28/05/2026
የተሰበረው ማሰሮ እና ወንዙ
አንድ ቀን ከሰዓት በኋላ አባባ ግቢ ውስጥ ተቀምጦ የድሮ የሸክላ ማሰሮ ውስጥ ውሃ ሊቀዳ ሲል፣ ማሰሮው ከታች በኩል በትንሹ ተሰንጥቆ ውሃ ያንጠባጥብ ነበር። እኔም ይሄን አይቼ፡-
"አባባ፣ ይሄ ማሰሮ እኮ ተሰንጥቋል፤ ውሃ አይዝልህም። ዝም ብለህ ለምን ትደክማለህ? ጣለውና አዲስ እንግዛ" አልኩት።
አባባ ቀና ብሎ አየኝና፣ "አይ ልጄ፣ መቼም ቢሆን የተሰበረ ወይም የጎደለ ነገርን ወዲያውኑ አትናቀው፤ የራሱ የሆነ ጥቅም አለው" አለኝ።
እኔም እየሳቅኩ "የተሰበረ ማሰሮ ምን ጥቅም አለው አባባ?" አልኩት።
አባባም "ና እስኪ አብረን ውሃ እንቅዳ" አለኝና ወደ ወንዙ ሄድን። ማሰሮውን ሞልተን ወደ ቤት በምንመለስበት መንገድ ላይ፣ አባባ መንገዱን እንድመለከት ነገረኝ።
በመንገዱ በአንድ በኩል (ሙሉው ማሰሮ በነበረበት ወገን) መሬቱ ደረቅና ምንም የሌለበት ነበር። በተሰበረውና ውሃ በሚያንጠባጥበው ማሰሮ በኩል ግን መንገዱ በሙሉ በሚያማምሩ አበቦችና አረንጓዴ ሳሮች አጊጧል።
አባባ ቆመና ወደ አበቦቹ እያመለከተ እንዲህ አለኝ፦
"አየህ ልጄ? ይህ ማሰሮ የተሰበረ መሆኑን አውቃለሁ። ነገር ግን በየቀኑ ከወንዝ ስንመለስ እሱ ያንጠበጠበው ውሃ ነው ይህንን ደረቅ መንገድ ወደ ውብ የአትክልት ስፍራ የቀየረው። ሙሉው ማሰሮ ራሱን ብቻ ነው የጠቀመው፤ የተሰበረው ግን መንገዱን በሙሉ አሳመረው።
በዚህ ምድር ላይ ፍፁም የሆነ ሰው የለም። ሁላችንም የየራሳችን 'ስብራት'፣ ድክመትና ጉድለት አለብን። ነገር ግን ብዙ ሰዎች የሌሎችን ስብራት ብቻ እያዩ ያገላሉ፣ ይንቃሉ። ፈጣሪ ግን በእኛ ስብራት ውስጥ እንኳን ሌሎችን የሚጠቅም ትልቅ በረከት ያስቀምጣል።"
ትክክል መሆኑ ገባኝና ዝም አልኩ። አባባም ማሰሮውን መሬት ላይ አስቀምጦ የመጨረሻውን ምክር ሰጠኝ፦
"ልጄ! ሰዎችን በጉድለታቸው አትመዝናቸው። የአንተንም ስብራት አይተህ ተስፋ አትቁረጥ። ዋናው ነገር ባለን ጉድለት ውስጥ እንኳን ለዓለም የምናበረክተው መልካም ነገር መኖሩ ነው። ፍፁም ለመሆን አትልፋ፣ ጠቃሚ ለመሆን ግን ትጋ።"
ብሎኝ ማሰሮውን ይዞ ወደ ቤት ገባ።
ይህ ታሪክ ደግሞ የሰዎችንም ሆነ የራሳችንን ድክመትና ስብራት በተለየ ዐይን እንድንመለከት ያስተምረናል።
