Rock Solid Consult

04/03/2024

www.rocksolidconsult.be
Nieuwe website !

Rock Solid Consult begeleidt uw medewerkers via commerciële workshops en verkooptraining. Commerciële opleidingen van A tot Z.

01/12/2023

Rock Solid atleten bij Tri-Colore multisport ❤️

02/10/2023

Vollenbak goesting in de training vanavond !

10/01/2023

.per.minute.boxing op verplaatsing

06/03/2017

Nog niet afgeschreven ...

Je sleutelbos verliezen, dat is vervelend ! Met een goede slotenmaker in de buurt heb je snel een oplossing. Maar wat als ook de afstandsbediening van je garagepoort aan dat sleutelbos hing ?

Het overkwam onze vriend Joris. Meteen belde hij het nummer op de vergeelde reclame-sticker aan de binnenkant van de oude poort. Sinds ze het huis kochten hadden ze nog nooit beroep gedaan op de installateur. Het ding was meer dan 25 jaar oud en werkte nog perfect.

“Jazeker mijnheer, de code kan geherprogrammeerd worden. Indien u de handleiding met de procedure niet meer heeft, zend ik u deze per mail onmiddellijk door zodat u de stappen gemakkelijk kan volgen.” antwoordde de vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn. Joris was opgelucht. Het kon opgelost worden ! Dus geen nieuw poortmechanisme, geen ellenlang wachten tot een technieker kon langskomen, gewoon de te ontvangen procedure volgen en klaar is kees.

Tot de dame meldde : “Mijnheer, ik kan jammer genoeg de handleiding van uw poort niet terugvinden. Voor 1990 werden deze documenten nog niet gearchiveerd, noch in hard-copy, noch digitaal.” Tot daar de hoop die Joris koesterde. “Ik stel voor” vervolgde de dame, “bij onze techniekers na te vragen of iemand de procedure uit het hoofd kent. Het kan even duren alvorens ik iemand kan bereiken, maar ik beloof u dat u vandaag nog bericht krijgt.”

Vijfendertig minuten later rinkelde onze vriend zijn telefoon. Een zware, diepe mannenstem vroeg : “Spreek ik met Joris? Ik ben Fons. Annemie vroeg me of ik u uit de nood kon helpen met het herprogrammeren van uw poort. Ik stel voor dat we er samen telefonisch even doorlopen. Op een 10-tal minuten is het wel gefikst.” En inderdaad, Fons legde heel duidelijk stap voor stap uit wat er diende te gebeuren. Hoe dit juist zou worden aangerekend wist hij niet. Daarvoor diende Joris nog even met Annemie te bellen.

“Oh mijnheer, die Service is gratis.” antwoordde Annemie “Het was echter geen sinecure om een oplossing te vinden. Niemand van onze techniekers kon me helpen gezien uw systeem al heel lang niet meer wordt geïnstalleerd. De meeste werden bovendien reeds een hele tijd geleden vervangen. Dus niemand hier heeft er ervaring mee. In onze database kon ik wel terugvinden wie ooit die poort installeerde. Dat was Fons. Hij heeft er in de jaren ’80 en ’90 honderden geïnstalleerd van deze serie. Hoewel hij nu al 4 jaar met welverdiend pensioen is, bleek zijn telefoonnummer nog ongewijzigd. Toen ik hem belde om u uit de nood te helpen, wou hij met plezier helpen."

Joris was maar al te blij. Hoe een creatieve Annemie van de helpdesk écht een oplossing zocht en daarbij volledige buiten de standaardprocedures dacht. En vooral dank aan Fons, die met zijn ervaring en kennis als oudgediende nog steeds niet kan afgeschreven worden.

20/11/2015

Wie zit er op de bus ?

Fremste Heivatnet is een prachtig meer aan de voet van Høghornet, één van de hoogste bergen in het Noorse Reinheimen Nationaal Natuurpark. Je komt er echter niet vanzelf: Een licht hellend tractor-weggetje zorgt voor de fysieke opwarming alvorens je via een smal steil klimmend pad de bossen induikt. Na een dik uur stijgen ontdek je een oude jagershut vanwaar 5 nauwelijks te onderscheiden sporen vertrekken. Volg het juiste spoor en je bereikt een open grasveld tussen de begroeiing. Ergens aan de overkant van deze 2hectare grote open plek zoek je je weg tussen enkele bomen in de richting van een hoorbare rivier. Een paar sneeuwvelden later kom je uiteindelijk uit op een immense hoogvlakte bezaaid met rotsen, mossen en waterpoelen. Gevoelsmatig moet je er nu bijna zijn, nog maar anderhalfuur meer stappen.

