07/03/2026
“Wat het langst rijpt, brandt het hardst.”
Een zin uit Festen, het stuk dat binnenkort gespeeld wordt door toneelvereniging Berk en Breem, mijn dochter staat opnieuw mee op het podium.
Festen gaat over een familiefeest waar langzaam dingen naar boven komen die jarenlang onder de oppervlakte zijn gebleven.
Wat verzwegen werd.
Wat iedereen ergens wist.
Maar waar nooit echt naar gekeken werd.
En terwijl ik dat las, dacht ik: dit mechanisme zie je eigenlijk ook vaak in organisaties.
Conflicten die nooit echt uitgesproken worden.
Beslissingen die ooit genomen zijn maar waar niemand nog achter staat.
Spanningen in een team waar iedereen rond manoeuvreert.
Zolang het stil blijft, lijkt het alsof er niets aan de hand is.
Maar systemen hebben een vreemd geheugen, wat lang onder de oppervlakte blijft, verdwijnt zelden.
Het rijpt.
En soms brandt het dan plots.
Misschien is dat ook waarom theater zo raakt, omdat het dingen zichtbaar maakt die we in het echte leven vaak proberen te omzeilen.
Ik ben benieuwd naar de voorstelling.