25/05/2026
“We zijn september 1999, Brussel, De Kleine Academie, theaterschool.
Het jaar dat Lecoq sterft. Zijn leerling Luc Desmet werd mijn directeur & docent. De Parijse leermeester was gerenommeerd voor zijn methode van het fysiek theater. Spelen vanuit het lichaam als instrument. Mijn eerste lessen in non-verbaal spel vonden toen plaats. Door een kwetsuur werd ik verplicht om enkele maanden te observeren, in plaats van te doen. Hierdoor heb ik geleerd het lichaam te lezen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om de feedback van de docenten zélf in het lichaam van mijn mede-studenten te zien & te begrijpen. Mijn kijk op de fysieke & innerlijke laag werd verscherpt.
Naast verschillende freelance-opdrachten als actrice, co-trainer/trainer communicatie & rollenspelen voor bedrijven & de federale politie heb ik ook als muzische leerkracht, theaterdocent, -regisseur & coach gewerkt.
In de uitwisseling met de deelnemers heb ik hen steeds gestimuleerd om niet te spelen of te doen alsof maar te zijn. Het personage als het ware in zichzelf te vinden & bestaansrecht te geven.
Ik ben immers van mening dat iedereen elk menselijk aspect in zich heeft, in meer of mindere mate. Het is een kwestie om er innerlijk contact mee te maken, te leren hanteren & naar buiten te brengen. Vanuit deze verbinding met jezelf ontstaat authentiek contact.”
