05/11/2023
#αιώνια
Ο Πέτρος Θέμελης έφτασε στη Μεσσήνη το 1984, όταν τον κάλεσε η Αρχαιολογική Εταιρεία και του ανέθεσε την ανασκαφή της αρχαίας πόλης, μετά τον θάνατο του Αναστασίου Ορλάνδου. «Όταν έφτασα στη Μεσσήνη τρόμαξα με τον αχανή χώρο. Σκέφτηκα ότι δεν είναι δυνατό να σκάβω, όπως οι περισσότεροι αρχαιολόγοι του παρελθόντος, έναν μήνα τον χρόνο. Έτσι δεν επρόκειτο να τελειώσουμε ποτέ. Ένα έργο πρέπει να αναπτύσσεται και να γίνεται πρότζεκτ...Κάναμε υποδομές, αποστραγγίσαμε τον χώρο, που είναι γεμάτος υπόγεια κανάλια. Από την άλλη, δεν θέλαμε να έχει σκόρπιες πέτρες διαλυμένες από τα μνημεία, όπως κάποιες ρομαντικές εποχές που έφταναν οι Ντιλετάντι και έβλεπαν άνθη, λουλούδια και ένα κιονόκρανο και τα ζωγράφιζαν. Καταστρέφονται τα αρχαία μέσα σε αυτό το ρομαντικό πνεύμα, το οποίο είναι κατ’ ουσίαν ένα τέλμα. Ξεπεράστηκε αυτή η εποχή», έχει πει στη LIFO...Το καλοκαίρι που πέρασε ο σπουδαίος αυτός επιστήμονας έλειπε από τη Μεσσήνη μόνο για τις θεραπείες του – την επομένη ήταν στο σκάμμα. Έζησε για ένα τελευταίο καλοκαίρι «τον καυτό ήλιο που σου καίει το πρόσωπο και ζωγραφίζει πανάδες, τις ξαφνικές αυγουστιάτικες μπόρες, τον ανεμοστρόβιλο που ξεσηκώνει τα χαρτιά σου, το σύννεφο από ψαρόνια που προσγειώθηκε δίπλα σου, τις γκρίζες πέτρες που συγκροτούν τα μνημεία, τη σκόνη που κάθεται στο ξεβαμμένο σου ρούχο και εισχωρεί στο δέρμα, τις φουσκάλες στα δάχτυλα από το σκαλιστήρι, τον ήχο του κασμά που ψάχνει ανυπόμονος το χώμα και του νερού που ρέει στο διπλανό ρυάκι», όπως έλεγε. #διάζωμα #συνέργειες #πολιτισμός
Διαβάστε περισσότερα στο https://shorturl.at/ipM38
