Lizzentome

04/09/2026

04/09/2026

04/09/2026

Als beschermen je kapotmaakt..

Soms bescherm je iemand zo hard, dat je vergeet wie je daarmee nog meer moet beschermen.

Je houdt je mond. Niet omdat het wel meevalt, maar omdat je bang bent voor wat er gebeurt als je eerlijk bent.
Bang voor oordeel, voor afwijzing, voor een label. Dus verzacht je het verhaal.
Je vertelt niet alles. Je houdt de buitenwereld op afstand.
Uit liefde.

Maar ondertussen draag je het alleen.
En hoe langer je zwijgt, hoe groter de afstand wordt tussen wat mensen denken dat er speelt en wat er werkelijk gebeurt.

Hulp komt misschien te laat. En je raakt langzaam uitgeput.

En dan komt dat pijnlijke besef:
Misschien heb ik iemand zo graag willen beschermen, dat ik vergat dat ik mezelf óók moest beschermen.

Dat maakt je geen slechte ouder, partner, familielid of vriend.

Het maakt je iemand die te lang heeft geprobeerd om iets ondragelijks alleen te dragen.

Soms begint verandering niet met een oplossing.

Soms begint het met drie woorden:

“Het gaat niet.”

03/09/2026

Blijkbaar gaat het dus écht niet goed

Het gekke is: ik heb zelf niet eens door hoe slecht het met me gaat.

Ik ben moe. Mijn lijf doet moeilijk. Mijn hoofd draait overuren. Ik ben op. Maar ja… ik functioneer toch nog? Dus blijkbaar valt het allemaal wel mee. 🤷‍♀️

Totdat Heliomare zegt dat ze zich ernstige zorgen om mij maken.

Eh… pardon? Om míj?
Ik dacht dat ik gewoon een beetje moest volhouden. 😂

Blijkbaar ben ik daar inmiddels zo goed in geworden dat ik niet eens meer herken wanneer het écht niet goed met me gaat.

En ondertussen maak ik gewoon grapjes. Want humor is mijn reddingsboei. Als ik erom kan lachen, voelt het allemaal net iets minder zwaar.

Soms lach ik om dingen waarvan ik achteraf denk: Liz, dit is eigenlijk helemaal niet grappig. 😅

Maar misschien is dat precies hoe ik overeind ben gebleven.
Grapjes maken. Doorgaan. Sterk zijn. Niet zeuren. En vooral niet te lang stilstaan bij hoe het werkelijk met me gaat.

Alleen nu zeggen anderen: je kunt zo niet verder.
En ergens weet ik dat ze gelijk hebben.
Dat vind ik misschien nog wel het moeilijkste.
Want ik voel me niet iemand om wie je je ernstig zorgen moet maken.

Maar blijkbaar ben ik dat inmiddels wél.

En dat besef… daar ben ik nog helemaal niet aan gewend.

24/08/2026

Soms komen de fijnste mensen uit een onverwachte hoek. ❤️
Mensen die luisteren, zich inleven en je gevoel gewoon laten bestaan. Die blij voor je zijn zonder er meteen een “ja, maar…” achteraan te plakken.

En soms komt het tegenovergestelde óók uit een onverwachte hoek.

Mensen van wie je dacht dat ze je zouden begrijpen, kunnen ineens iets zeggen waardoor je gevoel compleet wordt gebagatelliseerd.

“Ach, zo erg is het toch niet?”
“Iedereen heeft weleens wat.”
“Ik heb het veel erger gehad.”

Alsof je gevoel voor de rechtbank moet verschijnen en je eerst met drie getuigen en een stapel bewijsmateriaal moet aantonen dat het écht erg genoeg was. 😂⚖️

Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Iets hoeft voor een ander niet groot te zijn om voor jou groot te voelen. Je hoeft je gevoel niet te verdedigen, te bewijzen of te vergelijken.

En misschien is dat juist het verschil tussen mensen die energie kosten en mensen die energie geven.

De één maakt alles kleiner.
De ander maakt ruimte.
De één vraagt: “Maar waarom dan?”
De ander zegt: “Ik snap dat dit voor jou zo voelt.”

En soms ontdek je uit totaal onverwachte hoek wie die laatste persoon is.

Koester die mensen. De mensen bij wie je niets hoeft uit te leggen, niets hoeft te bewijzen en gewoon jezelf kunt zijn. ❤️

23/08/2026

Mezelf iets gunnen...
Lief zijn voor mezelf...
Oplossingen kopen...
Niet meer afhankelijk zijn....

19/08/2026

231 dagen. Zo lang zit ik dit jaar al thuis. (En nee, dat is geen Netflix-serie die ik heb gebinged… al voelt het soms wel zo.)

Het begon met een hernia die uitmondde in het caudasyndroom. Daarna kwam de spoedoperatie. Vervolgens het herstel en alles wat daarbij kwam kijken. En toen kreeg ik ook nog de diagnose FNS. Steeds was er een reden waarom ik thuis moest blijven. Eerst omdat het lichamelijk niet ging, daarna omdat ik moest herstellen en nu… nu zit ik vooral te wachten.

Te wachten tot mijn man thuiskomt. Tot we samen iets kunnen doen. Tot er weer een afspraak is. Tot er een reden is om de deur uit te gaan. Mijn agenda is tegenwoordig zo spannend als een lege koelkast: veel wit, weinig inhoud.

