04/08/2026
A Story to create
काउन्सिलिङ अफिसको कोठा शान्त थियो। टेबलको अर्कोतर्फ कन्सल्टेन्ट (काउन्सिलर) सर, रमेशजी, प्रकृतिको फाइल पल्टाउँदै हुनुहुन्थ्यो।
"हेर प्रकृति, तिम्रो म्यानेजमेन्टको ब्याकग्राउन्ड र जिपिए (GPA) एकदमै राम्रो छ," रमेश सरले उत्साहित हुँदै भने, "तिमीले सोचेजस्तै अस्ट्रेलियाको बिजनेस म्यानेजमेन्ट कोर्सका लागि सबै डकुमेन्ट तयार छन्। बैंक लोनको कुरा पनि मिलिसक्यो। तिम्रो भविष्य एकदम सुरक्षित देखिन्छ।"
प्रकृतिले आफ्ना हातहरू कसिलो गरी समातिन्। उनको फाइलमा अस्ट्रेलियाको महँगो बिजनेस कलेजको लिफलेट थियो, तर उनको मनमा भने अर्कै कुरा खेलिरहेको थियो। वर्षौंदेखि उनले परिवारको दबाब र समाजको देखासिकीका कारण म्यानेजमेन्ट पढेकी थिइन्, तर उनको वास्तविक सपना भने सधैं नर्सिङ क्षेत्रमा सेवा गर्ने र जर्मनी गएर आफ्नो करियर बनाउने थियो।
"रमेश सर," प्रकृतिले लामो सास फेर्दै भनिन्, "म हजुरसँग एउटा कुरामा एकदमै इमानदार हुन चाहन्छु। यो बिजनेस र बैंककिङको बाटो मेरो सपना होइन।"
सरले चस्मा ढल्काउँदै अचम्म मानेर हेरे, "के भन्दैछौ प्रकृति? तिम्रो सबै तयारी त यसैको लागि भइरहेको थियो नि।"
"हो सर, तर त्यो सबै मैले बुबा-आमाको खुसीका लागि मात्र गरिरहेको थिएँ," प्रकृतिले हिम्मत जुटाएर भनिन्, "मेरो साँचो सपना नर्स बन्ने हो। म जर्मनीको 'अउसबिल्डुङ' (Ausbildung) कार्यक्रममा जान चाहन्छु। त्यहाँ काम सिक्दै, पढ्दै र सेवा गर्दै म आफ्नो करियर बनाउन चाहन्छु।"
रमेश सरको अनुहारमा एउटा मुस्कान छायो। उनले बिजनेस कलेजको फाइल बन्द गरेर साइडमा राखिदिए।
"थ्यांक यु प्रकृति, अन्ततः तिमीले आफ्नो मनको कुरा भन्यौ," सरले भने, "सच्चा काउन्सिलरले विद्यार्थीको आँखाको चमक हेरेर उसको रुचि थाहा पाउँछ। तर एउटा कुरा याद राख, यो बाटो सजिलो छैन। जर्मनीमा नर्स बन्न तिमीले 'B2 Level' सम्मको जर्मन भाषा पास गर्नुपर्छ। अनि सबैभन्दा ठूलो कुरा, तिम्रो परिवारलाई यो निर्णयका लागि कसरी फकाउँछौ?"
घर फर्केपछि प्रकृतिका लागि सबैभन्दा ठूलो पहाड अगाडि थियो। जब उनले बेलुकाको खाना खाँदा आफू अस्ट्रेलिया नजाने र जर्मनीमा नर्सिङ गर्न चाहने कुरा सुनाइन्, घरमा भूकम्प नै गयो। बुबाले टेबल ठटाउँदै भन्नुभयो, "म्यानेजमेन्ट पढेकी केटीले कसरी नर्सिङ गर्छस्? त्यसमाथि जर्मनीको भाषा कति गाह्रो छ रे! छरछिमेकले के भन्लान्?" आमाले पनि रुँदै भन्नुभयो, "बिरामीको सेवा गर्ने दुःखको काम तिमीले कसरी गछौ? हामी जान दिँदैनौँ।"
प्रकृति रोइन्, तर उनले हरेश खाइनन्। भोलिपल्ट उनले बुबा-आमालाई फकाएर रमेश सरको अफिसमा लगिन्। रमेश सरले प्रकृतिका आमा-बुबालाई बसाएर जर्मनीको 'अउसबिल्डुङ' को वास्तविक महत्व बुझाउनुभयो र पढ्दापढ्दै पाइने राम्रो स्टाइपेन्डको कुरा बुझाउनुभयो। रमेश सरको व्यावहारिक कुरा सुनेपछि बुबा-आमाको मन पग्लियो र उनीहरूले छोरीलाई अनुमति दिए।
प्रकृतिले काठमाडौँमा जर्मन भाषा सिक्न सुरु गरिन्। सुरुका दिनहरू निकै कष्टकर थिए। व्याकरणको कठिन नियमले गर्दा धेरै पटक राती १२ बजे किताब बन्द गरेर उनी रुन्थिन्। तर भोलिपल्ट बिहानै उठेर फेरि ओठ टोक्दै जर्मन शब्दहरू घोक्न थाल्थिन्। आठ महिनाको कडा मिहिनेतपछि उनले B2 Level पास गरिन्। रमेश सरको सहयोगमा अनलाइन अन्तर्वार्ताको कडा अभ्यास गरेपछि अन्ततः उनलाई जर्मनीको प्रतिष्ठित अस्पतालले छनोट गर्यो र भिसा पनि लाग्यो।
