16/12/2024
...შენ
სამწუხაროდ გვიან მიხვდები რომ შენ ცხოვრებაში
ყველაზე დიდი შეცდომა ჩემი დაკარგვა იყო ან შეიძლება უკვე მიხვდი,თუმცა ამას,როცა საკუთარ თავთან აღიარებ განადგურდები.
ჩემი დაკარგვის,ჩემი გულისტკენის სინანული შენში გამოიწვევს იმაზე დიდ ტკივილს,ვიდრე ჩემგან ნაჩუქარი სიყვარული იყო.
ტკივილი შენში ფეხის
თითებიდან შემოვა,მუხლებზე ამოგაცოცდება,მუცელში პეპლებს დაგიხოცავს,ყელამდეც ამოვა. ყელში წაგიჭერს და აღარასდროს მოგცემს უფლებას ჩემი დაკარგვა მშვიდად გადაიტანო.
სინანული სრულიად გარემოიცავს შენს სულს და ნელ-ნელა მიგახვედრებს რომ მე ვიყავი ის,ვინც არასდროს უნდა დაგეკარგა. თავს იმით გაიმართლებ,რომ შენ ჩემთვის ზედმეტად ცუდი იყავი ან მე ვიყავი შენთვის ზედმეტად კარგი და ეს იქნება არა გულწრფელი აღიარება,შენ ეს აღიარებაც ვერ მოგგვრის სიმშვიდეს.
კვლავ მოგინდება ჩემთან და მოძებნი გზებს ჩემამდე მოსასვლელად,ყველა გზის ბოლოს მიხვდები,რომ არც ერთი გზა,არც ერთი ქუჩა ჩემამდე აღარ მოდის.
შენ გვიან მიხვდები,რომ სამუდამოდ დაკარგე ის ადამიანი,რომელსაც მთელი თავისი გული შენს ხელისგულში ჰქონდა მოქცეული.
მოგინდება რამე შეცვალო,თუმცა აღარასდროს არაფერი შეიცვლება. შეიცვლება მხოლოდ განცდები, ემოციები და გრძნობები.
შენ ისე მოგენატრები რომ ყველა ახალ ადამიანში
მე დამიწყებ ძებნას,იქნებ ასე
მაინც გადარჩე.
ყველას ღიმილში,თვალებში,მიმიკებში მომძებნი,რათა ისევ შემომეკედლო,ისევ შეგისისხლხორცო,მაგრამ შენ გვიან მიხვდები, რომ მე არავის ვგავდი,ვიყავი ერთი და ვიყავი შენთვის და როცა დამკარგე,როცა შენგან გამიშვი,როცა საკუთარ დარდებთან მარტო დამტოვე მაშინ გაწყდა ყველა ძაფი,რაც ერთმანეთთან გვაკავშირებდა.
მე ისეთი სხვანაირი გავხდი,ისეთი ტკივილებიანი თვალები გამიხდა და ღიმილს ისე ოსტატურად ვიყენებ ტკივილის დასაფარად,რომც მიპოვო ვერ მიცნობ და გვერდს ამივლი.
ნურსად ნუ მეძებ,ვერსად მიპოვი.
ყოველ ღამე მონატრება შემოვა შენში და მასთან მოგიწევს ბრძოლა. შენ მოგინდება დაამარცხო იგი,მაგრამ მონატრება ძლიერი იქნება.
და
რომ გცოდნოდა რა გაუსაძლისად მენატრებოდი ყოველ ღამე, ჩემი მონატრება გეტკინებოდა.
მე
და შენ ერთმანეთი არ უნდა დაგვეკარგა. ამ სამყაროში ჩემთვის ამაზე დიდი სიმართლე არ არსებობს,მაგრამ იქნებ ერთხელ მადლობაც კი გითხრა - ამ ყველაფრისთვის..
