Patty Post - In lijn met je design

27/08/2026

De vraag in de afbeelding is misschien wat cryptisch zo op het eerste gezicht, maar hij borrelde bij me op toen ik zat te mijmeren over de maansverduistering van morgen. Twee weken geleden natuurlijk alle bombarie rondom de zonsverduistering. Toen stapten we symbolisch een drempel over naar een nieuwe collectieve beweging. Een beweging die gaat over vanuit persoonlijke kracht en eigenheid je bijdrage leveren aan iets wat groter is dan jezelf.

Deze Vissen eclips heeft een hele andere kleur en vraagt om los te laten wat zijn tijd gehad heeft. Wat ben je ontgroeid? Misschien klopt die oude droom waar je zolang aan vasthield niet meer of realiseer je je dat sommige van je idealen hun g***s verloren hebben. Verwachtingen waarvan je mag toegeven dat ze niet (meer) realistisch zijn. En waar het hier om gaat is niet: ach jammer dan, en door - maar juist het echte durven loslaten met het verdriet, pijn of angst die daarbij hoort. Want bewust aanwezig zijn bij dit proces van loslaten en overgave maakt onherroepelijk de weg vrij voor iets nieuws. Vissen is het laatste teken van de dierenriem en dit is de voorlopig laatste eclips in Vissen. Een waar sluitstuk dus.

Loslaten is natuurlijk al bijna net zo'n versleten begrip als vertrouwen waarover ik in mijn vorige nieuwsbrief schreef. Ik zie altijd beelden voor me die me helpen om iets tastbaar te maken. En voor mij is het de aap die slingert aan lianen in een tropisch regenwoud. De ene liaan heeft hij al losgelaten, de volgende nog niet vast. Hij hangt dus in het luchtledige, gaat hij die volgende liaan wel halen? Maar hij gaat toch.

Ik weet dat ik iets los moet laten om het volgende te kunnen vastpakken, iets waarvan ik nog niet weet wat het is. Maar ja, het luchtledige geeft me geen houvast. Wat dan wel? Die aap heeft ook geen houvast buiten zichzelf. Zijn lijf maakt de sprong zonder te weten.

Hou-vast is het tegengestelde van loslaten. Hoe vaak zoek jij houvast aan dingen buiten jezelf als je in het luchtledige hangt? In mijn eigen leven ervaar ik dit momenteel heel direct, en ik voel me soms nog als een spartelende baby in het proces. Mijn persoonlijke kracht is niet gebaseerd op controle, hoezeer mijn hoofd me dat ook blijft wijsmaken.

Vanaf half vijf morgenochtend schuift de aardschaduw over de maan. Om 06:14 staat ze er voor 93% in, laag boven de westelijke horizon. Om 06:53 zakt ze onder terwijl ze nog donker is. Ze komt pas om 07:53 uit de schaduw, ver onder de horizon, waar niemand het ziet.

Als ik het stuur loslaat blijk ik een zelfrijdende auto. Iets in mij kent de weg zonder dat ik stuur.

En de bestemming dient zich vanzelf aan.

Ik wens je een mooie eclips toe.

10/08/2026

Als je onder een steen gelegen hebt is er kans dat je het hebt gemist, maar anders is het denk ik wel duidelijk dat we aankomende woensdagavond een eclips hebben. Altijd wonderlijk met dit soort fenomenen: zelfs de meest stoïcijnse, sceptische, analytische persoon kijkt toch even omhoog. Of ja, niet echt omhoog dit keer want de zonsverduistering vindt plaats net voor zonsondergang. Dus je zal er zeker geen nek-hernia van krijgen.

Het pad van de totale verduistering loopt over IJsland, Portugal en Noord-Spanje, en ook in Frankrijk en Nederland zal de zon rond 20:15 voor een groot deel tijdelijk verdwijnen.

Eclipsen hebben een astronomische component — technisch: de maan schuift voor de zon langs dus we zien de zon even niet meer. En een astrologische component: de symboliek van de tekens waarin de eclipsen vallen.

Op 26 juli zijn de maansknopen verschoven naar de as Leeuw–Waterman. Daar blijven ze tot maart 2028, en de eclipsen volgen die as. Zo'n as heeft altijd een zuidknoop, waar we vandaan bewegen, en een noordknoop, waar we naartoe gaan. Leeuw staat nu aan de zuidkant, Waterman aan de noordkant.

