23/05/2026
Hier word ik stil van ✨
Deze week kreeg ik droevig nieuws in mijn mailbox.
Een rollercoaster aan emoties: verdriet, verschieten, maar vooral veel dankbaarheid. Het raakt mij dat klanten mij hiervan op de hoogte brengen.
Gaston was een grote azalealiefhebber en kwam heel vaak langs.
Drie jaar geleden leerde ik hem kennen op de bloemenmarkt.
"Mevrouw, ik ben op zoek naar mevrouw Lammens?"
"Sorry mijnheer, ik kan u niet verder helpen."
Na een tijdje kwam hij terug.
"Niet gevonden," zei hij. "Maar omdat u zo sympathiek bent, ga ik bij u kopen."
We begonnen te babbelen en opeens zei hij:
"Maar u bent de mevrouw Lammens die ik zoek!"
Lammens… Mallems… dat lijkt toch wel een beetje op elkaar.
Vanaf dan kwam Gaston trouw langs. Telkens hij in mijn winkeltje was geweest, vertelde ik aan de kinderen: "Mijnheer Lammens is geweest."
Tijdens zijn laatste bezoeken stapte hij niet veel meer uit de auto, maar voor mijn verjaardag gaf hij mij een zelfgemaakt potje confituur, samen met drie dikke zoenen.
Ik was zo dankbaar dat iemand speciaal de tijd nam om zoiets voor mij te maken.
Bij zijn allerlaatste bezoek bleef hij in de auto zitten. Meestal zwaaide ik eens van ver.
Toen dacht ik:
"Ik loop naar buiten..."
Ja... misschien is dat raar? Nee... ja... of toch?
En hij reed weg...
Wat ik hieruit geleerd heb: volg je hart, twijfel niet te lang en denk niet te hard na, want voor je het weet is het te laat en heb je spijt!
Lieve Gaston, je was een man van de zee...vaar rustig verder... ik ga je missen & ik neem de prachtige woorden die je schreef met mij mee ❤️
