04/11/2020
Laat me starten met een persoonlijk verhaal om het belang van dit topic aan te tonen.
Op het afscheid van mijn papa, die 15 jaar geleden uit het leven stapte, zou één van zijn collega's een toespraak geven.
Toen het moment aanbrak voor het geven van de speech bleef het stil. Het was voor ons even een "awkward" moment, de ritueelbegeleider wist even niet goed wat te doen en ging dan maar verder met het volgende lied.
Wij bleven verward en verontwaardigd op onze stoel zitten. Was hij het vergeten? Was zijn speech niet af geraakt? Vond hij het toch niet zo belangrijk?
Enkele dagen later kregen we een verontschuldigende email. Hij was niet in staat geweest zich vooraan te begeven. Hij was té geëmotioneerd door het verlies van zijn naaste collega. Hij schaamde zich enorm en stuurde alsnog zijn uitgeschreven speech aan ons door.
15 jaar later, met behoorlijk wat ervaring op HR vlak, realiseer ik me hoe vaak collega's aan hun lot worden overgelaten in zulke situaties. Ik vraag me af hoe en door wie zíj zijn opgevangen. Wat voor rouwtraject hebben zij afgelegd? Zijn andere collega's en hun leidinggevenden een steun geweest? Was hun werkgever voorbereid om deze crisis op te vangen?
En vooral, hoe kan het beter in de toekomst? Want vroeg of laat worden we allemaal geconfronteerd met verlies en rouw op het werk, toch?
Laat dit de start zijn van iets moois 🍀