En gek genoeg merk ik dat dát inmiddels misschien wel het zwaarste is.

Niet eens alleen het lichamelijk beperkt zijn, maar het gevoel dat mijn dagen zo leeg zijn geworden. Dat ik soms uren alleen thuis zit en denk: wat moet ik vandaag eigenlijk doen? (Antwoord: weer een rondje door huis lopen alsof ik een bezorgde huisbaas ben.)

Gisteren had ik bij Heliomare een gesprek met de maatschappelijk werker. Ik vertelde dat ik eigenlijk heel graag wat meer onder de mensen zou willen zijn. Gewoon eens ergens naartoe. Een kop koffie drinken. Een stukje wandelen. Even naar de winkel of ergens lunchen. Of gewoon iemand die bij mij thuis een bakkie komt doen — zonder dat ik eerst drie weken van tevoren een “afspraak inplanningsproces” hoef te doorlopen.

Maar daar zit meteen mijn volgende probleem.

Ik vraag het niet.

Niet aan een vriendin. Niet aan iemand anders.

Want ergens in mijn hoofd zit de gedachte: ze hebben hun eigen leven. Waarom zouden ze nou speciaal bij mij langs willen komen? Misschien vinden ze me eigenlijk wel saai. Misschien zitten ze helemaal niet op mij te wachten. (Mijn brein is soms net een slechte PR-manager.)

En dus vraag ik het niet.

Daarmee ontstaat er een soort cirkel. Ik ben alleen, omdat ik niemand vraag om te komen. En omdat ik niemand vraag, heb ik nog meer het gevoel dat niemand wil komen. Een soort “ik bel niet dus niemand belt mij”-situatie, maar dan in het groot.

Daarom gaat de maatschappelijk werker nu voor mij op zoek naar een vrijwilliger. En eerlijk gezegd vind ik dat eigenlijk helemaal niet zo erg. Misschien is dat juist een eerste stap. Iemand die niet uit medelijden komt, niet omdat het moet, maar gewoon omdat het de bedoeling is dat we samen iets gaan doen. En hopelijk iemand die niet schrikt van mijn soms wat te enthousiaste “ik heb vandaag al drie dingen gedaan!”-updates.

Want ik hoef misschien helemaal niet iedere dag iets groots.
Ik wil gewoon weer het gevoel hebben dat mijn leven niet bestaat uit wachten tot iemand thuiskomt.

231 dagen thuis heeft me laten zien hoe belangrijk het is om mensen om je heen te hebben. Niet alleen wanneer het slecht met je gaat, maar juist ook op de gewone dagen.
Een bakkie koffie. Een wandeling. Even ergens heen. Een beetje kletsen.

Misschien klinkt het klein.

Maar op dit moment zou het voor mij een heel groot verschil maken...

16/08/2026

“Maar het zijn wel je ouders.”

Hoe vaak ik die zin in mijn leven heb gehoord, misschien nog wel vaker in mijn eigen hoofd.
Alsof het woord ouders automatisch betekent dat je moet blijven accepteren.
Dat je moet blijven uitleggen.
Dat je moet vergeven.
Dat je contact moet houden.
Omdat bloed nu eenmaal bloed is.

Maar op een gegeven moment ga je jezelf afvragen: waarom eigenlijk?
Waarom zou familie een vrijbrief zijn om over mijn grenzen heen te gaan?
Waarom zou ik mezelf steeds opnieuw moeten wegcijferen om een relatie in stand te houden die mij uiteindelijk alleen maar laat twijfelen aan mezelf?

Ik heb heel lang gedacht: mijn ouders zeggen het, dus misschien hebben ze wel gelijk.
Misschien zie ik het verkeerd.
Misschien ben ik te gevoelig.
Misschien stel ik me aan.
Misschien moet ik het gewoon loslaten.

Totdat je op een dag beseft dat je jezelf daarmee iedere keer opnieuw verlaat.
En dan komt het moment waarop je stopt met jezelf afvragen of je wel genoeg reden hebt.
Je hoeft niet te wachten tot iemand iets “erg genoeg” doet voordat je afstand mag nemen.

Je hoeft geen rechtszaak van je eigen gevoel te maken.

Je mag zeggen: dit doet mij geen goed.
Dit wil ik niet meer.
Ook als het familie is.
Je mag afstand nemen.
Je mag een deur dichtdoen.
Je mag stoppen met uitleggen.

En ja, dat kan ontzettend veel pijn doen.
Want afstand nemen van familie betekent niet dat je ineens niets meer voelt.
Soms doet het juist pijn omdat je wél had gewild dat het anders was.

Je rouwt dan niet alleen om de persoon.
Je rouwt om de ouders die je misschien altijd hebt gehoopt te hebben.

Maar bloed maakt iemand familie.
Gedrag bepaalt of iemand een plek in je leven verdient.

En misschien is dat voor mij wel de grootste les:
Ik hoef niemand uit mijn leven te houden omdat ik haat.
Ik mag iemand uit mijn leven houden omdat ik eindelijk van mezelf genoeg hou.

En als dat betekent dat ik voor het eerst niet meer kies voor “maar het is familie”...

Maar ik kies deze keer voor mijzelf...

11/08/2026

Mijn aller liefste kleine vriendin...
Nikki Koopman
Wie is jouw kleine vriendin?