Ես և Մենք հոգեբանական կրթախորհրդատվական ծառայություն

  • Home
  • Armenia
  • Yerevan
  • Ես և Մենք հոգեբանական կրթախորհրդատվական ծառայություն

Ես և Մենք հոգեբանական կրթախորհրդատվական ծառայություն Հոգեբանական մասնագիտացված ծառայություն։

25/09/2026

Վատ ընկերակցությունը փչացնում է բարի համբավը | Շրջապատդ փոխում է քեզ | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան

Եթե շանը կատուների մեջ պահես, նա չի սկսի մլավել։

Բայց մարդն այդքան անփոփոխ չէ։

Մենք սոցիալական էակներ ենք և անընդհատ հարմարվում ենք այն միջավայրին, որտեղ ապրում ենք։ Սովորում ենք ոչ միայն ծնողներից կամ ուսուցիչներից, այլև մարդկանցից, որոնց հետ ամեն օր ժամանակ ենք անցկացնում։

Շրջապատում ընդունված վարքը ժամանակի ընթացքում կարող է մեզ համար նույնպես սովորական դառնալ։

Եթե ընկերական միջավայրում նորմալ է խաբելը, սկզբում կարող ես դատապարտել, հետո՝ արդարացնել, իսկ մի օր գուցե ինքդ նույն կերպ վարվես։

Եթե այնտեղ նորմալ է ուրիշներին նվաստացնելը, բամբասելը, պատասխանատվությունից խուսափելը, դավաճանությունը կամ անընդհատ ռիսկային վարքը, այդ ամենի նկատմամբ քո ներքին դիմադրությունը կարող է աստիճանաբար նվազել։

Հոգեբանության մեջ սա կապված է սոցիալական ուսուցման և խմբային նորմերի ազդեցության հետ։ Մենք դիտարկում ենք ուրիշների վարքը, տեսնում՝ ինչն է ընդունվում կամ խրախուսվում խմբում և հաճախ, երբեմն նույնիսկ չգիտակցելով, հարմարեցնում ենք մեր վարքը այդ միջավայրին։

Բայց նույն մեխանիզմը կարող է աշխատել նաև հակառակ ուղղությամբ։

Երբ շրջապատված ես մարդկանցով, որոնց համար բնական են զարգանալը, աշխատելը, պատասխանատվություն վերցնելը, սահմաններ հարգելը և առողջ հարաբերություններ կառուցելը, այդ վարքերն էլ են սկսում ավելի հասանելի ու բնական թվալ։

Սա չի նշանակում, որ շրջապատը լիովին որոշում է, թե ով ես դու։ Մարդը պահպանում է ընտրության և սեփական արժեքներին հավատարիմ մնալու կարողությունը։

Բայց պետք չէ նաև գերագնահատել սեփական անխոցելիությունը։

Միջավայրը, որի մեջ երկար ժամանակ ապրում ես, աստիճանաբար փոխում է այն, ինչ քեզ համար «նորմալ» է։

Այդ պատճառով ընկերակցություն ընտրելիս ամեն զիջում չէ, որ արժե անել։

Երբեմն պետք է հարցնել ոչ միայն՝ «Ինձ հաճելի՞ է այս մարդկանց հետ», այլ նաև՝

«Ես ինչպիսի՞ մարդ եմ դառնում նրանց կողքին»։

📲 Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան
📞 +374 95 51 44 54

24/09/2026

Երեխայիդ մի դարձրու ամուսնուդ դեմ քո դաշնակիցը | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան

Մայրը վիճում է ամուսնու հետ ու գնում երեխայի մոտ։

Պատմում է՝ հայրդ ինչ արեց, ինչ ասաց, որքան ցավ պատճառեց իրեն։ Երբեմն նույնիսկ ուղիղ չի ասում՝ «հորդ դեմ եղիր»։ Բայց երեխան շատ արագ հասկանում է՝ մայրիկին պաշտպանելու համար պետք է հորս դեմ կանգնեմ։

Այսպես զույգի կոնֆլիկտի մեջ ձևավորվում է ծնող-երեխա կոալիցիա։

Երեխան սկսում է պաշտպանել մորը, բարկանալ հոր վրա, հեռանալ նրանից։ Իսկ եթե հոր հետ լավ ժամանակ է անցկացնում կամ ջերմություն է ցույց տալիս, կարող է զգալ, որ դավաճանում է մորը։

