03/05/2026
Araw ng sahod.
May pumasok sa account.
For a momentโฆ parang may gaan sa pakiramdam.
Pero hindi pa tapos ang araw,
nakaplano na agad lahat kung saan mapupunta ang sahod mo.
Padala.
Bills.
Utang.
Konting tira para sa sarili.
Pagtingin mo ulitโฆ halos wala na.
Hindi ka naman gastador.
Hindi ka rin pabaya.
Sa totoo lang, maingat ka pa nga.
Pero bakit ganito?
Bakit kahit anong kayod mo, parang wala kang mahawakan?
Tahimik lang โto na frustration.
Hindi mo naman sinasabi sa iba.
Hindi rin nila nakikita.
Kasi sa labas, okay ka naman.
May trabaho.
Nakakapagpadala.
โResponsible.โ
Pero ikawโฆ alam mo.
May kulang.
Dati akala ko, dahil hindi kalakihan ang sweldo.
Kaya ang focus ko, magtrabaho pa, kumita pa, magtiis pa.
Pero habang tumatagalโฆ
pareho pa rin ang nangyayari.
Mas malaki nga ang pumasok,
mas mabilis din nauubos.
Doon ko unti-unting na-realize:
Hindi pala effort ang problema.
May ginagawa nga ako.
Pero wala akong sistema na may klaro na direksyon.
Kaya kahit gumagalaw akoโฆ
paikot-ikot lang ako.
Ang hirap tanggapin nito.
Kasi wala namang malaking eksena.
Wala ding biglang bumabagsak.
Pero araw-araw, unti-unti kang nauubos.
Kung ganito ka rinโฆ
โyung pakiramdam na
hindi ka naman tamad,
pero wala ka pa ring naiipon,
baka hindi ikaw ang mali.
Baka yung paraan lang na tinuro sa โyo.
Alam ko, hindi pa buo lahat sa akin.
Inaayos ko pa rin, paunti-unti.
Pero malinaw na sa akin ngayon:
Ayoko na ng buhay na sumasahod lang para maubos din agad.
Gusto ko ng mas tahimikโฆ
pero may direksyon.
Kung nandito ka rin sa part na โto,
hindi ka nag-iisa.
May paraan.
Hindi mabilis.
Pero totoo.
https://www.facebook.com/share/g/1At75curYn/