Ιωάννης Χρ. Τσουράκης

11/06/2026

10/06/2026

Λίγες οι διαθέσιμες ώρες μου για θερινή προετοιμασία.
Προλάβατε την εγγραφή σας. Τηλ. Επικοινωνίας 22310 34510.

10/06/2026

Πέρασε σχεδόν στα ψιλά.
Αύξηση 100%σχεδόν στους μισθούς των Αρχιερεων.

Πότε μου δεν υπήρξα θρησκόληπτος, ούτε όμως και σκεπτικιστής. Εκκλησιάζομαι τακτικά, είμαι εγώ και ο πατέρας μου ψάλτες, άγω μια το κατά δύναμη ευσεβή ζωή. Δεν είμαι άγιος, δεν αμφισβητώ και την δύναμη του θεου καθόλου.

Μία οπτική είναι η αυτονόητη : αδικία. Οι δέσποταδες, οι άχρηστοι, με τα χρυσά αμφια κλπ οι κοπρίτες έχουν τεράστιες αυξησεις, ενώ ο λαός πεινάει. Ο Μητσοτάκης αγοράζει ψήφους κ.οκ
Η δική μου οπτική είναι άλλη κάπως. Μήπως αυτοί που έδωσαν τις αυξήσεις πέρα από ψηφοθηρικους λόγους θέλουν να πλήξουν και την Εκκλησία;

Μήπως σκόπιμα θελεουν ν αγανακτήσει ακόμη περισσότερο το ποίμνιο, να απομακρυνθουν ακόμη και οι ελάχιστοι που αγουν θρησκευτικη ζωή; Να ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΤΟΥΝ.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Τίποτε δεν γίνεται χωρίς να υπάρχει οργανωμένο σχέδιο αποδόμησης της ορθοδοξίας. Σ αυτό βέβαια συντελεί και η αΦωνία ΌΛΩΝ των Αρχιερεων.

ΟΎΤΕ ΕΝΑΣ δεν βγήκε να πει" αύξηση σε μας, αλλά κύριε πρωθυπουργέ δώσε μεγάλες αυξήσεις και στους μισθούς." Ή να πει : την αύξηση του μισθού μου θα την διαθέσω σε άπορες οικογένειες, ευαγή ιδρύματα κλπ. ΟΎΤΕ ΕΝΑΣ!

Ουαι υμιν!!!

Ο Θεός να τους φωτίσει όλους..

15/05/2026

Η εξέλιξη είναι διαδικασία που απαιτεί οργάνωση, γνώση και προσπάθεια.

02/05/2026

Πόσες φορές βρεθήκαμε σε ανάγκη;
Πόσες φορές στριμωχτηκαμε από τα χτυπήματα της ζωής;
Πόσες φορές παλέψαμε μόνοι απέναντι στις δυσκολίες, σε αρρώστιες, σε οικονομικά προβλήματα, χωρις σύντροφο, φίλο, χωρίς συγγενείς, πάρα μόνο άτομα που χτυπούσαν φιλικά στην πλάτη ανεύθυνα;
Πόσες φορές χρειαστηκαμε έστω ένα ποτήρι νερό, ένα τηλεφώνημα (να ρωτήσει κάποιος : είσαι καλά, φίλε;)?
Πόσες φορες νιώσαμε παραπεταμενοι, άχρηστοι, "σκουπίδια" για την κοινωνία;
Πόσες φορές μας πούλησαν οι δήθεν φίλοι;
Πόσο "παράλυτοι" τελικά νιώσαμε;

Ποση όμως και η ευτυχία που έζησε ο Παράλυτος τότε μπροστά στον Χριστό!

Ξεχασμένος, άχρηστος, ανήμπορος, ζωντανός - νεκρός... Πόσο μοιάζουμε σ αυτόν!
Ο Χριστος τον ανέστησε από τον "θάνατο" της παραλυσιας, γιατί εκείνος δεν είπε ποτέ " Γιατί δεν με σώζεις; ". Απλώς είπε : δεν έχω άνθρωπο. Θέλω Άνθρωπο. Και βρήκε τον Τέλειο Άνθρωπο και Θεό μπροστά του...

Η απάντηση του μεγαλειώδης λοιπόν ! "Κύριε, ουκ έχω άνθρωπον".
Πόσο μ αγγίζει αυτή η φράση.... Ίσως πολλούς σαν εμένα...