Սակայն այստեղ կա ծանր հակասություն։

Մայրն այսօր երեխային պատմում է, թե որքան «վատ» է հայրը, իսկ վաղը շարունակում է ամուսնական հարաբերությունը՝ նրա հետ հաշտվում է, միասին ժամանակ է անցկացնում, կարող է ունենալ նաև սեռական ու հուզական մտերմություն։

Մեծահասակների հարաբերության մեջ դա հնարավոր է․ նրանք վիճում են, հաշտվում, վերանայում հարաբերությունները։

Բայց երեխան այդ խաղից այդքան հեշտ դուրս գալ չի կարող։

Նրա ներսում արդեն ստեղծվել է պատկեր՝ «Հայրս վատն է, իսկ ես պետք է պաշտպանեմ մայրիկիս»։

Ընտանեկան համակարգերի տեսանկյունից սա կարող է դիտվել որպես եռանկյունացում․ զույգի միջև լարվածությունը կարգավորելու համար հարաբերության մեջ ներգրավվում է երրորդ անձը՝ երեխան։

Տարիներ անց նա կարող է սկսել ինքնուրույն ճանաչել հորը և հայտնաբերել, որ իրական մարդը շատ ավելի բարդ է, քան իրեն ներկայացված կերպարը։

Այդ ժամանակ կարող են առաջանալ մեղավորություն, շփոթություն և ցավ․ «Ես տարիներ շարունակ ինչո՞ւ էի հորս դեմ»։

Սա չի նշանակում, որ երեխայից պետք է թաքցնել իրական բռնությունը կամ վտանգը։ Եթե ծնողը վտանգավոր է, երեխայի անվտանգությունը առաջնային է։

Բայց սովորական ամուսնական կոնֆլիկտներում երեխան չպետք է դառնա դատավոր, հոգեբան կամ դաշնակից։

Դու կարող ես վատ հարաբերություններ ունենալ ամուսնուդ հետ։ Բայց երեխան իրավունք ունի իր հարաբերությունն ունենալու իր հոր հետ՝ առանց քեզ դավաճանելու զգացման։

Ձեր ամուսնական պատերազմը մի՛ դարձրեք երեխայի ներքին պատերազմը։

📲 Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան
📞 +374 95 51 44 54

23/09/2026

Սկեսուրդ կարծում է՝ դու իր տղային փոխել ես | Երբ մայրը չի կարողանում բաց թողնել որդուն | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան

«Մինչև քեզ հետ ամուսնանալը տղաս այսպիսին չէր»։

«Հիմա ամեն ինչ քեզ հետ է քննարկում»։

«Դու ես իրեն իմ դեմ տրամադրել»։

«Նա քո ազդեցության տակ է»։

Թերապիայում սկեսուրը դժգոհում էր, որ ամուսնությունից հետո որդին ամբողջությամբ հայտնվել է հարսի ազդեցության տակ։

Բայց ընտանիքի հարաբերությունները ուսումնասիրելիս այլ պատկեր էր բացվում։

Որդին ու հարսը որոշումները միասին էին ընդունում։ Իրենց ֆինանսները, երեխաներին, հանգիստը, տունը քննարկում էին որպես զույգ։ Տղամարդը լսում էր կնոջ կարծիքը և անհրաժեշտության դեպքում սահման էր դնում մոր միջամտությանը։

Այսինքն՝ մայրը տեսնում էր հարսի ազդեցություն, իսկ իրականում բախվել էր սեփական ազդեցության նվազմանը։

Հարսի համար սա հատկապես ծանր է, որովհետև նա անընդհատ հայտնվում է մի մրցակցության մեջ, որը չի ընտրել։ Կարծես պետք է ապացուցի, որ չի «խլել» որդուն, չի կառավարում նրան և ընտանիք չի քանդում։

Բայց կա նաև հակառակ սցենարը։

Երբեմն տղամարդն իսկապես դժվարանում է ինքնուրույն որոշումներ ընդունել և հեշտությամբ հայտնվում է կնոջ ազդեցության տակ։

