24/08/2026
Ηταν πριν 30 χρόνια… τον Αυγούστο του 1996… οταν ο χρόνος έκανε παύση στην άσφαλτο...
Για 1 λεπτό και 11 δευτερόλεπτα. Σαν να σταμάτησε.
αργοκινήτες εικόνες, γρήγορες σκέψεις και συναισθήματα που δεν ειχαν ταυτότητα...
1 λεπτό αρκούσε… να σημαδέψει για πάντα τη ζωή μου και τη ζωή όλων γύρω μου…
Σήμερα βλέπω καθαρά το παρελθόν… μπορώ ακόμα και να χειροκροτήσω με χιούμορ το επίτευγμα της επιβίωσής μου...
Αν δεν είχε κάνει αυτός ο κύριος μια διπλή προσπέραση σε δεξιά στροφή…
Αν είχαμε φύγει μια μέρα πριν…
Αν κάνανε τραχειοτομή στον πατέρα μου…
Αν δεν είχα κινηθεί στο πίσω κάθισμα…
Αν δεν είχα χτυπήσει τα πόδια μου…
Αν…
Αν…φευγαμε μια μέρα πρίν...
Όμως έλεγε ο πατέρας μου πως, αν ο Μέγας Αλέξανδρος δεν είχε πεθάνει… θα μιλούσε όλος ο πλανήτης ελληνικά. Όμως δεν έγινε.
Έτσι, δεν μπόρεσε τίποτα να σταματήσει τη σύγκρουση… ή τους κρότους στα αυτιά μου…
Τον τελευταίο χαιρετισμό μέσα στο ασθενοφόρο του πατέρα μου…
Τα 10 χειρουργεία μου…
Τη σιωπή τα μεσάνυχτα στα νοσοκομεία…
Ουτε όμως σταμάτησαν τις πύλες που ξεκλείδωσαν την "αντίληψη" μου...
30 χρόνια μετά… επιπλέοντας στο βαθύ γαλάζιο της θάλασσας της αγαπημένης μου Κρήτης, ξαφνικά… ξαφνικά τα είδα όλα ξανά. Σαν ταινία, σαν να μην πέρασε μια μέρα… σαν να γύρισε ο χρόνος πίσω… Ένα απαλό κύμα με ξύπνησε…και ανοιξα τα μάτια μου κοιτόντας τον ήλιο...
Η ζωή δεν είναι παρά ένας αγώνας ανάμνησης… μια ανακάλυψη της δύναμης που κρύβουμε μέσα μας… ένας χάρτης που οδηγεί σε μια και μοναδική Αλήθεια.
Μια αλήθεια που δεν μπορεί να ειπωθεί…
Δεν μπορεί να γίνει κατανοητή αν δεν διανύσει κανείς την πορεία της…
«Πώς άντεξες;» με ρώτησαν … «Πώς συνέχιζεις;»
«Πώς έκανες παιδί;» «Πώς περπάτησες;» Πως...πως...
Και χίλιες δυο ερωτήσεις που αδυνατούσα να απαντήσω.
Τώρα ξέρω.
Δεν είχα επιλογή. Η επιλογή του να τα παρατήσει κανείς ίσως είναι και πολυτέλεια. Μια πολυτέλεια που την έχεις μόνο όταν δεν αγαπάς κανέναν εκτός από τον εαυτό σου. Η παραίτηση ίσως να είναι και εγωισμός. Γιατί τον πόνο τον ζουν αυτοί που μένουν πίσω.
Αν σταματήσεις να ονειρεύεσαι γιατί σου χτύπησε την πόρτα ο πόνος και το πένθος, η προδοσία ή η αχαριστία, δεν είσαι μόνο στο σκοτάδι… είσαι και στη χαμηλότερη δόνηση που υπάρχει: τον εγωισμό.
Η ύπαρξή μας… του καθένα από εμάς… είναι απλά ένα κομμάτι του τεράστιου παζλ που ξετυλίγεται σε ζωή… σε ροή… σε κίνηση, σε πρόσωπα, σε καταστάσεις, σε χειρονομίες και σε συναισθήματα…
Είμαστε εδώ να τα ζήσουμε όλα. Όχι να επιλέξουμε να τα παρατήσουμε. Δεν ήρθαμε για αυτό. Έχουμε χρέος.
Με την συνέπεια στη ροή μας, την παρουσία μας, στο εδώ και στο τώρα… αυτό το αφήνουμε πίσω μας, μέσα από την καθημερινότητά μας, τις δουλειές μας, τους φίλους μας… ανώνυμα, απρόσωπα και καμιά φορά απομακρυσμένα.
