Coachi

27/08/2026

20/08/2026

De voorbije weken bracht ik veel tijd door in de natuur. Echt in de natuur.
Kleinschalig kamperen op een boerderij. Omringd door stilte, weidse uitzichten en mensen die leven en werken op het ritme van de seizoenen.
Wat me trof, was niet alleen hoe hard deze boeren werken. Het was ook de vanzelfsprekendheid waarmee ze ruimte maken voor een gesprek, een lach, een moment van rust. Even zwemmen in de rivier om af te koelen na een warme werkdag.
In het vertragen kwam de essentie boven drijven.
Terwijl we wereldwijd geconfronteerd worden met bosbranden, oorlogen en milieuproblemen, blijft de natuur ons iets geven wat we als mens en als samenleving broodnodig hebben: voeding, herstel, ritme en perspectief.
We leven in een wereld vol ruis. Vol prikkels. Vol beelden die om aandacht vragen.
Misschien daarom stelde ik mezelf opnieuw de vraag wat ik echt belangrijk vind in mijn werk.
Als coach en begeleider wil ik blijven investeren in de inhoud van mijn begeleiding. In de kwaliteit van de gesprekken. In aandachtig luisteren. In de diepgang die ontstaat wanneer er ruimte is om stil te staan bij wat er werkelijk toe doet.
Tegelijk merk ik dat coaching en consultancy steeds vaker ook lijken te draaien om zichtbaarheid, personal branding, flitsende foto's en aanwezig zijn op alle mogelijke kanalen.
Ik heb respect voor iedereen die daarin zijn of haar weg vindt.
Voor mezelf kies ik ervoor om steeds opnieuw naar de essentie te duiken.
Naar wat ik werkelijk kan betekenen voor mensen.
Daar wil ik mijn energie, aandacht en investering leggen.
Dat voelt vandaag meer dan ooit als de juiste richting.
Niet alleen als coach maar ook in de werkjes die ik al jaren maak. Inge Vanheule

09/07/2026

Soms begint een duurzame loopbaan niet met een nieuwe job, maar met een nieuw gesprek met jezelf.

Als coach ga ik steeds vaker aan de slag met mensen die bewust de tijd nemen om stil te staan bij hun loopbaan. Niet omdat het moet, maar omdat ze voelen dat het tijd is om opnieuw af te stemmen.

Vragen die daarbij terugkomen zijn:
• Welke job past vandaag écht bij mij?
• Waar krijg ik energie van?
• Hoe houd ik mijn werk in balans met mijn gezondheid?
• Wat heb ik financieel nodig om comfortabel te leven?

Onze carrières verlopen al lang niet meer lineair. Dat vraagt minder controle en meer nieuwsgierigheid.

De spirit van Pippi Langkous *Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.* is vandaag misschien wel relevanter dan ooit. Niet alleen voor wie al een lange loopbaan achter de rug heeft, maar evengoed voor jonge professionals die worstelen met de druk om hun carrière perfect te plannen.

Deel je inspiratie of bedenk al zelf eens: Welke onverwachte wending heeft jouw loopbaan achteraf net rijker gemaakt?

Ik vond dit een boeiend artikel over de uitdagingen op onze arbeidsmarkt:
https://lnkd.in/edztNhEA

Nu mijn zomerpauze stilaan nadert en ik terugblik op het voorbije werkjaar, valt me op hoe vaak deze thema's terugkeren in mijn coachings. Steeds meer mensen kiezen er bewust voor om hierin te investeren, ook wanneer ze geen recht (meer) hebben op een loopbaancheque. En gelukkig zijn er ook werkgevers die het belang hiervan zien en coaching aanbieden aan hun medewerkers.

Fijne zomer! Gun jezelf ook wat rust en ontkoppeling. Net die momenten maken vaak opnieuw helder wat echt belangrijk is.

Ik neem geregeld pauze in een museum. en ik kwam zelf tot een inzicht dat ik zelf mijn reikwijdte als coach en supervisor bepaal en dat ik het bovenal fijn vind om alles te overschouwen vanuit een vogelperspectief. En dat ik dat vaak inbreng als perspectief bij mijn klanten en collega´s.

Art by

18/06/2026

In een tijdperk van labels en snelle verklaringen, lijkt nieuwsgierigheid een onderschatte vorm van wijsheid. Onze neiging om complexe menselijke processen te willen begrijpen via labels en categorieën, is de laatste decennia in toenemende mate versterkt.

Hoe meer labels we uitvinden om mensen te begrijpen, hoe meer ik me afvraag of we niet iets essentieels uit het oog verliezen.