Սակայն երբ ուսումնասիրում ես նրա ընտանիքի պատմությունը, պարզվում է՝ տարիներ շարունակ մայրը որոշել է նրա փոխարեն՝ ինչ սովորի, ում հետ շփվի, ինչպես ապրի, ինչ ընտրի։

Տղային չեն սովորեցրել ինքնուրույնություն։ Նրան սովորեցրել են, որ միշտ պետք է լինի մեկը, ով ավելի լավ գիտի՝ իրեն ինչ է պետք։

Ամուսնությունից հետո պարզապես փոխվում է այդ «մեկը»։

Եվ հարսը հայտնվում է մի հարաբերական համակարգում, որտեղ իրենից սպասվում է կա՛մ ենթարկվել սկեսուրի ազդեցությանը, կա՛մ զբաղեցնել նրա նախկին տեղը։

Առողջ տարբերակը երկուսից ոչ մեկն է։

Հասուն տղամարդը մոր և կնոջ միջև փոխանցվող «ազդեցության օբյեկտ» չէ։ Նա ինքնուրույն մարդ է, որն իր կնոջ հետ ստեղծում է առանձին ընտանիք և պատասխանատվություն է վերցնում սեփական որոշումների համար։

Հարսի խնդիրը սկեսուրից ամուսնուն «հաղթելը» չէ։ Խնդիրը այն է, որ ամուսինը կարողանա հոգեբանորեն առանձնանալ մորից և իր ամուսնության սահմանները պաշտպանել։

Որովհետև երբ սկեսուրը մշտապես ներկա է ձեր որոշումների, վեճերի ու ընտրությունների մեջ, ձեր ամուսնության մեջ արդեն միայն երկու հոգի չեն։

📲 Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան
📞 +374 95 51 44 54

22/09/2026

Երբ ագրեսիան տղամարդկություն ենք անվանում | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան

Մեր հասարակությունում տղաներին հաճախ սովորեցնում ենք, որ որոշ հույզեր «տղամարդուն չեն սազում»։

Մի՛ լացիր։
Մի՛ վախեցիր։
Մի՛ թուլացիր։
Դիմացի՛ր։

Բայց զայրույթը ոչ միայն թույլատրվում է, այլ երբեմն նույնիսկ խրախուսվում։

Տղան կոպիտ պատասխանում է՝ «Ապրե՛ս, իր տեղը ցույց տվեցիր»։

Կռվի է մտնում՝ «Տղամարդ է, իրեն պաշտպանել գիտի»։

Բարձրացնում է ձայնը, սպառնում, ճնշում դիմացինին, և դա մեկնաբանվում է որպես ուժեղ բնավորություն։

Այսպես երեխան կարող է աստիճանաբար սովորել, որ տխրությունը, վախը կամ խոցելիությունը պետք է թաքցնել, իսկ զայրույթն ու ագրեսիան ընդունելի միջոցներ են սեփական ուժը ցույց տալու համար։

Բայց զայրույթը և ագրեսիան նույնը չեն։

Զայրույթը բնական հույզ է։ Ագրեսիան՝ հնարավոր վարքային արձագանքներից մեկը։

Երեխային պետք չէ սովորեցնել չզայրանալ։ Պետք է սովորեցնել ճանաչել զայրույթը, բառերով արտահայտել այն, կարգավորել ուժեղ հուզական վիճակը և սահման դնել՝ առանց նվաստացնելու, սպառնալու կամ հարվածելու։

Հակառակ դեպքում այն, ինչ մանկության տարիներին ընտանիքը հպարտությամբ անվանել է «իրեն պաշտպանել գիտի», հասուն տարիքում կարող է դառնալ հարաբերություններում ճնշման և բռնության ռիսկային վարք։

Սա չի նշանակում, որ զայրացած երեխան ապագայում անպայման բռնարար է դառնալու։ Բռնությունը բազմաթիվ գործոնների արդյունք է։

Բայց եթե տղային սովորեցնում ենք, որ ուժեղ լինելը նշանակում է ճնշել, իսկ խոցելի լինելը՝ ամոթ, մենք նրան չենք սովորեցնում հուզական հասունություն։

