08/08/2026
Voor iedereen die in hetzelfde schuitje zit… “aanvaarden” is niet hetzelfde als “mee eens zijn” of “goed/fijn vinden”. Aanvaarden = het laten zijn.
En dat… brengt soms de rust die je nodig hebt…
———
Het blijft maar nazinderen: “Miriam, houd er rekening mee dat het mogelijk is dat je niet meer herstelt.”
“Ik ga even iets heel lelijk zeggen,” zei ze. Waarop ik: “Doe maar. Ik kan daar tegen.”
Zij: “Dat merk ik aan mensen met autisme, dat ze duidelijkheid vaak op prijs stellen.”
En die duidelijkheid kreeg ik nu.
Na 8 jaar ploeteren. Ploeteren, mijn stronte-best doen en merken dat ‘het’ maar niet wil lukken. Want als er mensen zijn die herstellen van PTSS, dan kan ik dat ook! Ik ging me niet afvragen “doe ik wel genoeg mijn best”. Ik wéét dat ik alles doe wat ik maar kan. Mijn grootste frustratie was “waarom lukt het maar niet?!”
Misschien was zij niet de eerste. Weet je dat ik dat eerlijk gezegd niet durf zeggen? Ik durft niet zeggen dat zij de eerste dokter in 8 jaar tijd is die me wijst op de mogelijkheid dat ik niet meer (volledig) kan herstellen. Ik geloof oprecht dat er nog geweest zijn die met die eerlijke boodschap over de brug kwamen. Ergens heel ver weggestoken onder een dikke laag stof in een diepe donkere schuif in mijn geheugen… gaat hij terug te vinden zijn. Ik ga er niet naar zoeken. Naar alle waarschijnlijkheid belandde het daar met een reden: ik kon hem op dat moment niet aannemen en heb hem weggestopt, zo diep en zo ver en onvindbaar mogelijk.
Ik voel dat vandaag mijn lijf niet meer in alle weerbarstigheid een fel en resoluut “nee” roept en doet als reactie op die boodschap. Vandaag reageert mijn lichaam anders. Het is op dit moment nog heel dubbel en vaag, alsof ik nog midden in een overgang van “nee” naar “oké” zit. Ik hoor mezelf op dit moment geen van beide zeggen. Ik voel wel een lichaam dat op een vreemde manier rust vindt.
En alleen al daarvoor hoor ik mezelf wél zeggen: “Dank je wel.”
Dank je wel voor die lelijke boodschap.
Ik ben er zeker van dat dit niet op een eerder moment mogelijk was, maar vandaag voel ik dat ik kan overstappen van willen wat ik kon naar aanvaarden wat ik kan.
En ik wil dat nu verder uitzoeken. Niet meer met het doel opnieuw die volle 100% kunnen te bereiken. Maar te ontdekken hoe ik mijn kunnen vandaag nog voor mezelf goed genoeg kan laten zijn.
Voor degenen die zich zorgen maken:
De arts kwam met een lelijke boodschap. Daarnaast is er meer dan een uur tijd gemaakt voor een heel gesprek. Waarin mijn gevoel en beleving de ruimte kregen die nodig was. Waarin verdere adviezen besproken werden. Waarin perspectief in de toekomst open bleef. En een vervolgafspraak in de agenda werd genoteerd.
Het was een gesprek dat was afgestemd op mij. En op mijn manier van informatie verwerken en communiceren. Alleen al de manier waarop zij daarin sloeg, maakt dat ik veel respect voor haar heb. Omdat ik goed besef (en in mijn leven merk 😉) dat dat niet voor iedereen evident is.
Dus ik zeg:
Dank je wel.
Dank je wel voor die afstemming op mijn manier van functioneren.
Dank je wel voor de ruimte die ik kreeg.
Dank je wel voor jouw openheid en duidelijkheid.
“Als anderen van PTSS herstellen, kan ik dat ook” verandert in “als anderen van PTSS hestellen, wil ik dat ook”.
Ik ga dat blijven willen. Tegelijkertijd ben ik moe en klaar om het ‘willen kúnnen’ los te laten.
Laat mij maar willen. Verder zullen we zien wat ik nog kan.
Maar ‘willen kunnen’… die ga ik laten gaan. Ik leg mezelf die druk niet meer op. Ik denk dat het een oud idee is. Een oud verhaal in mijn hoofd dat daar ooit ontstaan is, om weet ik veel welke reden. Waarschijnlijk vanuit de overtuiging: als IK dat ook kan, dan ben IK ook goed genoeg. Of: als ik DAT ook kan, DAN ben ik ook goed genoeg.
Maar da’s niet meer nodig. Dat verhaal krijgt een punt. En een mooie, zorgvuldige rechte lijn eronder. Met de lineaal getrokken 😊
Tijd voor een nieuw verhaal, voor een andere overtuiging.
Dank je wel, dokter, voor de lelijke boodschap. En de (be)rust(ing) die deze bracht.
🙏💫