Η ζωή δεν χρειάζεται κρότους για να εγκρίνει κανείς την αξία της. Η ζωή είναι από μόνη της ένας κρότος!
Είμαστε εδώ για να απορροφήσουμε ένα μέρος του πόνου αντί να τον πολλαπλασιάζουμε. Αυτός που αντέχει είναι αυτός που συνεχίζει να δημιουργεί αντί να εγκαταλείπει. Γιατί τη στιγμή που σταματάμε να δημιουργούμε, κάτι μέσα μας σταματά να συμμετέχει στη ζωή.
Κι εγώ δεν μπορούσα, και δε μπορώ, να φανταστώ την ύπαρξή μου χωρίς δημιουργία… και έτσι για 30 χρόνια έστυβα τον πόνο και δημιουργούσα....
Δεν θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα εάν δεν είχε γίνει αυτό το ατύχημα. Αν δεν είχα πέσει και ξανασηκωθεί τόσες φορές.
Ξέρω πως αν σου ειναι προσφατο, δε μπορεις να το δεις. Μα αυτο που σου συμβαινει και εσενα φιλε μου, κατα ενα περιεργο τρόπο...θα σε φτάσει εκει που οφείλεις να πας...
Σήμερα, όταν πέφτω… όταν με προδίδουν, όταν μένω μόνη, όταν νιώθω απελπισία… κλείνω τα μάτια μου. Πρέπει να συνεχίσω, να δω πού οδηγεί… πού με πάνε αυτές οι προκλήσεις και γιατί. Παίρνω ανάσα. Θα μπορούσα να είχα φύγει από τούτη τη γη πολλές φορές… αλλά δεν έγινε.
Ίσως γίνει αύριο, ίσως μεθαύριο. Το σίγουρο είναι ότι θα γίνει. Μα δεν φοβάμαι πια… τώρα πια, ο κρότος έγινε φιλικός και γνώριμος, ο φόβος γλίστρησε στα αζήτητα ένα βράδυ… μετά από μια αγκαλιά… μια προσευχή… ένα όνειρο...μια νέα Ιδέα...
Τα όνειρά μας… φως.
Οι σκέψεις μας… φως.
Μα το μεγαλύτερο φως από όλα είναι η αγάπη. Η αγάπη για τους γύρω μας, και μετά για τον εαυτό μας. Αυτό είναι που καμιά φορά μπερδεύουμε. Αγαπώ τον εαυτό μου σημαίνει ότι είμαι ικανή/ός να αγαπήσω και άλλους έξω από εμένα…σαν εμένα
Δεν τα παρατάς γιατί θέλεις να είσαι εκεί και στο δικό τους σκοτάδι… γιατί αν αρχίσουμε να μοιραζόμαστε τα σκοτάδια μας, θα πάψουν να μας φοβίζουν… και τότε θα πάψει και ο εγωισμός του ανθρώπου που τον τρώει…
Να είμαι… Να κάνω… Να δείξω… Να αποκτήσω…
Μα γιατί; Πού πας;
Δεν άκουσες τον κρότο;
Δεν υπάρχει χρόνος για αυτά…
Δεν υπάρχει πια χρόνος να μην αγαπάμε…
Ένιωσα 17 χρονών, πως ήρωας είναι εκείνος που αντέχει τον πόνο επί γης, για να μην αφήσει περισσότερο πόνο πίσω του…
¨επαιζα σε ταινία, έκανα τον εαυτό μου ηρωίδα, για να μπορεσω να κανω τα προβληματα προκλήσεις...
Φυσικά, τα συμβάντα, οι καταστάσεις και ο πόνος δεν σταμάτουν ποτέ… όμως κουνάω το κεφάλι μου στον ανεμο και να αφήνω τον αέρα να κυματίζει τα μαλλιά μου· δεν θα βάλω καπέλο στην αλήθεια…
Άσ' τους, σου λέω φίλε μου… Άσ' τους όλους να πιστεύουν, να πράττουν και να φέρονται όπως θέλουν. Ίσως ακόμα δεν άκουσαν τον κρότο… ίσως δεν κατάλαβαν πόσο ευάλωτη είναι η ζωή… πόσο εύθραυστη… εσυ συνέχισε....όσο εντατικά ερχεται ο πονος , τόσο με φόρα θα εισβάλει η αγάπη ...και τα καταφέρνεις....
Ενα ατύχημα, μια προσπέραση... 30 χρόνια πριν… μου πήρε πολλά… μου έδωσε όμως και πολλά…
… Ήταν ίσως ο μόνος τρόπος…
Ευγενία Αθηνά Φώη Nia Foes
