Mentoring Menedżerski.pl

27/04/2026

Staż to praca, a za pracę należy się płaca! ✊
Likwidacja bezpłatnych staży to rozwiązanie, które szanuje pracownika od pierwszego dnia. Chcemy je wprowadzić razem z Wami - pracownikami rozpoczynającymi swoją drogę zawodową. Dlatego już wkrótce ruszamy z szerokimi konsultacjami nowych przepisów!

👉 Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie i czekajcie na szczegóły już w przyszłym tygodniu!

25/02/2026

Już za chwileczkę startuje nowy semestr. Można się ze mną spotkać na wykładach:
🥁 Negocjacje w biznesie
🧑‍🎓 Coaching i mentoring
🌹 Komunikacja biznesowa
🥁 Negocjacje i komunikacja interpersonalna
Tym razem trzy kierunki : ZARZĄDZANIE, EKONOMIA, LOGISTYKA.

Wszystkim moim Studentom już dziś z całych sił i z całego serca życzę:

🧑‍🎓🪇🪇🪇ŻEBY WAS BUKA NIE ZJADŁA 🪇🪇🪇

DO ZOBACZENIA 🧑‍🎓
mgr Moc od Zarządzania

15/01/2026

"Paradoksem jest, że cechy, których poszukuje się podczas rekrutacji większości pracowników i menedżerów, czyli zaangażowanie, ambicja, wysoka motywacja, nastawienie na rozwój zawodowy, pracowitość, są elementami zwiększającymi ryzyko wypalenia. Aby się wypalić, trzeba najpierw „płonąć", czyli mieć wysoki poziom motywacji i być bardzo zaangażowanym. Wypalenie najczęściej dotyka osób z wysokimi wymaganiami wobec siebie i otoczenia, perfekcjonistów, dla których praca i osiąganie pozytywnych wyników ma duże znaczenie i jest czynnikiem motywującym - wyjaśnia Hanna Kopeć z HRK.

17/11/2025

Brawo. Dokładnie tak jest.

05/11/2025

.

To historia, która od lat krąży jako anegdota o geniuszu i wartości wiedzy podobno wydarzyła się naprawdę.

Jej bohaterem był Charles Proteus Steinmetz (1865–1923). Wybitny matematyk i inżynier elektryk, człowiek, którego umysł napędzał rozwój amerykańskiej elektrotechniki na początku XX wieku.

Wszystko zaczęło się w fabryce Henry’ego Forda w River Rouge, gdy potężny generator przestał działać.

Najlepsi inżynierowie koncernu próbowali przez wiele dni zlokalizować usterkę, lecz bezskutecznie. Produkcja stanęła, a każdy dzień przynosił ogromne straty.
Zdesperowany Ford poprosił o pomoc Steinmetza – niewysokiego, zgarbionego człowieka o genialnym umyśle, który potrafił „słyszeć” prąd tak, jak inni słyszą muzykę.

Po przyjeździe do fabryki Steinmetz nie zażądał niczego poza łóżkiem polowym, notatnikiem i ołówkiem. Przez dwa dni i dwie noce słuchał pracy maszyny, analizował drgania i zapisywał równania na dziesiątkach kartek. Trzeciego dnia poprosił o drabinę, taśmę mierniczą i kawałek kredy. Wszedł na konstrukcję generatora, zrobił jedną, małą kreskę kredą i powiedział spokojnie:

"Zdejmijcie 16 zwojów przewodu w tym miejscu."

Technicy wykonali polecenie. Maszyna ożyła natychmiast. Huknęła, zadrżała i wróciła do pracy jak nowa.

Kilka dni później Henry Ford otrzymał rachunek: 10 000 dolarów. Zdziwiony, poprosił o szczegółowe wyjaśnienie. Steinmetz wystawił więc poprawioną fakturę:

Zrobienie znaku kredą – 1 dolar

Wiedza, gdzie ten znak postawić – 9 999 dolarów

Ford zapłacił bez słowa.

Tego dnia zrozumiał coś, co pozostaje aktualne do dziś. Wartość pracy eksperta nie leży w wysiłku fizycznym, lecz w latach doświadczenia, intuicji i wiedzy, które pozwalają zrobić dokładnie ten jeden właściwy ruch.

22/10/2025

.