Ουκ έχω άνθρωπον, Κύριε.

Χριστός ανέστη!

Κυριακή του Παράλυτου. Η "δική μου" Κυριακή...

Γιάννης Τσουράκης.

30/04/2026

Διευθύνω ένα μικρό εστιατόριο στο κέντρο της Aθήνας εδώ και 12 χρόνια. Τα Σάββατα τα βράδια έχω πάντα πολλή δουλειά. Είναι γεμάτα, υπάρχει μεγάλη πίεση, όλα τα πιάτα πρέπει να βγαίνουν γρήγορα και καλά.

Εκείνο το βράδυ, μια από τις σερβιτόρες μου, η Ασημίνα, 21 ετών, δούλευει μαζί μας για μερικούς μήνες. Πάντα χαμογελαστή, πάντα διακριτική. Μια φοιτήτρια που δούλευει σε βάρδιες συνεχόμενα για να πληρώσει το ενοίκιο της. Γύρω στις 9 μ.μ., καθώς έφευγε από την κουζίνα με έναν δίσκο, σκόνταψε ελαφρά. Ένα ποτήρι χύθηκε. Μετά δύο. Ένα πιάτο γλίστρησε. Έπεσε σιωπή ξαφνικά στην τραπεζαρία. Και τότε η πελάτισσα που περίμενε το φαγητό της φώναξε, αρκετά δυνατά για να την ακούσουν όλοι: «Αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό σωστά, άλλαξε δουλειά. Είσαι επικίνδυνη ...».

Η Ασημίνα πάγωσε, το πρόσωπο της κοκκίνισε, τα μάτια της υγράνθηκαν. Άρχισε να μαζεύει τα γυαλιά από το πάτωμα, ζητώντας της συγγνώμη ξανά και ξανά. Έφυγα από την κουζίνα πήγα κοντά στη πελατεία γηγενών. Κοίταξα την πελάτισσα, μετά την Ασημίνα και μετά ξανά την πελάτισσα. Και της είπα, «Κυρία, αυτή η νεαρή κοπέλα εργάζεται 12 ώρες την ημέρα εδώ και μετά πηγαίνει κατευθείαν στα μαθήματα του πανεπιστημίου το πρωί. Δεν «ρίχνει απλώς ένα ποτήρι», είναι όρθια ενώ πολλοί θα τα είχαν παρατήσει».

Απόλυτη σιωπή. Την πλησίασα λίγο περισσότερο. «Σε αυτό το εστιατόριο, δεχόμαστε λάθη. Αυτό που δεν δεχόμαστε είναι την ασέβεια». Έβαλα τον λογαριασμό στο τραπέζι. «Το γεύμα σας είναι από μας. Αλλά θα σας ζητήσω να φύγετε». Η πελάτισσα προσπάθησε να δικαιολογηθεί. Μετά ζήτησε συγγνώμη. Ήταν ήδη πολύ αργά. Απλώς της έδειξα την πόρτα. Όταν έφυγε, κάποιος άρχισε να χειροκροτεί. Μετά ένας άλλος και σε λίγα δευτερόλεπτα όλοι στο εστιατόριο.

Η Ασημίνα με κοίταξε και ξέσπασε σε κλάματα, αλλά αυτή τη φορά, δεν ήταν τα ίδια δάκρυα. ​​Κάνω αυτή τη δουλειά χρόνια και αν υπάρχει ένα πράγμα που έχω μάθει, είναι ότι δεν πρέπει ποτέ να κρίνεις κάποιον από αυτά που κάνει για να τα βγάλει πέρα. Πίσω από κάθε ποδιά, υπάρχει μια ιστορία που κανείς δεν βλέπει. Μια σκέψη για όλους εκείνους τους φοιτητές που αγωνίζονται σιωπηλά για να προχωρήσουν. Και για όλους τους εργοδότες που επιλέγουν να τους σέβονται και να τους με φερονται με αξιοπρέπεια.

Από το διαδίκτυο.

17/03/2026

Από τον τοίχο της Katerina Doukomopoulou.

Κείμενο... Καταπέλτης.

Πριν λίγο διάβασα μια ανάρτηση...
είχε να κάνει με τη δημόσια εκπαίδευση...
και είχα ξεκινήσει να απαντώ σε σχόλιο αλλά ίσως είναι καλύτερα να αφήσω μερικές σκέψεις εδώ...

