Είμαι η Δώρα, μαμά ενός αγοριού 7χρ και ενός κοριτσιού 4χρ.
Γνωρίζω πολύ καλά την καθημερινότητα με τα παιδιά, ζώντας τη η ίδια!!
Η μετάβαση στη γονεϊκότητα επέφερε μεγάλες αλλαγές στη ζωή μου. Τόσο στην καθημερινότητα αλλά κυρίως σε εμένα την ίδια. Οι προκλήσεις μεγάλες στο μεγάλωμα των παιδιών και η καθημερινή επιβίωση ακόμα δυσκολότερη.
Ήθελα να γίνω καλύτερη μαμά, χωρίς φωνές και τιμωρίες, όμως ο τρόπος που έχουμε μεγαλώσει οι περισσότεροι, με τράβαγε πίσω. Γνωρίζετε πως ότι λέμε και ότι κάνουμε είναι αποθηκευμένο στο υποσυνείδητό μας;
Η κούραση, η αϋπνία και η παρόρμηση των συναισθημάτων, ιδιαίτερα του θυμού, σε συνδυασμό με την άγνοια που είχα ως προς τα αναπτυξιακά στάδια του παιδικού εγκέφαλου, με έκαναν στο τέλος της ημέρας να νιώθω η χειρότερη!
Και όσο χειρότερα ένιωθα τόσο περισσότερο φώναζα. Και όσο περισσότερο φώναζα τόσο αποσυνδεόμουν από τον γιό μου, τότε. Και όταν τον ρωτούσα, "Σου λείπει κάτι από μένα;" εκείνο το μικράκι 3χρ τότε, μου απαντούσε "Η αγάπη σου". Και αναρωτιόμουν και γω, ¨Μα τί θέλει να πεί; Τον αγκαλιάζω, τον φιλάω, του λέω συνέχεια πόσο τον αγαπάω, του κάνω τα χατίρια ... πώς γίνεται να του λείπει η αγάπη μου;"
Και όμως όταν δεν τα ακούμε πραγματικά, τους φωνάζουμε, δεν ελέγχουμε τον θυμό μας, τα τιμωρούμε (επειδή δεν ξέρουν), τους λέμε τι να κάνουν και πότε μπορούν να το κάνουν, χωρίς το δικαίωμα της επιλογής για τον εαυτό τους, γιατί είναι μικρά και δεν ξέρουν, δεν τους βάζουμε όρια με αγάπη και κατανόηση, τα κρίνουμε διαρκώς, τους βάζουμε ταμπέλες, ο επιθετικός, τεμπέλης, η ντροπαλή, ζηλιάρα, και τα κάνουμε να νιώθουν ντροπή και ότι φταίνε εκείνα για όλα, ¨Είμαι το πιο χειρότερο παιδί απ όλα" μου είχε πει ένα βράδυ το αγόρι μου.
Δεν τα σεβόμαστε έτσι και εννοείτε πως δεν νιώθουν την πλήρη αγάπη μας. Γιατί η ¨σκληρή αγάπη¨ μας χωρίζει, δε νιώθουν την πλήρη αποδοχή μας που τα απελευθερώνει να μπορούν να είναι ο εαυτό τους, να νιώθουν ότι έχουν σημασία και να εκφράζονται. Αυτή η αγάπη είναι με όρους. ¨Αν δεν κάνεις αυτό που λέω, τότε ......., συμπληρώστε εσείς!
Τυχαίο που το άγχος στα μικρά παιδιά ακμάζει?
Έχουμε μπερδέψει το "Δεν με ακούει" με την υποταγή.
Και τελικά χάνουν τον αληθινό εαυτό τους για να χωρέσουν στα δικά μας πρέπει για να μη χάσουν έστω και αυτή την ¨σκληρή αγάπη".
Και έτσι μεγαλώνουμε παιδιά μεταφέροντας τα δικά μας παιδικά τραύματα, σε εκείνα που υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας ότι θα είμαστε καλύτεροι.
Μέχρι που (ίσως) να έρθει η μέρα που συνειδητοποιούμε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει σε εμάς και αποφασίσουμε να δούμε τα πράγματα διαφορετικά (ή μάλλον όπως είναι στην πραγματικότητα) και ψάξουμε για την αλλαγή και βοήθεια.
Θα χαρώ λοιπόν να σου κρατήσω το χέρι, να είμαι δίπλα σου και να σε βοηθήσω να γίνεις το καλύτερο που ονειρεύεσαι για σένα και την οικογένειά σου. Επειδή μπορείς!!
Με αγάπη 💜 και θαυμασμό!!
