14/09/2026
Ik moet het steeds opnieuw horen: stop. Ga hier niet weer in mee.
Want hoe goed ik inmiddels ook weet wat mijn patroon is, ik trap er verdomd snel weer in.
Ik ga helpen. Begrijpen. Relativeren. Nog één keer proberen. En voor ik het weet, sta ik weer precies waar ik niet meer wilde staan.
Het frustrerende is dat ik het inmiddels wéét. Maar weten is blijkbaar iets anders dan het ook daadwerkelijk voelen en doen.
Dus heb ik soms iemand nodig die zegt:
“Niet doen. Dit is precies waar je weer over je eigen grens gaat.”
En nee, ik heb geen mensen meer nodig die zeggen:
“Het ligt aan jou.”
“Je moet nog even doorgaan.”
“Het valt allemaal wel mee.”
Die mensen kan ik niet meer gebruiken in mijn leven.
Niet omdat ik alleen maar mensen wil horen die het met me eens zijn, maar omdat ik inmiddels weet waar bepaalde woorden mij naartoe brengen.
Ik trap er weer in.
Ik ga weer over mijn grenzen.
En als daarna de volgende klap komt, zak ik ontzettend diep weg. Soms zo diep dat ik even geen idee meer heb hoe ik mezelf weer omhoog moet krijgen. Niet omdat ik mijn leven wil beëindigen, maar omdat ik op dat moment gewoon even geen leven meer zie dat draaglijk voelt.
En juist daarom moet het in mijn hoofd veranderen.
Ik ben iets aan het afleren wat ik jarenlang heb aangeleerd: doorgaan, helpen, begrijpen en mezelf ondertussen wegcijferen.
Ik moet dit blijkbaar heel vaak horen voordat mijn hoofd het zelf gaat geloven.
Dus als iemand mij opnieuw zegt:
“Stop. Ga hier niet weer in mee.”
Dan is dat geen falen.
Dat is iemand die me helpt de cirkel te doorbreken.
Want mijn oude reflex zegt: kom op, nog één keer dan.
Maar deze keer wil ik leren zeggen:
Nee. Niet weer.