πραγματικά θλίβομαι αλλά κυρίως θυμώνω όταν κατακρίνεται το σύνολο των εκπαιδευτικών, πλην ελαχίστων εξαιρέσεών τους φυσικά, από άτομα που δεν έχουν βρεθεί ως διδάσκοντες σε αίθουσα διδασκαλίας δημοσίου σχολείου...
παρόλο που είμαι η πρώτη που κατέκρινα τη στάση τους στην μουφοπανδημία... αλλά αυτό είναι ξεχωριστή παράμετρος, άσχετη με την επαγγελματική κατάρτιση..

Θυμώνω κυρίως όμως όταν έχει γίνει τόσο πολύ καραμέλα η λέξη "αξιολόγηση" λες και ξέρει ο κάθε άσχετος με την εκπαίδευση τι ακριβώς είναι, πώς γίνεται, από ποιους γίνεται και αν έχει ουσιαστική σημασία...

Καταρχάς να σας πω ότι αντικειμενική αξιολόγηση εκπαιδευτικού ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ και ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ.
Για να πούμε ότι θα μπορούσε κάποια στιγμή να γίνει κάποιου είδους ουσιαστική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου, ο εκπαιδευτικός θα έπρεπε να είναι το τελευταίο στάδιο αυτής της αξιολόγησης. Θα έπρεπε να είναι όλα τα σχολεία πανομοιότυπα, να παρέχουν τα ίδια τεχνολογικά εργαλεία, να είναι όλες οι περιοχές όπου εδρεύουν τα σχολεία ακριβώς ίδιες σε κοινωνικό επίπεδο και όλες οι προσωπικότητες των μαθητών ακριβώς ίδιες.

Κι εγώ θέλω να γίνει αξιολόγηση των γονιών που στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο...
Χμμ... 🤔... για να σκεφτώ... θα ήταν εφικτό κάτι τέτοιο; τι ακριβώς θα αξιολογούνταν; ποια θα ήταν τα αντικειμενικά κριτήρια;

Οπότε... μάλλον θα πρέπει να προηγηθεί αξιολόγηση των συνθηκών μέσα στις οποίες ένας εκπαιδευτικός δημοσίου σχολείου καλείται να διδάξει... σε τι περιοχή διδάσκει; υψηλού βιοτικού επιπέδου; μετρίου; χαμηλού; σε Δημοτικό; Γυμνάσιο; σε γενικό Λύκειο; ή μήπως σε Επαγγελματικό; μήπως σε νυχτερινό;
μήπως να αξιολογούσαμε και την κάθε μία από τις 25 διαφορετικές ψυχές που έχει κάθε χρονιά απέναντί του στην αίθουσα; και τις άλλες 23 ψυχές στην επόμενη αίθουσα; και τις άλλες 22 στην μεθεπόμενη; να αξιολογούσαμε ίσως και το οικογενειακό περιβάλλον της κάθε μιας από αυτές; να αξιολογούσαμε αν πολλές από αυτές έχουν δυσλεξίες, διάσπαση προσοχής; ακόμη και αυτισμό; ...
εκτός κι αν..
εκτός κι αν το μόνο που ενδιαφέρει την κοινωνία είναι αν ο μαθηματικός ξέρει να λύνει ασκήσεις... ή αν η φιλόλογος γράφει καλές εκθέσεις... ή αν εγώ γνωρίζω καλά Αγγλικά...

Κούνια που σας κούναγε...
μιλάνε όλοι οι άσχετοι για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών...άσχετοι γονείς που μεγαλώνουν κακομαθημένα βλαστάρια που έχουν την εντύπωση ότι ο εκπαιδευτικός είναι υπηρέτης τους... για την αξιολόγηση των γονιών γιατί δε μιλάει κανείς; θα μπορούσε να γίνει; με τι κριτήρια; πόσες παραμέτρους; τα' παμε ήδη...

Χαίρεται η κοινωνία που γίνεται αξιολόγηση στους εκπαιδευτικούς ε;;;
Μάλιστα. Τώρα λύθηκαν όλα τα προβλήματα! Και μιλάμε για αξιολόγηση εκπαιδευτικών από αξιολογητές που δεν έχουν περάσει ούτε απέξω από αίθουσα διδασκαλίας πριν μπουν σε αυτή για να το παίξουν ειδικοί...
Ένα θέατρο όλα...
Όλα μια δηθενιά για να δείχνεται προς τα έξω ότι το Υπουργείο Αμορφωσιάς κάνει έργο...
Και φυσικά για να τρώνε μερικές τσέπες το χρήμα που δίνεται για όλη αυτή την θεατρική παράσταση.