Karen Van der Aa schrijft een haarfijne analyse rond het thema 'Generatiekloven'.

Persoonlijk zie ik die tendens breder. Niet alleen in generatiediscussies, maar ook in veel modellen, testen en managementtrends. Sociale media versterken die echokamers nog. En misschien verlangen we allemaal wel eens naar een snelle verklaring of een eenvoudige oplossing voor iets wat net complex en boeiend is.

Karen schrijft:
"Relationele intelligentie bestaat voor mij uit drie lagen: jezelf begrijpen, de ander begrijpen en aandacht hebben voor wat er tussen mensen gebeurt. Die derde laag is vaak de grootste blinde vlek in organisaties. We kijken naar individuen, maar vergeten de relatie. Terwijl net daar samenwerking ontstaat. Of net niet."

Dat citaat raakte me. Misschien omdat het zo sterk aansluit bij de relationele benadering die ik leerde kennen bij Hult Ashridge en die nog steeds een belangrijke bron van inspiratie vormt in mijn coaching en supervisie.

Want misschien ligt wijsheid niet in het verfijnen van onze labels, maar in het vergroten van ons vermogen om nieuwsgierig te blijven, complexiteit te verdragen en aandacht te hebben voor wat zich tussen mensen afspeelt.

Daar ontstaat ruimte voor verbinding en verandering.

Ik tracht spaceholder te zijn hiervoor in mijn coaching en supervisie: Coachi
.be

16/06/2026

Als re-integratiecoach werk ik samen met Petra. Begeleiding start best tijdig maar wel het herstelproces bij ziekte, volgend natuurlijk.

Wat ik merk: begeleiding tijdens of na ziekte en in loopbanen, start in onze contreien vaak pas als het echt lastig wordt.

Hopelijk komt daar vooral een kentering in.

Als re-integratiecoach zie ik dagelijks wat dat ‘wachten’ met mensen doet. Wie zes, negen of twaalf maanden thuiszit, verliest niet alleen werkritme, maar

11/06/2026

Een cliënt zei me onlangs:
"Sinds ik ziek ben, voel ik me nergens meer echt bij horen."
Ze noemde zichzelf altijd een 'groepsdier'. Laat dat net ook een van de talenten van zijn.
En toch was net dat — het wegvallen van contact, van ritme, van erbij horen — wat het zwaarst woog.

Het deed me denken aan het werk van over verlies en zwaarte dragen.

Net het benoemen van wat zwaar is, kan het vaak net iets lichter maken.
Niet omdat het probleem verdwijnt, maar omdat het gezien wordt.

In werkhervatting gaat het daar zelden over.
We praten over taken, uren, opbouw.

Maar minder over eenzaamheid, vervreemding, verlies van identiteit.
Terwijl dat vaak de echte breuklijn is.

Als executive coach en supervisor neem ik dit vaker mee in gesprekken met leidinggevenden en coaches:
----> stel niet alleen de vraag “Wat kan je weer opnemen?”
----> maar ook “Wat heeft deze periode met je gedaan?”
Die tweede vraag opent iets.

Ruimte.
Menselijkheid.
En precies daar begint duurzame werkhervatting.

Ik begeleid als coach ook mensen die ziekte dragen onder meer rond het vraagstuk . en ook leidinggevenden en coaches: www.coachi.be samen met .coaching

supervisie burnout ziekte reintegratie mentaalwelzijn eenzaamheid leiderschap menselijkwerk duurzaamwerk loopbaanbegeleiding

22/05/2026

𝗔𝗔𝗡𝗪𝗘𝗭𝗜𝗚 𝗭𝗜𝗝𝗡.

Sinds 1 januari 2026 is elk bedrijf verplicht een aanwezigheidsbeleid te hebben. En terecht. Het aantal langdurig zieken in België blijft maar stijgen.

Maar dit is net waar we zien dat het schoentje wringt: 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐥𝐞𝐢𝐝 𝐨𝐩 𝐩𝐚𝐩𝐢𝐞𝐫 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐭 𝗻𝗶𝗲𝘁𝘀.

Organisaties investeren in nieuwe procedures, strengere opvolging, betere systemen. En toch blijven de verzuimcijfers hoog. Waarom? Omdat ze focussen op het verkeerde.

Wetenschappelijk onderzoek én jarenlange praktijkervaring wijzen steeds naar dezelfde centrale factor: de directe leidinggevende.

