Christina Gika

18/08/2026

Αυτή η ανάρτηση δεν είναι για να πει ότι τα παιδιά έχουν πάντα δίκιο και οι γονείς πάντα άδικο.

Ούτε ότι κάθε έντονη αντίδραση ενός παιδιού σημαίνει πως ο γονιός πρέπει αυτομάτως να συμφωνήσει μαζί του.

Σε μια συζήτηση χθες, μια μαμά μού είπε κάτι σημαντικό:

«Κι εκείνα όμως χρειάζεται να καταλάβουν ότι μεγαλώσαμε σε διαφορετικές γενιές. Ότι κι εμείς μπορεί να μπερδευόμαστε με όλα αυτά. Ότι δεν τα ξέρουμε όλα, δεν μπορούν να είναι τόσο αυστηρά»

Και ναι, τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε έναν κόσμο με διαφορετική γλώσσα, διαφορετικές ευαισθησίες και διαφορετικές συζητήσεις από εκείνον στον οποίο μεγαλώσαμε εμείς.

Κι εμείς ερχόμαστε στη σχέση μαζί τους με τη δική μας ιστορία, τις δικές μας αναφορές, τα δικά μας τυφλά σημεία.

Αυτό σίγουρα αξίζει κατανόηση, αλλά η κατανόηση δεν χρειάζεται να γίνει και δικαιολογία.

«Ωχου δεν μπορούμε να μιλήσουμε, εμείς μεγαλώσαμε αλλιώς»
«Δεν το εννοούσα έτσι.»
«Στη δική μας γενιά αυτά τα λέγαμε διαφορετικά και ήταν πιο εύκολα.»

Μπορεί να είναι όλα αληθινά αυτά που λέμε και ταυτόχρονα όμως, μπορεί να πλήγωσαν, να προσέβαλαν ή να ακούστηκαν διαφορετικά από αυτό που είχαμε στο μυαλό μας.

Ίσως λοιπόν το ζητούμενο δεν είναι να αποφασίσουμε ποια γενιά είναι πιο σωστή ή πιο ευαίσθητη.

Είναι να μπορούμε να συναντηθούμε κάπου στη μέση 💜

Τα παιδιά να αφήνουν χώρο για το ότι κι εμείς μαθαίνουμε, κι εμείς να αφήνουμε χώρο για το ότι κάτι που δεν είχαμε μάθει να βλέπουμε, ίσως τώρα χρειάζεται να το κοιτάξουμε.

Χωρίς να πρέπει κανείς να είναι ο «κακός» της ιστορίας, και χωρίς η πρόθεση να σβήνει τον αντίκτυπο.

Για μένα, αυτό θέλω να βλέπει και ο γιος μου, ότι μπορεί να μου πει «αυτό που είπες με ενόχλησε» και εγώ να μη χρειάζεται να αποδείξω πρώτα ότι είμαι καλός άνθρωπος για να μπορέσω να τον ακούσω.

Και για πείτε, έχει τύχει το παιδί σας να σας επισημάνει κάτι που είπατε , γύρω από το φύλο, τον σεξισμό, τη διαφορετικότητα ή τα στερεότυπα , και η πρώτη σας σκέψη να ήταν:
«Μα τώρα πια όλα σας ενοχλούν;»

Και αν ναι, (ή έτυχε σε μια φίλη, χεχε) υπήρξε κάτι που, όταν πέρασε η πρώτη άμυνα, σας έκανε τελικά να το δείτε λίγο διαφορετικά;
💜

14/08/2026

Με φροντίδα και αγάπη προς εμάς..σιγά σιγά

09/07/2026

«Θέλω να πεθάνεις!!»

Φώναξε θυμωμένα ένα 5χρονο κοριτσάκι στη μαμά του όσο κάθονταν στο τραπέζι της κουζίνας το βράδυ. Και γιατί; Γιατί ήθελε αυγό ενώ είχαν μακαρόνια. Και τα δύο αγαπημένα του..

Η μαμά θύμωσε τόσο πολύ.. θυμός που κράτησε και την επόμενη μέρα..Και ξέρετε τι λένε για τον μεγάλο θυμό...

Σαν δίμετρος, ντουλάπα ασφαλίτης, προστατεύει κάτι με απίστευτη αφοσίωση και σθένος. Kάτι ευάλωτο..

Και ναι όταν μου το είπε η μαμά, βούρκωσε, είδα ότι την πόνεσε πολύ. Είχαν περάσει μέρες αλλά και μόνο στην ανάμνηση καθώς μου το περιέγραφε, ήταν σαν ο πόνος να την γράπωνε σχεδόν αυτόματα.