De komende anderhalf jaar staat deze collectieve beweging — en daarmee alle eclipsen — in het teken van één thema: hoe verhoud je je tot jezelf én tot het grotere geheel?

Dat vraagt om een andere blik op leiderschap. De schaduwkant van Leeuw is de behoefte om gezien te worden. Jezelf bewijzen, vooraan staan, leiderschap dat om jouw persoon draait. Daar bewegen we vandaan. Waterman roept naar samenwerking, vernieuwing, het grotere geheel.

Dat is geen oproep om jezelf weg te cijferen — oplossen in wat de groep van je verwacht is de schaduwkant aan de andere kant van de as. Je eigenheid mag juist scherper. We mogen leren hoe we die inzetten in dienst van iets dat groter is dan onszelf.

Deze as is trouwens eerder langsgekomen, van mei 2017 tot november 2018, met de knopen precies andersom. Toen duwde Leeuw je juist het podium op: laten zien wie je bent, ruimte innemen. Kijk eens terug naar die periode. Wat speelde er toen bij jou? Wat begon er, wat kreeg ruimte, waar stapte je naar voren? Goede kans dat daar iets van terugkomt, met de vraag omgedraaid.

Normaal draagt een nieuwe maan de energie van een nieuw begin en kunnen we bijvoorbeeld intenties zetten. Een eclips ligt wat complexer. Deze valt vlak op de zuidknoop, en dat maakt loslaten onderdeel van de nieuwe start. Dus mijn Leeuw-eclipsvraag aan jou:

Wat mag jij loslaten om ruimte te maken voor een nieuw begin, waarin je jouw eigenheid inzet voor iets dat groter is dan jezelf?

Heel benieuwd, deel vooral met me wat er in je opkomt!

31/07/2026

Emigreren heeft zijn uitdagingen, zeker in het begin. Nu na twee jaar Frankrijk dient zich voor mij een nieuw element aan. Waar de gemiddelde vakantieganger droomt van eindeloze zon, zie ik nu ook de keerzijde van al die zonnigheid.

Maandenlang zonder bui van betekenis verdroogt niet alleen de grond en dus de plantjes, ook onze loeiende buurvrouwen staan meewarig te kijken in hun wei want groen gras hebben ze al weken niet meer gezien. Ze sloegen zelfs om in huppelende jubelstemming toen Florus een paar takken met verse bladeren van de lindeboom afknipte. Gevecht om groen bij het hek. Hij heeft stiekem maar wat extra takken afgeknipt, wat zorgde voor een Pavlov effect want sindsdien komen ze elke avond rond dezelfde tijd kijken of er nog wat te halen valt.

Ondertussen krijg ik berichtjes of we veilig zijn. Het nieuws schetst het beeld dat heel Frankrijk in brand staat en natuurlijk is dat niet zo. Maar ja, het is wel aan de orde want de aanhoudende droogte laat overal branden en brandjes ontstaan die helaas ook vaak aangestoken zijn. Genoeg om je druk over te maken.

Het zette me aan het denken. Over vertrouwen. Hoe ontstaat dat eigenlijk? En waarom lijken sommige mensen het altijd weer terug te vinden terwijl anderen het zo snel kwijt zijn?

Nou ben ik gezegend met een behoorlijke dosis basisvertrouwen. Human Design zou zeggen: "logisch, je hebt een gedefinieerd milt- en hart centrum ". En inderdaad, mijn lijf vindt de weg naar "het is ok" meestal vrij snel terug, zelfs als mijn hoofd nog aan het malen is. Mijn astrologieleraar zei het iets ongenuanceerder: "met al die Boogschutter-energie van jou heb je nog vertrouwen in een wankele trap".

Vraag een gemiddelde coachklant wat hij of zij nodig heeft in een lastig proces en de kans is groot dat het antwoord luidt: "Ik moet gewoon meer vertrouwen hebben." Alsof vertrouwen een knop is die je even omzet. Maar iedereen die dat ooit geprobeerd heeft weet: de Vertrouwen Aan-knop vinden is een stuk minder vanzelfsprekend dan de lichtknop.