"Jako psycholog, jako osoba, która pracuje z ofiarami zespołu stresu pourazowego, który powstaje także w wyniku działań mobbingowych, w takich sytuacjach mówię ofiarom mobbingu: ratuj zdrowie. W obecnej ustawie o mobbingu jest tak, że trzeba najpierw dać się zniszczyć, żeby mieć szansę w sądzie pracy.
(...) Powtarzam często na szkoleniach i bardzo biorę za to odpowiedzialność - najlepszym momentem na zbieranie dowodów w sprawie mobbingu jest tzw. druga faza mobbingu. Czyli moment, kiedy powiedzieliśmy, że na coś się nie zgadzamy, postawiliśmy granicę, a mimo tego jest odwet czy kontynuacja działań mobbingowych. Wtedy wiemy, że to jest działanie celowe. Wtedy trzeba zdobyć dowody, zapisywać co się dzieje.
Co mogę zrobić jako osoba siedząca np. na spotkaniu, na którym widzę, jak przełożony albo współpracownik, kogoś atakuje w sposób, w moim odczuciu, przemocowy? Dobrze jest pamiętać, że brak reakcji jest stanięciem, choć nie wprost, ale po stronie sprawcy. Bo w ten sposób zapewnia się bezkarność, poczucie, że wszystko jest w porządku, że żadna granica nie jest naruszona. Czasem wystarczy powiedzieć, i to jest dość bezpieczne sformułowanie, że nie chcę, żeby ktokolwiek na naszych spotkaniach czy w naszym zespole tak się do kogoś odzywał. To nie jest personalny atak, to jest odniesienie się do zasad. Albo, że chciałabym, żebyśmy szanowali swoje swoją godność i skupili się na meritum."

Maria Korcz, Monika Klonowska, "Mobbują szefowie, którzy boją się, że zostaną nakryci na braku kompetencji", GW 28.09.2025 e-wydanie
fot Morgan Bash

19/10/2025

🫶🫶🫶

Kiedy po raz pierwszy przeczytałam o eksperymencie Rosenthala, pomyślałam, że to historia o magii, choć oparta na danych psychologii. W jednej ze szkół badacze przeprowadzili test inteligencji, ale wyniki nie miały żadnego znaczenia. Losowo wybrali grupę uczniów i przekazali nauczycielom, że to właśnie oni mają największy potencjał. „To będą wasze najzdolniejsze dzieci, najlepsza klasa w szkole” - usłyszeli. Nie zmieniono programu, nie dodano godzin, nie wprowadzono nowych metod.
Zmieniono tylko jedno: oczekiwania.

I to wystarczyło.
Po roku dzieci, które trafiły do „najlepszej klasy”, faktycznie zaczęły osiągać lepsze wyniki, miały wyższą samoocenę i większą motywację. Nauczyciele - nieświadomie - traktowali je z większym zaufaniem, dawali im więcej swobody, mówili z ciepłem i wiarą. Uczniowie odpowiadali na to dokładnie tym samym.
Tak działa efekt Rosenthala, znany też jako efekt Pigmaliona - samospełniające się proroctwo, które pokazuje, że człowiek staje się taki, jakim widzą go inni.

Myślę o tym często w kontekście swojej pracy.
Jako pierwsze wychowawstwo dostałam klasę, o której mówiono różnie. „Trudna”, „nie do ogarnięcia”, „z nimi się nie da”. Zostałam ich trzecią wychowawczynią w ciągu półtora roku. Uczniowie mieli poczucie, że wychowawcy od nich uciekają. Zanim jeszcze ich poznałam, słyszałam więcej ostrzeżeń niż historii.
A potem zobaczyłam grupę młodych ludzi, którzy po prostu bardzo potrzebowali, by ktoś w nich uwierzył.

Nie chciałam powielać etykiet.
Zamiast tego zaczęliśmy mówić o sobie inaczej. Nie „klasa problemowa”, tylko „klasa, która się rozwija”. Nie „z nimi ciągle kłopot”, tylko „oni uczą się, jak być zespołem”. Wspólnie ustaliliśmy zasady, cele, sposób komunikacji. Zmieniliśmy język - a wraz z nim zaczęła się zmieniać rzeczywistość. Skończyli szkołę podstawową jako świetny zespół i wspaniali młodzi ludzie, z których wielu odwiedza mnie do dziś.

W drugim wychowawstwie bardzo pomógł podział klasy na dwie mniejsze grupy. Dwudziestu uczniów to zupełnie inna energia niż trzydziestu - łatwiej o relację, o rozmowę, o zauważenie. W mniejszej grupie ciszej słychać głos każdego ucznia. A kiedy ktoś zaczyna być naprawdę słyszany, zaczyna też chcieć się rozwijać. Uczniowie równali w górę - nie tylko zachowaniem, ale i wynikami.

