Maiwand Bahand

21/12/2025

این بار حکمای اعراب با حمایت های خود، چه در سر دارند که حکومت افغانستان را ضربه بزند.

02/12/2025

زه افغان یم! 🇦🇫
من افغان ام!🇦🇫
I am Afghan!🇦🇫

27/11/2025

"قاتل دو گارد ملی: از «جهنم روی زمین» افغانستان — و قاتل چارلی کریک: فرزند آزادی‌های زنده آمریکا. قاتل آمریکایی با بخشش مجلل بدرقه می‌شود، اما قاتل افغان که سال‌ها در جنگ و فشار استراتژیک بوده، تمام جامعه، کشور و حتی دینش (اسلام) مورد توهین قرار می‌گیرد. آیا عدالت برای همه یکسان است؟"

آیا این عدالت است؟

دو روایت، دو تراژدی، دو برخورد — و یک پرسش بزرگ؟

در چند هفتهٔ اخیر، آمریکا شاهد دو حادثهٔ تکان‌دهنده بود؛ هر دو با تیراندازی و خون‌ریزی همراه بودند، اما برخورد رسانه‌ها، سیاست‌مداران و افکار عمومی با این دو حادثه مثل دو دنیای کاملاً جداگانه بود.

و همین تفاوت، پرسش‌های جدی و عمیقی را دربارهٔ عدالت، سیاست، تبعیض، و نقش رسانه‌ها مطرح می‌کند.

🔹 حادثه اول: قتل یک شخصیت سیاسی آمریکایی – روایت بخشش و شرافت

در یک برنامهٔ زنده، یک فعال سیاسی آمریکایی کشته شد.
چند روز بعد، همسر قربانی در کنار رئیس‌جمهور — درست در همان فضای رسانه‌ای — قاتل را «بخشید».

رسانه‌ها این صحنه را «انسانیت»، «اخلاق»، «بزرگواری» و «روح آمریکایی» توصیف کردند.

در این روایت:

قاتل، فقط یک فرد بود

هیچ‌کس ملیت، دین، قوم یا گذشتهٔ او را متهم نکرد

این حادثه تبدیل نشد به اتهام‌زدن جمعی به یک ملت یا یک دین

توجه رسانه به «داستان انسانی» و «بخشش» بود

این برخورد، همان چیزی است که جهان مدرن ادعا می‌کند باید باشد.

🔹 حادثه دوم: تیراندازی یک مهاجر افغان – جرم یک فرد، اما اتهام یک ملت

روز چهارشنبه، ۲۶ نوامبر ۲۰۲۵، مظنون افغان به‌نام:

Rahmanullah Lakanwal – 29 ساله – تبعهٔ افغانستان

ساکن Bellingham, Washington

به‌سوی دو عضو گارد ملی آمریکا شلیک کرد.

دو قربانی این حادثه:

Sarah Beckstrom – 20 سال – از Summersville, West Virginia

Andrew Wolfe – 24 سال – از Martinsburg, West Virginia

هر دو اکنون در وضعیت بحرانی‌اند.
اما واکنش رسانه‌ای و سیاسی به این حادثه چگونه بود؟
در چند ساعت، نام «افغان» تبدیل شد به محور بحث
دین و فرهنگ او وارد موضوع شد
سیاست‌مداران خواستار تعلیق فوری مهاجرت افغان‌ها شدند
رسانه‌ها این حادثه را به «تهدید جمعی» ربط دادند
گناه یک فرد، به «اتهام یک ملت» تبدیل شد

بدون صبر برای تحقیق، بدون بررسی انگیزه، بدون روایت انسانی.

🔹 تفاوت برخورد: چرا عدالت برای همه یکسان نیست؟

سوال اصلی همین است:
چرا وقتی یک آمریکایی قاتل باشد،
قضاوت فقط محدود به «فرد» است؟
اما وقتی یک مهاجر — مخصوصاً افغان — مرتکب جرم شود،
قضاوت شامل:

دین
قوم
کشور
سیاست مهاجرت
آیندهٔ هزاران خانواده

می‌شود؟

چرا بخشش، فقط برای «خودی‌ها» معنویت و زیبایی دارد،
اما برای دیگران جرم تبدیل به لکهٔ ننگ برای میلیون‌ها انسان می‌شود؟

این تفاوت نشان می‌دهد که عدالت در جهان امروز،
نه براساس حقیقت، بلکه براساس روایت ساخته می‌شود.