Toch geloof ik: vertrouwen raak je soms kwijt, maar het verdwijnt nooit echt. Het wacht ergens, tot je de weg terugvindt naar de plek in jezelf waar je veilig bent, waar het ok is, waar je kracht voelt. Bij mij begint die weg meestal bij schoonheid — de verwondering over hoe veerkrachtig de natuur is bijvoorbeeld. En zeer actueel: de dankbaarheid voor iedere brandweerman en boer die hier zij aan zij tegen het vuur vecht. Ik kan het niet, zij wel. Dat besef is al een vorm van vertrouwen.

Bedreigingen blijven komen, steeds in andere gedaantes. Maar jouw angst is niet de mijne, en andersom — en juist daarom kunnen we elkaar helpen het vertrouwen te vinden wanneer we het zelf even niet voelen. Of doen wat een ander (even) niet kan.

Vorige week fietsten Florus en ik door het prachtige landschap, gewoon vanaf het paadje voor ons huis. Natuurlijk vastgelegd op video voor zijn YouTube kanaal. Op een gegeven moment hoor je hem "wow!" zeggen, geraakt door het uitzicht.

Fiets je met ons mee? De link naar de video vind je in het eerste opmerkingenveld.

Dat ene woord vat mijn hele verhaal eigenlijk samen: er is altijd een wow. Verwondering is de kortste weg terug naar vertrouwen. Soms ligt die weg op het paadje voor je eigen huis.

12/07/2026

Als je deze post leest goed kans dat je al ten prooi gevallen bent aan het astrologie algoritme. Oftewel: je krijgt ongevraagd van alles voorgeschoteld op social media tijdlijnen wat iets te maken heeft met planeetstanden. En niks klikt zo goed als doem, kommer en kwel dus overal verschijnen schreeuwende boodschappen over eindtijden en nieuwtijden.

Misschien heb je hem al voorbij zien komen: het mandje van Barbault (The Barbault Basket). Een zeldzame planeetconfiguratie die in de komende weken het patroon van een mand vormt in de horoscoop. En met zeldzaam bedoel ik: nooit eerder vertoond. Astrologen en vooral net-niet astrologen zijn dol op zeldzame configuraties. Want die doen het zo lekker op social media. En het betreffende mandje is natuurlijk een knaller. Waar het vaak misgaat is dat de indruk wordt gewekt dat op een bepaalde dag of dagen de wereld in één klap totaal verandert. Niets is onmogelijk maar dit soort astrologische gebeurtenissen mag je zien als een symbolische drempel en niet als een exact eindpunt.

André Barbault naar wie de mand vernoemd is was een geniale Franse astroloog die zich niet richtte op deze week of volgende maand, maar op "lange-termijn astrologie voor de mensheid". Hij hield zich bezig met planeetcycli in relatie tot geschiedenis. Oftewel: wat gebeurde er de vorige keer? En hoewel de mand zich nooit eerder op deze manier gevormd heeft kon hij wel herleiden wat hij symbolisch betekent: het beginpunt van een nieuw historisch tijdperk. Terwijl social media ons vooral traint om te reageren op het volgende spectaculaire moment, nodigt iemand als Barbault ons uit om na te denken over de vraag: in welke richting beweegt het verhaal van de mensheid?

Terug naar het gevreesde algoritme. Want daar wringt de schoen. We consumeren snippets, reels, quotes, memes en "voorspellingen". Onze hele cultuur werkt zo. Maar betekenis is iets wat geleidelijk ontstaat. Door onderzoek, contemplatie en patroonherkenning. Het algoritme beloont de uitzonderingen. Astrologie zoekt juist naar samenhang. Als je alleen maar naar de geometrie van het mandje kijkt sla je de betekenis te plat. Ja natuurlijk, die mand is bijzonder. Nog nooit vertoond: Pluto, Jupiter, Uranus en Neptunus, allemaal exact op 4 graden.



Maar ik nodig je uit om net als Barbault op een andere manier te kijken. Door je oogharen naar de toekomst, en te contempleren op wat die vier planeten daadwerkelijk symboliseren: cycli die eeuwenlang hun eigen rondjes draaiden en nu, voor het eerst, op deze manier samenkomen. Een drempel die we met z'n allen oversteken. Een verschuiving die we waarschijnlijk pas over vele jaren echt zullen begrijpen.

12/06/2026

Je kent vast wel die films waarbij de beginscène zo'n uit-zoomend shot van de aarde is, steeds verder en verder het heelal in, wij kleiner en kleiner. De planeten, de nevels, het oneindige sterrenveld... Oh wat fascineert mij dat toch!

