Christina Gika

03/06/2026

Θυμάμαι τα καλοκαίρια της εφηβείας μου. Θυμάμαι να ξυπνάω στις 1 κάποιες φορές και 3 το μεσημέρι. Αναλόγως τι είχε γίνει το προηγούμενο βράδυ και τι ώρα είχα κοιμηθεί.

Θυμάμαι να ξυπνάω απόλυτα χαλαρή. Γμτ αυτή η χαλαρότητα τώρα θέλει τρεις διαλογισμούς, πέντε σπά και ένα τσικ απο κάτι βοηθητικό για να πεις οτι οι ώμοι έχουν πέσει τελείως κάτω.

Να σηκώνομαι με μια απίστευτη πείνα και να τρώω ακόμα και καρμπονάρα για πρωινό. Ό,τι είχε η μητέρα μου για μεσημεριανό και μετά το κατέβαζα με μια κοκα κολα.

Δεν θυμάμαι να ζεσταίνομαι πολύ. Θυμάμαι να ακούω τη μαμά μου στο σπίτι το πρωι και να με νανουρίζει. Να τσεκάρω την αδερφή μου που κοιμόταν δίπλα μου για να δω αν έχει ξυπνήσει. Ή τη φίλη μου αν είχαμε κανει σλιπ οβερ.

Μετά πάλι ξάπλα στον καναπέ, να ανοίγω τηλεόραση να δω αν έπαιζε καμια σειρά που μου άρεσε. Ξέρετε τα Τόλμη και Γοητεία για όσους είναι «νέα» παιδιά.

Απόλυτη βαρεμάρα. Αλλά χωρίς να με πειράζει, να με αγχώνει, την ήθελα.

Κανά βιβλίο, Λουντέμη διάβαζα τότε, «ένα παιδί μετράει τα άστρα» . Με την αδερφή μου κους κους ή και απλή συνύπαρξη. Γυρνοβολούσα στο σπίτι χαλαρή και περίμενα το απόγευμα.

Αυτό το πριν το απόγευμα όμως που δεν ήξερα καν τι θα κάνουμε με την παρέα ήταν ανέμελο, ωραίο, το θυμάμαι όμορφα.

Και το απόγευμα βόλτες με φίλους και φίλες, Να πάμε να δούμε αν θα περάσει το αγόρι. Να αναλύουμε. Να κάνουμε βόλτες χωρίς σκοπό.

Τοι βράδυ ξενύχτι. Ξενύχτι με την αδερφή μου και συζητήσεις, ή κάτω στην πυλωτή της πολυκατοικίας με φίλους.

Μα τι λέγαμε τόσες ώρες, ούτε που θυμάμαι. Αλλά την αίσθηση χαράς την είχα.

Ή με το αγόρι καμιά βόλτα, μπας και μου πιάσει το χέρι, και αν το έπιανε εννοείται δεν το έπλενα για να μυρίζω το άρωμα του.

Η μητέρα μου δεν είχε κανένα άγχος θυμάμαι να «κάνουμε» κάτι. Να μην βαριόμαστε, να μην κοιμόμαστε τόσο πολύ, να μη βλέπουμε τις σειρές μας, να μην ξενυχτάμε μιλώντας με φίλους, να βαριόμαστε απλά. «Καλοκαίρι είναι. Δεν έχει σχολεία, άστα τα παιδιά». Κοντά να είμαστε ήθελε μόνο.

Αχ και τι δεν θα έδινα για αυτές τις μέρες χωρίς σκοπό, που δεν μου ζητούνταν να κάνω κάτι, που ήταν αργές, βασανιστικά αργές, όπως τις ήθελα. Που είχαν μονο καρδιοχτύπια και κουβέντες με φίλους.

O γιος μου μόλις ξύπνησε και είναι μεσημέρι...χθες τον άκουγα που γέλαγε με την καρδιά του στις 1 το βράδυ, στο discord, με τους φίλους του και χαμογέλασα κι εγώ στον ύπνο μου..
θυμήθηκα τα γέλια στην πυλωτή τα δικά μας...και το γείτονα που έβγαινε και μας φώναζε να πάμε σπίτια μας...