Տղամարդկությունը ագրեսիա չէ։ Ուժը նաև սեփական զայրույթը կառավարելու կարողությունն է։

Երեխային մի՛ գովիր նրա համար, որ «մյուսին իր տեղը ցույց տվեց»։

Սովորեցրու նրան այնպես պաշտպանել իր տեղը, որ չխախտի ուրիշի սահմանները։

📲 Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան
📞 +374 95 51 44 54

«Փորձում եմ լավատես լինել, ինքս ինձ ասում եմ՝ ամեն ինչ լավ է լինելու։ Բայց մեկ-մեկ մտածում եմ՝ իսկ եթե ուղղակի ինձ եմ խա...
20/09/2026

«Փորձում եմ լավատես լինել, ինքս ինձ ասում եմ՝ ամեն ինչ լավ է լինելու։ Բայց մեկ-մեկ մտածում եմ՝ իսկ եթե ուղղակի ինձ եմ խաբում։ Որտե՞ղ է սահմանը՝ լավատես լինելու ու իրական խնդիրները չտեսնելու միջև…»

Լավատես լինել՝ առանց իրականությունից փախչելու | Երբ «ամեն ինչ լավ է լինելու»-ն օգնում է, իսկ երբ՝ վնասում | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

Լավատեսությունը պարզապես «դրական մտածիր» սկզբունք չէ։ Հոգեբանության մեջ այն ավելի շատ վերաբերում է ապագայի նկատմամբ դրական սպասումներին և այն համոզմանը, որ դժվարության դեպքում հնարավոր է ինչ-որ բան անել։

Սելիգմանի աշխատանքներում կարևոր տեղ ունի նաև բացատրական ոճը։ Լավատես մտածողությամբ մարդը անհաջողությունը հակված չէ անմիջապես ընկալել որպես մշտական ու իր ամբողջ կյանքը բնորոշող փաստ։

«Չստացվեց» ≠ «Ինձ մոտ երբեք ոչինչ չի ստացվում»։

Հետազոտություններում լավատեսությունը կապվում է ավելի արդյունավետ սթրեսային հաղթահարման, նպատակներին հետևելու, հոգեբանական բարեկեցության և առողջության որոշ ավելի բարենպաստ ցուցանիշների հետ։

Բայց այստեղ կա կարևոր սահման։

Առողջ լավատեսությունը ասում է՝
«Դժվար է, բայց տեսնենք՝ ինչ կարող եմ անել»։

Թունավոր լավատեսությունը՝
«Վատ բաների մասին մի մտածիր, ամեն ինչ հաստատ լավ կլինի»։

Երկրորդ դեպքում մարդը կարող է անտեսել ռիսկերը, ճնշել տխրությունը կամ վախը, չլուծել իրական խնդիրը և պարզապես սպասել, որ իրավիճակն ինքն իրեն կփոխվի։

Լավատեսությունը չի նշանակում ժխտել ցավը։ Կարելի է միաժամանակ ասել՝ «Այո, հիմա շատ դժվար է» և «Ես դեռ կարող եմ քայլեր անել»։

Հարցրու քեզ.
• Ես հույս ունե՞մ, թե՞ խուսափում եմ իրականությունից։
• Իմ լավատեսությանը գործողություններ հետևո՞ւմ են։
• Կարողանո՞ւմ եմ ընդունել նաև տխրությունս, վախս ու հիասթափությունս։
• Անհաջողությունից հետո մտածում եմ՝ «ամեն ինչ վերջացա՞վ», թե՞ «ի՞նչ կարող եմ փոխել»։
• Ի՞նչն է հիմա իմ վերահսկողության տակ։

Լավատեսությունը ոչ թե համոզմունքն է, որ վատ բան չի պատահի։ Դա կարողությունն է տեսնել իրականությունը՝ իր դժվարություններով հանդերձ, և չկորցնել սեփական ազդեցության ու հաջորդ քայլի զգացողությունը։

Եվ այո՝ մտածողության այս ոճը հնարավոր է զարգացնել։

📞 095 514454 — WhatsApp

Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

19/09/2026

Նպատակդ կարող է իրականանալ ու քեզ չերջանկացնել | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան

«Ուզում եմ ամուսնանալ»։
«Ուզում եմ տուն ունենալ»։
«Ուզում եմ այսքան գումար վաստակել»։
«Ուզում եմ այս պաշտոնին հասնել»։

Սրանք նպատակներ են։ Բայց նպատակն ու արժեքը նույն բանը չեն։

Նպատակն այն կետն է, որին կարող ես հասնել։ Իսկ արժեքը պատասխանում է ավելի խորքային հարցի՝ ինչպե՞ս և ինչի՞ համար եմ ուզում ապրել։

Օրինակ՝ ընտանիք ունենալը կարող է նպատակ լինել։ Ամուսնանում ես, երեխաներ ունենում և կարծես դնում ես հերթական «✓»-ը։

Բայց հետո՞։

Եթե ընտանիքի գաղափարի տակ չկան քեզ համար կարևոր արժեքներ՝ սեր, ջերմություն, հոգատարություն, նվիրվածություն, մտերմություն, անվտանգություն, ապա նպատակին հասնելուց հետո կարող ես հայտնվել դատարկության առաջ․

«Լավ, ընտանիք ունեցա։ Հետո՞ ինչ»։

Եվ արդեն սկսում ես փնտրել հաջորդ նպատակը, հաջորդ հարաբերությունը, հաջորդ ձեռքբերումը։

Արժեքը վերջնակետ չունի։

Եթե քեզ համար արժեք է հոգատար ամուսին կամ կին լինելը, դա մի բան չէ, որ մի օր «ավարտում ես»։ Դա ամենօրյա ընտրությունների մեջ ապրող ուղղություն է։

Հենց այստեղ էլ երբեմն բացահայտվում է մեր կյանքի հակասությունը։

Մարդն ասում է՝ «Ընտանիքս ինձ համար ամենակարևորն է», բայց աշխատում է օրական 14 ժամ, երեխաներին գրեթե չի տեսնում, կողակցի հետ չի խոսում և ամբողջ էներգիան ներդնում է այլ տեղ։

Ուրեմն արժե հարցնել ոչ միայն՝ «Ի՞նչն է ինձ համար կարևոր», այլ նաև՝ «Իմ ժամանակը, ուշադրությունն ու վարքը հաստատո՞ւմ են դա»։

Մենք կարող ենք տարիներով հետապնդել նպատակներ, որոնք իրականում չեն ծառայում մեր արժեքներին, իսկ հետո զարմանալ, թե ինչու դրանց հասնելը սպասված բավարարվածությունը չտվեց։

Տունը նպատակ է։ Բայց թե ինչպիսի կյանք ես ուզում ապրել այդ տանը՝ արժեքների հարց է։

Ամուսնությունը նպատակ կարող է լինել։ Բայց թե ինչպիսի զուգընկեր ես ուզում լինել՝ արժեքների հարց է։

Մի՛ կառուցիր կյանքդ միայն ձեռքբերումների ցուցակով։ Հասկացիր՝ ինչ արժեքներ ես ուզում ապրել դրանց ներսում։

📲 Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան
📞 +374 95 51 44 54

«Փոխիր «եթե կստացվի»-ն «երբ կստացվի»-ով»։Ի՞նչ կարծիքի եք այս մտքի հետ։Մեր օգտագործած բառերը երբեմն շատ բան են ասում այն ...
19/09/2026

«Փոխիր «եթե կստացվի»-ն «երբ կստացվի»-ով»։

Ի՞նչ կարծիքի եք այս մտքի հետ։

Մեր օգտագործած բառերը երբեմն շատ բան են ասում այն մասին, թե ինչպես ենք վերաբերվում սեփական նպատակներին։ «Եթե կստացվի»-ի մեջ արդեն կա կասկած՝ գուցե ստացվի, գուցե ոչ։ Իսկ «երբ կստացվի»-ն կարծես ենթադրում է, որ ճանապարհը հնարավոր է, պարզապես ժամանակ և գործողություն է պահանջում։

Սակայն միայն բառերը փոխելը արդյունք չի ստեղծում։ Կարող ես ամեն օր ասել՝ «ինձ մոտ կստացվի», բայց եթե չես գործում, չես սովորում, չես հարմարվում փոփոխվող պայմաններին, համոզվածությունը կարող է մնալ պարզապես ցանկություն։