तर, असली परीक्षा त जर्मनी ओर्लेपछि मात्र सुरु भयो।
प्रकृति जब जर्मनीको फ्रान्कफर्ट शहरमा पुगिन्, त्यहाँको मौसम माइनस डिग्रीमा थियो। नेपालको न्यानो घाममा हुर्केकी उनलाई त्यो हड्डी काप्ने चिसो र दिउँसो ३ बजे नै अँध्यारो हुने हिउँदको मौसममा एड्जस्ट हुन निकै गाह्रो भयो। सुरुका केही हप्ता त उनलाई कता-कता एक्लोपनले सतायो। सबैभन्दा ठूलो चुनौती त भाषाको थियो। नेपालमा सिकेको किताबी जर्मन भाषा र त्यहाँका रैथाने (Local) मानिसहरूले बोल्ने तीव्र गतिको जर्मन भाषा (Dialect) मा आकाश-पातालको फरक थियो। अस्पतालमा सिनियर नर्स र डाक्टरहरूले कतिपय कुरा बोल्दा उनले बुझ्दै बुझ्थिनन्। उनी ड्युटी सकेर कोठामा आउँथिन् र सिरकभित्र मुख लुकाएर रुन्थिन्।
"मैले हार मान्नु हुँदैन," उनले आफैँलाई सम्झाइन्। उनले ड्युटीमा हुँदा सधैँ एउटा सानो डायरी खल्तीमा बोक्न थालिन्। नयाँ जर्मन शब्द सुन्ने बित्तिकै टिपिहाल्थिन्। बिरामीहरूसँग बोल्दा नबुझेका कुराहरू हाँसेर फेरि सोध्थिन्। बिस्तारै उनको मिहिनेती स्वभाव देखेर जर्मन सहकर्मीहरूले पनि उनलाई माया गर्न र बिस्तारै बोलिदिन थाले।
कडा मिहिनेतको फलस्वरूप, पहिलो महिनाको तालिम सकिएपछि उनको बैंक खातामा पहिलो 'स्टाइपेन्ड' (Stipend) जम्मा भयो। त्यो रकम नेपालको झन्डै दुई लाख रुपैयाँ बराबर थियो। प्रकृतिले आफ्नो पहिलो कमाईबाट नेपालमा बुबाका लागि एउटा राम्रो ज्याकेट, आमाका लागि एउटा डिजिटल रक्तचाप (BP) नाप्ने मेसिन र मिठाईको बक्स अनलाइन अर्डर गरेर घरमा पठाइदिइन्।
नेपालमा जब कुरियरवालाले सामान पुर्यायो, बुबा-आमाको खुसीको सीमा रहेन। आमाले तुरुन्तै भिडियो कल गर्नुभयो। बुबाले छोरीले पठाइदिएको ज्याकेट लगाएर क्यामेराको अगाडि घुम्दै भन्नुभयो, "हेर् त प्रकृति, छिमेकीका बुबाहरू मलाई सोध्दैछन्—'तपाईँको छोरीले जर्मनीबाट पठाइदिएको ज्याकेट हो?' म त छाती फुलाएर 'हो' भन्छु। हामीलाई माफ गरिदेऊ छोरी, सुरुमा तिम्रो सपना नबुझेर हामीले तिमीलाई रोक्न खोज्यौँ। आज तिमीले गर्दा समाजमा हाम्रो शिर उच्च भएको छ।" आमाले पनि आँसु पुछ्दै भन्नुभयो, "मेरो कान्छी त साँच्चिकै डाक्टर-नर्स भईछ।"
पाँच वर्षपछि...
प्रकृति अहिले सोही अस्पतालको आइसियु (ICU) वार्डमा एक सिनियर रजिस्टर्ड नर्स भइसकेकी थिइन्। ड्युटीको लन्च ब्रेकमा बस्दा उनले आफ्नो फोन निकालिन् र नेपालमा रहनुभएका रमेश सरलाई एउटा इमेल लेखिन्। इमेलमा उनले अस्पतालको परिसरमा खिचिएको आफ्नो एउटा सुन्दर तस्बिर एटेज गरिन्, जसमा उनको गलामा नर्सको परिचयपत्र चम्किरहेको थियो।
उनले लेखिन्: “आदरणीय रमेश सर, जर्मनीबाट नमस्कार। भाषा सिक्दाका ती लामा रातहरू, जर्मनीको त्यो पहिलो हिउँदको चिसो, र हजुरको त्यो अफिस सम्झिँदा आज पनि आँखा रसाउँछन्। तर आज म एउटा सफल रजिस्टर्ड नर्स बनेकी छु। त्यो दिन हजुरको अफिसमा मैले बोलेको एउटा सत्य र हजुरले मेरो आमा-बुबालाई बुझाइदिएको त्यो एक घण्टाले आज मेरो पुरै जिन्दगी बदलिदियो। मेरो सपनालाई सही बाटो देखाइदिनुभएकोमा धेरै-धेरै धन्यवाद। मेरा बुबा-आमा आज मप्रति निकै गर्व गर्नुहुन्छ।”
-be true towards your career counselor