Σταματάω, και δεν βιάζομαι να της δείξω την οπτική του παιδιου. Φωτίζω λίγο ότι την πόνεσε πολύ αυτό που άκουσε και τη ρωτάω ήπια «Τι σκέφτηκες εκείνη τη στιγμή; Τι νόημα πήραν για σένα τα λόγια της;»

Και είδα να αλλάζει σε ντροπή, έσκυψε το κεφάλι και κοίταξε αλλού.
«Δεν θέλω να ακουστώ σαν την ελληνίδα μάνα, ξέρεις, έχω κάνει τόσες θυσίες κτλ»

Της λέω «Φοβάσαι πώς θα ακουστείς ε; Πάμε παρέα να το καταλάβουμε τι σε πόνεσε μωρέ, όχι αν ήταν «σωστές» ή «λάθος» σκέψεις. Τι λες;»

«5 χρόνια μαμά με ένα παιδί που δυσκολεύεται στα πάντα, θυμώνει έντονα, αντιδρά, διαφωνεί συνέχεια, μια διαπραγμάτευση όλα. Δεν είναι τρυφερή συχνά, δεν εκδηλώνεται, δεν με αναζητά, κι εγώ να προσπαθώ, να προσπαθώ συνέχεια...Χριστίνα τέτοια προσπάθεια..και τόσο εύκολα θα μπορούσε να με χάσει..να πεθάνω»

«Σαν να μην πιάνει τόπο η αγάπη σου στο παιδί, σαν να μην έχει επιστροφή;»

Κάθε γονιός έχει ανάγκη να νιώθει ότι η αγάπη του βρίσκει τόπο μέσα στο παιδί του. Ότι βρίσκει ένα δρόμο να επιστρέψει μέσα στη σχέση.

Θέλουμε να νιώσουμε ότι τα παιδιά μας μας αγαπάνε, μας χρειάζονται και οτι η σχέση μας έχει σημασία. Είναι η ανθρώπινη ανάγκη μας για σύνδεση.

Δεν μπορεί να την κουβαλήσει το παιδί σίγουρα. Αυτό το ξέρουμε. Και σίγουρα δεν είναι να «ξεπληρώσει» αυτά που κάνουμε. Είναι αλλιώτικη αυτή η ανάγκη.

Αλλά γονείς με παιδιά που δυσκολεύονται πολύ, μπορεί να νιώσουν μόνοι τους πολύ σε αυτήν την προσπάθεια.

Δεν έχουν τα «σαγαπω», τα χαμόγελα, τις αγκαλιές εύκολα και γενναιόδωρα..

Είναι περισσότερο η επιστροφή μετά τη ρήξη, ο ενθουσιασμός να μοιραστούν κάτι, η ασφάλεια να είναι ο εαυτός τους....

Η σχέση χτίζεται πιο αργά, πιο αθόρυβα με διαφορετικό τρόπο..

Αν είστε γονείς τέτοιων παιδιών... που αγαπάνε διαφορετικά...πώς το καταλαβαίνετε;

Εγώ όταν μου μοιράζεται το πάθος του, ανυπομονεί να μου πει κάτι που έγινε, όταν σηκώνεται το πρωί και σκρολαρει στο κινητο του, θέλει να κάτσει δίπλα μου και να με ακουμπάει λίγο με το πόδι του, αν κουνηθω και παω πιο εκεί, έρχεται αυτόματα λίγο πιο κοντά έτσι να ακουμπάει..

Έχω λιστα αλλά έχω εκπαιδευτεί να βλέπω τον αλλιώτικο τρόπο που επιστρέφει η αγάπη του..

*Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από την εμπειρία μου ως μαμά και από τις ιστορίες γονέων που έχουμε δουλέψει παρέα. Δεν είναι πραγματική.

03/07/2026

Είμαι πολύ χαρούμενη που μπορώ επιτέλους να μοιραστώ μαζί σας ένα project στο οποίο είχα τη χαρά να συμμετέχω τα τελευταία δύο χρόνια.

Μαζί με τη Gloria DeGaetano και το Parent Coaching Institute συνεργαστήκαμε για τη δημιουργία ενός διεθνούς White Paper σχετικά με τη σχέση γονέων, εφήβων και τεχνολογίας.

Θέλαμε να ακούσουμε και τα παιδιά, να έχουν φωνή και αυτά για την πραγματικότητα τους. Να δούμε τι δεν καταλαβαίνουμε, αλλά και εμάς τους γονείς, τους δικους μας φόβους.

Στην έρευνα συμμετείχαν 178 έφηβοι και 133 γονείς από 15 χώρες.

Ένα μεγάλο ποσοστό απο εφηβάκια στην Ελλάδα και τα ευχαριστώ πολύ.

