08/03/2025
Ηρωίδα.
Λέξη βαριά, με ιστορία. Έρχεται από την Ήρα, τη θεά που προστάτευε τις γυναίκες και την οικογένεια. Σήμερα, η λέξη σημαίνει κάτι πιο γήινο. Μια γυναίκα που παλεύει, που σηκώνει βάρη αόρατα στους άλλους. Όχι απαραίτητα κάποια που θυσιάζεται για το «γενικό καλό», αλλά κάποια που απλώς συνεχίζει.
Οι αληθινές ηρωίδες δεν έχουν αγάλματα στις πλατείες. Δεν γίνονται θέματα στις ειδήσεις, ούτε διδάσκονται στα σχολεία. Είναι εκεί, στη σκιά της καθημερινότητας, μέσα σε διαμερίσματα, λεωφορεία, ουρές στις τράπεζες.
Μαρία, Περιστέρι. Τρία παιδιά, δουλειά με τον βασικό μισθό, απλήρωτοι λογαριασμοί. Κάθε μέρα μοιάζει ατελείωτη, αλλά δεν υπάρχει περιθώριο για παράπονα.
Ελένη, Κηφισιά. Χωρίς παιδιά, χωρίς οικονομικά προβλήματα. Αλλά το σώμα της δεν συνεργάζεται, οι ορμόνες την πολεμούν, τα τραπέζια της Κυριακής είναι γεμάτα με «πότε θα γίνεις μάνα;». Χαμογελάει, γιατί έτσι πρέπει.
Σοφία, Πάτρα. Τρία χρόνια μετά, ακόμα τρέχει στα δικαστήρια. Δεν θα το αφήσει να περάσει έτσι. Ξέρει πως το σύστημα δεν είναι με το μέρος της, αλλά επιμένει. Κρατάει τον φόβο σφιχτά μέσα της και προχωράει.
Δέσποινα, Θεσσαλονίκη. Μικρό μαγαζί στο κέντρο, τα νοίκια ανεβαίνουν, ο κόσμος αγοράζει λιγότερο. Θα μπορούσε να τα παρατήσει, αλλά πεισμώνει. Σκέφτεται κάθε βράδυ το ίδιο πράγμα: «Θα κρατήσω λίγο ακόμα».
Καμία από αυτές δεν θα έλεγε πως είναι ηρωίδα. Δεν έχουν υπερδυνάμεις, δεν είναι ατρόμητες. Κουβαλούν φόβο, κούραση, απογοήτευση. Αλλά συνεχίζουν.
Δεν ζητούν αναγνώριση. Δεν ψάχνουν βραβεία. Θέλουν απλά να σταματήσει ο κόσμος να τις προσπερνά σαν να μην υπάρχουν. Γιατί ο ηρωισμός δεν είναι στα μεγάλα λόγια και στις τυμπανοκρουσίες. Είναι στο να σηκώνεσαι κάθε μέρα και να αντέχεις.
