Oda de Wit Verlies & Rouw support

02/12/2025

Rouwen om iemand die nog leeft is een stille strijd. Het is een verlies zonder begrafenis, een afscheid zonder slotwoord. Je verlangt naar iemand die er nog is, maar niet meer zoals je hem of haar kende. Het is een pijn die zich diep nestelt. Een onzichtbare wond.
Dit soort rouw is ingewikkeld, omdat het niet past in onze traditionele kaders van verlies. Er is geen collectieve steun, geen ceremonie om de pijn te erkennen.
De wereld om je heen gaat door, en er wordt van je verwacht dat jij dat ook doet. Maar vanbinnen voel je een leegte.
Het is een verlangen naar wat was, naar de momenten waarin ze nog dezelfde waren, waarin de verbinding nog intact was. Misschien is het een partner die veranderd is door tijd, omstandigheden of keuzes. Misschien is het een vriendschap die is verwaterd, een ouder die emotioneel onbereikbaar is geworden, of een kind dat een ander pad heeft gekozen.
Wat deze rouw zo moeilijk maakt, is dat het blijft hangen in een onopgeloste staat. Het rouwen om iemand die nog leeft is één van de meest eenzame vormen van verdriet.

Gedeeld van en via

21/08/2025

EEN HAND OP JE HART: EEN KRACHTIGE MIDDEL

Het blijkt dat bij het leggen van je hand op je hart in je brein hetzelfde deel oplicht als bij een warme knuffel.

Als coach zie ik keer op keer hoeveel effect het heeft als je je eigen gevoel weet te reguleren, vooral in zware tijden. Soms hoop je op steun van anderen, maar blijft die uit – of voelt het niet helemaal zoals je nodig hebt. Ik herken dat; vroeger, voordat ik zelf groot verlies meemaakte, vond ik het ook lastig om er op een juiste manier voor anderen te zijn. Ik voelde me vaak machteloos en wist niet wat te doen, waarom ik meer afstand hield dan ik eigenlijk wilde. Misschien herken je dat ook, aan een van beide kanten.

Wat ik ontdekte is hoe bevrijdend het is om bij jezelf troost te kunnen vinden en zo minder afhankelijk te worden van je omgeving. Een simpele, maar krachtige manier van zelfregulatie is om een paar minuten je hand op je hart te leggen. Het lijkt misschien tamelijk onbetekenend, maar op neurobiologisch niveau doet dit enorm veel. Het helpt je om het zenuwstelsel terug in balans te brengen.

Door zelf te leren reguleren, bevrijd je niet alleen jezelf, maar ook de mensen om je heen. Je kunt duidelijker aangeven wat je nodig hebt – of juist niet. Dat schept ruimte, opluchting en verbinding.

Probeer het eens, als je wilt: Leg je hand op je hart en laat het daar een paar minuten en kijk wat je voelt. Mogelijk voel je diepe ontspanning, helemaal als je tegelijk je ademhaling gelijkmatig en rustig weet te maken.

05/08/2025

De beste ontwikkelingen stromen vanzelf.

Geïnspireerd door Helene Spork, verleg ik mijn werkzaamheden ook naar Terschelling, met als ankerpunt het centrum de Stroming.

De Stroming: https://lnkd.in/eBanf-_m
Helene Spork: eBanf-_m I https://lnkd.in/eCW4nzfm

15/05/2025

AVERECHTSE ZELFZORG ALS JE AL ONDER DRUK STAAT

De wekker om vijf uur zetten, je 'morning pages' schrijven, mediteren en de zonnegroet doen, een rondje hardlopen en jezelf in een koudwaterbad dompelen, zodat je om zeven uur onder de do**he kunt stappen; dat zou de ultieme selfcare zijn. Maar niet voor iedereen.

Weinig slaap, jezelf pushen als je net wakker bent, sportief presteren en baden in ijskoud water zijn af te raden als je een druk leven met de nodige spanning hebt. Koud water verhoogt je cortisol- en adrenalineniveau en als je trauma, stress of burn-outklachten bij je draagt, slaat het zenuwstelsel ervan op hol. Warm water daarentegen verlaagt het cortisol niveau, kalmeert je nervus vagus en geeft het signaal dat je veilig bent. In warm water drijven herinnert ons aan onze tijd in de baarmoeder, wat een natuurlijke staat van ontspanning en ontwikkeling teweegbrengt.

Zelfzorg heeft tegenwoordig steeds meer weg van jezelf tijdelijk oplappen voor de ratrace, discipline betrachten, een levensstijl najagen die naar buiten toe getoond moet worden. Heilzame ochtendrituelen zijn zo heilzaam niet meer als ze eigenlijk worden ervaren als nóg meer punten op de toch al te lange ‘to do’-list.