Το δείγμα είναι σχετικά μικρό για να γενικεύσουμε αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον ότι εμφανίστηκαν ίδια μοτίβα σε αρκετά διαφορετικές χώρες και κουλτούρες.

Πάντα με ενδιέφερε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά να έχουν υγιή αυτορρύθμιση και να μην εξαρτώνται απο εμάς για την χρήση της τεχνολογίας.

Τα ευρήματα δεν δείχνουν ότι η αυτορρύθμιση καλλιεργείται μόνο μέσα από περισσότερο έλεγχο, παρόλο που σε εμάς δίνει μεγαλύτερη αίσθηση ασφάλειας.

Αντίθετα, με βάση την έρευνα, φαίνεται να αναπτύσσεται όταν ο γονιός:

👉ενδιαφέρεται για τον ψηφιακό κόσμο του παιδιού του
👉επιλέγει τον διάλογο αντί για αποκλειστικά τεχνικούς περιορισμούς
👉συζητά τα όρια και δεν τα επιβάλλει καθώς το παιδί ωριμάζει
👉και λειτουργεί ο ίδιος ως πρότυπο στη χρήση της τεχνολογίας.

Σε αυτές τις οικογένειες, οι έφηβοι φαίνεται να είναι πιο ανοιχτοί να μοιραστούν μια δυσκολία, να αναζητήσουν βοήθεια και να αναπτύξουν σταδιακά τη δική τους εσωτερική αυτορρύθμιση.

Φάνηκαν και άλλα μοτίβα και πραγματικά χαίρομαι που μπήκαμε και λίγο στον κόσμο των παιδιώ

Ελπίζω να βρείτε το White Paper τόσο ενδιαφέρον όσο το βρήκα κι εγώ.

Θα χαρώ πολύ να ακούσω ποιες σκέψεις ή ποια ευρήματα σας έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση.

What if the secret to healthier tech habits isn't more control... but more connection?

PCI's new international research study found that the strongest predictor of teen self-regulation wasn't screen limits, monitoring apps, or stricter rules. It was the quality of the parent-teen relationship. When parents prioritize trust, open conversations, and genuine connection, teens are more likely to develop the internal control needed to make wise technology choices on their own.

Because the ultimate goal isn't managing screens. It's raising self-aware, responsible young people.

Read the full white paper here:https://www.thepci.org/about/white-papers/PCI%20White%20Paper%20Teen%20and%20Parent%20Survey%20June%202026.pdf

18/06/2026

Σήμερα ο γιος μου γίνεται 16 χρονών. Τι είπες τώρα;

Κι εγώ γίνομαι 16 χρονών μαμά. 16 χρόνια μητρότητας. Απίστευτο ταξίδι.

Δεν έχω υπάρξει ποτέ ξανά μαμά ενος 16χρόνου. Τι κάνουμε οεο; Θα το βρούμε μαζί όπως πάντα λέω.

Πριν 16 χρόνια λοιπόν γεννήθηκε ένα υπέροχο μωράκι και μαζί του γεννήθηκε και μια μαμά.

Καθώς μεγάλωνε μεγάλωνα κι εγώ. Πόσο έχω αλλάξει μέσα σε αυτά τα χρόνια. Πόσες φορές έπεσα, ξανασηκώθηκα, , αναθεώρησα πράγματα που θεωρούσα βέβαια.

Στα 16 χρόνια αυτά έχω κάνει λάθη που ακόμα σκέφτομαι και θέλω να κρυφτώ, έχω πει λόγια που θα ήθελα να είχα πει αλλιώς, έχω φοβηθεί και έχω αμφιβάλλει για τον εαυτό μου αμέτρητες φορές. Έχω νιώσει ότι δεν είμαι αρκετή, ότι δεν αντέχω, ότι είναι πολύ δύσκολο, και που πήγε η ζωή μου.

Αλλά επίσης έχω νιώσει μια αγάπη που δεν ήξερα ότι μπορώ να νιώσω βρε παιδιά. Έχω το προνόμιο να βλέπω το γιο μου να μεγαλώνει, να ανακαλύπτει ποιος είναι, να με εκπλήσσει, να με προκαλεί να ξανασκεφτώ για μένα, για το πώς είμαι απένταντι του, να αποδέχομαι και εμένα και τον ίδιο.

Με βοηθάει να μεγαλώνω μαζί του.

Ο γιος μου με έμαθε τι σημαίνει αυθεντικότητα, τι σημαίνει να είσαι περιέργος για τον κόσμο, το θάρρος να είσαι ο εαυτός σου ακόμα και όταν διαφέρεις από τους άλλους, την ηρεμία του να ακολουθείς τον δικό σου δρόμο και την καλοσύνη.