🔹 ما هرگز خون‌ریزی را تایید نمی‌کنیم، اما عدالت باید برای همه مساوی باشد

این تحلیل برای دفاع از هیچ قاتل نیست.
نه از مظنون آمریکایی، نه از مظنون افغان.

خشونت، جنایت، و خون‌ریزی — از هر طرف — محکوم است.

اما:

جرم یک فرد نمی‌تواند ابزار توهین به دین، قوم، کشور و میلیون‌ها انسان بی‌گناه باشد.

وقتی رسانه‌ها و سیاستمداران با یک چهره مهربان برخورد می‌کنند
و با چهره دیگر با خشم و تبعیض،
این دیگر عدالت نیست؛
این سیاست است.

🔹 بخش آخر: سیاست، نه حقیقت

چرا این اتفاق می‌افتد؟

چون متهم‌کردن مهاجران، ابزار سیاسی است

چون ایجاد ترس، برای سیاستمداران رأی می‌آورد

چون رسانه‌ها با تیترهای جنجالی پول درمی‌آورند

و چون «ملت‌های بی‌قدرت» آسان‌ترین هدف‌اند

اما حقیقت ساده است:

یک انسان، یک انسان است

و جرم، فقط جرم یک فرد است
نه جرم یک ملت.

جمع‌بندی

امروز بیش از هر زمان دیگر، لازم است بپرسیم:

آیا عدالت فقط برای کسانی است که «خودی» حساب می‌شوند؟

آیا یک مهاجر حق ندارد فقط به عنوان یک فرد دیده شود؟

چرا بخشش برای یک طرف ستایش می‌شود،
و برای طرف دیگر، نابودی یک ملت را توجیه می‌کند؟

عدالت واقعی زمانی معنا دارد که برای همه یکسان باشد.
اگر نه، آنچه می‌بینیم عدالت نیست ،
سیاستی است که لباس عدالت پوشیده.

24/11/2025

یک نگاه ساده اما مهم به The World Ahead 2026

اکونومیست فقط یک مجله نیست؛ مثل یک «مغز جهانی» کار می‌کند. پشت آن آدم‌هایی هستند که خودشان سیاست می‌سازند، اقتصاد را تحلیل می‌کنند و سال‌هاست جریان‌های بزرگ دنیا را دنبال می‌کنند.
یکی از چیزهای جذابش همین جلدهای عجیب‌وغریب است. خیلی‌ها فکر می‌کنند «راز» دارند، اما در واقع یک زبان دیپلماتیک بصری است. مثلاً وقتی فوتبال یا چهره‌هایی مثل رونالدو کنار ترامپ می‌آیند، یعنی اکونومیست می‌خواهد بگوید:
سیاست و قدرت امروز فقط در کاخ سفید و کرملین نیست؛ در فوتبال، رسانه و سلبریتی‌ها هم ساخته می‌شود.
همین‌طور نمادهایی مثل موشک، ربات، DNA یا زمین آشفته، پیام‌هایی دربارهٔ جنگ‌ها، AI، بیوتکنولوژی و بحران‌های جهانی‌اند. پیش‌گویی نیست؛ تحلیل روندهایی است که سال‌ها ادامه دارند.
اکونومیست آینده را «نمی‌داند»؛ اما آن را مثل یک شطرنج‌باز حرفه‌ای تحلیل می‌کند. برای همین بیشتر پیش‌بینی‌هایش درست درمی‌آید. دولت‌ها هم دقیقاً همین تحلیل‌ها را می‌خوانند و از آن جهت می‌گیرند.
این مجله نه راز مخفی دارد، نه اطلاعات سری.
قدرتش در فهم دقیق دنیا و فرستادن پیام‌های مهم با نمادهاست.
برای همین به یکی از ابزارهای پنهان قدرت در سیاست جهانی تبدیل شده.