Niet alleen het arbeidsreglement of procedures. Niet alleen de HR-afdeling. Maar de leidinggevende.

Die ene persoon die elke dag aan den lijve voelt hoe het met iemand gaat. Die als eerste de signalen ziet. Die het gesprek kan aangaan. Of het kan laten liggen.

Het probleem? De meeste leidinggevenden 𝘸𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯 wel iets doen, maar weten niet hoe. Ze zijn opgeleid in hun vakgebied en zijn doorgegroeid omdat ze goed zijn in wat ze doen. Maar ze zijn niet of beperkt opgeleid in het voeren van de juiste gesprekken op de juiste momenten. Ze vrezen het verkeerde gesprek te voeren. Ze overschrijden liever geen grenzen. Ze hopen dat het vanzelf overwaait.

Herkenbaar? In onze nieuwe blog legt onze collega Sandra Van Reeth uit waarom aanwezigheidsbeleid zo vaak mislukt, en wat wél werkt. Met concrete handvatten voor leidinggevenden die het verschil willen maken.
🔗 Lees hier meer in de blog: https://www.dialogisch.be/aanwezigheidsbeleid-2026-rol-leidinggevende/

.0

22/05/2026

Trampolinepremie - een stimulans voor wie ander werk wil en tijd nodig heeft voor de switch. Tijd om bewust te kiezen, bij te gaan leren, vrijwilligerswerk te doen en dan jump naar de volgende job!

Nee, deze post is niet bedoeld om je in beweging te brengen. Toch niet letterlijk in beweging 🙂.

We zijn bij Dialogisch gewoon 𝗥𝗔𝗭𝗘𝗡𝗗 𝗘𝗡𝗧𝗛𝗢𝗨𝗦𝗜𝗔𝗦𝗧 over de 𝘁𝗿𝗮𝗺𝗽𝗼𝗹𝗶𝗻𝗲𝗽𝗿𝗲𝗺𝗶𝗲 en het valt ons op dat nog maar weinig mensen dit kennen. Vandaar dat we er graag even de aandacht op vestigen.

Sinds 1 maart 2026 is de trampolinepremie in het leven geroepen, officieel het 'recht op doorstart'. En het is, vind ik persoonlijk, een van de meest zinvolle sociale maatregelen die we in tijden hebben gezien.

Het principe is simpel: wie minstens 10 jaar gewerkt heeft, kan zelf ontslag nemen en toch 6 maanden werkloosheidsuitkering ontvangen. Éénmalig per loopbaan. Maar het bestaat. En het kan zelfs verlengd worden tot 12 maanden als je een opleiding gaat volgen die leidt naar een knelpuntberoep.

Die trampolinepremie kan de nodige ruimte bieden. Ruimte om even op adem te komen en te ontdekken welke mogelijkheden er op werkvlak er nog zijn.

Als je de details wil kennen (voorwaarden, bedragen, hoe je het aanvraagt, …), we schreven er op de website van Dialogisch Coaching een blog over die we in de opmerkingen hieronder zullen delen.

Deel dit gerust met iemand die er iets aan heeft. Want we vermoeden dat het voor heel wat mensen de nodige ademruimte kan bieden.

Oh ja, de foto... die is inmiddels al heel wat jaartjes oud. Maar wel toepasselijk dachten we.



Show translation

20/05/2026

Careers are changing. Interesting input by Frederik Anseel

Maybe we don’t need to have it all figured out already. Maybe we’re allowed to grow into what’s next.

People are not horses to be led.
People can learn how to hold the reins themselves.

That is where, in my opinion, it starts.
And maybe also where the future of work becomes more human again.

Curious how you see this?

De Tijd HR Magazine Zigzaghr Dialogisch coaching

De consultants zoeken vergeefs honderden AI-specialisten, terwijl banken mensen ontslaan door de opkomst van AI. Wat wordt het nu: schaarste of een overschot op de arbeidsmarkt?

17/05/2026

Duurzame re-integratie
vraagt meer dan een werkhervatting.

Langdurige ziekte verandert vaak het arbeidspotentieel van mensen.
Maar ook de werkcontext verandert ondertussen verder.

Daarom vraagt terugkeer naar werk
geen standaardtraject,
maar afstemming.

Tussen kunnen en willen.
Tussen mens en organisatie.
Tussen nu en toen.

Leidinggevenden en collega’s
maken daarin een groter verschil dan vaak gedacht.

Ik schreef hierover een nieuw artikel
in de rubriek Thought Leadership Blog
op mijn website en op LinkedIn.

🍀 link in bio

met .coaching