Μια άλλη μορφή καλοσύνης, αυτή που δεν είναι μια προσπάθεια να κρατήσεις κοντά σου τους ανθρώπους, αλλά ένας τρόπος να υπάρχεις, χωρίς να χάνεις εσένα, αυτή που δεν έχει φόβο απόρριψης ή ανάγκη αποδοχής.

Του είμαι απέραντα ευγνώμων για όλα αυτά, αν και μου ήταν από τα πιο δύσκολα και εκεί που έκανα τα μεγαλύτερα λάθη, αλλά και εκεί που έμαθα πολλά.

Σήμερα είναι η μέρα του και όχι η δική μου και ενώ θα μπορούσα να ανεβάσω φωτογραφίες του από τότε που ήταν μωρό, από την πορεία του, τα ενδιαφέροντα του, το πώς μοιάζει σήμερα, αλλά έχω φάει ban εδώ και καιρό για το μοίρασμα της ζωής του στα social media.

Και όσο περισσότερο μεγαλώνει τόσο καταλαβαίνω ότι η ιστορία του και το μονοπάτι του ανήκει πρώτα σε εκείνον.

Και εγώ είμαι τώρα ένας συνοδοιπόρος.

Χρόνια πολλά αγορίνα μου. Σε αγαπώ και σε ευχαριστώ για όλα όσα έχω μάθει μεγαλώνοντας δίπλα σου. Νιώθω τυχερή που είμαι μαμά σου.

Χρόνια πολλά και σε μένα, την 16χρονη μαμά σου.

Θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς πόσο χρονών γονιός είστε και ποιό ήταν το μεγαλύτερο αλλά και δυσκολότερο μάθημα για σας στο ταξίδι σας;

03/06/2026

Θυμάμαι τα καλοκαίρια της εφηβείας μου. Θυμάμαι να ξυπνάω στις 1 κάποιες φορές και 3 το μεσημέρι. Αναλόγως τι είχε γίνει το προηγούμενο βράδυ και τι ώρα είχα κοιμηθεί.

Θυμάμαι να ξυπνάω απόλυτα χαλαρή. Γμτ αυτή η χαλαρότητα τώρα θέλει τρεις διαλογισμούς, πέντε σπά και ένα τσικ απο κάτι βοηθητικό για να πεις οτι οι ώμοι έχουν πέσει τελείως κάτω.

Να σηκώνομαι με μια απίστευτη πείνα και να τρώω ακόμα και καρμπονάρα για πρωινό. Ό,τι είχε η μητέρα μου για μεσημεριανό και μετά το κατέβαζα με μια κοκα κολα.

Δεν θυμάμαι να ζεσταίνομαι πολύ. Θυμάμαι να ακούω τη μαμά μου στο σπίτι το πρωι και να με νανουρίζει. Να τσεκάρω την αδερφή μου που κοιμόταν δίπλα μου για να δω αν έχει ξυπνήσει. Ή τη φίλη μου αν είχαμε κανει σλιπ οβερ.

Μετά πάλι ξάπλα στον καναπέ, να ανοίγω τηλεόραση να δω αν έπαιζε καμια σειρά που μου άρεσε. Ξέρετε τα Τόλμη και Γοητεία για όσους είναι «νέα» παιδιά.

Απόλυτη βαρεμάρα. Αλλά χωρίς να με πειράζει, να με αγχώνει, την ήθελα.

Κανά βιβλίο, Λουντέμη διάβαζα τότε, «ένα παιδί μετράει τα άστρα» . Με την αδερφή μου κους κους ή και απλή συνύπαρξη. Γυρνοβολούσα στο σπίτι χαλαρή και περίμενα το απόγευμα.

Αυτό το πριν το απόγευμα όμως που δεν ήξερα καν τι θα κάνουμε με την παρέα ήταν ανέμελο, ωραίο, το θυμάμαι όμορφα.

Και το απόγευμα βόλτες με φίλους και φίλες, Να πάμε να δούμε αν θα περάσει το αγόρι. Να αναλύουμε. Να κάνουμε βόλτες χωρίς σκοπό.

Τοι βράδυ ξενύχτι. Ξενύχτι με την αδερφή μου και συζητήσεις, ή κάτω στην πυλωτή της πολυκατοικίας με φίλους.

Μα τι λέγαμε τόσες ώρες, ούτε που θυμάμαι. Αλλά την αίσθηση χαράς την είχα.

Ή με το αγόρι καμιά βόλτα, μπας και μου πιάσει το χέρι, και αν το έπιανε εννοείται δεν το έπλενα για να μυρίζω το άρωμα του.