‏ #ژئوپولیتیک #سیاست #اقتصاد #دیپلماسی #رونالدو #ترامپ

08/11/2025

چالاکی ممدانی ،نقش اسرائیل و ایلان ماسک وآغاز چشم‌انداز حزب سوم وی– روایتی سیاسی و دیپلماتیک

در سیاست جهانی، هیچ چیز تصادفی و با عدالت به وجود نمی‌آید؛ هر حرکت، هر تصمیم و هر پیروزی، حاصل درک دقیق از سازوکارهای قدرت و مهارت در دیپلماسی است.
زهران ممدانی نمونه‌ای بارز از این واقعیت بود؛ او مرز میان ایدئولوژی و واقع‌گرایی را به‌خوبی می‌شناخت و نه در صف‌بندی‌های تند، بلکه در تعادل‌های حساب‌شده، قدرت را جست‌وجو می‌کرد.

در دنیای سیاست و دیپلماسی نیویورک — شهری که شریان اصلی تجارت و ارتباطات جهانی است — پیروزی ممدانی تنها حاصل آرای مردم نبود؛ بلکه نتیجهٔ فهم عمیق او از لابی‌گری، دیپلماسی پنهان و فرصت‌شناسی بود.
با انتخاب ممدانی در مهم‌ترین جای آمریکا، یعنی نیویورک، شهری که در بلندترین سطح اقتصادی و تجاری جهان قرار دارد، پیام روشنی به صحنهٔ سیاست بین‌الملل فرستاده شد: نسل تازه‌ای از رهبران در حال ظهور است که مرزهای سنتی قدرت را بازتعریف می‌کنند.

ممدانی با سیاستی چندلایه وارد میدان شد: از یک‌سو عدالت اجتماعی و اصلاحات داخلی را دنبال می‌کرد و از سوی دیگر، تعامل هوشمندانه با قدرت‌های مؤثر جهانی را می‌شناخت.
در این میان، لابی‌های اسرائیلی توجه خود را به او معطوف کردند؛ او را نه به عنوان متحد، بلکه مهره‌ای هوشمند و غیرقابل پیش‌بینی می‌دیدند که می‌تواند هم‌زمان عدالت‌خواهی داخلی و واقع‌گرایی خارجی را پیش ببرد.

چالاکی ممدانی در همین‌جا معنا پیدا می‌کرد:
او نه دشمنی را آشکار می‌کرد، نه دوستی را بی‌دلیل فریاد می‌زد.
می‌دانست که در سیاست، سکوت گاهی از موضع‌گیری صریح تأثیرگذارتر است.
در جلسات غیررسمی با نمایندگان کشورها گفت‌وگو می‌کرد، اما هیچ‌گاه اجازه نمی‌داد وابستگی یا تمایل خاصی از گفتارش برداشت شود.

در این روایت دیپلماتیک، اسرائیل نقش ناظر با نفوذ داشت — تماشاگر هوشیاری که از بازی چندبعدی ممدانی لذت می‌برد، اما از جهت‌گیری‌های غیرقابل پیش‌بینی او احساس نگرانی می‌کرد.
ارتباطات غیرمستقیم با ایلان ماسک نیز اهمیت ویژه‌ای یافت؛ او ضمن اشاره به احتمال شکل‌گیری حزب سوم در آمریکا، تأکید کرده بود که «شاید همین آغازش باشد»، ایده‌ای که فضای سیاسی آمریکا را برای گزینه‌های جدید و نوآورانه باز می‌کند.
این موضوع، حضور ممدانی را نه فقط در عرصه محلی و ملی، بلکه در مرکز تحولات جهانی، پررنگ‌تر ساخت؛ پلی میان قدرت نرم، نوآوری و سیاست.

در پایان، نیویورک به شهری تبدیل شد که روابطش بر پایهٔ تعادل و درک متقابل شکل گرفت، نه تقابل و خصومت.
و ممدانی، در میان نگاه‌های جهانی، به نماد دیپلماسی مدرن بدل شد:
نه وابسته، نه بی‌طرف — بلکه هوشیار، منعطف و واقع‌بین.