Ένα σύστημα που επί δεκαετίες επιδιώκει και χτίζει την απαξίωση της δημόσιας παιδείας... ένα σύστημα που επί δεκαετίες κάνει άθλια προπαγάνδα εναντίον των εκπαιδευτικών...ώστε να έχει στραφεί η κοινωνία εναντίον τους...
ενα σύστημα που θέλει μόρφωση μόνο για τα παιδιά της ελίτ, τα δικά του παιδιά δηλαδή, η οποία θα παρέχεται στις ιδιωτικες επιχειρήσεις που έχει βαφτίσει σχολεία...

Σίγουρα δε γνωρίζετε ότι το ίδιο το σύστημα, αντί να απομακρύνει από την αίθουσα διδασκαλίας ανθρώπους που αδυνατούν πλέον να επιτελέσουν το έργο τους, όχι επειδή δεν θέλουν, αλλά είτε λόγω ασθενείας είτε επειδή έχουν αποστραγγιστεί πλέον ψυχικά, αδιαφορεί επιδεικτικά;

Εμείς οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα ποιος αντέχει ακόμη και ποιος όχι... δεν χρειάζεται να έρθει ο επιθεωρητής μια ημέρα του χρόνου και μάλιστα προειδοποιημένα για να προλάβουμε να γυαλίσουμε τα ασημικά...

Όλοι έχουν τις γνώσεις
Όλοι ξεκινούν με όρεξη
Και ποτέ η κάθε μέρα μέσα σε μια αιθουσα διδασκαλίας δεν είναι ίδια με την άλλη.

Και ξέρετε... δεν βρεθήκαμε στο δημόσιο σχολείο ξαφνικά... δεν προσγειωθήκαμε σε αυτό με διαστημόπλοιο...
Είμαστε εμείς που κάποτε, μέχρι να διοριστούμε, διδάσκαμε στα φροντιστήρια ή τα ιδιωτικά σχολεία που τόσο μεγάλης εκτίμησης χαίρουν. Είμαστε εμείς... οι ίδιοι εμείς που κάποτε ήμασταν καλοί επειδή διδάσκαμε στα φροντιστήρια.
Αλλά τώρα μεταλλαχτήκαμε βλέπετε...
ξεχάσαμε όσα ξέραμε...ήταν φιλοδοξία μας να καταλήξουμε στο δημόσιο σχολείο για να αράξουμε... να γίνουμε τεμπέληδες... άσχετοι... ακατάρτιστοι...
Και να σας πληροφορήσω ότι η πλειοψηφία όσων εργάζονται στην ιδιωτική εκπαίδευση, εδώ θα έρθουν κάποια στιγμή....

Δυστυχώς...το σύστημα δεν θέλει εκπαιδευτικούς... δεν θέλει παιδαγωγούς...
δεν θέλει εμπνευστές... δεν θέλει πνευματικούς λειτουργούς.
Θέλει υπακουα ρομποτάκια.

Γιαυτό κάνει τα πάντα ώστε να απομακρύνει τους εκπαιδευτικούς από την ουσία του έργου τους.
Άχρηστες εξωδιδακτικες εργασίες... αναθέσεις μαθημάτων άσχετων με το αντικείμενό τους... απλά για να μην προσλαμβάνουν τους ανάλογους καθηγητές... φυσικά, πρέπει να αναλαμβάνουμε και όλες τις γραμματειακές εργασίες... τα πάντα όλα και συμφέρει.

Το σύστημα δεν θέλει σπίθα.
Δεν θέλει αφύπνιση... δεν θέλει αξίες... δεν θέλει ανθρώπινες αρετές... δεν το απασχολεί
η ψυχική ωρίμανση... η κοινωνική εξέλιξη... ο δρόμος προς την θετική ανέλιξη του χαρακτήρα...

