Practical Joke

11/01/2026

03/02/2023

Nooit eerder smaakte oploskoffie beter dan toen, daar in het Krugerpark eind december.

M'n nieuwsbrief over winterslaap, er (eindelijk) uit wakker worden, en wilde katten kun je hier lezen.

https://blogpracticaljoke.wordpress.com/2023/02/03/2-seizoenen-14-wilde-katten-en-een-verloren-valies-later/

25/10/2022

Wat ik doe als WhatsApp stil ligt 🤪

Eerste gedachte: ligt het aan mij? (aaarch, altijd eerst denken dat het aan mij ligt...)
Even op 4G gaan, lukt ook niet.
Ligt niet aan mijn verbinding dus.

Vervolgens: testbericht sturen naar mezelf. Tiens, dat lukt wel. Vond ik de oplossing voor het mogelijks wereldwijde probleem?
Hart maakte een sprongetje. Maar zoals ik al schreef, het zal wel niet aan mij liggen.

Dan uiterzard: googelen:
"WhatsApp problemen"
Ah oef. Effectief wereldwijd probleem.
Ligt echt niet aan mij dus.
Maar ook paniekske, want wél wereldwijd probleem zeg.

Meteen daarna:
Dat is al een uur bezig, dat wereldwijde probleem, of wat!?
En merk het nu pas.

Ik was dus eigenlijk bijzonder goed bezig vandaag. Pas om 10uur een eerste WhatsApp'ke gestuurd.

Even dacht ik ook, ik moet iedereen inlichten dat WhatsApp niet werkt. Want stel je voor, en dan nog wel een wereldwijd probleem.

Maar hoe? Toch geen mail sturen naar al die groepen, hah.
Een sms'ke naar het thuisfront, of zo? Dan zouden ze pas echt panikeren 🤪

Moment van inzicht, bezinning...

Dat er ondertussen geen berichten waren binnengekomen, voelde werkelijk...
relax.
Heerlijk, niemand die me nodig had.
Onbereikbaar zijn.
Maar toch ook, een beetje ongemakkelijk.

Als jij niet weet waarover ik het heb. Damn, goed bezig.
Wil ik ook.
Jij zat zeker in een flow. Of deed dingen waar je geen WhatsApp voor nodig hebt.
Hmm.
Wil ik ook.

Dus euh, kunnen we afspreken, dat vanaf nu WhatsApp elke voormiddag tussen 9 en 11 stil ligt?
Eventueel uit te breiden.

22/08/2022

Ik ging schrijven over topervaringen.
Over stevige beklimmingen en de schoonste hikes.

Maar ik schreef over een JA-dag.

De leukste dag van de vakantie, wat ons jong geweld betreft.

Je vindt deze nieuwsbrief bij "Mijn meest recente nieuwsbrieven" via deze link https://linktr.ee/practicaljoke

29/07/2022

Ssst, even snel tussen ons.

Een paar keer per jaar, grijp ik hem vast en laat 'm niet meer los.

Ik. Kan. Niet. Zonder.

Die... inpaklijst 😜

Ik ben nú al in opperste vervoering, en dan moet de échte climax nog komen: vakantie!

Én het besef dat ik niets vergeten ben.

​
Ik ga dan nú die koffer in duiken.

➡️Je vindt de link bij de opmerkingen hieronder.

Mochten er zaken ontbreken op die packlist, vul ze maar aan (vandaar die extra bolletjes, dat was geen fout in de lay-out, hé). En stuur het naar mij door. Volgend jaar wordt die lijst dus nóg beter.

De volgende weken vertoef ik in het warmste gezelschap van familie & besties in de Dolomieten. Misschien post ik wel eens iets op de social. Een nieuwsbrief verstuur ik sowieso.

25/07/2022

Soms gaat het eens fout.

Acapulco chair, grote zonnebril, wegwaaiende servietjes en witte wijn (dat laatste kon iets exotischer, maar er zijn van die zekerheden, en dat is meestal witte wijn).

Me wentelend in de illusie dat ik alles perfect had voorbereid. Den Haag, vorige maand. Vandaar ook gewoon die witte wijn.

M'n ouders kwamen enkele dagen thuiswachten, tussen de eindtoetsen en honderden schoolactiviteiten door.

Een week later bij het zien van foto’s van de schoolreis (één van die honderden schoolactiviteiten):
Martijn, in pyjama.