#میوندبهاند



#فلسطین
#اسرائيل

22/10/2025

«پاکستان؛ با طالبان هم‌دل، با هند هم‌زبان، با پشتین بی‌رحم»
در واقع، دستور بازداشت منظور احمد پشتین از سوی محکمه‌ی ضد تروریزم پاکستان را می‌توان بخشی از همان روند پیچیده‌ی سیاسی دانست که پس از توافق اسلام‌آباد با طالبان شکل گرفت.

پاکستان پس از آن‌که با طالبان در افغانستان تفاهم‌نامه امضا کرد و بهانه‌ای برای ادامه‌ی جنگ‌های مرزی و استفاده از "تهدید بیرونی" نداشت، به‌تدریج توجه خود را به داخل کشور معطوف کرد.
در نبود دشمن بیرونی، اختلافات و بحران‌های درونی چون فقر، تبعیض قومی، فشار نظامی بر اقوام پشتون و نارضایتی‌های اجتماعی دوباره سر برآورد. حکومت به جای اصلاح ساختارهای سیاسی و پاسخ دادن به خواست‌های مدنی مردم، مسیر سرکوب داخلی را در پیش گرفت — همان چیزی که اکنون در مورد منظور پشتین و پشتون ژغورنې غورځنګ (PTM) می‌بینیم.

در حقیقت، سیاست پاکستان بیشتر شبیه به خواسته‌های یک طفل است: احساساتی، ناپایدار و بدون دوراندیشی. هرگاه که از بیرون فشار کم می‌شود، این کشور به‌جای ساختن ثبات، به بحران تازه‌ای در درون خود پناه می‌برد. سرکوب فعالان مدنی و چهره‌هایی چون منظور پشتین، نشانه‌ی آن است که دولت پاکستان هنوز از سیاست «دشمن‌سازی» برای کنترل جامعه دست نکشیده است.

اگر این روند ادامه یابد، نه تنها بی‌نظمی و خشونت داخلی بیشتر می‌شود، بلکه فاصله‌ی مردم از نظام سیاسی نیز عمیق‌تر خواهد شد — و این شاید خطرناک‌تر از هر تهدید بیرونی برای آینده‌ی پاکستان باشد.

میوند څپاند
#میوندبهاند

#افغانستان #افغانستان
#پاکستان #پاکستان
#جنگ #جګړه
#سیاست #سیاست

#دیپلماسی #ډيپلوماتي
#صلح #سوله
#ژیوپولتیک #جيوپوليټيک

#خاورمیانه

18/10/2025

پاکستان دوباره آتش‌بس را نقض کرد؛ معلوم می‌شود که در اسلام‌آباد آتش‌بس‌ها بیشتر از نان خشک عمر ندارند. در همین زمان، هند با شور و شوق از طالبان حمایت می‌کند، و عربستان هم طوری لبخند می‌زند که گویا غیرمستقیم می‌خواهد پشت پاکستان بایستد. نتیجه؟ یک جنگ که هر روز پیچیده‌تر و نیابتی‌تر می‌شود؛ دقیق مثل سریال‌های بی‌پایان هندی.
افغانستان هم طبق معمول صحنه اصلی نمایش است، جایی که همه می‌خواهند نقش بازی کنند، اما تماشاگر اصلی خودش بیشترین آسیب را می‌بیند. پاکستان می‌خواهد طالبان را زیر فشار بگذارد، اما وقتی هند در گوش طالبان مشوره می‌دهد، آن فشارها بیشتر شبیه یک نسیم خنک می‌شود تا طوفان.
در سطح جهانی هم، امریکا و روسیه تازه یک تماس تیلفونی داشتند. معامله‌ای در راه است: مسکو اوکراین را بگیرد، واشنگتن افغانستان را، بسیار ساده. یک نوع «تعویض زمین» مثل فوتبال، فقط با هزینه خیلی بیشتر برای مردم افغانستان.
یعنی صلح زودهنگام را باید فراموش کرد. این جنگ بیشتر شبیه یک نمایش نیابتی ادامه پیدا خواهد کرد، مگر اینکه کسی پیدا شود و صحنه را خاموش کند – و تجربه نشان داده که چنین کسی معمولا آخرین نفر است که وارد می‌شود.

