05/05/2026
ერთხელ, ერთმა საოცარმა ადამიანმა, ეროვნებით ლატვიელმა ასეთი ამბავი გამიზიარა:
ყოველ დილას, ზამთარ-ზაფხულ, დილის შვიდ საათზე სამსახურში მიმავალი ერთსა და იმავე სცენას აწყდებოდა: მისი ქუჩის მეეზოვე ფერად მანათობელი მანქანიდან გადმოდიოდა, ქუდის მოხდით ქედს იხრიდა, ყოველ ჯერზე დალოცავდა და დასძენდა - გილოცავთ, ეს საოცარი დღე თქვენთვის გათენდა, წარმატებას გისურვებთ!
ეს პატარა რიტუალი წლების განმავლობაში, მისი ყოველდღიურობის ნაწილი გახდა.
ერთხელაც, როცა ყველა მიზანი, რისთვისაც წლები შრომობდა მიღწეული ჰქონდა, როცა უკვე ქალაქგარეთ, ფეშენებელურ ვილაში ცხოვრობდა და ყოველდღიურად, დილის 7 საათზე აღარ უწევდა სამსახურში წასვლა, მოულოდნელად, საყიდლებზე გამოსულმა უცნაური სიცარიელე იგრძნო.
იმავე საღამოს, ძველ მისამართზე მცხოვრებ მეზობელს წერილი მიწერა. მიუხედავად იმისა, რომ დარწმუნებული ნამდვილად არ იყო, მივიდოდა თუ არა ადრესამტამდე სათქმელი, მეორე წერილი მეეზოვისთვის გადასაცემად დაურთო.
ერთი თვის თავზე პასუხი დაუბრუნდა. წერილს 80 წელს გადაცილებული მეეზოვე წერდა:
„თქვენმა წერილმა ძალიან შემძრა. მთელი ცხოვრება საკუთარ ადგილს და დანიშნულებას ვეძებდი. ხშირად, რთულ დღეებში ბევრჯერ მიკითხავს უფლისთვის, რისთვის გამაჩინე ღმერთო?
და აგერ, ცხოვრების მიწურულს, თქვენს წერილში ვიპოვე პასუხი, როცა მწერდით რომ, ჩემთან შეხვედრის ყოველი დილა, თქვენთვის მნიშვნელოვანი იყო, როცა მწერდით, რომ ჩემი სიტყვები სტიმულს გაძლევდათ, როცა მწერდით, რომ ყოველ ჯერზე, მიზნისკენ მიმავალ გზაზე მოტივაციას გმატებდით. სწორედ ახლა, ამ წუთებში გავათვიცნობიერე, რომ ჩემი მისია ქუჩების დასუფთავება კი არა, ადამიანებისთვის ყოველდღიურობის გალამაზება ყოფილა"
მოსმენილმა ძალიან შემძრა და ხანგრძლივად დამაფიქრა.
თქვენ თუ გიფიქრიათ- რას ემსახურება თქვენი ყოველდღიური რუტინა, ან კი, რა არის თქვენი ნამდვილი მისია ამ სამყაროში.