Was die verrekte pyjama verkeerd gelegd? (I doubt.)

Was zijn kast niet duidelijk ingedeeld? (I doubt, nog meer).

In elk geval, onze jongste ging in een pyjamabovenstuk op schoolreis. Niet enkel in een bovenstuk, fieuw. Ook in een onderstuk, maar dat was gewoon een short, geen pyjamaonderstuk.

Meevaller was wel dat het een pyjama-met-safariprint was. “Team no sleep” of “Ssst, recharging” was een tikkeltje minder neutraal geweest. En een tikkeltje gênanter ook.

Waarom onze jongste niets zei tegen z’n moetje?

Of waarom mijn moetje niet gewoon bij de stapel t-shirts keek boven in de kast?

Ah ja, juist… Mijn moetje en ik schelen een kop. Dus moetje kón die stapel misschien gewoon niet zien, en dacht misschien dat zijn t-shirts die enkele setjes waren, in-duo-met-broekje-erbij naast zijn kousjes en ondergoed. Neeje, moeder, nee.

Of gooiden ze het op een akkoordje, m'n moetje en haar jongste kleinzoon, en wilden ze gewoon hun respectievelijke dochter en moeder op stang jagen?

Het is nochtans duidelijk, die kasten van ons. Denk ik toch.
Eigenlijk. Zijn die zo duidelijk?

We bepaalden ooit een plek voor alles. Voor óns is die vast, logisch en relatief makkelijk bereikbaar.

Dat laatste, welja, Martijn vindt het vooral pure fun om in z'n kast te klimmen om bij een nieuwe short en t-shirt te geraken.

Dus, ís dat wel de beste plek? Eigenlijk.

Ah, ik ben geen opruimkoningin. Ik doe ook maar iets, wat meestal wél werkt...
tot enkele weken geleden, hah.

Naar de precieze reden van die pyjamareis is het zoeken.

Ik weet ondertussen wél dat een schoolreis in pyjama perfect lukt.

➡️ Meer van deze soms herkenbare, soms hilarische, soms bijzonder gewone verhalen in je mailbox?
Schrijf je in op mijn nieuwsbrief:

https://practicaljoke.ck.page/1e7fbfbf98

18/07/2022

Een nieuwe keuken zet je niet elke 3 jaar. Wij toch niet. De vorige - een degelijke, witte eighties style – werd gezet door de vorige eigenaar.
’t Was dus nu echt De Moment voor een nieuwe, degelijke keuken.

Maar van degelijk word ik niet warm.
Anderzijds wilden we wél een keuken die het lang uithoudt.
En wij mét die keuken.

Vaak hoorde ik: “Wit dan toch, hé? Daar kun je niet mee missen.”

Niet mee missen? Dan denk ik aan Crocs. Of aan een schoon pulleke met TU op het etiket. Fits all.

Maar we wilden geen keuken dat iedereen 'f***e'. We wilden een keuken die híer paste. En vooral bij ons paste.

Opbergruimte, frigo, lades… iemand met een beetje interieur-, teken- en vormgevingskills, weet daar wel weg mee.
Maar die goesting, smaak en stijl… dàt bepalen kan je, of kan je niet.

En we zijn daarom nog elke dag content dat interieurarchitecte Sofie op ons pad kwam.
Want eerlijk, ik weet wel wat ik mooi of lelijk vind, maar ik ken té weinig van licht en kleur, laat staan van materialen en techniek om zelf een keuken uit te werken en verbouwingen te coördineren.
Ere wie ere toekomt.

Uit ons moodboard bleek dat we aan basic, neutraal en op-veilig-spelen, dus niet gingen meedoen.
Harmonie, authenticiteit, balans, kleur, passend in de stijl van het huis, dat wel.

Dat je van kleur houdt en van een persoonlijke touch, wil nog niet zeggen dat je meteen voor oranje moet gaan. Er ís een middenweg. Oef zeg.

Dus als ik hoor: tijdloos, dan ga je toch best voor wit? Dan denk ik: wie heeft dat ooit bepaald?
Je goesting kan veranderen (nogal een chance, anders dronk ik nog steeds Bacardi Breezer).