میوند څپاند
#میوندبهاند

#افغانستان #افغانستان
#پاکستان #پاکستان
#جنگ #جګړه
#سیاست #سیاست

#دیپلماسی #ډيپلوماتي
#صلح #سوله
#ژیوپولتیک #جيوپوليټيک

#خاورمیانه

08/10/2025

سلام و وقت بخیر!
سفر ولادیمیر پوتین به تاجیکستان، هم‌زمان با نشست آسیای میانه
روسیه و شورای کشورهای مشترک‌المنافع (CIS)، تنها یک دیدار دیپلماتیک معمولی نیست، بلکه حامل پیام‌هایی ژئواستراتژیک در رابطه با بازتنظیم سیاست منطقه‌یی، به‌ویژه در قبال افغانستان است.
تاجکستان به دلیل مرز طولانی با افغانستان و پیوندهای فرهنگی با اقوام تاجیک‌تبار، در این معادله نقش کلیدی دارد. روسیه نیز در تلاش است تا با هدف مهار تهدیدات امنیتی ناشی از بنیادگرایی، جایگاه خود را در آسیای مرکزی تقویت کند. در این راستا، رویکرد اخیر مسکو در میزبانی و تعامل با طالبان، با واکنش‌های انتقادی در محافل تحلیلی روبه‌رو شده است.
طالبان، باوجود وعده‌های اولیه (اجازه ندادن آمریکا به خاک افغانستان)، نه نظم پایدار داخلی ایجاد کرده‌اند و نه به حقوق اساسی شهروندان به‌ویژه زنان و اقلیت‌ها پایبند بوده‌اند. این عملکرد، افغانستان را به منبع بالقوه افراط‌گرایی و ناامنی منطقه‌یی تبدیل کرده است. بسیاری باور دارند که نزدیکی روسیه با طالبان یک اشتباه راهبردی است، زیرا این گروه فاقد مشروعیت و ظرفیت لازم برای مشارکت در ثبات منطقه می‌باشد.
تاجیکستان، که موضعی انتقادی نسبت به طالبان دارد، احتمالاً در دیدار با پوتین بر نگرانی‌های امنیتی و حقوق بشری خود تأکید خواهد کرد. در این میان، پرسش اصلی آن است که آیا روسیه میان منافع ژئوپولیتیک کوتاه‌مدت و ثبات درازمدت منطقه‌یی، گزینه درست را انتخاب خواهد کرد یا خیر؟
در نهایت، تا زمانی‌که بحران مشروعیت و ساختار قدرت در افغانستان ادامه دارد، هیچ راهبرد منطقه‌یی – از جمله سیاست روسیه – نمی‌تواند به نتیجه پایدار برسد. تعامل بدون در نظر گرفتن واقعیت‌های داخلی افغانستان، نه تنها برای این کشور بلکه برای کل آسیای مرکزی هزینه‌ساز خواهد بود.

د ولادیمیر پوتین سفر تاجکستان ته او د افغانستان په اړه د روسیې سیمه‌ییزه تګلاره

د ولادیمیر پوتین تازه سفر تاجکستان ته، چې د منځنۍ آسیا–روسیې او د ګډو دولتونو د مشرانو شورا (CIS) له غونډو سره هم‌مهاله ترسره شو، یوازې یو عادي دیپلوماتیک لیدنه نه وه، بلکې دا سفر مهمو جیوپولیتیکي پیغامونو ته اشاره لري، چې د سیمې د نوي نظم جوړښت په ځانګړې توګه د افغانستان په تړاو مطرح کېږي.