Ավելի կարևոր է այն, թե ինչ է տեղի ունենում քո ներսում այդ բառերի հետևում։

Երբ մարդը երկար ժամանակ համոզված է, որ իրենից ոչինչ չի ստացվի, նա հաճախ ավելի քիչ է փորձում, արագ է հանձնվում կամ նույնիսկ չի սկսում։ Իսկ յուրաքանչյուր չարված քայլ հետո կարող է դառնալ սեփական համոզմունքի հերթական «ապացույցը»՝ «ես գիտեի, որ չեմ կարող»։

Փորձիր քեզ հարցնել․ ի՞նչ նպատակի մասին ես այսօր մտածում «եթե ստացվի» ձևով։ Ի՞նչն է քեզ ստիպում կասկածել՝ իրական սահմանափակումնե՞րը, նախկին անհաջողությո՞ւնը, ուրիշների գնահատականնե՞րը, թե՞ սեփական ուժերի նկատմամբ անվստահությունը։ Իսկ եթե հաջողությունը երաշխավորված չլիներ, բայց հնարավոր լիներ, ի՞նչ քայլ կանեիր այսօր։

Առողջ ինքնավստահությունը չի նշանակում համոզել քեզ, որ ամեն ինչ անպայման կստացվի։ Այն նշանակում է կարողանալ ասել․ «Ես չգիտեմ՝ ինչ արդյունք կլինի, բայց պատրաստ եմ փորձել, սովորել և շարունակել»։

Թերապիան կարող է օգնել հասկանալ, թե որտեղից են գալիս սեփական հնարավորությունների վերաբերյալ կասկածները, ինչու է անհաջողության հավանականությունը երբեմն կանգնեցնում դեռ չսկսած և ինչպես ձևավորել ավելի իրատեսական վստահություն սեփական կարողությունների նկատմամբ։

Երբեմն առաջին փոփոխությունը ոչ թե արդյունքի մեջ է, այլ այն պահին, երբ **«իսկ եթե չստացվի՞»-ից անցնում ես «ի՞նչ կարող եմ անել, որ ստացվի» հարցին**։

📞 095 514454
💬 WhatsApp-ով ևս կարող եք գրել։

18/09/2026

Գուցե կռվում ես ոչ նրա հետ, ում վրա բարկացած ես | Երբ չապրված ցավը դառնում է կոնֆլիկտ | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան

Թերապիայում մի կին պատմում էր, որ վերջին շրջանում իրեն չի ճանաչում։

Տարիներ շարունակ համեմատաբար հանգիստ է եղել, իսկ հիմա ամենափոքր հարցից կարող է ուժեղ բարկանալ, վիճել, լաց լինել։ Ամուսինն էլ զարմացած էր․ «Նա այսպիսին չի եղել։ Չեմ հասկանում՝ ինչ է կատարվում»։

Սկսեցինք ուսումնասիրել՝ ե՞րբ է փոխվել նրա արձագանքը և ի՞նչ էր տեղի ունեցել այդ շրջանում։

Եվ հասանք տարիներ առաջ տեղի ունեցած մի ցավոտ իրադարձության․ հանգամանքների բերումով կինը ստիպված էր եղել ընդհատել հղիությունը։

Երբ խոսակցության ընթացքում հասանք այդ կետին, նա վեր կացավ ու սկսեց լաց լինել․

«Ես մինչև հիմա չեմ կարողանում ինձ ներել»։

Ամուսինն անգամ չէր պատկերացրել, որ տարիներ առաջ տեղի ունեցածը կնոջ ներսում դեռ այդքան կենդանի է։

Նա այդ ցավի մասին գրեթե չէր խոսել։ Փորձել էր շարունակել կյանքը՝ կարծես ոչինչ չի եղել։

Բայց չարտահայտված ցավը միշտ չէ, որ պարզապես անհետանում է։

Չմշակված վիշտը, մեղքի զգացումը կամ տրավմատիկ փորձառությունը կարող են արտահայտվել դյուրագրգռությամբ, հուզական ուժեղ արձագանքներով, խուսափմամբ, քնի խնդիրներով կամ հարաբերություններում աճող լարվածությամբ։

