23/06/2026
APEL DO POLAKÓW NA CAŁYM ŚWIECIE
My, Polacy, gdziekolwiek żyjemy, mamy moralny obowiązek mówić prawdę o Wołyniu.
O ludobójstwie dokonanym w latach 1943–1945 na polskiej ludności cywilnej przez nacjonalistyczne formacje UPA.
Były to bestialskie, planowe mordy kobiet, dzieci i starców – ludzi zabijanych wyłącznie dlatego, że byli Polakami. Ofiary palono żywcem, mordowano siekierami, widłami i nożami. Całe polskie wsie znikały z mapy. Dziesiątki tysięcy zamordowanych do dziś nie mają godnych grobów.
Ta prawda nie jest opinią ani emocją. Została udokumentowana w relacjach świadków, archiwach i literaturze historycznej. Zbrodnie te opisują m.in. publikacje Sąsiedzi autorstwa Jacek Międlar, oparte na świadectwach i opisach losu polskich rodzin na Kresach.
Fundamentalne znaczenie mają również badania naukowe historyków, takich jak Lucyna Kulińska oraz Włodzimierz Osadczy, profesor i badacz dziejów wschodnioeuropejskich. Ich prace, oparte na dokumentach, archiwach i relacjach świadków, dostarczają naukowych podstaw do rozumienia skali i charakteru zbrodni OUN-UPA.
Przykładowe publikacje prof. Osadczego to m.in.:
Nie zabijaj. Nacjonalizm i ludobójstwo na Kresach wobec Kościoła, etyki chrześcijańskiej i zasad humanizmu, współautorstwa Włodzimierza Osadczego i Adama Kulczyckiego – omawiająca aspekt ludobójstwa na Kresach oraz jego etyczne i społeczne konsekwencje;
referat „Odrodzenie polskości na Wołyniu” wygłoszony przez prof. Osadczego na XXI sesji Stałej Konferencji MABPZ w Rzymie, dotykający historycznych i kulturowych aspektów obecności Polaków na Wołyniu;
oraz inne prace, w których analizuje zjawiska narodowościowe i konflikty społeczno-polityczne w regionie Wołynia.
Świat niemal nie zna tej historii. Poza Polską Wołyń bywa przemilczany, relatywizowany albo fałszowany. Bez znajomości tych faktów nie da się zrozumieć polskiej traumy, bólu i pamięci, które wracają co pokolenie.
Do dziś nie padły jednoznaczne przeprosiny, nie było pełnego uznania winy ani systemowego potępienia sprawców.
Bez prawdy nie ma pojednania. Bez pamięci nie ma sprawiedliwości.
Nie wołamy o nienawiść ani zemstę.
Wołamy o prawdę, pamięć i godność ofiar.
Dlatego apelujemy do Polaków na emigracji:
1. mówcie o Wołyniu w mediach, szkołach, środowiskach akademickich i debatach publicznych,
2. reagujcie na kłamstwa i relatywizowanie zbrodni,
3. domagajcie się nazywania rzeczy po imieniu – to było ludobójstwo.
Milczenie zabija pamięć.
Prawda – nawet bolesna – jest fundamentem uczciwej historii.
Pamiętamy. I będziemy pamiętać.
AN APPEAL TO POLES AROUND THE WORLD
Wherever we live, we Poles have a moral duty to speak the truth about Volhynia.
About the genocide committed between 1943 and 1945 against the Polish civilian population by Ukrainian nationalist formations of the UPA.
These were brutal, systematic mass murders of women, children, and the elderly—people killed solely because they were Polish. Victims were burned alive, hacked to death with axes, pitchforks, and knives. Entire Polish villages vanished from the map. Tens of thousands of murdered civilians still have no dignified graves.
This truth is not a matter of opinion or emotion. It has been documented in eyewitness testimonies, archival records, and historical literature. The crimes are described, among others, in the book Sąsiedzi by Jacek Międlar, based on survivor accounts and documented evidence of Polish families’ fate in the Eastern Borderlands.
Fundamental importance is also held by academic research conducted by historians such as Lucyna Kulińska, PhD, and Włodzimierz Osadczy, professor and scholar of Polish-Ukrainian twentieth-century history. Their works, grounded in archival sources and documented testimonies, provide a scholarly foundation for understanding the scale and nature of the OUN-UPA crimes, clearly identifying them as ethnic cleansing with the hallmarks of genocide.
The world largely does not know this history. Outside Poland, Volhynia is often ignored, relativized, or misrepresented. Without knowledge of these facts, the depth of Polish trauma, pain, and collective memory cannot be understood.
To this day, there has been no unequivocal apology, no full acknowledgment of guilt, and no comprehensive condemnation of the perpetrators.
Without truth, there can be no reconciliation. Without memory, there can be no justice.