تاجکستان، چې له افغانستان سره اوږده پوله لري او له تاجک‌تبار افغانانو سره ژور فرهنګي تړاوونه لري، په سیمه‌ییزو معادلو کې مهم رول لري. روسیه هم د دې سیمې د امنیتي ګواښونو، په ځانګړي توګه د بنسټ‌پالو ډلو د نفوذ له امله، هڅه کوي خپل سیمه‌ییز نفوذ لا پیاوړی کړي. په همدې لړ کې، د طالبانو له ډلې سره د مسکو وروستی تعامل، چې آن د هغوی د پلاوي کوربه‌توب هم پکې شامل و، په سیاسي او تحلیلي محافلو کې پراخ بحثونه راپورته کړي دي.

طالبان، سره له خپلو لومړنیو ژمنو، تر اوسه نه توانېدلي یو با ثباته داخلي نظم رامنځته کړي او نه یې د بشري حقونو، په ځانګړې توګه د ښځو، لږکیو او مدني آزادیو، درناوی کړی دی. د دوی کړنې افغانستان د افراطیت او سیمه‌ییزې بې‌ثباتۍ یو بالقوه سرچینه ګرځولې ده. ډېر شنونکي باور لري چې د روسیې له لوري طالبانو ته نژدې کېدل یوه ستراتیژیکه تېروتنه ده، ځکه دغه ډله نه د کورني مشروعیت خاوندان دي، نه هم د ثبات شریک کیدلی شي.

تاجکستان، چې له لومړي سره د طالبانو په وړاندې انتقادي دریځ درلود، ښايي د پوتین سره لیدنه کې خپل امنیتي او بشري اندېښنې بیا مطرح کړې وي. اوس اصلي پوښتنه دا ده چې روسیه به وکولای شي د لنډمهاله جیوپولیتیکي ګټو او اوږدمهاله سیمه‌ییز ثبات ترمنځ سم انتخاب وکړي، که څنګه؟

خلاصه دا، تر هغو چې د افغانستان د مشروعیت او واکمنۍ د جوړښت کړکېچ حل نه شي، هېڅ سیمه‌ییزه ستراتیژي – که د روسیې وي او که د نورو قدرتونو – به دایمي بریا ته ونه رسېږي. له واقعي داخلي وضعیت پرته تعامل، نه یوازې د افغانستان لپاره، بلکې د ټولې منځنۍ آسیا لپاره به د اوږدمهاله بې‌ثباتۍ لامل شي.


#میوندبهاند

03/10/2025

آیا طالبان از انزوای جهانی بیرون می‌شوند؟ نگاهی به سفر امیرخان متقی به مسکو و هند.
در ظاهر، سفر متقی به مسکو و دهلی‌نو یک حرکت دیپلماتیک برای مشروعیت طالبان است، اما در پشت پرده چه پیامدهایی پنهان است؟
سفر اخیر امیرخان متقی، سرپرست وزارت خارجه طالبان، به مسکو و دهلی‌نو در قالب نشست «فرمت مسکو»، دارای ابعاد پیچیده و پیامدهای متضاد در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی است. صدور معافیت سفر برای متقی با وجود قرار داشتن در فهرست تحریم‌های سازمان ملل، گامی نمادین در کاهش انزوای بین‌المللی طالبان به‌شمار می‌رود. همچنین، حضور طالبان در نشستی با مشارکت قدرت‌هایی مانند روسیه، چین، ایران و هند، آنان را در قالبی رسمی و منطقه‌ای مطرح ساخت که می‌تواند زمینه‌ساز ایجاد روابط دیپلماتیک و دریافت کمک‌های بشردوستانه گردد.
با این حال، این سفر خالی از چالش نیست. آمریکا، که طالبان را به رسمیت نمی‌شناسد، ممکن است این‌گونه تحرکات را عقب‌گردی در سیاست فشار تلقی کرده و به تحریم‌های بیشتر متوسل شود. از سوی دیگر، سفر به هند ممکن است حساسیت‌هایی را در پاکستان ایجاد کند و تعادل طالبان میان دهلی و اسلام‌آباد را دچار مشکل سازد. همچنین، تعامل با چهره‌های تحریم‌شده می‌تواند برای کشورهایی چون روسیه و هند در سطح بین‌المللی هزینه‌ساز باشد.
در مجموع، این سفر هم می‌تواند گامی تاکتیکی در راستای مشروعیت‌یابی سیاسی طالبان تلقی گردد و هم اقدامی پر از ریسک در فضای پرتنش منطقه‌ای. بدون اصلاحات داخلی و پاسخ به نگرانی‌های جهانی، حضور در نشست‌های بین‌المللی به‌تنهایی نمی‌تواند مشروعیت پایدار برای طالبان به‌ارمغان آورد.

