12/05/2026
Τόσο λυπηρό...
Δύο παιδιά πηδηξαν στο κενό, κρατώντας η μία το χέρι της άλλης… Το ένα κορίτσι άφησε πίσω της μόνο ένα «συγγνώμη, σας αγαπάμε πολύ».
Τελικά πόσο καταλαβαίνουμε τα παιδιά μας;
Πόσο απογοητευμένα μπορεί να νιώθουν από τη ζωή;
Πόσο πιέζονται καθημερινά από παντού;
Από το σχολείο, την κοινωνία, τα social media, τις απαιτήσεις, το άγχος, το μέλλον…
Ίσως κάποιες φορές τα πιέζουμε κι εμείς περισσότερο χωρίς να το καταλαβαίνουμε.
Είναι αδιανόητο παιδιά 17 χρονών να μη βρίσκουν κίνητρο για τη ζωή.
Να μη βλέπουν φως στο αύριο.
Να νιώθουν πως δεν έχουν διέξοδο.
Ας αφουγκραζόμαστε περισσότερο τα παιδιά μας.
Ας τα παρατηρούμε κάθε μέρα.
Ακόμα και μια μικρή αλλαγή στη συμπεριφορά τους μπορεί να είναι ένα καμπανάκι που ζητά βοήθεια.
Και σε εσάς, παιδιά μου…
Μην φοβάστε να μιλήσετε.
Για ό,τι σας βαραίνει, για ό,τι σας βασανίζει, για ό,τι σας πονάει.
Η εφηβεία είναι μια δύσκολη πίστα, γεμάτη ένταση και σύγχυση.
Όμως έχετε μια ολόκληρη ζωή μπροστά σας να ανακαλύψετε.
Μια ζωή με ανθρώπους που σας αγαπούν, με στιγμές που ακόμα δεν έχετε ζήσει, με όνειρα που αξίζουν να παλέψετε γι’ αυτά.
Καμία δυσκολία δεν είναι πιο μεγάλη από τη ζωή σας.
Και κανένα παιδί δεν πρέπει να νιώθει μόνο του.