Maar de oorspronkelijke stijl van het huis.
Het hout, de groene glas-in-lood raampjes in de deuren.
De tuin, de natuur hier in Korbeek-Dijle.
Veel groen.
Dat zal blijven. Mogen we hopen.

Dus voilà.
Een warme groene keuken. Gouden accentjes. Marmerlook. Geen al te direct zonlicht (of kunnen we buitenhouden als we willen). Genoeg plekjes om mooie dingen te showen. En genoeg plekjes om handige dingen dichtbij te zetten. Veel lades waar we snel bij kunnen. Een grote frigo.

Het gevoel dat het plaatje klopt 🧡

foto An Epic View

15/07/2022

Een glaasje? Iemand?

Vanaf een aanvaardbaar uur, stellen we niet enkel koffie voor aan gasten, maar ook iets fris.
En fris is een ruim begrip.
Een grote frigo was dus een soort van noodzaak.

Maar, de grootte van een frigo bepaalt niet automatisch de hoeveelheid die je erin opbergt. Objectief wel, natuurlijk.
Koelkasten worden ook in liter omschreven. Soms denk ik daar te veel over na, en reken ik uit hoeveel flessen witte wijn dat zijn.
Maar ik moet dat beter gewoon niet doen. Inhoudsmaten worden nu eenmaal uitgedrukt in liter, Jo toch.

Even serieus. Denk eens aan de uitdaging die je dagelijks te wachten staat als je het volledige volume van je frigo zou gebruiken. Zwoegen.

Neen, we wilden een grote frigo, ook omdat we dan zien wat we hebben. En het echt gaan gebruiken.

Je trekt de frigo open, ziet meteen wat je hebt en wilt. En tadaa, je pakt het er gewoon uit. Geen trek- of duwwerk. Geen puzzel- of speuropdracht.

Onze frigo heeft ook 2 lades. Ik integreerde ook al een sausjesbak en een boterbakje (solo, echte boter, etc).

Eerlijk, ik ben nogal een big spender, ik koop graag veel en lekker. Maar weggooien doet zeer. Ik heb na enkele maanden de indruk dat ik dat nog amper doe. Komt het doordat ik het nu langer en beter kan bewaren? Of door het overzicht dat we hebben (en we gebruiken wat we hebben)?

Die frigo-filosofie kunnen we eigenlijk uitbreiden naar alle (voorraad)kasten.
Zorg ook hier voor een duidelijke onderverdeling in je gerief.
Leg zaken binnen eenzelfde thema bij mekaar.
Prop je (voorraad)kasten ook niet vol, dan zie je beter wat je hebt én zal je het ook gebruiken.
Zet niet oneindig veel dingen achter mekaar. Je zal vergeten dat je het hebt.
Kortom: in lades kun je de oppervlakte gebruiken, het bovenaanzicht doet ertoe. Leg zo weinig mogelijk op mekaar, want je zal het niet zien.

Bij het inruimen van kasten met legvlakken (of frigo) ben je je meer bewust van het vooraanzicht. Zet hier minder achter mekaar. Tenzij, zaken die met mekaar te maken hebben (of gebruik bakjes).

Trouwens, zag je het staan: het woord 'inruimen'?
Ik gebruik dat liever dan 'vullen'.
Gewoon al 't gevoel.
Ruim, ruimte versus vol.

En, wat denk jij?

09/06/2022

Geef je spullen de plek die ze verdienen, geef jezelf de plek die jij verdient.

Het mantra van Practical Joke.
Maar ook achter mijn uren, kan ik er wel weg mee.
Dus in ons eigen verbouwproject, zinderde die zin door.

Mijn mooie zelfgedraaide keramieken potjes? Die zalige koffietassen?
Die showen we toch gewoon.

Iets zomaar zichtbaar zetten, kan je gerust doen.
Waarom steken we eigenlijk nog zoveel en zo vaak gerief weg?

Ik denk dat ik het antwoord weet: omdat het al snel rommelig zou lijken. Je weet wel, al dat gerief op het keukeneiland, werkblad, tafel (en nog op 83 plekken).

Het grappige is dat we hiermee vaak gewoon het probleem verleggen. Letterlijk ook. De rommel steek je gewoon weg achter de kastdeuren.
Maakt jou dat zoveel contenter?

Daag jezelf uit: als je spullen een zichtbare plek geeft, kan het even goed mínder een rommeltje worden.

