08/07/2025
***Συγκοίμηση. Να κάνουμε; Κι αν ναι, πότε να σταματήσει;***
Έλα να πιάσουμε κι ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα θέματα που μάλιστα συχνά εγείρει θερμές αντιπαραθέσεις μεταξύ των γονέων αλλά και μεταξύ των ειδικών (παιδιάτρων, ψυχολόγων, συμβούλων κλπ).
Θα έχεις ακούσει όλων των ειδών τις απόψεις. Από το ότι το μωρό θα πρέπει να μάθει από την αρχή να κοιμάται στο κρεβάτι του, στο δωμάτιό του και ότι δεν πρέπει να ‘’μπει’’ ποτέ στο κρεβάτι των γονέων. Μέχρι το ότι το παιδί θα πρέπει να κοιμάται με τους γονείς μέχρι να αποφασίσει μόνο του ότι είναι έτοιμο και να ζητήσει το ίδιο να μεταφερθεί σε δικό του κρεβάτι και δωμάτιο.
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ένα μωρό στο κρεβάτι των γονέων μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα στο ζευγάρι ή ότι αυτό θα συντελέσει στο να μην γίνει το ίδιο το παιδί ανεξάρτητο.
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι για τη διατήρηση της ψυχικής και συναισθηματικής υγείας του παιδιού το ιδανικό είναι να κοιμάται μαζί με τους γονείς (ή τον ένα γονέα) για όσο επιθυμεί.
Μέχρι τώρα έχω γνωρίσει αρκετούς γονείς με πολλές και διαφορετικές απόψεις επί του θέματος. Κάποιοι έχουν κάθετες και παγιωμένες απόψεις, άλλοι κλείνουν προς μια κατεύθυνση αλλά είναι πιο ανοιχτοί, αναρωτιούνται και αναζητούν ποιο τελικά είναι το ιδανικό για το παιδί και την οικογένειά τους.
Κάποιοι θα είναι τυχεροί και είτε θα τους οδηγήσει σωστά το ένστικτό τους, είτε θα συμβουλευτούν κατάλληλους ανθρώπους/πηγές που θα τους βοηθήσουν να αποφασίσουν τι είναι καλύτερο για την οικογένειά τους.
Υπάρχουν και κάποιοι γονείς όμως που:
-Βασανίζονται γιατί το μωράκι τους κλαίει στο άλλο δωμάτιο αλλά φοβούνται να το πάρουν μαζί στο κρεβάτι μήπως μάθει έτσι και δεν μπορούν μετά να το βγάλουν.
Ή που
-Βασανίζονται γιατί κανείς τους δεν κοιμάται καλά για μήνες ή χρόνια στο ίδιο κρεβάτι, αλλά φοβούνται μήπως τραυματίσουν το παιδί τους αν το μεταφέρουν σε άλλο κρεβάτι ή δωμάτιο.
Και τι θες να πεις βρε Μαρία; Που το πας;
Η λέξη κλειδί στις δύο παραπάνω περιπτώσεις είναι ο φόβος παιδιά.
Οι ενήλικες αποφάσεις μας για το εάν, πώς και για πόσο θα κάνουμε συγκοίμηση με τα παιδιά μας ή για οποιαδήποτε άλλη απόφαση που αφορά στην ανατροφή των παιδιών μας και στη σχέση μας, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να βασίζεται σε κάποιο φόβο.
Ο φόβος ενεργοποιεί το αυτόνομο νευρικό μας σύστημα. Ο φόβος μπορεί να μας προκαλέσει θυμό, δυσαρέσκεια, αποφυγή ή να μας αφήσει παγωμένους σε μια κατάσταση που δεν μας ευχαριστεί νιώθοντας ανίκανοι να τη διαχειριστούμε.
Κάτι άλλο που υπάρχει κοινό στις δύο παραπάνω, κατά τα άλλα εκ διαμέτρου αντίθετες περιπτώσεις, είναι η έντονη προσκόλληση σε μια ιδέα. Μια ιδέα που μάλιστα δεν είναι αληθινή. Κι όμως μπορεί να καθορίσει τη ζωή και τις επιλογές μας αν συνεχίσουμε να είμαστε προσκολλημένοι σ’ αυτή.
Οι ενήλικες αποφάσεις μας θα πρέπει να βασίζονται στη σωστή ενημέρωση και στην ωριμότητά μας να αποφασίζουμε εμείς ποια είναι τα όρια ασφάλειας, υγείας κι ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ στη δική μας οικογένεια.
Γιατί αν δεν το κάνουμε εμείς αυτό, υπάρχει ο κίνδυνος το παιδί να αδικηθεί ή να επωμιστεί μια ευθύνη που δεν του αναλογεί.
Ποια είναι λοιπόν η δική μου άποψη περί συγκοίμησης;
Η, αν θέλεις κάπως solid άποψή μου περί συγκοίμησης σταματά κάπου περίπου στο 1 έτος.