Սա չի նշանակում, որ յուրաքանչյուր կոնֆլիկտի հետևում անպայման թաքնված տրավմա կա։ Բայց երբ նկատում ես, որ նախկինում քեզ բնորոշ չեղած արձագանքները կրկնվում են տարբեր հարաբերություններում, արժե հարցնել ոչ միայն՝

«Ինչո՞ւ են բոլորը ինձ նյարդայնացնում», այլ նաև՝

«Ե՞րբ սկսեցի այսպես արձագանքել և ի՞նչ էր կատարվում իմ կյանքում այդ ժամանակ»։

Երբեմն այն մարդը, ում հետ այսօր վիճում ես, քո ցավի իրական պատճառը չէ։

Նա պարզապես դիպել է այն վերքին, որի մասին դու երկար ժամանակ փորձել ես չխոսել։

Երբեմն կոնֆլիկտը հարաբերության խնդիր չէ։ Այն կարող է լինել ներսում երկար ժամանակ լռեցված ցավի ձայնը։

📲 Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան
📞 +374 95 51 44 54

«Գիտեմ՝ պետք է նստենք ու խոսենք… բայց հենց պատկերացնում եմ՝ նորից նույն վեճն է սկսվելու, ասում եմ՝ թող մնա հետո։ Հեռախոս...
18/09/2026

«Գիտեմ՝ պետք է նստենք ու խոսենք… բայց հենց պատկերացնում եմ՝ նորից նույն վեճն է սկսվելու, ասում եմ՝ թող մնա հետո։ Հեռախոսս եմ վերցնում, գործով եմ զբաղվում, դուրս եմ գալիս ընկերներիս հետ… Միայն թե այդ խոսակցությունը չսկսվի։ Բայց ինչքան հետաձգում ենք, էնքան զգում եմ՝ իրարից հեռանում ենք…»

Խնդրից փախչում եք, բայց իրարից եք հեռանում… | Երբ ամեն ինչ անում եք՝ միայն թե չխոսեք | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

Ցավոտ խոսակցությունից խուսափելը շատ բնական պաշտպանական արձագանք է։ Եթե նախկին փորձը ցույց է տվել, որ խոսակցությունն ավարտվելու է վեճով, մեղադրանքով կամ վիրավորանքով, ուղեղը սկսում է այն ընկալել որպես վտանգ։

Եվ մենք ընտրում ենք շեղումը։

Հեռախոս։
Աշխատանք։
Ընկերներ։
Երեխաների հարցեր։
Քնելը։
Նույնիսկ տան գործերը։

Հոգեբանության մեջ սա կարելի է դիտարկել որպես խուսափողական հաղթահարման ձև (avoidant coping)։ Այն կարճաժամկետ թեթևացնում է լարվածությունը՝ «հիմա գոնե չենք վիճի»։ Բայց երկարաժամկետ չլուծված խնդիրը մնում է հարաբերության ներսում։

Ավելին՝ խուսափումը կարող է ամրապնդվել։ Ամեն անգամ, երբ չես սկսում դժվար խոսակցությունը և անմիջապես թեթևություն ես զգում, ուղեղդ սովորում է՝ «չխոսելը ավելի անվտանգ է»։

Ու մի օր զույգը կարող է այլևս չվիճել ոչ թե այն պատճառով, որ խնդիրները լուծվել են, այլ որովհետև երկուսն էլ դադարել են փորձել հասնել միմյանց։

Հարցրու քեզ.
• Ո՞ր խոսակցությունն ենք ամիսներով հետաձգում։
• Ինչի՞ց եմ իրականում վախենում՝ վեճի՞ց, մերժումի՞ց, թե՞ պատասխանից։
• Խոսելիս փորձում եմ հասկանալ, թե՞ ապացուցել, որ ճիշտ եմ։
• Կարո՞ղ եմ ասել՝ «Ես ուզում եմ այս մասին խոսել ոչ թե կռվելու, այլ իրար հասկանալու համար»։
• Եթե հիմա չխոսենք, ի՞նչ կլինի այս խնդրի հետ մեկ տարի հետո։

