28/01/2026
Een waarschuwing voor beleggers
Ik heb in mijn leven meerdere slechte beleggingen gedaan. Niet door één grote fout, maar door steeds hetzelfde denkpatroon. Achteraf gezien waren het geen toevalligheden, maar voorspelbare gevolgen van beslissingen die logisch klonken.
Een van mijn eerste fouten was investeren in een bankenfonds rond 2000 (o.a. Eurobanks). Het verhaal was helder: de invoering van de euro zou banken doen groeien dankzij schaalvoordelen en meer handel. Macro logisch. Micro fout. Enkele jaren later volgde de bankencrisis.
De les die ik toen nog niet zag:
een sterk macroverhaal is geen garantie voor aandeelhouderswaarde. De euro verhoogde concurrentie, drukte marges en duwde banken richting meer leverage. Goed beleid, slechte balansen.
Later herhaalde ik die fout met Fortis. Bijgekocht rond €15, want “banken kunnen niet omvallen” en “Europa laat dit niet gebeuren”. Dat bleek wishful thinking. Banken zijn systeemafhankelijk. Als vertrouwen wegvalt, zakt alles tegelijk. Spreiding binnen één sector helpt dan niet.
Ook General Motors leek veilig. Te groot om te falen. Het bedrijf overleefde, de aandeelhouder niet. Bij een herstructurering sta je als aandeelhouder altijd achteraan.
Bij JCPenney geloofde ik in een nieuwe CEO. Maar ik kocht geen cijfers, geen cashflow, geen structureel voordeel. Ik kocht een turnaround-verhaal in een sector die fundamenteel kapot was. Goedkoop bleek geen waarde.
Zelfs fondsen boden geen bescherming. In een Japanfonds steeg de markt, maar het fonds daalde door hoge vaste kosten die over steeds minder deelnemers werden gespreid.
De rode draad is niet pech of timing:
Ik investeerde te vaak in wat “logisch”, “veilig” of “onvermijdelijk” werd genoemd. Grote namen. Systeemspelers. Thema’s van een nieuw tijdperk. Maar de beurs beloont geen verhalen. Ze beloont overleven.
Wat ik hieruit meeneem als ervaringsdekundige:
Koop geen bedrijven of fondsen die structureel zwak zijn, hoe overtuigend het verhaal ook klinkt.