Ik luisterde gisteren in de TGV, zoevend door het platteland van Frankrijk, een interview met een astrofysicus. En ik verander direct in een echte nerd. Mijn eeuwige fascinatie is alles wat daarboven en verder is, en vroeger was mijn droom om bij NASA te werken. Een belangrijk deel in mij wil graag wetenschapper zijn. Astrofysicus. Fascinerende en onbegrijpelijke zaken in ons universum onderzoeken, voorbij symboliek. Ik geloof echt dat die twee hand in hand kunnen gaan. Wetenschap op z'n best is de queeste naar waarheid. Maar zo vaak verandert de zoektocht naar wetenschappelijke onderbouwing in rigiditeit en cynisme. En dan hoor ik deze vrouw, wetenschapper tot op het bot, zeggen: "dat de wetenschap zich beperkt tot wat consistent reproduceerbaar is betekent niet dat alle andere "verschijnselen" niet echt zijn".



En dat is volgens mij de houding die we allemaal aan mogen nemen. Niet alleen maar keiharde, bewezen feiten maar ook niet alleen maar zweverige universele luchtfietserij. De zwevers zouden meer mogen onderzoeken en de onderzoekers zouden meer mogen zweven. En daarom had ik ook wetenschapper willen zijn. Om mijn verwondering te onderzoeken en dieper in het konijnenhol te duiken. Het beste van twee werelden. Het enthousiasme van deze vrouw over haar werk bij NASA en hoe zij met haar team van mensen dingen heeft gedaan die onmogelijk leken. Zoveel vraagstukken die nog te groot zijn voor het menselijke brein om te bevatten. Ik bedoel maar, hoe vet is dat!

In mijn vorige nieuwsbrief schreef ik: soms moet je naar boven kijken om in jezelf te kijken en in feite is uitzoomen om weer in te zoomen daar een variant op.
Want ik ben geland. Misschien zelfs een beetje té. Zo geaard dat ik soms vergeet dat ik niet Patty ben, met gedoe en lichte neiging tot overanalyse. Maar dat ik dat ben wat door de ogen van Patty naar buiten kijkt. En dat is grootser, verder en wezenlijker dan mijn dagelijkse geneuzel. Anders gezegd: van dichtbij ben ik Patty met een to-do-lijst, van veraf ben ik sterrenstof.

Voor mij gaat het over uitzoomen en inzoomen. Altijd. Te ver ingezoomd kan zelfs mijn boodschappenlijstje een existentiële crisis zijn en kan ik beter uitzoomen. Maar als ik teveel uitzoom: hoe fascinerend het universum ook is, geen enkele nevel gaat mijn innerlijke werk voor me doen.



Want uiteindelijk speelt het 'echte' leven, zoals wij dat nu lijken te ervaren, zich niet af tussen de sterren, maar hier. In de kleine dingen. In wat je verlangt, wat je uitstelt, waar je energie van krijgt en wat je steeds opnieuw tegenkomt. Maar we zijn ook meer dan dat.



En nu we bijna op de helft van het jaar zijn, is het een uitstekend moment om even lekker te zoomen. Niet om nóg harder vooruit te rennen, maar om eerlijk te kijken. Waar sta je eigenlijk? Wat vraagt aandacht? En wat mag misschien anders in de tweede helft van 2026?

Inschrijf link in opmerkingenveld



Je kunt je nog inschrijven voor mijn 2026 De Tweede Helft sessie en Astrologisch Journal.
Ik ga uitzoomen op de bewegingen van de planeten en de maan, en zoom vervolgens weer in op hoe we daar in ons persoonlijke leven richting uit kunnen halen. Zodat je bewuster je koers kiest voor de rest van het jaar.



Je krijgt van mij een astrologisch journal (in PDF formaat) met daarin de belangrijkste astrologische standen per maand voor de rest van het jaar, praktisch en concreet uitgeschreven. Om als leidraad te gebruiken en ook lekker zelf in te schrijven of kliederen. Met oa. een overzicht van alle belangrijke momenten, een door mij persoonlijk geschreven beschouwing op de maand, Maan reflecties – oftewel de thema’s van de volle en nieuwe maan, een pagina met vragen om bij stil te staan en voldoende ruimte voor jou om te schrijven. En dat voor iedere maand tot eind 2026.