Θεωρώ ότι είναι ιδανικό (υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις) το μωρό τον πρώτο χρόνο να βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο με τους γονείς. Είτε στο κρεβάτι, είτε κολλητά στο κρεβάτι, είτε κοντά στο κρεβάτι των γονέων. Για την ασφάλεια του (φυσική και συναισθηματική), για το δεσμό προσκόλλησης, για τη σχέση του θηλασμού εάν υπάρχει, αλλά και για την καλύτερη ξεκούραση όλης της οικογένειας. Και αυτή θεωρώ πρέπει να είναι η αρχική ενήλικη επιδίωξη. Να ρυθμίσει τις συνθήκες έτσι ώστε να μπορέσει να το υποστηρίξει.
Όμως κάποιες φορές η συγκοίμηση μπορεί να είναι αδύνατη ή μη ασφαλής ή μη επιθυμητή. Γιατί οι γονείς είναι καπνιστές, γιατί έχουν θέματα υγείας (φυσικής ή ψυχικής), γιατί παίρνουν φάρμακα, γιατί απλά κάποιες φορές δεν πρέπει ή δεν γίνεται ή δεν είναι το καλύτερο για όλους. Κι εκεί η solid μου άποψη γίνεται πάλι πιο ρευστή. Κι ανοίγω πάλι χώρο για το μη ιδανικό αλλά για το ρεαλιστικά βέλτιστο.
Είτε πριν, είτε μετά το έτος όμως δεν θα έλεγα σε κάποιον κάνε ή μην κάνεις συγκοίμηση χωρίς να γνωρίζω όλο το πλαίσιο. Χωρίς να έχω μπει μέσα ''στα δικά τους παπούτσια''.
Δεν υπάρχει μια απάντηση για όλες τις οικογένειες.
Θα του έλεγα όμως:
1. κάνε αυτό που είναι ασφαλές (φυσικά και συναισθηματικά)
2. σε κάνει να αισθάνεσαι καλά, εσένα και τους άλλους που βρίσκεστε στο ίδιο σύστημα
3. και πηγάζει από την αγάπη και όχι από κάποιον φόβο.
Και πότε καταλαβαίνεις ότι η απόφασή σου πηγάζει από την αγάπη;
Όταν με αυτή την απόφαση ΚΑΝΕΙΣ δε βασανίζεται ή φοβάται.
Αν νιώθεις ότι θα ευημερείτε ΟΛΟΙ περισσότερο με το να μεταβεί το παιδί σε δικό του δωμάτιο, τότε κάντε το. Με επίγνωση της απόφασης, αυτοπεποίθηση, ενήλικη πρωτοβουλία κι ευαισθησία προς το παιδί.
Αν νιώθεις ότι θα ευημερείτε ΟΛΟΙ περισσότερο με το να κάνετε ή με το να συνεχίσετε τη συγκοίμηση, τότε κάντε το. Με επίγνωση της απόφασης, αυτοπεποίθηση, ενήλικη πρωτοβουλία και ανοιχτές κεραίες για να δεις πότε η οικογένεια θα είναι έτοιμη να προχωρήσει σε επόμενο στάδιο.
Αν νιώθεις ότι θα ευημερείτε ΟΛΟΙ περισσότερο με το να λάβετε μια προσωρινή απόφαση που εξυπηρετεί στο τώρα, όπως π.χ να μεταφερθεί ένας γονέας στο δωμάτιο του παιδιού, τότε κάντε το. Με επίγνωση, αυτοπεποίθηση και πρωτοβουλία.
Αν ΚΑΠΟΙΟΣ δεν ευημερεί, σκεφθείτε λύσεις που δεν ‘’πονούν’’ και που εξυπηρετούν καλά ΣΤΟ ΤΩΡΑ.
Κι αν κάποια στιγμή ενώ έχεις πάρει την απόφαση σου, νιώσεις ότι κάτι αλλάζει στην πορεία, οι ανάγκες ή οι συνθήκες αλλάζουν, τότε αναπροσάρμοσε ανάλογα.
Γιατί αν δεν το κάνεις, ίσως πάλι κάτι να φοβάσαι, όπως το να μην χαλάσει αυτό που έχεις φτιάξει και λειτουργούσε καλά μέχρι τώρα.
Θυμήσου, ότι κι αν κάνεις, μην το κάνεις από φόβο. Κάντο από αγάπη.
Και αυτή είναι η καλύτερη βάση για κάθε σου απόφαση (μαζί με τη γνώση για να γίνει και πιο ενήλικη).
Κι αν δεν ξέρεις τι να κάνεις με το φόβο που ξεπηδά από μέσα σου και δυσκολεύεσαι να τον διαχειριστείς, ζήτησε κατάλληλη βοήθεια. Δεν φταις εσύ, κάτι σου λέει αυτός ο φόβος που χρειάζεται να αγκαλιάσεις και να καθησυχάσεις.
Μαρία Μπεσίνη
Σύμβουλος ύπνου και μαμά
💙
Ολιστική | Attachment-based | Trauma-informed | Εξατομίκευση | Προσαρμοστικότητα κι Ευημερία Οικογένειας