Het rommelprobleem los je namelijk niet op door iets louter en alleen zichtbaar te zetten. Of te verstoppen.

Het rommelprobleem los je - spoiler alert - op door iets een vaste en logische plek te geven.
Of ik nu blij zouden worden van een knalrode slazwierder op dat nieuwe werkblad?
Nee. Maar dat gebruik ik namelijk amper. En is ook niet bijzonder mooi. Dus sorry, gij slazwierder (nooit gedacht dat ik dat woord ooit 2 keer ging typen), mee met dat wafelijzer, die sushistokjes en bakvormen in een hoge kast.

Ik heb het dus over spullen die je vaak nodig hebt en/of die leuk zijn om te zien.
Win-win:
Niet veel moeite om erbij te geraken.
En ze maken je blij.

Denk: ik neem gewoon die houten Pure lepel van het haakje.
Versus: ik zoek in die oneindige lade met spatels en kloppers naar die ene houten lepel.

Ik besliste op voorhand wat ik vaak nodig had, en deed daarna de Toets van Toonbaarheid. Wat die toets doorstond, kreeg een plek aan ons hangrekje of op de wandplank.

Daarom ook, nog een must in onze keuken: legplankjes.

Maar die zetten we niet vol.
Vol is erover. Daar doe ik niet aan mee. Behalve als het gaat over een glas witte wijn.

Maar qua gerief gaat het om een selectie, weet je nog?

En die selectie, enkel díe, kreeg de plek die ze verdiende.

foto SERRY Tegels

31/05/2022

Ken je't?
Diepvriesdozen die uit de kast vallen?
Kan ook gebeuren met Tupperwarepotten (let op, die schijnen onbreekbaar te zijn, maar je weet nooit) of pakken ontbijtkorrels (dat is helemaal tricky).

Maar goed. Bij het uittekenen van de keuken, vroeg de interieurarchitecte of
we boven het aanrecht nóg kasten wilden?

Dààr kasten wil dus zeggen: trapje erbij pakken.
Mij kennende wil dat ook zeggen: redelijke kans om eraf te vallen of ertegen aan te lopen.

Dus extra bergruimte? Was die eigenlijk nodig?

Nog voor we begonnen aan de verbouwing, beslisten we dat het hét moment was om voor minder te gaan. Eerst vooral vanuit opportunisme: alles wat niet in de kelder moest gestockeerd worden... je weet wel.

De kringloopwinkel of gewoon wie dicht in de buurt kwam kan ervan meespreken.
Ik wilde spullen weg. Uit het huis.

Je moet weten, ik ben een home organizer mààr ga mezelf nooit een minimalist noemen.
Daarvoor geniet ik te veel van wat mooi, lekker en leuk is.
Maar ik weet ook: hoe meer je hebt, hoe minder dat moois, dat lekkers en leuks soms opvalt tussen de rest. Aha.

Wat is de moeite om te tonen?
Wat is de moeite om te houden?

Af en toe eens door je gerief gaan, helpt je afwegen én beseffen of iets het waard is om te blijven.
Klinkt cru. Maar werkt.
Thank me later.

Gingen we echt al die basic witte porseleinen tassen houden? Want ondertussen keramieken-tassen-lovers in the house hier. Bij voorkeur zelf gedraaid.
Nadat ik inzag dat wit en zogenaamd tijdloos me niet echt blij maken. Daarover later meer.

Wat in onze nieuwe keuken kwam, moest die plek verdienen. Je kent ondertussen mijn mantra al.
Onverbiddelijk, ben ik. Hah.
Dus stelde ik vragen: Heb ik jou, slazwierder echt nog? Ja, soms. Ok dan.
En jullie, plastieken kommetjes die me nog steeds aan babypapjes doen denken?
Het was nogal wat, dat weg kon.

De kringloopwinkel, een goed doel en zelfs de school kon ik blij maken met spullen die de selectie niet doorstonden.
Degelijke spullen wel.
Want hé, kapot gerief parkeren we niet zomaar bij iemand. Die gaan naar het containerpark.

Dus minder wérd het.

Oh, en kasten boven het aanrecht mis ik totaal niet.
Die basic porseleinen tassen trouwens ook niet.

foto An Epic View

24/05/2022

Als ik zeg dat we niet veel 'eisen' hadden voor de verbouwing, zou niemand me geloven.