Καλοκαιράκι για τα εφηβάκια μας...καλοκαιράκι που δεν ξέρω αν θα έχουν εύκολα ξανά στην ενήλικη ζωή τους που είναι τόσο κοντά...

Ίσως τελικά το θέμα να μην είναι αν βρίσκονται στην πυλωτή ή στο Discord.
Ίσως το θέμα να είναι αν έχουν χώρο να είναι έφηβοι.
Να βαριούνται.
Να γελάνε.
Να ξενυχτούν με φίλους.
Να μη χρειάζεται συνεχώς να κάνουν κάτι «χρήσιμο».
Κάθε γενιά βρίσκει τον δικό της τρόπο να ζήσει το καλοκαίρι της

Μια ευχάριστη ανάμνηση από τα δικά σας καλοκαίρια ως εφηβάκια, τι θυμάστε;

30/05/2026

Την Μαρία τη γνωρίζω πάνω από 15 χρόνια. Τη γνώρισα όταν είχα έρθει στο νησί. Τη φώναζαν όλοι το Μαράκι γιατί ήταν πάντα η μικρότερη στην παρέα. Ήταν όμως και γιατί πάντα είχε κάτι παιδικό στο βλέμμα της, τουλάχιστον αυτό έβλεπα εγώ.

Όταν γέννησα το γιο μου ερχόταν και του έκανε παρέα όσο δούλευα. Δεν είχα γνωρίσει άνθρωπο να μπορεί να μπαίνει στον κόσμο των παιδιών με την ίδια φαντασία.

Να παίζει χωρίς σκοπό, μάθημα, αρχή και τέλος, με άνεση στις μεγάλες σιωπές και στο σταμάτημα του χρόνου στο παιχνίδι.

Κάπως νόμιζα ότι μεγαλώνοντας η ενήλικη πραγματικότητα κάνει ένα μεγάλο "σσσσς" στην παιδική φαντασία. Κάπως σαν να την βάζει σε ένα δωμάτιο, με σιδερένια πόρτα και να πετάει το κλειδί.

Και όμως η Μαρία, το Μαράκι, είχε την πόρτα αυτή ορθάνοιχτη. Μάλλον δεν είχει καν πόρτα, ήταν κάτι σαν μια μεταξωτή κουρτίνα, πολύχρωμη που άλλαζε κάθε φορά χρώματα με το αεράκι.

Θυμάμαι να γράφει πάντα. Όταν είχα διαβάσει κάτι δικό της, με είχε ρουφήξει σαν να σταμάτησε ο χρόνος.

Δεν γίνεται σκέφτηκα να μπορεί κάποιος να παίζει έτσι με τις λέξεις. Σαν να μου φώτισε λίγο το δρόμο για την δική μου πόρτα.

Μαμά τώρα, με την καλύτερη έμπνευση το παιδί της, αποφασίζει να δημοσιεύσει το πρώτο της παιδικό τραγούδι και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό και ανυπομονώ για τα επόμενα.

Βλέπω το παιχνίδι με τις λέξεις και πιάνω τον σοβαρό ενήλικο κομμάτι μου να πάει να βγάλει νόημα, αλλά αφήνομαι να με πάρουν απλά οι ζωγραφιές, οι όψεις των λέξεων και οι ήχοι τους..
Θέλω να το ακούσω με ένα παιδί για να μου γίνει ευκολότερο..

Τα παρακάτω λόγια με συγκινούν πολύ..

"Μια γέφυρα θα φτιάξω και πριν να τη χαλάσω
θε να πατήσω απάνω εσένα για να φτάσω
μια αγκαλιά μεγάλη και ένα φιλί ζεστό
ο κόσμος είναι όμορφος γιατι είσαι εδώ"

Μέσα σε αυτο το δωμάτιο που ζούνε τα παιδιά μας που είναι όλο λέξεις, παιχνίδια, εικόνες, κάτι που μπορεί να τα κάνει όλα ακόμα πιο όμορφα είναι ότι είμαστε εδώ...και θα έλεγα και για μας..πώς ομορφαίνει ο κόσμος που είναι εδώ τα παιδιά μας...Όλα δικές μου ερμηνείες βέβαια.