Nie byłoby tego wszystkiego bez zaufania rodziców. To ono pozwoliło na odważne decyzje, na próby i błędy, na szukanie rozwiązań.
Kiedy rodzice widzą, że nauczyciel dostrzega w ich dziecku dobro, a nie tylko trudność - zaczynają patrzeć tak samo. I wtedy dziecko ma dwa bezpieczne miejsca, w których może rosnąć.

Z perspektywy czasu wiem, że żadna metoda nie zadziała, jeśli w centrum nie stanie człowiek.
Celem jest stworzyć przestrzeń, w której każdy uczeń poczuje się ważny. W której można się pomylić, spróbować jeszcze raz, a potem usłyszeć: „wierzę w ciebie”.

Kiedy dziś słyszę hasło „najlepsza klasa w szkole”, nie myślę o ocenach ani rankingach. Myślę o relacjach, o zaufaniu, o wspólnych rozmowach po lekcjach. O tym, jak wielką siłę mają słowa nauczyciela, który zamiast widzieć trudności, widzi możliwości.

Bo czasem wystarczy jedno zdanie, by ktoś zaczął w siebie wierzyć. A najlepsza klasa to nie ta, w której wszystko idzie gładko - tylko ta, w której wszyscy chcą próbować dalej.
---
Jeśli podoba Ci się to, co tworzę, możesz mnie wzmocnić kawą! Link w komentarzu.

18/10/2025

✌️✌️✌️🫶🫶🫶🫶‼️‼️‼️

W latach 60. Jean Briggs, młoda antropolożka z Harvardu, postanowiła opuścić mury uczelni i wyruszyć na kraniec świata, by lepiej zrozumieć ludzką naturę. W wieku 34 lat zamieszkała na 17 miesięcy wśród Inuitów na dalekiej północy Kanady w miejscu, gdzie zimą temperatura spada do –40°C, a przetrwanie zależy od współpracy i wzajemnego zaufania.

To, co odkryła, całkowicie odmieniło jej spojrzenie na emocje. W tej surowej krainie nikt się nie złościł. Nie było krzyków, przekleństw ani wybuchów gniewu – nawet wtedy, gdy ktoś rozlał wrzątek, zniszczył cenne narzędzie czy popełnił kosztowny błąd. W odpowiedzi słychać było tylko spokojne słowa:

„Szkoda.”
„Zrobimy to jeszcze raz.”

Zafascynowana, Briggs zaczęła obserwować, jak Inuitowie uczą dzieci panowania nad emocjami. Odkryła, że nigdy nie karzą ani nie zawstydzają. Jeśli dziecko uderzy matkę, ta nie reaguje gniewem. Zamiast tego, z uśmiechem prosi:

„Uderz mnie jeszcze raz małym kamyczkiem.”

Potem udaje ból, by dziecko samo poczuło empatię i zrozumiało, jak jego zachowanie wpływa na innych.

W tej kulturze samokontrola nie jest wymuszana. Jest przekazywana przez przykład, cierpliwość i zrozumienie. Inuitowie wierzą, że utrata panowania nad sobą to utrata mądrości, a spokój jest najwyższą formą siły.

Kiedy Jean Briggs wróciła z Arktyki, opisała swoje doświadczenia w książce Never in Anger („Nigdy w gniewie”). Jej badania stały się klasyką antropologii, ale też lekcją dla współczesnego świata.

Bo to, czego nauczyli ją Inuici, nie dotyczy tylko odległych lodowych wiosek. To uniwersalna prawda o nas samych: spokój nie rodzi się z milczenia, ale z empatii i zrozumienia.

W czasach, gdy gniew stał się codziennym językiem, Inuitowie pokazują, że prawdziwa siła człowieka tkwi w łagodności.

04/10/2025

Wystartowałam z wykładami na Zarządzaniu.
To wielka przyjemność, zaszczyt, radość, satysfakcja,
Nie mam słów, żeby wyrazić swoje uczucia-
To już 5 rok , gdy stoję na sali z orzełkiem, mówię do Ludzi, inspiruję, opowiadam, żartuję, tłumaczę i wyjaśniam.

To ukoronowanie mojej drogi zawodowej, doświadczenia biznesowego i chyba życiowej misji.
Inspirować ludzi, by byli świadomymi, dojrzałymi, skutecznymi szefami.

Ten świat potrzebuje mądrych szefów, zgadzacie się ?

Rok akademicki 2025/2026 Czas Start🎀🫶🙌🌷‼️