Na een kleine 7 uur wandelen en genieten komen we terug aan bij onze startplaats. Gedurende de gehele dag hadden we naast enkele wilde koeien, herten en reeën, niemand tegengekomen. Helemaal niemand !

Op de terugweg naar ons hotel passeren we Gudbrandsjuvet, een canyon uitgeslepen door de wilde watervallen van de Valldøla. Dit natuurfenomeen ligt vlak langs de Nationale 63, er is een uitgebreide parking voor wagens en bussen. Een moderne cafetaria voorziet de kijklustigen van spijs en drank. Honderden toeristen bewonderen het natuurfenomeen. De flashes van foto’s en selfies op zich zijn al een spektakel.

“Ik begrijp het niet” zeg ik aan mijn vriendin “Dit is inderdaad wel mooi, maar de echte schoonheid vind je enkele kilometers verderop ! Je moet er wel meer moeite voor doen. Waarom kiest iedereen toch voor het pad van de minste weerstand.” Ze antwoordde mij rustig “Eigenlijk moeten we blij zijn dat niet iedereen zo gedreven is en met minder tevreden is. Stel dat deze bezoekers, alle honderd, vandaag ook onze trekking hadden ingezet, dan zou voor ons de beleving helemaal niet zo aangenaam zijn. Het is in ons voordeel dat sommigen liever op de bus zitten en zich laten rondvoeren. Dat is hun keuze."

Misschien moeten we dit professioneel ook aanvaarden. Zou het in het algemeen belang zijn van een onderneming wanneer de meerderheid initiatief neemt ? Als we er over nadenken beseffen we dat we niet kunnen zonder die mensen in de bus. Niet iedereen heeft de professionele ambitie om paden uit te stippelen en horizonten te ontdekken. Laat hen toch gewoonweg meerijden. Zij zijn tevreden, zij kiezen daar voor. Net zoals u kiest om onbetreden paden te ontdekken. Maak wel duidelijke afspraken !
- Zitten uw medewerkers en collega’s op de juiste bus ?
- Wat mogen ze verwachten van de reis ?
- Wat werd gecommuniceerd over de reistijden, de stopplaatsen, de bezienswaardigheden ?
- Is de bus wel in orde ? Is hij veilig ? Werkt de airco ?
- Hoe is de relatie met de chauffeur en de medepassagiers ?
- Kiest de chauffeur voor de snelweg of voor kasseiwegen ?
- En ... is dit wel de reis waar ze voor ingetekend hebben ?

13/11/2015

Mijn gedacht !

Wekelijks spreek ik af met Steven, één van mijn allerbeste vrienden, om samen te gaan sporten. Gehinderd door een drukke avondspits zou hij die vrijdagavond iets later zijn. In afwachting van zijn komst werk ik in het cafetaria van de sportclub nog enkele mails af op mijn smartphone tot op een gegeven moment Tom binnenwandelt. Ondanks het feit dat we elkaar sinds de middelbare school niet meer hadden gezien, herkenden we elkaar onmiddellijk en sloegen we aan de praat. Tom was net 33 geworden en werkte reeds 5 jaar voor een overheidsdienst. Tot op heden kon hij zijn job perfect combineren met avontuurlijke reisplannen. Maar nu had hij iets heel ambitieus in gedachten. Tom wou er even tussenuit, de wijde wereld in. Een sabbatjaar nemen om even te bezinnen. Een time-out om zichzelf te ontdekken. De wereld rond. Enorm gedreven en begeesterd vertelde hij over zijn plannen. Het reisplan was uitgestippeld, de euro's gebudgetteerd, de koffers virtueel reeds gepakt. En toch zag ik nog een kleine twijfel in Tom zijn ogen. “Ik denk dat ik het ga doen” mompelde hij. “Het is nu of nooit! Toch?”. "Blijkbaar ben je toch nog niet helemaal zeker Tom?” aarzelde ik. “Toch wel, al mijn vrienden zeggen dat ik het moet doen en ook mijn collega’s vinden het een top idee!”. "En wat vinden jouw ouders ervan?” “Ik weet het niet, ik durf het hen niet goed te vertellen …”.

Mensen horen het liefst wat ze willen horen.

Zo werd enkele jaren geleden, tijdens een assessment voor een salesmanager, mijn oordeel gevraagd. Ondanks mijn negatief advies gebaseerd op uitgebreide gesprekken en enkele testen bleef de CEO tot tweemaal toe aandringen of ik het toch niet mogelijk achtte dat deze persoon beloftevol potentieel kon zijn voor het bedrijf. Ik hield voet bij stuk, maar de persoon werd toch aangeworven. Tien maanden later contacteerde de Human Resources van hetzelfde bedrijf mij met de vraag: “Kan je ons adviseren in een moeilijke situatie. We hebben een Sales Manager in dienst die na 10 maanden nog steeds geen impact heeft op zijn team. Er is totaal geen opvolging en hij wordt als persoon niet aanvaard. Wat kunnen we doen? Wat is uw advies?” Eigenlijk zou ik moeten geantwoord hebben: “Ik adviseer u om 10 maanden geleden mijn advies gevolgd te hebben."

