Adhamidhi Frashëri Family

04/04/2026

The Great Adhamidhi Family – A Tree That Blossomed into Art

The great Adhamidhi family, originating from Bual in Përmet, represents one of those rare Albanian roots where tradition, values, and talent have been passed down from generation to generation. From this strong lineage emerged not only honest and hardworking individuals, but also figures who left an indelible mark on Albanian art.

Two of these figures are:
Serafin Fanko – “People’s Artist” from Shkodra
Theofil Haxhijani – “Grand Master” from Saranda

First cousins, united not only by blood, but also by their passion for the stage.

This lineage begins with Stefan Adhami (Adhamidhi), who raised a generation of children that spread across different cities of Albania, preserving the family name and its values:

Nikolla in Shkodra – father of Serafin Fanko
Aforia in Delvinë/Saranda – mother of Theofil Haxhijani
Paskali, Gonia, and Nauni in Vlorë
Polikseni in Berat
Dhiamanti in the south, near their place of origin

What makes this story even more meaningful is not only their success on stage, but the strong family bond they always maintained.

Even though he lived and created in Shkodra, Serafin never forgot his roots.
Whenever he came for theatrical performances or passed through Fier, he would always stop with affection to visit Persefoni, his father’s cousin’s daughter, as well as other relatives.

The Adhamidhi family did not produce just names — it made a real contribution to Albanian art. On one side, Serafin Fanko with his direction and modern theatre; on the other, Theofil Haxhijani with his humor and popular spirit.

This story is not simply a family memory. It is a fact.
The Adhamidhi family has contributed not only to medicine, politics, the military, trade, and patriotism, but also to art — through figures who left a real mark on Albanian culture.

This is why this legacy does not belong only to us, but stands as part of our national identity.
......................................................................................................................

Familja e Madhe Adhamidhi-Një Pemë që Lulëzoi Art

Familja e madhe Adhamidhi, me origjinë nga Buali i Përmetit, është një nga ato rrënjë të rralla shqiptare ku tradita, vlerat dhe talenti janë trashëguar brez pas brezi. Nga ky trung i fortë dolën jo vetëm njerëz të ndershëm e punëtorë, por edhe figura që lanë gjurmë të pashlyeshme në artin shqiptar.
Dy nga këto figura janë :
Serafin Fanko – “Artisti i Popullit” nga Shkodra
Theofil Haxhijani – “Mjeshtri i Madh” nga Saranda
Kushërinj të parë, të bashkuar jo vetëm nga gjaku, por edhe nga dashuria për skenën.
Ky trung nisi me Stefan Adhami (Adhamidhi), i cili rriti një brez fëmijësh që u shpërndanë në qytete të ndryshme të Shqipërisë, duke mbajtur gjallë emrin dhe vlerat e familjes:
Nikolla në Shkodër – babai i Serafin Fankos
Aforia në Delvinë/Sarandë – nëna e Theofil Haxhijanit
Paskali, Gonia dhe Nauni në Vlorë
Polikseni në Berat
Dhiamanti në jug, pranë vendlindjes
Por ajo që e bën këtë histori edhe më të bukur nuk është vetëm suksesi i tyre në skenë — është lidhja e fortë familjare që ata ruajtën gjithmonë.
Edhe pse jetonte dhe krijonte në Shkodër, Serafini nuk e harroi kurrë rrënjët familjare.
Sa herë që vinte për shfaqje teatrore apo kalonte në Fier, ai ndalonte gjithmonë me mall tek Persefoni, vajza e xhaxhait të të atit dhe tek familjarët e tjerë.
Familja Adhamidhi nuk dha vetëm emra — ajo dha kontribut real në artin shqiptar.Nga njëra anë, Serafin Fanko me regjinë dhe teatrin modern; nga ana tjetër, Theofil Haxhijani me humorin dhe shpirtin popullor.
Kjo histori nuk është thjesht një kujtim familjar. Është një fakt. Nga familja Adhamidhi nuk kanë dalë vetëm kontribute në mjekësi, politikë, ushtri, tregti, atdhedashuri etj — por edhe në art, me figura që lanë gjurmë reale në kulturën shqiptare. Kjo është arsyeja pse kjo trashëgimi nuk është vetëm e jona, por pjesë e vetë identitetit tonë kombëtar.