Als je je zenuwstelsel ontspanning wilt aanleren, je geest tot rust wilt brengen en je lichaam met vernieuwende energie wilt laten doorstromen, wees dan liever eens in de zoveel tijd volkomen stil. Lig met je ogen dicht in de zon, luister naar de geluiden van de vogels, wandel in je eentje door de natuur, bereid en eet je maaltijden met aandacht, verlies jezelf in je verbeelding en droom weg. Dan komt er op een diep niveau ontspanning, ontdoe je jezelf van opgeslagen ballast en rotzooi en word je langzaam sterker.

Het lichaam en de geest hebben voor veruit de meeste mensen niet méér oefeningen en regimes nodig, als je het mij vraagt; ze hebben meer rust nodig. Het lichaam geeft zijn behoeftes zelf aan; je hoeft het niet te manipuleren, op stang te jagen of mee te trekken. Het lichaam zoekt altijd de balans. Ben je een beetje naar de ene kant uitgeschoten, dan zal het daarna naar de andere kant willen uitslaan om weer terug in het midden uit te komen. Lang streng en hypergezond gegeten? Dan zul je verrast worden met een niet te onderdrukken craving naar friet met mayo. Intensief gesport? Dan zal het willen herstellen en rusten. Te lang gezeten? Dan wil het dansen, rennen, naar buiten. Elk te veel of te weinig, te snel of te langzaam, te zwaar of te licht laat zich haarfijn voelen. Aan ons de vraag of wij het willen waarnemen en ernaar luisteren en handelen, zodat het lichaam tegen ons blijft praten. Of dat we het dwang en tucht opleggen.

Wilskracht en doorzettingsvermogen kunnen nodig zijn om grenzen van je lichaam en geest op te rekken tot fitheid, maar die grenzen dagelijks overschrijden en respectloos veronachtzamen is niet meer gezond. De signalen van het lichaam zullen dan steeds minder voelbaar worden en bijna tot zwijgen worden gebracht, tot die signalen uiteindelijk tegen je zullen gaan schreeuwen met blessures en uitputting en het dringende verzoek of je alsjeblieft gewoon lief wilt zijn tegen jezelf.

12/05/2025

ALS HET SUCCES VAN ANDEREN JE PIJN DOET

Er bestaat een stille, bijna onzichtbare vorm van rouw. Het is geen rouw om een persoon die je verliest, maar om een droom, een verwachting, een versie van jezelf die je diep vanbinnen altijd voor je zag, maar die nooit werkelijkheid werd. Het is het verdriet om wat had moeten zijn – in je leven, je werk, je toekomst. Ergens diep vanbinnen voel je een steek van pijn als je de triomfen van anderen ziet. Het is geen jaloezie – laten we dat meteen helder hebben. Het is iets veel diepers: rouw om wat niet kwam en wat er wel zou moeten zijn.

Geen jaloezie, maar rouw

We praten zelden over deze vorm van verdriet. Er is geen ceremonie, geen ritueel, geen moment om stil te staan bij het verlies van een droom die nooit vorm kreeg. En juist omdat het zo ongrijpbaar is, herkennen we het vaak niet eens bij onszelf. Het sluimert in de schaduwen van je bestaan, onuitgesproken en onbenoemd. Die pijn is geen teken dat je de ander iets misgunt. Het is een uiting van verwarring, teleurstelling, en soms zelfs zelfverwijt. Je vraagt je af: Heb ik gefaald? Wat mis ik? Waarom lukt het mij niet? Maar in plaats van deze gevoelens te erkennen, stoppen we ze weg.

Het wegstoppen van pijn

Het laatste wat je wil, is dat anderen zien hoezeer je worstelt. Dus minimaliseer je het met: 'ik ben vast te gevoelig' of : 'die ander heeft gewoon meer talent'. Je schaamt je voor het uitblijven van succes, en nu schaam je je ook nog voor de pijn die dat veroorzaakt. Het voelt veiliger om het weg te drukken, om jezelf de schuld te geven, dan om het te benoemen. Maar dat wegstoppen maakt de pijn alleen maar zwaarder.

