14/01/2026
در جنگ ۱۲ روزه همه اعضای خانواده درجه یکم ایران بودند
پدر مادر برادرها خانواده هاشون
و حالم بی اندازه بد بود
امروز هیچ کدوم ایران نیستند
و حالم همون قدر بده
مهاجرت کردیم
درست یا غلط
از ایران اومدیم بیرون
اما ایران از ما نیومد بیرون
ایران ریشه ماست
مادر ماست
خاک ماست
خونه ماست
حتی اگه تونسته باشیم سالها بیرون از کشور زندگی کنیم
این روزها میگن امیدواری و حفظش مهم ترین چیزه
باید به امید رسیدن روزهای روشن حرکت کرد و امیدوار موند
اما من راستش سخته برام امیدوار موندن
وقتی در فضای مجازی آدمهای تحصیل کرده و مهاجری رو می بینم که در طرفداری از راه حل پیشنهادی خودشون به مخالف شون هر جور توهینی می کنند
سخته امیدوار بمونم و باور کنم دیکتاتور میره بدون اینکه فرهنگ دیکتاتور پروری رفته باشه
سخته باور کنم اونهایی که سالها صداشون شنیده نشد اگر هر کدومشون فردا به قدرت رسیدن تحمل مخالف رو دارند
معنی دموکراسی رو می فهمند
و دغدغه اصلی شون ایران آباد و آزاده نه منافع حزبی و گروهی خودشون
سخته به تغییر واقعی امیدوار بمونم وقتی هموطن هام تحمل دیدن و شنیدن هم رو ندارند ۔۔۔
فردا هر اتفاقی هم بیافته
حتی اگر اونی باشه که مدت ها منتظرش بودیم
تا من ، تو و ما تغییر نکنیم
بی تردید ۵۰ ساله دیگه در همین نقطه امروزیم چه بسا عقب تر