23/01/2026

Nikolla Fanko ( Adhamidhi)
Captain of the Royal Albanian Army | Intellectual | Anti-Fascist

Nikolla Fanko was one of the 7 children of Stefan Adhamidhi, from the great Adhamidhi–Frashëri family, originating from Bual of Përmet.
In honor and respect for his father, he chose to adopt his name as a surname, becoming known as Nikolla i Stefanit (Fanko)—a name that would later be associated with dignity, principle, and sacrifice.
Nikolla Fanko belonged to the generation of Albanian officers educated abroad during the interwar period. He received his military training in France, as part of Albania’s efforts to modernize its armed forces. He later continued his studies in Padua, Italy (1927–1930), shaping the profile of an officer with broad culture and solid intellectual formation.
He served as a Captain in the Royal Albanian Army, maintaining an unwavering ethical and national stance. After the fascist occupation of Albania in 1939, he refused all forms of collaboration with the occupying regime, remaining loyal to his anti-fascist convictions. As a result, he was persecuted and killed during the Second World War, in one of the darkest periods of Albania’s history.
During his years of study abroad, Nikolla Fanko met his future wife, Milica Belkovi, originally from Manastir (Bitola), who was studying economics in Romania. Their first meeting took place in Corfu, near the Church of Saint Spyridon. They later settled in Shkodër, where they built their family life.
From this family was born Serafin Fanko, who would become one of the most prominent figures of Albanian theatre and cinema, honored with the title “People’s Artist.” Nikolla Fanko’s early death left a deep mark on his family and profoundly influenced the human and artistic sensitivity that permeates Serafin’s entire body of work.
Nikolla Fanko remains a symbol of the dignified officer, the cultivated intellectual, and the heir of a great Albanian lineage, who honored the name of his ancestors through life and sacrifice.

Nikolla Fanko (Adhamidhi)
Kapiten i Ushtrisë Mbretërore Shqiptare | Intelektual | Antifashist

Nikolla Fanko ishte një nga 7 fëmijët e Stefan Adhamidhit, nga familja e madhe Adhamidhi–Frashëri, me origjinë nga Buali i Përmetit.
Në nderim dhe respekt për të atin, ai zgjodhi të merrte emrin e tij si mbiemër, duke u njohur si Nikolla i Stefanit (Fanko) — një emër që më pas do të lidhej me dinjitet, parime dhe sakrificë.

Nikolla Fanko i përkiste brezit të oficerëve shqiptarë të arsimuar jashtë vendit gjatë periudhës ndërmjet dy luftërave botërore. Ai mori formimin e tij ushtarak në Francë, si pjesë e përpjekjeve të Shqipërisë për modernizimin e forcave të armatosura. Më pas vazhdoi studimet në Padova, Itali (1927–1930), duke u formuar si një oficer me kulturë të gjerë dhe përgatitje solide intelektuale.

Ai shërbeu si Kapiten në Ushtrinë Mbretërore Shqiptare, duke ruajtur një qëndrim etik dhe kombëtar të palëkundur. Pas pushtimit fashist të Shqipërisë në vitin 1939, refuzoi çdo formë bashkëpunimi me regjimin pushtues, duke mbetur besnik ndaj bindjeve të tij antifashiste. Për pasojë, u persekutua dhe u vra gjatë Luftës së Dytë Botërore, në një nga periudhat më të errëta të historisë së Shqipërisë.

Gjatë viteve të studimeve jashtë vendit, Nikolla Fanko u njoh me bashkëshorten e tij të ardhshme, Milica Belkovi, me origjinë nga Manastiri (Bitola), e cila studionte ekonomi në Rumani. Takimi i tyre i parë ndodhi në Korfuz, pranë Kishës së Shën Spiridonit. Më pas u vendosën në Shkodër, ku ndërtuan jetën e tyre familjare.

Nga kjo familje lindi Serafin Fanko, i cili do të bëhej një nga figurat më të shquara të teatrit dhe kinemasë shqiptare, i nderuar me titullin “Artist i Popullit”. Vdekja e hershme e Nikolla Fankos la një gjurmë të thellë te familja e tij dhe ndikoi fuqishëm në ndjeshmërinë njerëzore dhe artistike që përshkon gjithë veprën e Serafinit.

Nikolla Fanko mbetet një simbol i oficerit dinjitoz, intelektualit të kulturuar dhe trashëgimtarit të një linje të madhe shqiptare, i cili e nderoi emrin e të parëve të tij me jetën dhe sakrificën.