De weg naar heling

Elke emotie, hoe pijnlijk ook, vraagt maar één ding: gevoeld worden. De pijn die je ervaart is geen zwakte – het is het bewijs van een hart dat durfde te hopen. Toegeven dat je pijn hebt, is een daad van moed. Het is de eerste stap naar heling. Rouwen om een gefrustreerde verwachting vraagt om een veilige, oordeelvrije ruimte. Een plek waar je de pijn kunt voelen zonder dat iemand anders of jij jezelf veroordeelt. Het is geen zelfmedelijden, maar een erkenning van je eigen waarheid. In plaats van te wachten op waardering van anderen, kun je leren om die aan jezelf te geven.

Anders kijken naar succes

Mijn advies? Laat je even een paar keer begeleiden. Begeleiding weet ruimte te creëren waarin je eerlijk kunt zijn, zonder oordeel. Want als je dat doet, open je de deur naar een nieuwe manier van kijken – naar jezelf, naar anderen, en naar wat succes écht betekent. Je gaat de relativiteit van wat ‘succes’ wordt genoemd doorzien. Want wat de wereld in deze tijd (nu nog) als glansrijk bestempelt, is zeker niet waardevoller dan krachten die minder op de voorgrond treden.

verlies coach Oda de Wit heling na verlies Heel je verlies en ontdek daarbij nieuwe kracht neem contact met me op Heling is zacht groeien door levenstransformaties en daarbij onvermoede krachten ontdekken Oda de Wit persoonlijk verlies De wereld staat op zijn kop als je een verlies meemaakt. Bijvoor...

29/04/2025

WAAROM IK GERAAKT WORDT BIJ DE ROUW OM BEKENDE PERSONEN

De recente uitvaart van Paus Franciscus bracht mensen wereldwijd samen, ook degenen die zich niet sterk verbonden voelen met het katholicisme. Rouwende menigten, bloemenzeeën en een golf van verdriet – het roept herinneringen op aan de intense emoties na het overlijden van prinses Diana. Hoewel deze publieke figuren geen deel uitmaken van ons dagelijks leven, is het verdriet oprecht. Hoe komt dat toch?

PARASOCIALE RELATIES

Ons brein speelt hierin een fascinerende rol. Zonder het te beseffen bouwen we namelijk ook banden op met mensen die we niet persoonlijk kennen, maar wel regelmatig zien of horen. Of het nu gaat om een geliefde prinses, een politieke leider of een fictief personage, onze hersenen maken geen onderscheid tussen wie we echt kennen en wie alleen virtueel deel uitmaken van ons bestaan. Dit heet een parasociale relatie: een eenzijdige relatie tussen een persoon en een publiek figuur of fictief personage. Dankzij sociale media voelen deze figuren soms net zo dichtbij als vrienden en familie. Wanneer we van hen gescheiden worden, ervaren we oprechte rouw.

MENSELIJKE WAARDEN

De rouw om publieke figuren gaat vaak verder dan de persoon zelf. Prinses Diana stond voor velen symbool voor medemenselijkheid in een kil koningshuis, de onschuld van een bedrogen vrouw, de waarde van moederschap en het sprookje dat we allemaal iets koninklijks in ons dragen. Haar dood voelde als een verlies van deze idealen – een breuk met goedheid en schoonheid. Bij Paus Franciscus draaide het om waarden als nederigheid, moraliteit en menselijkheid in een tijd van macht en verdeeldheid. Deze symboliek versterkt onze rouw en maakt het verdriet universeel.

VERBONDENHEID IN VERDRIET

Rouw om bekende personen doet iets bijzonders: het verbindt ons. In een tijd van polarisatie en verdeeldheid herinneren we ons, door gedeeld verdriet, dat we fundamenteel met elkaar verbonden zijn. Het zien van anderen die dezelfde pijn voelen, schept saamhorigheid. Rouw om bekende personen helpt ons herinneren hoe krachtig onze verbinding kan zijn. Die verbondenheid is een diepmenselijke behoefte, die zit ingebakken in ons DNA. Doorheen het rouwen om de overledene, ervaren we een kernbehoefte van het menselijk bestaan. Dat is waarom ik hou van het collectieve vieringen van afscheid.

18/04/2025

DE PIJN ONDER HET ONBEDWINGBARE

Krachtige verklaring van onze onstilbare verlangens. Van dingen die we niet kunnen weerstaan zoals TV hangen, roken, scrollen, te hard werken, drugs, goedkeuring van anderen najagen, oververantwoordelijk gedrag, gamen of in een relatie blijven, no matter what.
De vraag is ‘wat doet dit voor je, welk gevoel verdwijnt erdoor’. Het antwoord daarop is datgene wat mist diep in ons.
Wat nodig is, is dat de onderliggende behoefte gezien wordt en gehoord met compassie.

