02/06/2024
Ανατροφοδότηση/ Feedback για ολοήμερο σεμινάριο Ψυχοπαθολογίας γονέων και επίδρασης σε παιδιά (02-Ιουνίου, 2024):
«Το εν λόγω σεμινάριο όπως και όλα έχουν οργανωθεί από το WOWING.GR, και έχω παρακολουθήσει, έχουν μια εξαιρετική εμβάθυνση, επαγγελματισμό διδακτικής, στα πιο σημαντικά πράγματα της κάθε θεματικής περιοχής που μας μεταφέρει η κα Παυλίδου γνωσιακά, και μαζί με μια επίγευση ένος εξαιρετικού γνωσιακού πλούτου. Νιώθω την κάθε φορά τον εγκέφαλό μου να συμπεριφέρεται σαν ένα σφουγγάρι, όπως ενός παιδιού, ή και ενός εφήβου που έχει βρει τι θέλει να μάθει στη ζωή του και επενδύει σε αυτό. Παρόλο που βρίσκομαι επί 30ετίας, σε τριτοβάθμιο χώρο εκπαίδευσης, δηλαδή, παρόλο που έχω 60αρήσει, παρόλο που στις επιλογές των πανελληνίων μας εξετάσεων (1980), ο όρος "επαγγελματικός προσανατολισμός" ήταν (και ίσως είναι ακόμα) άγνωστη λέξη, καθώς και παρόλο που το εκπαιδευτικό μας σύστημα νοσεί, τουλάχιστον στη δική μου βαθμίδα (παν/κή), ο χώρος για συνεχιζόμενη εκπαίδευση και για το ότι, ποτέ δεν είναι αργά να βρεις κάτι που να σου αρέσει πραγματικά, τώρα βρίσκω ότι μου ταιριάζει απόλυτα, όπως το κερασάκι στην τούρτα και με εμπνέει σε ότι μου προσφέρει το κάθε σεμινάριο με τίτλο "Νευροεπιστημονική ανάλυση γονεϊκής συμπεριφοράς που εμπεριέχει ψυχοπαθολογία και η επίδραση της στον εγκέφαλο των παιδιών" ή ανάλογων λέξεων κλειδιών...
Βρίσκω την ένταση της γνώσης να είναι τόση όση, με τη διάρκειά της μόνο να μην ξεδιψά την τόση δίψα και όρεξη, που όλοι όσοι το παρακολουθούμε, να μένουμε στο τέλος με το γηπεδικό σύνθημα, όπως όταν μπαίνει ένα γκόλ, ή μιας συναυλίας ενός αγαπημένου καλλιτέχνη που πρέπει να κλείσει την εκδήλωση, κι όλοι αποχαυνωμένοι να λένε "κι άλλο ... κι άλλο..."... Δεν ξέρω αν το έχετε νιώσει πραγματικά ποτέ αυτό... Εγώ μέχρι σήμερα μόνο το άκουγα... Από την άλλη βέβαια, ως άλλος και αλλού διδάσκων, κρίνω κι εγώ ότι το διαδικτυακό μέσο έχει περιορισμό βιωματικής ή και βιωμένης εμπειρίας που είναι κάθε φορά το μόνο μειονέκτημα που θα βρίσκεται σε αντίφαση με το "κι άλλο ... κι άλλο...". Σε κάθε περίπτωση να επιζητάς επίμονα το επόμενο..., μετά από τόση προσπάθεια της Βέτας Παυλίδου και του Νίκου Πέτικα, αν με ρωτούσαν τι άλλο θα ήθελα να μου προσφέρουν είναι ίσως κάτι πολύ πιο απλό που η Ελληνική κοινωνία επίσης διψά να της προσφέρεις... ένα πιστοποιητικό γνώσης ή και παρακολούθησης μόνο..., μιας και θα είχε τυπική μεν, αλλά συναισθηματική αξία για κάποιον που θα πίστευαν ότι όσα γράφω πιο πάνω είναι απόλυτο "brain storming" της στιγμής και καθόλου συμπεφωνημένο εγχείρημα, οποιασδήποτε μορφής ή και σεληνιακής επίδρασης, που θα μπορούσε κάποιος κακόβουλος να σκεφθεί. Βέτα και Νίκο, σας ευχαριστώ θερμά.»
Φί.Βερ.