Η μητέρα μου δεν είχε κανένα άγχος θυμάμαι να «κάνουμε» κάτι. Να μην βαριόμαστε, να μην κοιμόμαστε τόσο πολύ, να μη βλέπουμε τις σειρές μας, να μην ξενυχτάμε μιλώντας με φίλους, να βαριόμαστε απλά. «Καλοκαίρι είναι. Δεν έχει σχολεία, άστα τα παιδιά». Κοντά να είμαστε ήθελε μόνο.

Αχ και τι δεν θα έδινα για αυτές τις μέρες χωρίς σκοπό, που δεν μου ζητούνταν να κάνω κάτι, που ήταν αργές, βασανιστικά αργές, όπως τις ήθελα. Που είχαν μονο καρδιοχτύπια και κουβέντες με φίλους.

O γιος μου μόλις ξύπνησε και είναι μεσημέρι...χθες τον άκουγα που γέλαγε με την καρδιά του στις 1 το βράδυ, στο discord, με τους φίλους του και χαμογέλασα κι εγώ στον ύπνο μου..
θυμήθηκα τα γέλια στην πυλωτή τα δικά μας...και το γείτονα που έβγαινε και μας φώναζε να πάμε σπίτια μας...

Καλοκαιράκι για τα εφηβάκια μας...καλοκαιράκι που δεν ξέρω αν θα έχουν εύκολα ξανά στην ενήλικη ζωή τους που είναι τόσο κοντά...

Ίσως τελικά το θέμα να μην είναι αν βρίσκονται στην πυλωτή ή στο Discord.
Ίσως το θέμα να είναι αν έχουν χώρο να είναι έφηβοι.
Να βαριούνται.
Να γελάνε.
Να ξενυχτούν με φίλους.
Να μη χρειάζεται συνεχώς να κάνουν κάτι «χρήσιμο».
Κάθε γενιά βρίσκει τον δικό της τρόπο να ζήσει το καλοκαίρι της

Μια ευχάριστη ανάμνηση από τα δικά σας καλοκαίρια ως εφηβάκια, τι θυμάστε;

30/05/2026

Την Μαρία τη γνωρίζω πάνω από 15 χρόνια. Τη γνώρισα όταν είχα έρθει στο νησί. Τη φώναζαν όλοι το Μαράκι γιατί ήταν πάντα η μικρότερη στην παρέα. Ήταν όμως και γιατί πάντα είχε κάτι παιδικό στο βλέμμα της, τουλάχιστον αυτό έβλεπα εγώ.

Όταν γέννησα το γιο μου ερχόταν και του έκανε παρέα όσο δούλευα. Δεν είχα γνωρίσει άνθρωπο να μπορεί να μπαίνει στον κόσμο των παιδιών με την ίδια φαντασία.

Να παίζει χωρίς σκοπό, μάθημα, αρχή και τέλος, με άνεση στις μεγάλες σιωπές και στο σταμάτημα του χρόνου στο παιχνίδι.

Κάπως νόμιζα ότι μεγαλώνοντας η ενήλικη πραγματικότητα κάνει ένα μεγάλο "σσσσς" στην παιδική φαντασία. Κάπως σαν να την βάζει σε ένα δωμάτιο, με σιδερένια πόρτα και να πετάει το κλειδί.

Και όμως η Μαρία, το Μαράκι, είχε την πόρτα αυτή ορθάνοιχτη. Μάλλον δεν είχει καν πόρτα, ήταν κάτι σαν μια μεταξωτή κουρτίνα, πολύχρωμη που άλλαζε κάθε φορά χρώματα με το αεράκι.

Θυμάμαι να γράφει πάντα. Όταν είχα διαβάσει κάτι δικό της, με είχε ρουφήξει σαν να σταμάτησε ο χρόνος.

Δεν γίνεται σκέφτηκα να μπορεί κάποιος να παίζει έτσι με τις λέξεις. Σαν να μου φώτισε λίγο το δρόμο για την δική μου πόρτα.

Μαμά τώρα, με την καλύτερη έμπνευση το παιδί της, αποφασίζει να δημοσιεύσει το πρώτο της παιδικό τραγούδι και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό και ανυπομονώ για τα επόμενα.

Βλέπω το παιχνίδι με τις λέξεις και πιάνω τον σοβαρό ενήλικο κομμάτι μου να πάει να βγάλει νόημα, αλλά αφήνομαι να με πάρουν απλά οι ζωγραφιές, οι όψεις των λέξεων και οι ήχοι τους..
Θέλω να το ακούσω με ένα παιδί για να μου γίνει ευκολότερο..

Τα παρακάτω λόγια με συγκινούν πολύ..