18/04/2025

HET IS NIET DE TIJD DIE ALLE WONDEN HEELT

Vandaag is de sterfdag van mijn dierbare neef Jelle. Dit prachtige en ontroerende filmpje van Manu Kierse kwam ‘toevallig’ weer langs. Een kwartier diep begrip en compassievolle inzichten in hoe niet de tijd alle wonden heelt, maar de liefde zichzelf heelt, vooral met de juiste steun van onze omgeving.

Blijf op de hoogte van het laatste Zeeuwse nieuws: https://www.omroepzeeland.nl Volg ons via: Facebook: https://www.facebook.com/OmroepZeeland/ Instagram: ...

04/04/2025

Vandaag is de sterfdag van mijn dierbare neef Jelle. Dit prachtige en ontroerende filmpje van Manu Kierse kwam ‘toevallig’ weer langs. Een kwartier diep begrip en compassievolle inzichten in hoe niet de tijd alle wonden heelt, maar de liefde zichzelf heelt, vooral met de juiste steun van onze omgeving.

Blijf op de hoogte van het laatste Zeeuwse nieuws: https://www.omroepzeeland.nl Volg ons via: Facebook: https://www.facebook.com/OmroepZeeland/ Instagram: ...

25/03/2025

De angst om de band te verliezen als je het verdriet loslaat.

Als rouwcoach hoor ik het vaak, en misschien herken jij het ook: die aarzeling om het verdriet en de pijn van een groot verlies echt los te laten. Het is bijna alsof die pijn een tastbare, laatste verbinding vormt met de dierbare die je bent verloren. Zelf heb ik dat ook zo ervaren. Het voelt soms zelfs als een soort verraad om die pijn te laten gaan – alsof het loslaten betekent dat die ander er niet meer toe doet. Maar nog vaker hoor ik mensen zeggen: “Als ik de pijn loslaat, laat ik het laatste stukje van hem of haar los. Liever blijf ik verdrietig dan dat ik die band voorgoed verbreek.” Of: “De pijn herinnert me eraan hoeveel ik van die persoon hield. Als die pijn wegvalt, ben ik bang dat mijn liefde ook verdwijnt.”

Die gevoelens zijn zo begrijpelijk. Ik weet nog goed hoe het voor mij voelde toen ik voor die keuze stond. Het was alsof ik balanceerde op de rand van een diepe kloof, bang om te springen. Lange tijd wilde ik liever de geamputeerde helft blijven van de eenheid die ik met mijn man vormde, dan een op zichzelf staande ‘alleenheid’ worden. Maar diep van binnen wist ik ook: dat ik mijn man uiteindelijk wilde herinneren met meer liefde dan pijn, en dat besef werd mijn kompas.

Wat mij enorm heeft geholpen, is inzicht in hoe ons brein omgaat met herinneringen. Wist je dat een diepe band met iemand letterlijk een deel van je hersenen vormt? De manier waarop proteïnen zich vormen en synapsen tussen neuronen ontstaan, verandert door die verbinding. Zelfs als een dierbare fysiek niet meer bij ons is, verdwijnt hij of zij niet uit ons brein. Dat idee troost me: we dragen onze geliefden altijd met ons mee, in ons hoofd en in ons hart. Die sporen vervagen alleen als we ze bewust zouden willen wissen – en iedereen die ooit iemand heeft willen vergeten, weet hoe onmogelijk dat voelt.

De liefde die we gaven en de liefde die we ontvingen van onze dierbare, blijft in ons leven. We kunnen die steeds weer oproepen, koesteren en zelfs doorgeven aan anderen. Zo blijven onze dierbaren voortleven, precies zo lang als wij dat willen. Dat maakt rouw niet minder zwaar, maar wel hoopvoller.

Natuurlijk zijn er ook herinneringen die we liever zouden vergeten. Denk aan een pijnlijke ruzie die je niet meer kon goedmaken, of de beelden van een ziekbed die zich maar blijven opdringen. In mijn werk als rouwcoach help ik mensen om zulke ervaringen te ontdoen van hun zwaarte. Met de juiste methoden kun je leren om de pijnlijke lading los te laten, zonder dat je de liefde en de verbinding verliest.

Rouw is een proces, geen eindpunt. Het vraagt moed om de pijn te durven voelen én om die stap voor stap te transformeren naar een herinnering vol liefde. Weet dat je dit niet alleen hoeft te doen. Als rouwcoach sta ik klaar om je te begeleiden, zodat je jouw dierbare kunt blijven eren op een manier die jou troost en kracht geeft.

https://www.weerheel.nl/blog/2025/03/26/2282/