Mensen horen het liefst wat ze willen horen.

Wie ’s avonds al eens wegzakt voor de televisie zal zeker al eens een stukje opgevangen hebben van programma’s zoals “Kitchen Nightmares” of “The Hotel Inspector” waar Gorden Ramsey en Ruth Watson respectievelijk restaurant- en hoteleigenaars uit de rode cijfers halen, of “The Fixer” met Alex Polizzi die Britse familiezaken futureproof maakt. Zo helpt personal trainer Chris Powel mensen met morbide obesitas in het programma “Obese”. En dichter bij huis adviseert Jani Kazaltzis Belgische koppels over hun kledingstijl in “Zo man, zo vrouw”. Deze programma’s hebben als gemeenschappelijke deler dat de vrijwillige -initieel enthousiaste- deelnemers op één of ander moment gegarandeerd in conflict gaan met “de expert”. Ze houden het graag bij het oude, bij het gekende, bij hun eigen mening. En vooral, de specialist, “die kent er niets van!"

Mensen horen het liefst wat ze willen horen.

Volg nooit blindelings het advies van een expert, maar sta er wel voor open. Zet uw persoonlijke dogma’s opzij. Maak ruimte voor verschillende invalshoeken. Laat u inspireren. En daag vooral uzelf uit.

05/08/2015

Tijd voor Jazz !

Op 200 meter van mijn huis slingert een jaagpad langs de Schelde. Bij mooi weer start ik mijn dag graag met een korte rit langs de groene oevers van de rivier. Vandaag was het echter stralend zomerweer en besloot ik de rit uit te breiden tot een mooie 70 kilometer. ’s Morgens vroeg is het aangenaam rustig op deze dijk, maar vanaf een uur of 10 wordt het al snel gezellig drukker. Eenzame joggers, kussende koppeltjes op de rustplaatsen, trainende wielertoeristen, fietsende vijftigers in matching trainings, puffende start-to-runners en (de grappigste van al) sportieve-zestiger-in-complete-wieleruitrusting-vergezeld-van-echtgenote-op-stadsfiets.

Iets voorbij halverwege rijdt een koppeltje zestigers breed over het fietspad. Geen ruimte voor tegenliggers of inhalend verkeer. Ik nader hen tot op zo’n tiental meter en roep beleefd “Excuseer, mag ik er even langs a.u.b.?” Gezien er geen reactie kwam van de fietsers, veronderstelde ik dat mijn boodschap verwaaide door de lichte bries. Toen ik mijn boodschap herhaalde, maakte de man een beetje ruimte en brieste nors “Hebt ge geen bel misschien?"

(Even terzijde: Ik geef toe dat in druk stadsverkeer een bel een duidelijke signaal geeft wanneer we aandacht nodig hebben om onze veiligheid te verzekeren. Mijns inziens is het sympathieker om midden in de natuur op een zomerse dag aangesproken te worden met een alsjeblief en dankwel dan verschrikt te worden door een helse bel.)

De betreffende man zal vermoedelijk evenveel van fietsen en van de natuur houden als ikzelf. Het frustreerde hem waarschijnlijk dat ik de "juiste procedure" niet volgde. Net zoals de medewerker bij mijn internet-provider: Toen ik vorige week een mail zond met enkele vragen rond mijn factuur kreeg ik prompt het antwoord dat ik daarvoor het contactformulier op hun website diende te gebruiken. Of die autoverkoper die zei dat hij eerst mijn persoonlijke gegevens in het systeem moest inbrengen alvorens hij mij de kofferruimte van een wagen kon tonen. Ook de gemeentelijke ambtenaar was in hetzelfde bedje ziek toen hij zei dat ik een loket twee meter verder moest zijn en daar dan 4 minuten later zelf weer verscheen. (Tussen de twee loketten hing een poster “Van een beetje wachten is nog nooit iemand doodgegaan.”)

Aangenamer was de receptioniste die ons uitgeregend en verkleumd in haar hotel zag binnenstappen: “Ik zal u meteen naar uw kamer begeleiden. Neem gerust de tijd om u op te frissen en te verwarmen. Er staat thee, koffie en chocomelk ter beschikking. De administratie regelen daarna wel !”

Het strikt volgen van een partituur onder leiding van een dirigent is in zeldzame situaties de ideale houding in klantencontacten. Tracht regelmatiger jazz te spelen: speel in op de situatie en kijk wat de leukste en beste oplossing is.