"Μια γέφυρα θα φτιάξω και πριν να τη χαλάσω
θε να πατήσω απάνω εσένα για να φτάσω
μια αγκαλιά μεγάλη και ένα φιλί ζεστό
ο κόσμος είναι όμορφος γιατι είσαι εδώ"

Μέσα σε αυτο το δωμάτιο που ζούνε τα παιδιά μας που είναι όλο λέξεις, παιχνίδια, εικόνες, κάτι που μπορεί να τα κάνει όλα ακόμα πιο όμορφα είναι ότι είμαστε εδώ...και θα έλεγα και για μας..πώς ομορφαίνει ο κόσμος που είναι εδώ τα παιδιά μας...Όλα δικές μου ερμηνείες βέβαια.

Καλοτάξιδο Μαράκι μου

αγάπη και παιχνίδι κι ο κόσμος θα ανθίζει...αφιερωμένο στα παιδιά ...

13/05/2026

Ήμουν ένα παιδί που πάντα έφερνε 20. Αριστεία κτλ. Στα 17 δεν έδωσα πανελλήνιες. Κατέρρευσα από τον φόβο για το τι θα σήμαινε μια αποτυχία. Και ήδη μέσα μου είχα αυτό το imposter syndrome (σύνδρομο του απατεώνα) που ακόμα κουβαλάω.

Μήπως τους έχω κοροίδέψει όλους ότι είμαι καλή μαθήτρια και τώρα θα φανεί τι απατεώνας ήμουν; Μήπως οι βαθμοί μου ήταν απλά ένα ατύχημα και δεν είμαι αρκετά καλή, ή έξυπνη ή ώριμη;

Με μια μεγάλη παταγώδη αποτυχία που θα απογοήτευσει τους πάντες και θα με αφήσει χωρίς μέλλον, χωρίς αξία, θα με καταλάβουν όλοι. ‘Ο, τι και να έκανα έπρεπε να το αποφύγω αυτό.

Δεν μπόρεσα ποτέ να το μοιραστώ αυτό με τους γονείς μου. Δεν υπήρχε χώρος.
Ο πατέρας μου έπρεπε να παρέχει για την οικογένεια του από 13 χρονών, χωρίς πατέρα. Μωρό παιδί. Η μητέρα μου σταμάτησε το σχολείο στα 12 και συζητούσε συχνά για το πόσο αυτό ήταν κάτι που έχει μετανιώσει σε όλη της τη ζωή.

Τα χρήματα, η επιβίωση, η «καλή δουλειά φέρνει την ευτυχία» και την προσωπική αξία, τα άκουγα καθημερινά. Λογικό να μην θέλεις τα παιδιά σου να περάσουν τις δυσκολίες που πέρασες εσύ...να μην νιώσουν την εγκατάλειψη του να θέλεις βοήθεια και να μην την παίρνεις ποτέ..

Έτσι κάπως στο σπίτι μας οι σπουδές, η «καλή δουλειά», η οικονομική ανεξαρτησία έγιναν κάτι πολύ μεγαλύτερο από επιλογές, έγιναν ασφάλεια. Έγιναν τρόπος να μην πονέσω όπως εκείνοι.

Μόνο που δεν μπορούσα εγώ να δω τον φόβο πίσω από αυτα τα μηνύματα. Πίστεψα μόνο ότι μέσα από τις πανελλήνιες κρινόταν όλη μου η αξία και εγώ ήμουν σίγουρη ότι δεν θα τα κατάφερνα. Δεν μπορούσα να ποντάρω στο ίδιο ατύχημα για τους βαθμούς...μπορεί να με καταλάβαιναν..

Και αν μπορούσα τώρα να πάω πίσω στο χρόνο και μου μιλούσα λίγο θα μου έλεγα

«Χριστινάκι δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι είσαι αρκετά έξυπνη για να σε αγαπήσουν, να σε θαυμάσουν ή να είσαι ασφαλής.

Ξέρω ότι φοβάσαι πως τώρα “θα αποκαλυφθείς”. Ότι οι άλλοι έκαναν λάθος για σένα.Ότι οι καλοί βαθμοί ήταν ένα ατύχημα που δεν θα κρατήσει.

Ξέρω επίσης γιατί αυτό μοιάζει τόσο επικίνδυνο.

Οι άνθρωποι πριν από σένα πόνεσαν πολύ. Δούλεψαν από παιδιά. Στερήθηκαν. Έζησαν με φόβο για τα χρήματα, την εξάρτηση, το “τι θα απογίνω”.

Μόνο που είσαι παιδί. Και είναι πάρα πολύ βαρύ για ένα παιδί να νιώθει ότι πάνω σε λίγες κόλλες χαρτί κρίνεται όλη του η ζωή.