طالبان له نړیوالې انزوا وځي؟ د امیرخان متقي د سفر شاته څه روان دي؟

په ښکاره دا سفر د طالبانو لپاره د مشروعیت یو هڅه ښکاري، خو د پردې تر شا سیمه‌یز او نړیوال اغېزونه یې څه دي؟
د طالبانو د بهرنیو چارو سرپرست امیرخان متقي وروستی سفرونه مسکو او هند ته، چې د مسکو د فارمت تر چوکاټ لاندې ترسره شول، د سیمې او نړۍ له نظره سیاسي پېچلتیاوې او ضد و نقیض غبرګونونه راپارولي دي. دا چې نوموړي ته د ملګرو ملتونو له بندیزونو سره سره د سفر اجازه ورکړل شوه، د طالبانو د نړیوال انزوا د ماتولو یوه نرمه نښه بلل کېږي. طالبان د روسیې، چین، ایران او هند په ګډون له مهمو لوبغاړو سره په یو رسمي فضا کې ګډون وکړ، چې دا به یې د سیاسي شناخت او احتمالي مرستو لپاره زمینه برابره کړي.
خو دغه سفر د ننګونو نه خالي نه‌دی. امریکا دا ډول حرکتونه د فشار سیاست ته زیان رسوونکي ګڼي او کیدای شي نوي بندیزونه وضع کړي. بله خوا، د هند سفر د پاکستان د سیاسي او نظامي حلقو لپاره حساس دی او دا مسأله کولای شي د طالبانو توازن له اسلام‌آباد سره ګډوډ کړي. همداراز، له بندیز لاندې کسانو سره اړیکې، لکه متقي، د کوربه هېوادونو لکه روسیې او هند لپاره هم سیاسي لګښتونه لرلای شي.
په ټوله کې، دا سفر یو تاکتیکي ګام بلل کېږي، خو له خطره خالي نه‌دی. تر هغو چې طالبان دننه اصلاحات و نه کړي او د نړیوالو اندېښنو ته ځواب ور نه کړي، یوازې د کنفرانسونو ګډون به د مشروعیت لپاره بسنه ونه‌کړي.

#میوندبهاند

Rafiq Maiwand
Rafiq Maiwand
رازهای پنهان افغانستان
#دیپلماسی #سوریه #افغانستان #طالبان

01/10/2025

📰 سایه‌های بگرام و معمای خاموشی انترنت: پرده‌برداری از رازهای پنهان افغانستان

در محافل پشت‌پرده سیاسی و امنیتی، روایت‌هایی در گردش است که هنوز هیچ رسانه‌ای آن را به‌طور علنی منتشر نکرده است. بر اساس این شایعات، گفته می‌شود چندین هواپیمای آمریکایی اخیراً در پایگاه هوایی بگرام فرود آمده و بیش از دو هزار نیروی ایالات متحده در آن‌جا جابه‌جا گردیده‌اند.

همزمان، خبرهایی از رهایی گسترده زندانیان در چندین زندان مهم کشور ــ از جمله مزار شریف، کندهار، کابل و بگرام ــ شنیده می‌شود که شمار آن‌ها بیش از دو هزار تن برآورد می‌گردد.

اما لایه‌ی حساس‌تر این گزارش‌ها به قطع انترنت در افغانستان مربوط می‌شود. برخی منابع مدعی‌اند که این اقدام نه تنها تصمیم طالبان، بلکه نتیجه فشار مستقیم ایالات متحده بوده است؛ اقدامی که هدف آن می‌تواند محدودسازی جریان اطلاعات، مدیریت روایت‌ها و یا حتی آماده‌سازی بستر برای سناریوهای سیاسی-امنیتی جدید باشد.