Maar toch, maar toch.
Wat we exact wilden, waren niet meer dan 5 wensen.

Gow, ça va toch?
Eentje daarvan?
Lades. En veel.

Onder het werkblad, geen diepe kasten meer. Neen.
Waarbij ik op mijn knieën moest zitten om iets eruit te pakken.
Zitten (of liggen) wroeten tussen duust andere zaken. Waarbij de helft ondertussen (zo'n 500 dus) uit de kast viel.

Neen, geen goesting meer hierin.
Ik droomde ervan om een lade open te trekken, en meteen alles te zien.
Er iets uit te halen, en hup, terug lade dicht.

De techniek van de 3 bewegingen, noemen wij - home organizers - dat.

Ik buiten mijn uren, zeg daartegen: maak het jezelf en je huisgenoten zo gemakkelijk mogelijk.
Ook wel: de wet van de minste moeite.
Iets met ergonomie. En luiheid ook.

Dat werkt bij onze kleerkasten, de kasten in de inkom, en ja, zelfs de speelhoek en bureau.
To good to be true, zeg je?
In lades zie je in één oogopslag wat je hebt (en ook wel als het een rommeltje is).
Maar een lade hoeft geen rommelschuif te zijn. Oef zeg.

Met een beetje goodwill kan je een lade op zo’n manier ordenen, dat je niet anders kàn dan je gerief op de juiste plek te leggen.
Denk aan een besteklade. Waarom zou je een mes bij de lepels leggen?

Als het zo duidelijk is, zo logisch, zo makkelijk ook… waarom zou je dan iets op een andere plek leggen.
Zeg me dat eens, ha.

Key to success: werk met (denkbeeldige) compartimenten of maak duidelijke onderverdelingen.

Gelijk in die besteklade.
Dus voilà. Duidelijkheid en overzicht, maar dan all over the kitchen.

Lades werden het dus. En veel.

We hebben nog wel enkele gewone kasten. Maar daar laat ik me niet meer aan vangen.
Ik weet wat er in zit. Ook achteraan.
En dat zijn geen zaken die ik dagelijks nodig heb.

Want een keukentrapje blijft een risico voor een onhandigaard gelijk ik.

Wat we vaak nodig hebben, en waar de jongens ook bij moeten: dat komt in de lades.
Glazen en borden? Brooddozen en Tupperwarestuff? Koffievoorraad (voor mij dan toch)? Check.

Wafelijzer, sushistokjes en bakvormen. In die hoge kast, met jullie.

Over de andere 4 wensen,
post ik binnenkort.

foto: An Epic View

22/03/2022

Als ik verhuizen hoor, beginnen mijn ogen te fonkelen.

Wij verhuisden 9 keer.
Of mijn ogen toen fonkelden?
Vermoedelijk niet.

Want verhuizen betekent stress.
Hoe je het draait of keert.

Het betekent het vertrouwde loslaten.
Veel werk.
Geconfronteerd worden met wat je bewaarde, verzamelde, liet aanmodderen (kan ook, no worries).

Dus stress voelde ik ook, die 9 keer.

Maar eerlijk, verhuizen betekent meer dan dozen inpakken.

Het betekent ook nadenken en je een concrete voorstelling maken over dat nieuwe project.
Wat komt waar?
Welke functies krijgen de nieuwe ruimtes?

En dát is een pak geestiger dan enkel aan dozen en/of bergen gerief denken.

Alleen merk ik dat dat leuke stukje,
dat vooruitkijken, dromen, concreet maken, zo moeilijk is.
Dat mensen net blijven steken tussen de dozen en/of bergen gerief.
In de oude plek.
Terwijl die nieuwe plek aan het roepen is om gezien te worden. Bewoond en ingericht te worden.

Vaak zet ik je met een online coaching al flink op weg.

Ja, dozen vullen ga je nog zelf moeten doen.
Maar je zal het met goesting doen.
Omdat je het concreet voor je ziet.
Het doel voor ogen ziet.
Eindelijk durft denken aan het resultaat, en niet blijft steken op de plek waar je nu nog woont.

Verhuizen is loslaten. Ja.
Maar ook durven vooruitkijken.

En weten dat verhuizen dé kans is om opnieuw te beginnen.

Meer info over wat ik doe, en hoe coaching eruit ziet, vind je op mijn website (linkinbio).