Θα ήθελα να μπορούσες να ξέρεις κάτι που τότε δεν ήξερες βρε Χριστινάκι,

Ότι η αξία σου δεν θα καθοριστεί από εκείνες τις μέρες.
Ότι η ζωή σου δεν θα κλείσει αν δεν πάνε όλα τέλεια.
Ότι θα υπάρξουν άνθρωποι που θα σε αγαπήσουν για αυτό που είσαι και όχι για το πόσο “πέτυχες”. Και θα είναι τόσοι πολλοί.
Ότι θα χτίσεις πράγματα που τότε δεν μπορούσες καν να φανταστείς.

Και κυρίως μάτια μου

Ότι δεν ήσουν απατεώνας.

Ήσουν ένα φοβισμένο παιδί που κουβαλούσε πολύ περισσότερο βάρος από όσο φαινόταν»

Λυπάμαι πολύ σήμερα που παιδιά κουβαλάνε αυτό το βάρος μόνα τους, ή γονείς που κουβαλάνε αυτούς τους μεγάλους φόβους ακόμα.

Και για τα παιδιά που βασανίζονται με αυτό το σύνδρομο του απατεώνα, τους καλούς μαθητές από «ατύχημα»..να τα έχουμε υπόψιν...δεν φαίνεται...το κρύβουμε καλά.
Εσείς τι θα λέγατε στο παιδί εκείνο στα 17 ..αν θέλετε να μοιραστείτε..

Φωτό που ήμουν μικράκι, όχι 17, αλλα μικράκι, με δυσκολία να αποφασίσω να την ανεβάσω και εύχομαι να μην σβήσω το ποστ γιατί δεν θα αντέξω την έκθεση...

10/05/2026

"Μαμά,

μου άρεσε πολύ χθες που με ρώτησες για το Minecraft.
Που κάθισες και άκουγες λες και ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο.
Και λίγο ήταν.
Γιατί αυτό που ένιωσα τελικά ήταν ότι ήμουν εγώ σημαντικός για σένα...
μου άρεσε που πήγαμε οι δυο μας στο σούπερ μάρκετ.
Ίσως για σένα να ήταν μια απλή δουλειά.
Αλλά εγώ ένιωσα πως, μέσα σε όλα, προσπάθησες να κρατήσεις λίγο χρόνο μόνο για μένα...
μου άρεσε εκείνη η φορά που είπες στον κύριο να μη σχολιάζει τα μαλλιά μου.
Δεν θυμάμαι ακριβώς τι είπες.
Θυμάμαι μόνο πώς ένιωσε το σώμα μου δίπλα σου.
Σαν να ήμουν ασφαλής.
Σαν να ήσουν με το μέρος μου.
Ένιωσα ατρόμητος με σένα δίπλα μου...
μου αρέσει να μυρίζω τα μαλλιά σου, όταν πέφτουν στο πρόσωπό μου καθώς με βγάζεις από το καθισματάκι
και εσύ δεν το καταλαβαίνεις,αλλά κάτι μέσα μου χαλαρώνει χωρίς να ξέρω γιατί....
μου αρέσει που ανοίγεις τα χέρια σου όταν με βλέπεις να βγαίνω από το σχολείο.
και κάθε φορά τρέχω λίγο πιο γρήγορα χωρίς να το καταλαβαίνω..

Ακόμα κι όταν φοβάμαι όταν θυμώνεις,
κάτι μέσα μου θυμάται κι άλλα πράγματα.
Θυμάται τη ζεστή αγκαλιά μετά.
Το πώς έρχεσαι κοντά μου.
Το πώς η φωνή σου μαλακώνει.
Το πώς με κρατάς σαν να θέλεις να διώξεις τον φόβο από πάνω μου.

και σιγά σιγά,
κάθε φορά που επιστρέφεις σε μένα μετά από ένα λάθος,
μαθαίνω κάτι πολύ σημαντικό, ότι η αγάπη δεν φεύγει όταν οι άνθρωποι δυσκολεύονται....

Και θυμάμαι…
τότε με τη μετακόμιση.
Ή όταν είχε αρρωστήσει η γιαγιά.
Που δεν ήσουν καλά.
Το έβλεπα ακόμα κι αν δεν το έλεγες.

Αλλά πάντα,
έστω για μια στιγμή,
με κοίταζες στα μάτια σαν να ήθελες να με κρατήσεις κοντά σου.
Σαν να μου έλεγες χωρίς λόγια:
«Είμαι ακόμα εδώ.»

Θυμάμαι που με φιλούσες καληνύχτα
και μου διάβαζες ιστορίες
ακόμα κι όταν όλα γύρω σου έμοιαζαν βαριά και πιεστικά.
...

Και όταν με τα αδέρφια μου προσπαθείς να μας αγαπάς όλους το ίδιο,
εγώ βλέπω ποσο προσπαθείς.
Ακόμα κι αν καμιά φορά ζηλεύω.
Ακόμα κι αν νιώθω απέξω.

