24/04/2026
🇦🇲Ինձ համար սա պարզապես օրագիր չէր, այլ ընտանիքիս պատմությունը։
Այն ինձ էր փոխանցել հայրս՝ Արմեն Օսկանյանը, ում այն փոխանցել էր Շահենը՝ Սողոմոն Թեհլիրյան-ի որդին։
Այս պատմությունը, այս հիշողությունը երկար ժամանակ պահպանվել է մեր ընտանիքում՝ որպես պատասխանատվություն և պատմական մասունք, որը, ի վերջո, ես փոխանցեցի Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտին։
Իսկ անձամբ ինձ համար սա մարդու ներքին պայքարի, լռության և պատասխանատվության փաստագրումն է, որտեղ անձը միահյուսվում է պատմության հետ։
Սողոմոն Թեհլիրյան-ի գրառումներում չկա ցուցադրական հերոսություն։ Կա մարդ, որը ապրում է իր ժամանակի ողբերգությունը՝ այն ամբողջ ծանրությամբ կրելով իր ներսում։
Կարդալիս փորձում էի ճանաչել Սողոմոնին՝ որպես մարդ, որպես որդի, որպես հայ, որպես իմ մի մաս։
Պատմությունը մարդկանց մասին է, ովքեր ստիպված են լինում ընտրություն կատարել այնտեղ, որտեղ ճիշտն ու սխալը այլևս սահմաններ չունեն։
Եվ գուցե ամենաբարդը հենց դա է՝ ապրել այդ ընտրության հետևանքների հետ։
🇷🇺Для меня это был не просто дневник, а история моей семьи.
Он был передан мне моим отцом — Арменом Осканяном, которому, в свою очередь, его передал Шаэн — сын Согомон Техлирян.
Эта история, эта память долгое время хранилась в нашей семье как ответственность и историческая реликвия, которую в итоге я передала Музею-институту Геноцида армян.
Лично для меня это — история внутренней борьбы человека, его молчания и ответственности, где личность переплетается с историей.
В записях Согомон Техлирян нет показного героизма. Есть человек, который проживает трагедию своего времени, неся её всю тяжесть внутри себя.
Читая, я пыталась понять Согомона — как человека, как сына, как армянина, как часть самой себя.
История — это люди, которые вынуждены делать выбор там, где границы между правильным и неправильным больше не существуют.
И, возможно, самое сложное — это жить с последствиями этого выбора.