30/07/2015

Schatten op zolder

Vijftien bruine, kartonnen, stapelbare en vooral stoffige dozen. Daar zat ik tussen. Helemaal in een hoek op een veel te warme zolder. Het was vorige zomer dat mijn ouders beslisten om te verhuizen van mijn ouderlijke thuis naar een modernere en praktischere woning.
Met hen diende ook 40 jaar geschiedenis de woning te verlaten. Wat een mens allemaal spaart en bewaart! Puur uit nostalgie of "omdat we het misschien nog wel eens nodig hebben".
Zo ook mijn oude studieboeken in die kartonnen, stoffige dozen. In de vrees belangrijke informatie zomaar weg te gooien opende ik deze archeologische schatten.
Ik stond verwonderd ! Eerst en vooral omwille van mijn handschrift (zo leesbaar !), maar vooral omwille van de inhoud.
Het overgrote deel van wat ik toen als belangrijke examenstof in mijn hoofd had geramd, was ik ondertussen al lang niet meer meester. Bovendien heb ik nagenoeg niets van die informatie nodig gehad in mijn professionele leven en stond ik versteld hoe achterhaald de leermethodes ondertussen zijn geworden.
Dit is geen pleidooi tegen het onderwijs dat ik toen genoten heb. Ik ben ervan overtuigd dat een brede basis uiterst belangrijk is om te leren leren, om een fundament te vormen van algemene kennis en om een weg te kunnen kiezen in functie van persoonlijke interesses.
Het is wel een pleidooi voor continu, individueel en autonoom blijvend bijleren. Stel jezelf de vraag “Waar heb ik de kennis en vaardigheden geleerd om een professional te worden in mijn vak?”
In de praktijk, opgebouwde ervaring, opleidingen aangeboden door de werkgever, avondschool, vakliteratuur, trial & error, autodidactisch, via een collega, … en waarschijnlijk een combinatie van voorgaande en meer.

Dagelijks ontmoet ik tijdens mijn trainingsessies of coachings deze professionals. Veelal hebben ze vele jaren ervaring, hebben vele watertjes doorzwommen en zijn uiteindelijk na hard werken in een comfortabele positie beland. Een deel ervan herken je aan deze uitspraken “mij ga je niets meer kunnen bijleren, ik doe dit al 20 jaar!” of “dat hebben wij vroeger al eens geprobeerd, maar dat werkt niet bij ons” of “ik heb 10 jaar geleden eens een cursus gevolgd en toen zeiden ze iets anders."

Wanneer ik bovenstaande vraag stel, ken ik op voorhand reeds de antwoorden. Maar wanneer volgende vraag gesteld wordt, wordt het even stil. "Waar zal u de kennis en vaardigheden halen om een professional te blijven in uw vak ?"

01/05/2015

Maak plaats a.u.b. !

Beroepsmatig ben ik veel onderweg en kom ik zo een beetje overal in het land. Ondertussen zal het zo’n 16 jaar zijn dat ik mij zorgen maak over een heel specifiek fenomeen.

Je ziet ze vaak, om het even op welk uur van de dag. En trouwens niet enkel in België. Het kunnen zowel zowel mannen als vrouwen zijn, jongeren, volwassenen of senioren. Het zijn … de middenstrookrijders !

Wegens mijn grote zorg heb ik deze groep geobserveerd en heb ik enkele kenmerkende eigenschappen gedistilleerd:

- de middenstrookrijder denkt van zichzelf : "ik ben goed bezig !"
- de middenstrookrijder is nauwelijks vatbaar voor kritiek
- de middenstrookrijder zit vast in routines
- de middenstrookrijder houdt de rest tegen
- de middenstrookrijder kijkt enkel voor zich uit en houdt geen rekening met de rest
- de middenstrookrijder wil niet toegeven dat hij 'daar niet op de juiste plaats zit'
- de middenstrookrijder reageert gefrustreerd wanneer hij of zij wordt voorbij gestoken door iemand op een 'tragere baan'
- de middenstrookrijder loopt in de kijker door zijn of haar opvallende positie-inname
- de middenstrookrijder is ook vaak rij-vak-ge-bonden
- de middenstrookrijder zijn of haar gedrag veroorzaakt problemen zowel op vlak van veiligheid als op economisch vlak
- de middenstrookrijder zijn of haar gedrag wordt te vaak door de bevoegde instanties door de vingers gezien

Wat doet u tegen de middenstrookrijders in uw onderneming ?

14/06/2014

Triatleet Marc Herremans zit aan de Johnny Walker,
Hoogspringster Tia Hellebaut is fan van Pizza Hut
en de Rode Duivels gaan nergens heen zonder een campagnewagen van Jupiler.

Laat u zich inspireren door de atleten?
Of door de reclamemensen?

One Life, Live It!