De sessie kun je online via Zoom (what's in a name, proest) live bijwonen of later als opname bekijken. Naast even stilstaan bij het nu en de rest van het jaar, zal ik zeker ook een aantal van mijn fascinerende ontdekkingen van de afgelopen tijd delen. Het astrologisch journal krijg je na de sessie toegestuurd.



Wat ik hoop is dat je weer aangaat. Op de juiste dingen. Via verwondering. Perspectief is niet kiezen tussen inzoomen of uitzoomen. Het is weten wanneer je welke zoomstand nodig hebt.

05/06/2026

We zijn halverwege 2026.

En rustig is het niet echt geweest 😅

Op 26 juni organiseer ik De Tweede Helft, een online sessie die je óf live kunt volgen of via de opname.

We staan stil bij waar je nu bent, én kijken vooruit naar de tweede helft van 2026. Welke belangrijke thema's gaan er spelen en vooral: hoe ga je daar zo krachtig mogelijk mee om. Want dit is toch het jaar van: "als niet NU, wanneer dan wel?"

Duiding, richting en overzicht in wat er speelt.

Naast de sessie krijg je een heel waardevol handvat waaraan ik vol overgave aan het schrijven ben: een astrologisch journal.

Naast een overzicht van alle belangrijke astrologische thema's voor de tweede helft van het jaar ook maand voor maand uitgewerkt:

• de belangrijkste astrologische dynamieken
• door mij geschreven beschouwingen (geen AI gesneden koek)
• maan thema's en aanwijzingen om zelf actief of reflectief mee te werken
• vragen om bij stil te staan
• affirmaties om jezelf te herinneren
• en ruimte om zelf te schrijven en te volgen wat er bij jou gebeurt

Heel waardevol om naast je eigen proces te leggen, zodat je niet verdwaalt in al het gedoe, maar mee kunt bewegen met wat klopt voor jou.

Je hoeft niet live mee te doen. Je krijgt sowieso de opname, en het journal is je leidraad tot eind 2026.

https://inlijnmetjedesign.nl/2026-de-tweede-helft/

Astrologische voorkennis is niet nodig. Super leuk als je erbij bent!

2026 – De tweede helft

30/05/2026

Dit is een eerlijke post. Nou zijn al mijn posts eerlijk want anders schreef ik ze niet, maar deze had ik gewoon bijna niet geschreven.

Ik ben namelijk van mijn geloof gevallen. Overigens ben ik er ook weer op gaan zitten maar daarover later meer. Sinds ik in Frankrijk woon is er iets veranderd in mij. Iets wezenlijks. Een onverwachte bijvangst van gaan wonen op een plek waar de wereld niet, of in ieder geval minder, aan mij kleeft. Waar ik elke dag in de verte staar en ontroerd ben door de schoonheid. Ik ben hier zo in en in tot mezelf gekomen dat ik helemaal geen astrologie en/of human design meer nodig heb. Niet langer de behoefte om iets te vinden in de maan en de planeten, of een verklaring voor mijn ongewenste trekjes in een verre uithoek van mijn design.

Lekker toch, denk je misschien. Jazeker, ik ben letterlijk en figuurlijk op de beste plek waar ik ooit geweest ben. Maar... horoscopen en designs zijn nog steeds de tools waarmee ik mijn klanten dagelijks steun en help. En zo ontstond er een bizar intern conflict van ergens heel goed in zijn, zien hoe het werkt en het tegelijkertijd zelf niet meer nodig hebben. Hoe kan ik wat ik doe in de wereld zetten als mijn boodschap in essentie is: je hebt het niet nodig!

Natuurlijk deelde ik deze rare spagaat met Florus, en een aantal andere mensen diep in mijn hart. En elke keer dezelfde reactie: "ja maar wat jij doet heeft jou gebracht tot waar je nu bent en wat jij doet is van zoveel waarde voor anderen!" Ik hoorde het allemaal aan, knikte ja en amen maar de splinter bleef maar etteren in mijn brein.

