Storia - vertel.t je verhaal

Startpagina
België
Korbeek-Lo
Storia - vertel.t je verhaal

Contactgegevens, kaart en routebeschrijving, contactformulier, openingstijden, diensten, beoordelingen, foto's, video's en aankondigingen van Storia - vertel.t je verhaal, Zakelijke dienstverlening, Korbeek-Lo.

____storia____
vertel(t) je verhaal
◇ Kristien
♡ verbindend onderneemster | copywriter | sidekick
♡ inspirerende gatherings
♡ getaway om je eigen verhaal te creëren

04/06/2026

Vertel verhalen, die klein lijken, maar alles veranderen.

Dit is er zo eentje.

20/04/2026

Het was hier wat stil, omdat het overal even te luid werd.
Onder water leken we te leven.
Overspoeld en bij tijden overrompeld.
Gedempter wel. Omfloerster ook.
Zoekend naar adem en zinnen vol zingeving.
Zo een beetje overal.

In krappe vliegtuigen. In landen vol gelati.
Tussen zandkorrels aan een grijze kust.
Te midden van tuinen vol onkruid en bloesems.

We zochten in alle stilte. Weken lang.
Moedeloos moe met momenten.

Maar vonden toch wat.
Stukjes en beetjes. Scherven en splinters.
Komma's, punten, hoofdletters.
Nog geen perfect samenhangende verhalen, maar wel al, hier en daar een enkele

vol zin

en boven water blauwe lucht

en een spiegel die zei

Je bent er nog.

04/02/2026

Was het puur toeval? Of een speling van het lot?
Of een ingreep van bovenhand, toen ik in 2009 bij één van mijn eerste bezoekjes aan mijn schoonfamilie door oude fotoalbums van diezelfde familie bladerde?

We keken naar baby- en jeugdherinneringen van mijn prille lief, lazen een krantenartikel waarin een foto van zijn zus stond en sloegen de bladzijde om.
Ook het krantenartikel kwam los en kantelde.

En daar was het. Op de achterzijde.
Integraal, niet verknipt, maar mooi ingekaderd.
Het overlijdensbericht van mijn opa.
Mijn eigen familie. In het album van mijn lief.
Mijn eigen naam. Zwart op wit, al die jaren in zijn huis.

Zeventien om precies te zijn.

Sinds 1992 plakte mijn leven onwetend in het zijne.

Zeventien jaar later, in 2009, startte wat ergens, kilometers en levens van elkaar verwijderd, al lang in een krant, in een album geschreven stond.

Op 4 februari 2009.

Zeventien jaar later, op 4 februari 2026, weet ik nog steeds niet of het puur toeval was.
Een speling van het lot. Een ingreep van bovenhand.
Een grootvader die voor zijn kleindochter zorgde.

Wie zal het zeggen.
Wat ik wel weet, is dat het goed is.
Want dat ook wij plakken. En soms los komen.
Maar altijd als één blaadje in dat album zullen blijven zitten.
Het onze.
Zorgvuldig uitgeknipt, integraal en mooi ingekaderd.

03/02/2026

Dat was de insteek van vorige vrijdag, toen we Samen aan Tafel gingen:
Iemand moet het doen.

Waar ik eerst nog dacht alles af te blazen - want niet in de stemming - besefte ik dat ik enkele dagen eerder niet voor niets dat ene zinnetje als insteek had gekozen.

Iemand moet het doen.

Ik had en heb dit te doen. Mensen samenbrengen. Ruimte creëren voor echte verhalen.
Verhalen die een online scherm nooit zullen halen. Ruimte voor erkenning, verbondenheid, moed, kwetsbaarheid, toestemming om het toch maar te gaan doen.

Want, iemand moet het doen. En dit had ik te doen.

En het is wel zoveel makkelijker om daar in het kleine mee te beginnen. Aan een tafel met ijzersterke anderen die ook durven twijfelen, durven toegeven en breken, om dan diep adem te halen en het toch maar gaan doen.

Want, dat hebben we te doen.

Het werd één van de meest memorabele edities en ik geloof oprecht dat er nog zo’n momenten zullen volgen.

Omdat ik zelf steeds beter weet hoe het invulling te geven én omdat enkel die mensen aanhaken die zichzelf helemaal in het concept herkennen en weten dat hun bijdrage dit concept enkel kan verrijken.

Moedige mensen.
Mensen die hun eigenwaarde naar waarde weten te schatten.
Mensen die het toch maar gaan doen.

Komt er nieuw moment?
Zeker. Het is er al. Want
Iemand moet het doen.

16/01/2026

Als we voor veiligheid kiezen, gaan we het niet halen.
Dat las ik onlangs ergens.
Ik moet leren noteren waar ik die zaken lees, die me instant prikkelen.
Maar dat terzijde.

We zullen het dus niet halen, als we op veilig blijven spelen. Dat was de boodschap.
En ik geloof dat er veel voor te zeggen valt. Zeker als ondernemer.

Want, is het niet

in de durf, dat de groei zit.
in het proberen, dat de kans bestaat.
in de zichtbaarheid, dat er erkenning te rapen valt.
in de kwetsbaarheid, dat de verbinding ontstaat.
in de openheid, dat herkenning gevoed wordt.
in het falen, dat inzichten zich laten gelden.
in het slagen, dat zelfvertrouwen groeit.