Դժվար խոսակցությունները հարաբերությունները պարտադիր չեն քանդում։ Շատ ավելի վտանգավոր կարող է լինել այն պահը, երբ արդեն ոչ ոք չի ուզում խոսել։

Նպատակը ամեն ինչ միանգամից լուծելը չէ։ Սկզբում պետք է սովորել դժվար թեմայի կողքին մնալ՝ առանց հարձակվելու, փախչելու կամ փակվելու։

📞 095 514454 — WhatsApp

Հոգեբան, հոգեթերապևտ Ani Barseghyan Hovhannisyan

17/09/2026

Դու սպասում ես, որ նա նորից դառնա այն մարդը, ում սիրել ես | Աբյուզիվ հարաբերությունների ծուղակը | Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան

Աբյուզիվ հարաբերությունը միշտ չէ, որ սկսվում է բռնությունից։

Հաճախ սկզբում կա մի հրաշալի կերպար՝ ուշադիր, քաղաքավարի, հոգատար, համբերատար։ Մարդ, որի մասին մտածում ես՝ «Վերջապես գտա նրան»։

Ավելին՝ շրջապատը նույնպես կարող է նրան ճանաչել որպես բարեհամբույր, աջակցող ու հաճելի մարդ։ Եվ հենց սա է հետագայում իրավիճակն ավելի շփոթեցնող դարձնում։

Որովհետև նույն մարդը զուգընկերոջ հետ փակ դռների հետևում կարող է լինել վերահսկող, նվաստացնող, վախեցնող կամ ագրեսիվ։

Իսկ կոնֆլիկտից հետո կարող են հնչել․

«Դու գիտես՝ ես իրականում ինչպիսին եմ»։

«Դու գիտես՝ ինչքան եմ քեզ սիրում»։

«Ես քեզ համար ամեն ինչ անում եմ»։

Եվ հետո՝ ամենավտանգավոր շրջադարձը․

«Բայց տես՝ դու ինձ ինչի հասցրեցիր»։

Այսպես պատասխանատվությունը բռնարար վարքի համար տեղափոխվում է զոհի վրա։ Մարդը սկսում է մտածել՝ «Գուցե իսկապես ես չպետք է դա ասեի», «Եթե ես փոխվեմ, գուցե նա էլ նորից նախկինը դառնա»։

Եվ այստեղ անցյալի գեղեցիկ կերպարը կարող է դառնալ հարաբերության ամենաուժեղ կապող օղակներից մեկը։

Զոհը կապված է ոչ միայն այն մարդու հետ, ով այսօր իր կողքին է, այլև այն մարդու վերադարձի հույսին, ում հանդիպել էր սկզբում։

Բռնությունից հետո կարող են կրկին գալ ներողությունները, ջերմությունը, նվերները, խոստումները, հոգատարությունը։ Հենց այդ հակադրությունն էլ կարող է ուժեղացնել հույսը՝ «Ահա՛, նա վերադարձավ»։

Բայց հարաբերությունը գնահատելիս կարևոր է նայել ոչ թե միայն նրա լավագույն տարբերակին, այլ կրկնվող ամբողջ օրինաչափությանը։

Ինչպիսի՞ն է նա, երբ զայրացած է։

Հարգո՞ւմ է քո սահմանները։

Պատասխանատվություն վերցնո՞ւմ է իր վարքի համար։

Թե՞ ամեն անգամ վերջում դու ես դառնում նրա բռնության պատճառը։

Մի՛ գնահատիր հարաբերությունդ միայն այն մարդու հիշողությամբ, ում սկզբում սիրել ես։ Նայիր նաև այն մարդուն, որի կողքին այսօր ապրում ես։

📲 Հոգեբան, հոգեթերապևտ Անի Բարսեղյան
📞 +374 95 51 44 54

Address

Baghramyan 18
Yerevan
0019

Opening Hours

Monday 09:00 - 17:00
Tuesday 09:00 - 17:00
Wednesday 09:00 - 17:00
Thursday 09:00 - 17:00
Friday 09:00 - 17:00
Saturday 09:00 - 17:00

Telephone

+37495514454

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Ես և Մենք հոգեբանական կրթախորհրդատվական ծառայություն posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Ես և Մենք հոգեբանական կրթախորհրդատվական ծառայություն:

Shortcuts

Share