27/01/2021
᾽᾽ Γιατί τώρα;᾽᾽ Γιατί δεν αντέδρασε τότε;᾽᾽ Οι πρώτες ερωτήσεις στο συλλογικό νου – στους περισσότερους τουλάχιστον – όσο και αν μας είναι πλέον σαφές ότι το θύμα, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι αυτό που δικάζεται.
Επειδή όμως οι ιστορίες και τα κοινωνικά αφηγήματα είναι αυτά που συνθέτουν την κοινωνική μας συνείδηση και αντίληπτικότητα, αρκεί να κοιτάξουμε τις ιστορίες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας για να αρχίσουμε να κατανοούμε πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η αντίληψη του victim blaming.
Ο μύθος της Μέδουσας δεν είναι από τους πιο γνωστούς. Ακολουθεί όμως την ίδια πλοκή με τους περισσότερους που έχουν ήρωα κάποιον από τους αρσενικούς θεούς του δωδεκάθεου. Όλοι τους Άλφα αρσενικά που ξεμυαλίζονται από τις όμορφες θνητές, για χάρη τους μεταμορφώνονται σε χρυσή βροχή και ταύρους προκειμένου να κοιμηθούν μαζί τους ικανοποιώντας τις αρχέγονες ορέξεις τους. Έτσι έκανε και ο Ποσειδώνας, αφού βίασε την όμορφη ιέρεια Μέδουσα μεταμορφωμένος σε άλογο στον ιερό χώρο της Αθηνάς. Η θεά εξοργισμένη γιατί μαγαρίσανε το Ιερό της και καθώς δεν μπορούσε να τα βάλει με τον αδερφούλη της, ξέσπασε στη Μέδουσα, μεταμορφώνοντάς την σε απεχθές τέρας που είχε φίδια αντί για μαλλιά και η ασχήμια της ήταν τέτοια, που όποιος την κοιτούσε στο πρόσωπο πέτρωνε. Σαν να μην έφτανε αυτό, έδωσε εντολή στον Περσέα να την αποκεφαλίσει για να της φέρει το Γοργόνειο κεφάλι της ως τρόπαιο για να κοσμίσει την ασπίδα της.
Δεν θα σταθούμε στα μηνύματα με τα οποία μεγαλώσανε γενιές επί γενιών μέσω αυτών των μύθων, θα σταθούμε στο γεγονός ότι εμείς, εσείς, όλες οι σύγχρονες μέδουσες δεν θα κάτσουν ποτέ να τους κόψουν το κεφάλι.