18/06/2026
De laatste tijd merk ik het weer wat meer.
Mijn jongste zoon heeft mij minder nodig.
Dat is er niet ineens. Dat sluipt er zo wat in.
Mijn oudste is het huis al uit, dus ergens ken ik dat gevoel wel.
En toch… het blijft wennen.
Je bent zo lang gewoon om klaar te staan.
Mee te denken. Te helpen.
En bij hem merk ik het misschien nog het meest.
Elke week zeg ik het weer: “Misschien eens een planning maken?”
En eerlijk: hij doet dat ook. Meestal onder lichte druk. 😉
Maar tegelijk zit ik daar dan zelf mee te twijfelen.
Moet ik dat blijven zeggen?
Help ik hem of zit ik hem in de weg?
Tot vorige week. Hij kwam zelf met een verzoek.
Hij wil zelfstandig worden.
Zijn eigen weg uitbouwen.
En hij vroeg: “Wil je mij helpen om een actieplan uit te schrijven?
Zodat het geen droom blijft? En wil je mij begeleiden? Ik heb iemand nodig die mij achter mijn vodden zit.”
En daar zat ik dan.
Met al mijn twijfels van de weken ervoor.
Maar ook met een antwoord dat eigenlijk vanzelf kwam.
Blijkbaar werkt mijn aanpak ook thuis. 🙂