30/06/2021
Ondernemersbloed, wat is dat eigenlijk?
Dat is een soort gen en daar word je mee geboren, dacht ik heel lang.. Als je ouders ondernemers zijn dan krijg je dat met de paplepel mee. Hoewel mijn opa een kruidenierszaak had (zo heette een Appie vroeger) en mijn moeder ook best een ondernemende vrouw was, groeide ik op in een βambtenarenβ gezin.
Vader bij de gemeente en stiefmoeder onderwijzeres. Die baan gaf ze op om na de βgezinsfusieβ voor de 4 kinderen te zorgen.
βDoe goed je best op school en ga studeren, dan vind je een leuke baanβ. Voor de veilige haven en een goede opleiding ben ik ze oprecht heel dankbaar. Kiezen voor βde veilige wegβ is begrijpelijk. Brengt je vaak ook enorm ver, maar zelden naar de top van je kunnen.
Na de HEAO werkte ik in Amsterdam bij BGG, gerund door 2 vrouwen. Ik ging lekker daar en na 2 jaar werd mij gevraagd of ik compagnon wilde worden. Een van de eigenaresses wilde eruit en of ik mij dan in wilde kopen? Ik was toen 23 jaar. Meewerken en managen vond ik prima, maar verantwoordelijkheid voor een eigen toko?
Ondernemen zag ik toen nog als heel veel risico, werk en zorgen. En dan maar de vraag of je wel genoeg omzet ging maken. Spannend dus, eng eigenlijk. Had er geen behoefte aan en de moed niet voor. Ik ging verder als rechterhand, niet als co-owner.
Na wat soulsearching in de afgelopen jaren zag ik mijn belemmerende overtuigingen.
Zag ik dat ondernemen ook anders kan zijn.
Dat het mag gaan over uitdragen wie je Γ©cht bent.
Nieuwe inzichten leiden tot andere keuzes.
Anderen helpen vanuit intrinsieke motivatie voelt niet als hard werken.
En dat je mag bijsturen.
Plezier mag hebben in het proces.
Dat ook als je all-in gaat, je nog steeds stap voor stap kan gaan.
Niet zo spannend en uitdagend meer dat ondernemen dus?
Echt wel. Hartstikke. Juist!
En toch doen π
Wat zijn voor jou de stappen waar je naar toe moest groeien? Overtuigingen uit het verleden die je los hebt gelaten?
Laat het me weten!