We do not call for hatred or revenge.
We call for truth, remembrance, and dignity for the victims.
We therefore appeal to Poles living abroad to:
1. speak about Volhynia in the media, schools, academic environments, and public debates;
2. respond to falsehoods and the relativization of crimes;
3. demand that things be called by their proper name—this was genocide.
Silence kills memory.
Truth—however painful—is the foundation of honest history.
We remember. And we will remember.
EIN APPELL AN POLEN IN ALLER WELT
Wo immer wir leben, haben wir Polen die moralische Pflicht, die Wahrheit über Wolhynien zu sagen.
Über den Völkermord, der in den Jahren 1943–1945 an der polnischen Zivilbevölkerung durch ukrainische nationalistische Formationen der UPA begangen wurde.
Es handelte sich um grausame, planmäßige Massenmorde an Frauen, Kindern und Alten – Menschen, die allein wegen ihrer polnischen Herkunft getötet wurden. Opfer wurden lebendig verbrannt, mit Äxten, Mistgabeln und Messern ermordet. Ganze polnische Dörfer verschwanden von der Landkarte. Zehntausende Ermordete haben bis heute keine würdigen Gräber.
Diese Wahrheit ist keine Frage von Meinungen oder Emotionen. Sie ist durch Zeugenaussagen, Archivmaterial und historische Fachliteratur belegt. Die Verbrechen werden unter anderem in dem Buch Sąsiedzi von Jacek Międlar beschrieben, das auf Berichten von Überlebenden und dokumentierten Quellen basiert.
Von grundlegender Bedeutung sind auch die wissenschaftlichen Forschungen von Historikern wie Lucyna Kulińska, Doktorin der Geisteswissenschaften, sowie Włodzimierz Osadczy, Professor und Forscher der polnisch-ukrainischen Geschichte des 20. Jahrhunderts. Ihre Arbeiten, gestützt auf Archive und Quellenmaterial, liefern eine fundierte wissenschaftliche Grundlage zur Einordnung der OUN-UPA-Verbrechen als ethnische Säuberung mit Merkmalen des Völkermords.
Die Welt kennt diese Geschichte kaum. Außerhalb Polens wird Wolhynien oft verschwiegen, relativiert oder verfälscht. Ohne diese Kenntnis ist das polnische Leid und historische Trauma nicht zu verstehen.
Bis heute gab es keine eindeutige Entschuldigung, kein vollständiges Schuldeingeständnis und keine umfassende Verurteilung der Täter.
Ohne Wahrheit gibt es keine Versöhnung. Ohne Erinnerung keine Gerechtigkeit.
Wir fordern keinen Hass und keine Rache.
Wir fordern Wahrheit, Erinnerung und die Würde der Opfer.
Wir erinnern uns. Und wir werden erinnern.
APPEL AUX POLONAIS DU MONDE ENTIER
Où que nous vivions, nous, Polonais, avons le devoir moral de dire la vérité sur la Volhynie.
Sur le génocide commis entre 1943 et 1945 contre la population civile polonaise par les formations nationalistes ukrainiennes de l’UPA.
Il s’agissait de meurtres de masse brutaux et planifiés visant des femmes, des enfants et des personnes âgées, tués uniquement parce qu’ils étaient Polonais. Des victimes furent brûlées vives, massacrées à la hache, à la fourche ou au couteau. Des villages polonais entiers disparurent. Des dizaines de milliers de victimes n’ont toujours pas de sépulture digne.
Cette vérité ne relève ni de l’opinion ni de l’émotion. Elle est documentée par des témoignages, des archives et des travaux historiques. Ces crimes sont notamment décrits dans le livre Sąsiedzi de Jacek Międlar, fondé sur des récits de témoins et des sources documentées.
Une importance fondamentale revient également aux recherches scientifiques menées par des historiens tels que Lucyna Kulińska, docteure en sciences humaines, et Włodzimierz Osadczy, professeur et spécialiste de l’histoire polono-ukrainienne du XXe siècle. Leurs travaux, appuyés sur des archives et des sources primaires, fournissent une base académique solide pour qualifier les crimes de l’OUN-UPA comme une épuration ethnique présentant les caractéristiques d’un génocide.
Cette histoire est largement méconnue à l’étranger. Sans cette connaissance, la souffrance et la mémoire collective polonaises ne peuvent être comprises.
À ce jour, il n’y a eu ni reconnaissance claire de la faute, ni excuses sans équivoque, ni condamnation globale des responsables.
Sans vérité, il n’y a pas de réconciliation. Sans mémoire, pas de justice.
Nous ne demandons ni haine ni vengeance.
Nous demandons la vérité, la mémoire et la dignité pour les victimes.
Nous nous souvenons. Et nous nous souviendrons.
telepres.tv
Foto: Lwów 1941 , UPA and SS