تحلیل‌گران باور دارند که اگر این شایعات صحت داشته باشد، افغانستان بار دیگر به نقطه‌ای حساس در بازی شطرنج قدرت‌های جهانی بدل خواهد شد. پرسش اصلی این است که آیا واشنگتن در حال بازتعریف نقش خود در افغانستان است یا این تنها بخشی از جنگ پنهان اطلاعاتی است که دیر یا زود پرده از آن برداشته خواهد شد؟

هرچند تا این لحظه هیچ رسانه یا مرجع رسمی این ادعاها را تأیید نکرده است، اما ناظران هشدار می‌دهند که این راز برای همیشه پوشیده نخواهد ماند و دیر یا زود افکار عمومی از ابعاد پنهان آن آگاه خواهند شد.


#میوندبهاند

30/09/2025

30/09/2025

سکوت منبر: عواقب ظلم و نقاب دین در سایهٔ خون و بی‌عدالتی

د منبر چوپتیا: د ظلم پایلې او د دین په نقاب کې د وینې او بې‌عدالتی سیوری

روزی خواهد آمد که هر کس ملا و عالم و روحانی را ببیند، نه به خاطر علم او، بلکه از سرِ تلخ‌کامی و جبرِ سال‌ها ظلم، به او فُق و لعنت خواهد فرستاد — نه از روی کینهٔ فردی، که از جایِ زخمی در جانِ جمعی که شما ساخته‌اید. اگر راهِ ستم و تخطی از نام دین و نامِ قوم ادامه یابد، آن روز دور نیست که در منبرِ مسجد، نه صدای پندِ عالِم، بلکه سکوتِ سردِ جسدهایی بنشیند که وظیفهٔ پاسداری از ایمان را به دوش داشتند و حالا قربانی پی‌آمدهای ناانصافی شده‌اند.

این تصویرِ هولناک، سرانجامِ رفتارهای پنهان در نقابِ دین و زور است — تندی که نسل‌ها را آزار می‌دهد و آبرو و ایمان را لکه‌دار می‌سازد. نگذارید روزی برسد که مردم از سرِ اجبار و درد دست به حرمت‌شکنی بزنند و مساجد از جایگاهِ روحانیان به گورستانِ خاموشی مبدل شوند. راهِ نجات جز بازگشت به عدالت، پوزش‌جویی از خطاها و نجاتِ حقوقِ مظلومان نیست؛ پیش از آن‌که زمان دیر شود، دست از ظلم بردارید و نامِ دین و قوم را از اتهام و ننگ پاک سازید.

🇦🇫🇦🇫🕊️🇦🇫🇦🇫

یو وخت به راشي چې هر څوک ملا، عالم او روحاني وویني، نه د دوی د علم له امله، بلکې د کلونو ظلم او تلخ‌کامی له وجې، دوی ته به لعنت او نفرت ووایي — نه د شخصي کینې له امله، بل د هغه ژور زخم له امله چې تاسو په ټولنه کې جوړ کړی دی. که د ظلم او د دین او قوم د نوم سرغړونه دوام وکړي، نو دا ورځ لرې نه ده چې په منبر کې به د عالم د وعظ غږ نه، بلکې د سړو جسدونو چوپتیا ولیدل شي، کوم چې د ایمان د ساتنې دنده یې پر غاړه لرله او اوس د ناعادلانه کړنو قرباني شوي دي.

دغه هولناک انځور د دین او زور په نقاب کې د پټو کړنو پایله ده — داسې تندی چې نسلونه ځوري او عزت او ایمان داغداروي. اجازه مه ورکوئ چې ورځ راشي چې خلک د مجبوریت او درد له وجې حرمت‌شکني وکړي او جوماتونه د روحانیانو د ځای پر ځای د چوپتیا هدیره شي. د نجات لار پرته له عدالت ته د راستنېدو، د تېروتنو بښنې او د مظلومو حقونو خوندي کولو نه ده؛ مخکې له دې چې وخت ډیر شي، د ظلم لاسونه وباسئ او د دین او قوم نوم له بدنامۍ او ننگ څخه پاک کړئ.