We gaan het niet halen, vrees ik, als we stil blijven.
In ons eigen huis en hoofd.
Als we gemakshalve - maar dat is gemaskeerd gebrek aan lef? - blijven doen wat we (liever niet, maar dan toch gewoon blijven) doen: kiezen voor veiligheid.
En daarmee nooit echt verder komen dan de dag ervoor?

Vergeet niet te leven. Dat vertelden we elkaar gisteren nog. Weet je nog?

Dus kom maar op met je lef. Met je boodschap. Met je verhaal.

En weet je echt niet hoe of wat of waar of wanneer?
Dan mag je me altijd bellen - al is dat blijkbaar niet meer van deze tijd.
Alle mogelijke alternatieven zijn daarom minstens even goed.

Dan kijk ik graag met je mee. In één of meteen vier sparringsessies.

Een verhaal heb je.
Nu nog vertellen. Creëren. Delen. Leven.

Anders halen we het niet.

Mooie dag! ♡

15/01/2026

De intentie is er.
Meer simpele verhalen creëren.
En dan delen. En dan leven.

Zo schreef ik het gisteren ook in mijn nieuwsbrief-zonder-nieuws.
En ik bedacht me daarbij ook: het hoeft niet groots te zijn - dat delen.
Het kan op zoveel manieren.

Zelf ben ik er daarom al een beetje mee begonnen.

Hoe? Dat lees je in die nieuwsbrief - ik stuur 'm je ook graag na, mocht je 'm niet ontvangen hebben.

Wat niet mag verbazen, is dat ik dat onder meer nóg meer wil doen met het openstellen van mijn eigen huis en het uitnodigen van anderen aan mijn tafel voor een co-workdag of een tafel vol Gedeelde Verhalen.

Dat zijn nooit gewone dagen. Nooit gewone tafels.
Het gaat nooit over enkel 'samen-werken' of 'samen aan een tafel zitten'.

Ik creëer een dag waarop we voelen dat we leven.
Simpel. Niet groots.
En dus wordt het dat wel.
Betrokken. Apart. Met aandacht.

Dit jaar ben je meer dan ooit welkom - wil je dat goed onthouden? ♡
Dit jaar mogen we meer dan ooit leven, lijkt me.

Je bent daarom alvast heel welkom voor
~ een cowork komende dinsdag, 20 januari
~ een plek aan die tafel vol Gedeelde Verhalen op vrijdag, 30 januari.

Alle info via mijn bio.

Laat ons maar de beroemdste, meest gelezen en meest gehoorde mensen voor elkaar zijn.

En laat ons dus vooral niet vergeten te leven.

Goed?

05/01/2026

Het woord voor 2026?
Dat komt hier altijd en cours de route.
Wanneer ik het het minst verwacht. Dan is het er plots.
Maar ondertussen sijpelen er wel woorden door die ik graag meeneem, dat nieuwe jaar in.
Omdat ze noodzakelijk (zullen) zijn.
Omdat ze meer dan ooit passend zijn.
Bij mij en bij uitbreiding bij velen met mij.
Omdat ze warm aanvoelen.
Of net moeilijk.
Moeilijk maar nodig. En hopelijk haalbaar.

Welk woord zou jij kiezen of aanvullen?
Of mag het zich bij jou ook ontvouwen ergens onderweg?

#2026

31/12/2025

2025. Een kortverhaal waarin er nog zoveel ontbreekt.

Maar da's dan het mooie:
We weten dat er nog zoveel méér was dan deze enkele foto's en verhalen.
En bovenal was er méér dan alleen ik.
Er waren de mensen, ver en dichtbij - ook jij - die het afgelopen jaar opnieuw zo waardevol maakten.

Hartverwarmend.

Ik hou het graag vast en neem het nog liever mee, dat nieuwe jaar in.

Jou, de momenten en de verhalen.

#2025 #2026

25/12/2025

Da's wat we mogen doen?
Kijken naar wat we hebben. Hoeveel moois.
En dat cultiveren.
Het is - in the end - het enige wat telt.
Wat de moeite loont?

Het tegengif voor wat dat mooie zo vaak dreigt te bagatelliseren.
Te verzwelgen zelfs, in alsmaar groeiende negativiteit.

Laat ons cultiveren wat we aan moois hebben.
Het loont.
Want het groeit en krijgt wortels.
Volgend jaar is het nóg een stuk mooier.
You'll see.

Zalige kerst.

Ps. De eerste foto is bij deze een warme herinnering aan onze lieve kinderverzorgster en babysit, Laura, die we sinds 2024 moeten missen, maar nooit zullen vergeten, ♥️

20/12/2025

Een kort verhaal. Eentje van 46 winters.
Onafgewerkt.
Hopend op minstens nog zoveel hoofdstukken.
Hunkerend naar elke nieuwe dag,
net nog wat betekenisvoller.

Adres

Korbeek-Lo
3360

Website

http://www.huisstoria.be/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Storia - vertel.t je verhaal nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Storia - vertel.t je verhaal:

Snelkoppelingen

Wilt u dat uw bedrijf hét hoogst genoteerde Bedrijf in Korbeek-Lo wordt?

Type

Zakelijke dienstverlening