Nou leef ik volgens een belangrijke stelregel: als ik te lang blijf hangen in m'n eigen ge-emmer en mezelf te serieus ga nemen ga ik iets doen. De energie mocht weer gaan stromen, en hoe vond ik inspiratie? Door te kijken naar de huidige thema's in mijn eigen horoscoop. Ik werk met Human Design én astrologie, en het was de astrologie die me deze keer bij de kraag pakte. Een pijnlijke confrontatie met mijn dilemma, keurig uitgelegd, waardoor er ineens helderheid kwam. Dat wat ik dacht niet meer nodig te hebben bracht me terug waar het om gaat. Echt, is het geen giller? Ik kan soms ook gewoon kei-hard lachen om mezelf.

Maar goed, wat ben ik gaan doen? Ik heb zoveel gesproken en geschreven over 2026 met al z'n hysterische standen en zit er dus zelf, net als jij , midden in. Wat ik voor mezelf gedaan heb is weer even inchecken. In mijn horoscoop en daarmee in mezelf. Halverwege dit rare jaar. Toen de helderheid voor mijzelf kwam, vatte ik het idee op om een Tweede Helft sessie te organiseren. Ik gun iedereen helderheid te midden van de chaos. We hoeven niet opnieuw te beginnen, want we zijn al begonnen. We kunnen wel opnieuw kiezen. Ik kan opnieuw kiezen. Waar ik warm van word. Of koud. Hoe ik zin geef aan mijn leven, hoe en met wie ik werk, etc. Soms moet je naar boven kijken om in jezelf te kijken.

Dus ik begon te schrijven. Wat er allemaal te doen is aan de hemel voor elke maand van de tweede helft. De grote verschuivingen, de retrogrades, de volle- en de nieuwe manen. Het hele planetaire theater. Ik heb er een Astrologisch Journal van gemaakt. Of ja, ik ben het aan het maken want het is een enorm werk en het aantal pagina's blijft groeien. Het is een journal voor jou (en mij!) om als leidraad te gebruiken en ook lekker in te kliederen. Met oa. een overzicht van alle belangrijke planeetbewegingen, een door mij persoonlijk geschreven beschouwing op de maand (dus geen voorgesneden AI koek), Maan reflecties - oftewel de thema's van de volle en nieuwe maan en haar belangrijkste verbindingen, een pagina met vragen om bij stil te staan en voldoende ruimte voor jou om te schrijven. En dat voor iedere maand tot eind 2026.

Op 24 juni organiseer ik een online sessie. Een tweede helft bijeenkomst waarin ik je meeneem in een aantal verdiepende stappen: waar sta je nu écht, wat is er al in beweging gekomen en waar mag je opnieuw voor kiezen? En vervolgens ga ik in op de belangrijkste thema's voor de komende maanden. Niet alleen de grote collectieve bewegingen maar juist ook de meer persoonlijke thema's die gaan spelen. Het uitgebreide astrologische journal ontvang je achteraf met een link naar de opname voor als je nog eens terug wilt kijken. Het is geen persoonlijke duiding van je horoscoop maar een leidraad, een richting, voor jou om op jouw manier te gebruiken. Fijn als je er de 24e live bij bent; offline in je eigen tijd volgen kan natuurlijk ook.

Je kunt je inschrijven via de link in het eerste opmerkingenveld.

Ik schrijf nog even lekker door want het is een onvervalste pièce de résistance :-) en ik hoop je te zien op 24 juni of in de opname!

PS. Morgenochtend staat de Boogschutter volle maan exact op mijn eigen zon. Het teken van geloof en ik schreef deze nieuwsbrief over geloof. Niet met voorbedachte rade. Gewoon omdat het in me op kwam. Ik dacht het niet meer nodig te hebben. En de Maan barstte in lachen uit....

17/05/2026

Ik ben uitgenodigd als gastspreker door het platform Betekenisvol Leven voor hun Zondag Inspiratie Sessie op 31 mei. Deze maandelijkse zondagochtend-sessies putten inspiratie uit het leven, schoonheid, filosofie en spiritualiteit. Het onderwerp waar ik over ga spreken ligt me zeer na aan het hart: De kracht van bewuste keuzes.

Net als jij heb ik zoveel keuzemomenten gehad in mijn leven. En soms wees alles dezelfde kant op. Ik had het zorgvuldig overwogen en goed nagedacht. En toch zat ik er achteraf naar te kijken met dat gevoel van: waarom heb ik dit gedaan?



Ik zie het niet als fouten maar als keuzes die niet van mij waren.