23/01/2026

Polikron Adhamidhi (Adhami)
From Buali to the elite hospitals of Paris during the Belle Époque.

Polikron Adhamidhi, son of Vasil Adhamidhi and originating from Buali in the Përmet region, completed his medical training within the elite hospital system of Paris in the early 20th century—a period marked by rapid scientific advances and institutional prestige, known as the Belle Époque. As an interne des hôpitaux (hospital intern), he took part in professional rotations at two of the most important obstetrical institutions in Paris, gaining intensive clinical experience and becoming closely acquainted with the advanced academic medicine of the time.

The Belle Époque (1871–1914) in Paris was a “golden age” for medicine, during which it was transformed from a traditional practice into a modern, scientific discipline. This period was characterized by foundational discoveries in microbiology, major improvements in public health, and the development of specialized medical fields, turning Paris into a global center for medical education and research.

Around 1910, Polikron served as an intern in the obstetrical service of Dr. Érasme Bonnaire at the Lariboisière Hospital, a major university center renowned for its high volume of clinical cases and its contributions to the development of modern midwifery and pathological anatomy. His presence is documented in the official photograph of the service’s staff from November 1910, where he appears among the medical personnel in training.

During the same period, Polikron Adhamidhi also attended courses and clinical training at the Tarnier Maternity Clinic, under the academic direction associated with Professor Paul Bar. This clinic was at the forefront of obstetrical innovation, known for implementing antiseptic methods and developing instrumental techniques in childbirth. Adhamidhi’s training at both institutions—Lariboisière and Tarnier—reflects the breadth and rigor of his professional formation and illustrates the structured nature of Parisian medical education at the time. His professional path represents the integration of a young physician from the Albanian periphery of the Ottoman Empire into the intellectual and clinical networks of France’s most prestigious hospitals, at a pivotal moment in the formation of modern obstetrics....................................................................................................

Polikron Adhamidhi (Adhami)
nga Buali në spitalet elitare të Parisit gjatë Belle Époque.
Polikron Adhamidhi, i biri i Vasil Adhamidhit, me origjinë nga Buali i Përmetit, kreu formimin e tij mjekësor brenda sistemit elitar spitalor të Parisit në fillim të shekullit XX, një periudhë e shënuar nga përparime të shpejta shkencore dhe prestigj institucional, e njohur si Belle Époque. Si interne des hôpitaux (mjek praktikant spitalor), ai u përfshi në rotacione profesionale në dy nga institucionet më të rëndësishme obstetrikale të Parisit, duke fituar përvojë intensive klinike dhe duke u njohur nga afër me mjekësinë akademike të avancuar të kohës.
Belle Époque (1871–1914) në Paris ishte një “epokë e artë” për mjekësinë, gjatë së cilës ajo u transformua nga një praktikë tradicionale në një disiplinë moderne dhe shkencore. Kjo periudhë u karakterizua nga zbulime themelore në mikrobiologji, përmirësime të rëndësishme në shëndetin publik dhe zhvillimi i fushave të specializuara mjekësore, duke e shndërruar Parisin në një qendër botërore të arsimit dhe kërkimit mjekësor.
Rreth vitit 1910, Polikroni shërbeu si intern në shërbimin obstetrikal të Dr. Érasme Bonnaire në Spitalin Lariboisière, një qendër e madhe universitare e njohur për volumin e lartë të rasteve klinike dhe kontributet e saj në zhvillimin e mamisë moderne dhe anatomisë patologjike. Prania e tij dokumentohet në fotografinë zyrtare të stafit të këtij shërbimi nga nëntori i vitit 1910, ku ai shfaqet ndër personelin mjekësor në formim.
Gjatë së njëjtës periudhë, Polikron Adhamidhi ndoqi gjithashtu kurse dhe trajnim klinik në Klinikën e Lindjeve Tarnier, nën drejtimin akademik të lidhur me Profesor Paul Bar. Kjo klinikë ishte në pararojë të inovacioneve obstetrikale, e njohur për zbatimin e metodave antiseptike dhe zhvillimin e teknikave instrumentale në lindje. Trajnimi i Adhamidhit në të dyja këto institucione – Lariboisière dhe Tarnier – pasqyron gjerësinë dhe rigorozitetin e formimit të tij profesional dhe reflekton strukturën e organizuar të edukimit mjekësor parizian të asaj kohe. Rruga e tij profesionale përfaqëson integrimin e një mjeku të ri nga periferia shqiptare e Perandorisë Osmane në rrjetet intelektuale dhe klinike të spitaleve më prestigjioze të Francës, në një moment kyç të formimit të obstetrikës moderne.