Θέλει καταρτισμένα ρομποτάκια.
Θέλει δούλους που θα παράγουν δούλους.
Ένα κι ένα κάνουν δύο.
Κι αν το σιχαμερό σύστημα που έχει φτάσει την απαξίωση της δημόσιας παιδείας στο τραγικό σημείο του σήμερα πει ότι ένα κι ένα κάνουν τρία, τα ρομποτάκια που θα πάρουν καλό βαθμό από τον αξιολογητή αυτό θα μάθουν στα παιδιά της...

Αντί η κοινωνία... οι γονείς... να εκτιμήσουν τον άνισο και ψυχοφθόρο αγώνα που δίνει η πλειοψηφία των δημοσίων λειτουργών μέσα σε απίστευτα αντίξοες ως προς το εκπαιδευτικό τους εργο συνθήκες, να παρέχουν παιδεία και μόρφωση στα παιδιά του κοσμάκη που δεν έχει για φροντιστήρια...μου'μαθε και την "αξιολόγηση", μη χesω...

Ιδιωτικά σχολεία, ε;
φροντιστήρια...
Τι λες ρε παιδί μου...
Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί έχουν γίνει τόσο απαραίτητα;
ευτυχώς κιόλας... διότι οι προηγούμενες γενιές δεν μάθαμε γράμματα... δεν έμαθαν γράμματα από το δημόσιο σχολείο όλοι εκείνοι που φοίτησαν σε αυτό όταν τα φροντιστήρια ήταν ανύπαρκτα... ή έστω η εξαίρεση και όχι ο κανόνας...

Ένας φαύλος κύκλος...
βέβαια.... έλα μωρέ...
αφού θα τα μάθω στο φροντιστήριο...
γιατί να δουλέψω και στο σχολείο;
εκει θα πάω για χαβαλέ...
και καλείσαι εσύ να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας έχοντας για ακροατήριο έναν τοίχο.... κλειστά αυτιά και κλειστά μυαλά που δεν θέλουν να πάρουν όσα έχεις να τους δώσεις...

Και λίγα πράγματα για μένα.
Διδάσκω Αγγλικά.
Ή μάλλον...διδάσκω και Αγγλικά.
Χρόνια μετακινήσεων... καθημερινών χιλιομέτρων για να πάω στο σχολείο όπου υπηρετούσα την κάθε χρονιά. Έχω ανέβει και κατέβει βουνά καθημερινά για να πάω σχολείο... με ομίχλη.... με χιόνι.... έχω ζήσει μακριά από το σπίτι μου για χρόνια ...
Εδώ και κάμποσα χρόνια, και μετά από 14 χρόνια εκτός έδρας, με ό,τι συνεπάγεται αυτό από σωματικής, ψυχικής και φυσικά οικονομικής ταλαιπωρίας και φθοράς , ήρθε η πολυπόθητη μετάθεση στην Αθήνα.
Υπηρετώ σε ΕΠΑΛ.
Δύσκολος τύπος σχολείου.
Τα ξέρετε. Τα ακούτε...
κι όμως... δεν το αλλάζω...
Μηχανολόγοι, Υδραυλικοί, Ψυκτικοί.
Μία αίθουσα γεμάτη αγόρια.
Και μια γυναίκα. Εγώ.
Κάθε Σεπτέμβρη βάζω ένα στοίχημα.
Ότι μέσα σε ένα μήνα θα έχουμε βρει τις ισορροπίες μας . Εγώ και οι μαθητές μου.
Με τον καθένα ξεχωριστά και με όλους μαζί.

Και εννοείται πως αν μέσα σε αυτό το διάστημα έμπαινε αξιολογητής στην τάξη, σίγουρα θα με είχε κόψει κατευθείαν. 😁

Αυτή τη στιγμή συνεννούμαστε πλέον με τα μάτια. Δεν χρειάζεται καν να κάνω παρατήρηση. Απλά τους κοιτάω.
μπορώ τώρα να διδάξω και το αντικείμενό μου.
Στο οποίο έχω πολλά να τους δώσω.
Αλλά για μένα, αυτό είναι το δευτερεύον στην όλη υπόθεση.
Αυτη τη στιγμή, όποτε κι αν ανοίξει η πόρτα, θα δει κανείς μια τάξη. Ούτε χαμό, ούτε πέταμα βιβλίων, ούτε φωνές.