Hoe vaak maak jij je "bewuste keuzes" nog vooral vanuit nadenken, analyseren en afwegen? En hoewel ik soms ook nog met open ogen in die valkuil trap is bewust kiezen voor mij iets fundamenteel anders. Het is een weten wat niet uit je hoofd komt maar vanuit een specifieke plek in jezelf. En die plek weten te vinden en daar trouw aan zijn is de sleutel.



Doe je mee op zondagochtend 31 mei? Het is gratis en het mag in je pyjama :-)



Ik ga het dus hebben over keuzes. En ik breng natuurlijk mijn tools mee. Want 2026 is niet toevallig het jaar waarin veel mensen het gevoel hebben dat hun hoofd overuren maakt.



Zondag 31 mei | 11:00–12:30 | gratis online (inschrijven via link in eerste opmerkingen veld

05/05/2026

Wat als alle ruis wegvalt - en alleen het ruisen van de bomen overblijft?

Als je al een tijdje met me meeloopt, weet je dat ik twee jaar geleden naar Frankrijk ben verhuisd. Naar een vallei in het zuiden van de Bourgogne, waar wij het enige huis zijn van onze "straat" — wat eigenlijk een wandelpaadje is. Het uitzicht is 'époustouflant'. Mijn favoriete Franse woord voor adembenemend.


Naast ons huis heeft Florus eigenhandig een tiny house gemaakt. Van de fundering uithakken met een pikhouweel tot de laatste subtiele details van de afwerking. Tien maanden werk. Zijn handen, zijn oog voor detail, zijn liefde voor materiaal en iets creëren — het zit in elke plank, in elke hoek, in de manier waarop het licht 's ochtends door de openslaande deuren valt.



Een jaar lang hebben we gezocht naar mooie, vaak authentieke oude spulletjes om het in te richten. En een paar weken geleden was het klaar. Zo ruim en zo fijn dat we het hebben omgedoopt tot de Tiny Villa.



Voor ons is het inmiddels bijna normaal geworden. Wij wonen hier. Dit is ons leven. Maar toen de eerste gasten kwamen, zag ik het weer met nieuwe ogen. Met hun ogen.



"Het is zó mooi geworden en we hebben genoten van alles: de vogels, het uitzicht, het heerlijke bed — alles overtrof onze verwachting."

"Het voelde meteen heel vertrouwd. Je voelt echt dat er met liefde en aandacht aan gewerkt is."

"Aan alles is gedacht."



Ik gloei van trots. Op Florus. Op ons. Op de durf om deze stap te wagen en onze dromen gewoon waar te maken.



Al die tijd dat ik hier woon, werk ik online. Dat is normaal voor me — ik heb klanten over de hele wereld. Maar wat ik miste, was het samen optrekken. Letterlijk en figuurlijk. Diep duiken in design en astrologie, met iemand naast me aan tafel of samen op de vloer in een opstelling.



Mijn gevoel was altijd dat deze plek dat op een nieuwe manier mogelijk zou maken. Dat mensen hier kunnen komen om weer even bij nul te beginnen. Om te horen wat er onder de ruis zit. Want het dagelijkse leven — hoe mooi ook — maakt het soms moeilijk om te komen bij wat je werkelijk wil.



Ik heb daar een uitnodiging voor gemaakt. Vier nachten en drie dagen in onze vallei. Jij, de stilte, en ik — met jouw Human Design en horoscoop op tafel. Geen strak programma. Wel richting.



Als je de uitnodiging voelt (of gewoon nieuwsgierig bent naar de foto's :-)), ben je van harte welkom om te lezen wat het inhoudt (link in het eerste opmerkingenveld)

12/03/2026

Dit is de veranda van onze nieuwe tiny house — en meteen het mooiste plekje van onze vallei.

Bijna een jaar lang heb ik Florus zien bouwen, helemaal zelf en met de hand. Mijn inbreng: af en toe een plank vasthouden en aanmoedigen 😂

We hebben samen gespeurd naar mooie oude en nieuwe spulletjes. En nu staat het er gewoon. En ik kan niet trotser zijn. Op Florus, op ons, op dit leven dat we hier stukje bij beetje aan het bouwen zijn.

Vallée de Fleury is een thuis geworden — en dat thuis delen we vanaf nu met anderen.

Meer op valleedefleury.fr