25/12/2025

Gjergj Adhamidhi bej Frashëri (1859–1939) përfaqëson një nga figurat më komplekse dhe më përfaqësuese të elitës shqiptare të fund shekullit XIX dhe fillimit të shekullit XX, duke bashkuar në një personalitet të vetëm dijen shkencore, përvojën ndërkombëtare, diplomacinë dhe angazhimin e thellë kombëtar.

Gjergj Adhamidhi bej Frashëri lindi më 1859 në kazanë e Përmetit, në familjen e njohur të Dhamellarëve, me origjinë nga Buhali (Bual). Studimet e larta i kreu në Universitetin e Lozanës, Zvicër, në degën e mjekësisë, ku u specializua në okulistikë dhe u njoh me figura të shquara të kolonisë shqiptare, ndër ta Andon Zako Çajupi. Pas përfundimit të studimeve, ushtroi profesionin fillimisht në Gjenevë dhe Korçë, ndërsa në vitin 1890 u vendos në Kajro, ku punoi në spitalin austro-hungarez dhe në oborrin khedivial.

Nga viti 1892 u emërua mjek personal i Khedivit Abbas Hilmi II, sundimtari i fundit i Egjiptit dhe Sudanit nga dinastia e Muhamed Ali Pashës. Si vlerësim për shërbimin e tij profesional, khedivi i akordoi familjes titullin fisnik “Bej i Egjiptit”, ndërsa Sulltani Abdul Hamid II e dekoroi me Urdhrin e Mexhidies. Në vitin 1901 u bë anëtar i Institutit Egjiptian të Kairos, ku një vit më pas mbajti dy konferenca mbi rrënjët pellazgjike të gjuhës shqipe.

Gjatë qëndrimit në Egjipt, Adhamidhi u përpoq të ndërlidhte koloninë shqiptare të Kajros me atë të Rumanisë, pa arritur sukses të plotë. Në vitin 1905, me ftesë të Princ Albert Gjikës, iu bashkua Komitetit Kombëtar Shqiptar të themeluar në Paris. Më 1908 u zgjodh njëzëri kryetar i shoqërisë “Bashkimi” të shqiptarëve të Egjiptit dhe mori pjesë aktive në përgatitjet për Kongresin e Manastirit, duke mbështetur vendosjen e alfabetit latin dhe përdorimin e shkronjave “dh” dhe “th”.

Me ardhjen e Princ Vidit në Shqipëri, u thirr të merrte pjesë në kabinetin e parë qeveritar si Ministër i Financave. Pas nënshkrimit të Protokollit të Korfuzit, protestoi dhe dha dorëheqjen. Më pas, Princ Vidi e emëroi përfaqësues personal pranë oborrit italian dhe e dekoroi me gradën Oficer i Madh i Urdhrit të Shqiponjës së Zezë.

Gjatë Luftës së Parë Botërore, Gjergj Adhamidhi vijoi lobimin diplomatik për ruajtjen e integritetit territorial të Shqipërisë. Në vitin 1915 u zgjodh zëvendëskryetar i Komitetit Kombëtar Shqiptar të Gjenevës, ku hartoi platforma politike që iu shpërndanë qarqeve diplomatike evropiane dhe u përdorën edhe gjatë Konferencës së Paqes në Paris, ku ishte ndër zëdhënësit kryesorë të interesave shqiptare pranë qeverisë së Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

Pas konsolidimit të shtetit shqiptar, Adhamidhi u vendos përfundimisht me familjen në Gjenevë, ku për më shumë se pesëmbëdhjetë vjet zhvilloi një veprimtari intensive intelektuale dhe publike: mbajti konferenca, botoi artikuj dhe mori pjesë në debate ndërkombëtare në mbrojtje të shqiptarëve dhe të popujve të tjerë të shtypur të ish-Perandorisë Osmane.

Gjergj Adhamidhi bej Frashëri ndërroi jetë më 1939 në Gjenevë. Trupi i tij u varros në Nicë të Francës, duke mbyllur jetën e një personaliteti që përfaqësoi Shqipërinë me dinjitet në shkencë, diplomaci dhe politikë ndërkombëtare.

15/03/2020