Ποιος θα το αξιολογήσει αυτό;
Ποιος θα αξιολογήσει το αίμα που φτύνω μέχρι να φτάσω σε αυτό το σημείο; ποιος θα αξιολογήσει και ποιος θα καταλάβει ότι αν πρώτα δεν φτάσεις στο στάδιο του σεβασμού δεν μπορείς να προχωρήσεις;;;
Μακάρι να υπήρχε πραγματική και ουσιαστική αξιολόγηση.
Αλλά δεν υπάρχει.
Διότι κανένας άνθρωπος δεν είναι το ίδιο. Καμμία ημέρα δεν είναι ίδια όταν έχεις να κάνεις με τόσες πολλές διαφορετικές ψυχές. Ποτέ η ενέργεια δεν είναι η ίδια. Και για κάθε νέο άτομο που προστίθεται στην ομάδα, αλλάζουν πάλι τα δεδομένα και οι ισορροπίες.
Πόσω μάλλον ένας ξένος αξιολογητής...
Πιστεύετε ότι παρουσία ενός ξένου σώματος, διότι αυτό ακριβώς είναι, θα λειτουργήσει η ομάδα όπως λειτουργεί χωρίς αυτό;

Και αυτή είναι η διαφορά μας από τους διδάσκοντες στα φροντιστήρια.
Εκεί οι μαθητές πάνε έτοιμοι να πάρουν το ακαδημαϊκό προϊόν που έχει να τους δώσει ο διδάσκων. Ξέρουν γιατί πάνε. Και φυσικά, οι γονείς δεν τους απαξιώνουν στα μάτια των παιδιών. Πολύ βασικό.
Εδώ, έρχονται αποπροσανατολισμένα παιδιά, που δεν ξέρουν αν έχουν στόχο... ούτε ποιος θα'ταν αυτός... που δεν έρχονται ως μαθητές... τουλάχιστον πολλά από αυτά...
που δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν τους ρόλους... που ξέρουν μόνο δικαιώματα, αλλά όχι υποχρεώσεις ... που δεν έχουν ούτε ενσυναίσθηση ούτε συναίσθηση των πράξεών τους... που σε θεωρούν εχθρό...άλλα παρατημένα.... άλλα παραμελημένα... άλλα που ζουν σε συνθήκες φτώχειας... άλλα με ποινικό μητρώο... άλλα που παίρνουν ουσίες...κάποια ακόμα και με αυτισμό...

Και όλα αυτά πρέπει να εξομαλυνθούν....
συζήτηση..... πολλή συζήτηση....
κάθε πρόβλημα που προκύπτει θα λυθεί επί τόπου... όχι αργότερα... και όλοι να συμφωνήσουμε περί δικαίου και αδίκου...

και κάποια στιγμή θα φτάσουμε και στα Αγγλικά..

Ας γίνει κατανοητό ότι η παιδεία δεν είναι
απλή εξίσωση. Και ο εκπαιδευτικός δεν είναι ρομπότ. Πρέπει πρωτίστως να γίνει η πηγή έμπνευσης και ο καθοδηγητής που θα δώσει στους μαθητές του έναν στόχο. Και φυσικά μια ελπίδα ότι όλοι τους μπορούν. Αρκεί να το πιστέψουν.

Αν ήταν στο χέρι μου, θα ξερίζωνα όλο το σύστημα από τα θεμέλια.... ποια θεμέλια δηλαδή... διότι πρώτα χτίζεις τον άνθρωπο και ύστερα τον μαθητή... κάτι που ήδη θα έπρεπε να έχει γίνει από τους γονείς πριν στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο....
Αλλά εκεί, δεν υπάρχει αξιολόγηση...