Γιατί πάντα κάπως με βρίσκεις.
Με ένα χάδι σου.
Με ένα βλέμμα.
Με το χέρι σου στην πλάτη μου όταν περνάς δίπλα μου.
Σαν να μου θυμίζεις
Ότι η αγάπη σου δεν χάνεται όταν τη μοιράζεσαι.
Και πως θα είμαι πάντα μοναδική για σένα
...

Και όταν μεγάλωσα λίγο ακόμα,
και σου είπα για το αγόρι που μου αρέσει,
είδα το πρόσωπό σου να αλλάζει για ένα δευτερόλεπτο.
Σαν να πέρασαν από μέσα σου χίλιοι φόβοι μαζί.

Αλλά έμεινες.
Δεν με έκανες να ντραπώ.
Δεν με έκανες να νιώσω λάθος για όσα ένιωθα.
..

Και όταν σου είπα ότι ίσως δεν θέλω να δώσω Πανελλήνιες,
σε είδα να αλλάζεις πρόσωπο.
Ξέρω ότι φοβήθηκες.
Ξέρω ότι ήθελες να με προστατεύσεις από το μέλλον, από τα λάθη, από το να μην πονέσω.

Αλλά πριν μιλήσεις,
με κοίταξες.

Και προσπάθησες να μη με χάσεις εκείνη τη στιγμή.
Να μη με κάνεις να νιώσω πως η αγάπη σου εξαρτάται από το ποιά θα γίνω.
....

Άκουσα μια φορά που έλεγες σε μια φίλη σου πόσο με αγαπάς.
Δεν σου είπα τίποτα,
και ήθελα κρυφά να σε αγκαλιάσω εκείνη τη στιγμή για ώρα...

Και καμιά φορά βλέπω τα μάτια σου να γίνονται υγρά όταν με κοιτάς,
λες και η καρδιά σου δεν χωράει όλα όσα νιώθει.
..
Και ξέρεις κάτι;

Αυτές οι μικρές στιγμές μένουν μέσα μου περισσότερο απ’ όσο νομίζεις....
Μαμά,
δεν σε χρειάζομαι τέλεια.

Δεν θυμάμαι τις τέλειες μέρες έτσι κι αλλιώς.

Θα θυμάμαι τη ζεστασιά σου.
Το ότι επέστρεφες.
Το ότι προσπαθούσες.
Το ότι με κοιτούσες σαν να άξιζα να αγαπηθώ ακριβώς όπως είμαι.

Και αυτό…είναι αρκετό για μια ολόκληρη ζωή.»

Σε όλες τις μητέρες που προσπαθούν ενώ είναι κουρασμένες, πιεσμένες, φοβισμένες, ανθρώπινες, ίσως να αξίζει να θυμηθούν σήμερα πως πολλές φορές, ήδη δίνουν στα παιδιά τους αυτό που θα κρατήσουν για μια ζωή.

Χρόνια μας πολλά σε εμάς τις μαμάδες αλλά και σε όλες τις γυναίκες που κάποτε χρειάζονταν κι εκείνες μια τέτοια αγκαλιά.

08/05/2026

Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, έχω το προνόμιο να διδάσκω και να συνοδεύω μαθητές από όλο τον κόσμο μέσα από το Parent Coaching Institute

Υπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικό στο να κοιτάζω μια οθόνη γεμάτη ανθρώπους από διαφορετικά μέρη του κόσμου, με διαφορετικές ιστορίες, διαφορετικές ζωές και πολιτισμούς και όλοι να μοιράζονται την ίδια επιθυμία

Να βοηθήσουν τους γονείς να νιώθουν λιγότερο μόνοι.

Και θαυμάζω πολύ μωρέ

Το θάρρος που φέρνουν οι άνθρωποι σε αυτή τη δουλειά.
Την τρυφερότητα πίσω από τις ερωτήσεις τους.
Την αποφασιστικότητά τους και τη βαθιά τους δέσμευση να σταθούν δίπλα σε γονείς…
με έναν τρόπο που ίσως δεν στάθηκε ποτέ κανείς δίπλα στους ίδιους , ούτε όταν ήταν παιδιά, ούτε αργότερα ως γονείς.

Κάποιες φορές σταματώ για λίγο και συνειδητοποιώ πόσες συζητήσεις, ανακαλύψεις, σημαντικές στιγμές και στιγμές του "κοντά ενώ είμαστε τόσο μακριά" έχουν υπάρξει όλα αυτά τα χρόνια.

Και ακόμα δεν το θεωρώ δεδομένο.🤍Είμαι πολύ ευγνώμων.