэмээх ойн цагдаа өвгөн орж ирсэн юм.

Мижид Богд уулыг насаараа шахам сахисан, модны мөчир хугарсныг хүртэл хараад хэзээ хүн өнгөрснийг багцаалчихдаг гярхай өвгөн байлаа. Тэр Бавууг анх хэд хэдэн удаа холоос харсан ч самарчин л биз хэмээн өнгөрсөн бөгөөд сүүлдээ нэг л хүнийг өвөл зунгүй ууланд үзээд байхаар нь сэжиг авчээ. Нэг удаа цас шинээр орсны маргааш Бавуугийн мөрийг дагасаар хад асганы завсар дахь хоргодох газрыг нь олоход Бавуу.......ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "1980" ГЭЖ БИЧЭЭД ЦААШ УНШААРАЙ ✅

20/09/2026

"Цагаандай"
Олон жилийн өмнө манайх Өндөр-Улааны өвөрт өвөлжиж байсан юм. Тэр үед ч би юмны учир мэдэхгүй жаахан байжээ. Аав минь ойр зуурт дандаа намайг дагуулж надтай тоглож, аавыг байхад би ер нь уйддаггүй байж билээ. Хаврын тэр нэг өдөр аав хониноос ирэхдээ төлийнхөө уутан дотроос хөөрхөн цагаан ишиг гаргаж,
-Миний хүү энэ ишгийг зүсэлж аваарай. Эхэд нь хөхүүлж цадахгүй бол угжиж байгаарай. Энэ чиний ишиг боллоо шүү. Маргаашнаас цаадах чинь “төлийн түрүүч”- гээд гар дээрээ өргөн надад өгч билээ. Маргааш нь аав намайг дагуулж баруун, ухаа дээр миний тоглоомын дэргэд ирээд гэр барьж тоглодог чулуун тоглоомыг минь засаж янзлан өрж надад урьд урьдынхаас улам ч илүү дотно байсан сан. Надтай их л юм ярьсан санагддаг юм. Тэр бүхнийг би мартаж “Аав нь хол явна, олон сайхан юм авчирч өгнө” гэснийг нь л сайн санаж байна.
Маргааш өглөө нь намайг босоогүй байхад аав маань явчихсан байлаа. Тэр өдрөөс эхлэн өдөр бүр ээж минь хониндоо явж цагаан ишиг бид хоёр гэртээ үлддэг боллоо. Эмээгийнхтэй айл байсан боловч эмээ тариа нүдэх, өтөг бууц малтах, хярамцагтай хоол хийх гээд надтай тэр болгон тоглох завтай биш, дэлдэн цагаан ишигтэйгээ л хашаан дотроо тоглож хаврын урт өдрүүдийг өнгөрөөдөг байлаа. Түүнийгээ би “Цагаандай” гэж нэрлэсэн юм.
Цагаандай минь ямар хөөрхөн гэж санана. Дэлдийсэн чихтэй юм дамжих дуртай, надтай эцэхийг мэдэхгүй тоглоно. Ер нь түүнээс өмнө би орчлонгийн ямар ч амьтныг тэгж их энхрийлэн өхөөрдөж хайрлаж үзээгүй, ер нь хөөрхөн амьтан гэж байдгийг тэгэхэд л анх мэдсан байх. Өхөөрдөм энхрийлэх, үнэнчээр нөхөрлөх гэдгийг хамгийн анх удаа цагаандай л надад өгсөн юм. Юмны учир мэдэхгүй хүүхэд байсан болохоороо аавыгаа хайрладаг хайрыг тэрхэн үедээ бүхэлд нь Цагаандайдаа л зориулж байсан юм.
Хашаан дотроо би хонины шар өтөг цуглуулж гар барин шаазангийн хагархай цуглуулж хонь, ямаа болгон ганцаараа яриад л байх нь тэр. Цагаандай маань хашаан дотроо тонгочин учир зүггүй цовхчин нааш цааш сүлжин давхиж хий үргэж тургиж байснаа өтөг цуглуулж ядан суусан миний нуруун дээр үсрэн гарч цочоочихоод л яах ийхийн зуургүй дэвхрээд алга болно.
Заримдаа хоёулаа гэртээ тоглохоороо хамаг юмаа буулгачихна. Арга ч байж уу дээ. Цагаандай сав л хийвэл ор дэр дамжин авдар дээгүүр гүйнэ. Гэвч би Цагаандайд гомдолгүй хамаг л нураасан юмыг янзалдаг байлаа. Унагаж хагалсан шаазангийн нь хүртэл ээжээс нуух гэж хэрхэндээ л зовно.......ЛАЙК АА ДАРААД СЭТГЭГДЭЛ ХЭСЭГТ "УНШИХ" ГЭЖ БИЧЭЭД ЦААШ УНШААРАЙ ✅

Мэдээ мэдээлэл

22/09/2026

22/09/2026

21/09/2026

21/09/2026

21/09/2026

21/09/2026

21/09/2026

20/09/2026

20/09/2026

20/09/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request