10/03/2026

Δεν μπορώ να αξιολογήσω αν και κατά πόσο αιτία του θανάτου της συναδελφισσας ήταν η ψυχική βία εκ μέρους των μαθητών της.
Θα σταθώ όμως σε κάτι ολοφάνερο τα, τελευταία χρόνια μετά Covid κυρίως (όχι ότι πριν όλα ήταν αγγελικά...)
Έλλειψη σεβασμού. Παντού. Στον δρόμο, στο σπίτι, στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στα ΜΜΜ, στα ΜΜΕ ( Γειά σου συνάδελφε Αδωνη...). Παντού.
Ας πάμε στην εκπαίδευση :
1. Σχολείο - Φροντιστήρια ΔΕΝ υπάρχουν για τον μέσο μαθητή. Όλα είναι χάσιμο χρόνου γι αυτούς. Έχουν δίκιο; Μεγάλη συζήτηση... Ας δούμε ποια πρότυπα έχουν..
2. ΌΛΟΙ ΜΑΣ ως γονείς λίγο ή πολύ έχουμε ΠΆΡΑ ΧΑΪΔΈΨΕΙ τα, παιδιά μας από φόβο μην πάθουν ψυχολογικά, μην κλάψουν, μην μην μην... Αποτέλεσμα; Τα, περισσότερα γίνονται ΚΩΛΟΠΑΙΔΑ. ΕΥΤΥΧΩΣ όχι όλα ΑΚΌΜΗ.
Όσα δεν είναι ΚΩΛΟΠΑΙΔΑ, δέχονται καζούρα στο σχολείο ( το 1989-1990 δεν ξέραμε το bullying στο σχολείο).
3. Κάποιος πρέπει να εξηγήσει στον ΜΈΣΟ καραβλαχο Ελληναρα ότι : αυτός που κάνει μάθημα το ΚΩΛΟΠΑΙΔΑΚΙ σου έχει ΣΠΟΥΔΆΣΕΙ, έχει στρώσει κωλο κι έχει τεκμηριωμένα μορφωθεί. Όλοι οι εκπαιδευτικοί είναι καλοί; ΌΧΙ ΒΈΒΑΙΑ. αλλά ποιο είναι το 15χρονο του τικ τοκ που θα βγάλει γλώσσα;;;
4. Μέτρα αντιμετώπισης : ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ο Έλληνας είναι ραγιας . Καταλαβαίνει από βουρδουλα. Τι εστι βουρδουλας; ΤΟ ΧΡΉΜΑ, Η ΤΣΈΠΗ ΤΟΥ. μετάφραση :
1. Τον Σεπτέμβριο υπογράφει ο γονιός και το ΠΑΙΔΆΚΙ του (ας είναι ανήλικο) παρουσία διευθυντή και εκπαιδευτικών ( ΌΧΙ ηλεκτρονικά) υπεύθυνη δήλωση που θα λέει ότι ο μαθητής οφείλει ν αποδεχτεί αυτούς κι αυτούς τους κανόνες σεβασμού και ηθικής για να διεκπεραιωθει το μάθημα ορθά. Το ίδιο κειμενο υπογράφει και το σύνολο των εκπαιδευτικών.
2. Σε περίπτωση που στην τάξη γίνει χαβρα και το έλα να δεις, επεμβαίνει ο διευθυντής με ΝΟΜΟΘΕΤΗΜΕΝΗ ΑΥΣΤΗΡΌΤΗΤΑ και αρχικά κάνει συστάσεις. Αν και οι συστάσεις πέσουν στο κενό, τότε αποβολή δια παντός από ΚΆΘΕ ΔΗΜΌΣΙΟ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΌ εκπαιδευτικό ίδρυμα ομαδικής εκπαίδευσης, υποχρεωτική τηλεκπαιδευση για απόκτηση τίτλου σπουδών και εξετάσεις κατά μονας και ΔΙΑ ΖΩΣΗΣ.
3. Σε περίπτωση αποδεδειγμένης ηθικής βλάβης του εκπαιδευτικού ή φθοράς δημόσιας περιουσίας, δήμευση περιουσίας των κηδεμόνων και ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΉ κοινωνική εργασία στον μαθητή τα, απογεύματα μετά την τηλεκπαιδευση.

Αν φύγουν τα ΚΩΛΟΠΑΙΔΑ από τα, σχολεία έστω μ αυτόν τον σκληρό τρόπο, θα επανέλθει η ομαλότητα και κυρίως η συναίσθηση της ΑΙΔΟΥΣ. (τι είναι η αιδώ; Μαθήματα ιδιαίτερα, παραδίδω μόνο πρωί).

Γ. Τ.
Συγγνώμη που δεν απολογούμαι για το οργισμένο ύφος. Αλλά ΦΤΆΝΕΙ πια.

(Το 1986 είχα προσβάλει την καθηγήτρια μου στο γυμνάσιο λέγοντας έναν απαξιωτικο χαρακτηρισμο. Κάλεσε αυτή τον πατέρα μου και μετά στο σπίτι έφαγα τόσο ξύλο που το θυμάμαι 40 χρόνια μετά...)