Καλοτάξιδο Μαράκι μου

αγάπη και παιχνίδι κι ο κόσμος θα ανθίζει...αφιερωμένο στα παιδιά ...

13/05/2026

Ήμουν ένα παιδί που πάντα έφερνε 20. Αριστεία κτλ. Στα 17 δεν έδωσα πανελλήνιες. Κατέρρευσα από τον φόβο για το τι θα σήμαινε μια αποτυχία. Και ήδη μέσα μου είχα αυτό το imposter syndrome (σύνδρομο του απατεώνα) που ακόμα κουβαλάω.

Μήπως τους έχω κοροίδέψει όλους ότι είμαι καλή μαθήτρια και τώρα θα φανεί τι απατεώνας ήμουν; Μήπως οι βαθμοί μου ήταν απλά ένα ατύχημα και δεν είμαι αρκετά καλή, ή έξυπνη ή ώριμη;

Με μια μεγάλη παταγώδη αποτυχία που θα απογοήτευσει τους πάντες και θα με αφήσει χωρίς μέλλον, χωρίς αξία, θα με καταλάβουν όλοι. ‘Ο, τι και να έκανα έπρεπε να το αποφύγω αυτό.

Δεν μπόρεσα ποτέ να το μοιραστώ αυτό με τους γονείς μου. Δεν υπήρχε χώρος.
Ο πατέρας μου έπρεπε να παρέχει για την οικογένεια του από 13 χρονών, χωρίς πατέρα. Μωρό παιδί. Η μητέρα μου σταμάτησε το σχολείο στα 12 και συζητούσε συχνά για το πόσο αυτό ήταν κάτι που έχει μετανιώσει σε όλη της τη ζωή.

Τα χρήματα, η επιβίωση, η «καλή δουλειά φέρνει την ευτυχία» και την προσωπική αξία, τα άκουγα καθημερινά. Λογικό να μην θέλεις τα παιδιά σου να περάσουν τις δυσκολίες που πέρασες εσύ...να μην νιώσουν την εγκατάλειψη του να θέλεις βοήθεια και να μην την παίρνεις ποτέ..

Έτσι κάπως στο σπίτι μας οι σπουδές, η «καλή δουλειά», η οικονομική ανεξαρτησία έγιναν κάτι πολύ μεγαλύτερο από επιλογές, έγιναν ασφάλεια. Έγιναν τρόπος να μην πονέσω όπως εκείνοι.

Μόνο που δεν μπορούσα εγώ να δω τον φόβο πίσω από αυτα τα μηνύματα. Πίστεψα μόνο ότι μέσα από τις πανελλήνιες κρινόταν όλη μου η αξία και εγώ ήμουν σίγουρη ότι δεν θα τα κατάφερνα. Δεν μπορούσα να ποντάρω στο ίδιο ατύχημα για τους βαθμούς...μπορεί να με καταλάβαιναν..

Και αν μπορούσα τώρα να πάω πίσω στο χρόνο και μου μιλούσα λίγο θα μου έλεγα

«Χριστινάκι δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι είσαι αρκετά έξυπνη για να σε αγαπήσουν, να σε θαυμάσουν ή να είσαι ασφαλής.

Ξέρω ότι φοβάσαι πως τώρα “θα αποκαλυφθείς”. Ότι οι άλλοι έκαναν λάθος για σένα.Ότι οι καλοί βαθμοί ήταν ένα ατύχημα που δεν θα κρατήσει.

Ξέρω επίσης γιατί αυτό μοιάζει τόσο επικίνδυνο.

Οι άνθρωποι πριν από σένα πόνεσαν πολύ. Δούλεψαν από παιδιά. Στερήθηκαν. Έζησαν με φόβο για τα χρήματα, την εξάρτηση, το “τι θα απογίνω”.

Μόνο που είσαι παιδί. Και είναι πάρα πολύ βαρύ για ένα παιδί να νιώθει ότι πάνω σε λίγες κόλλες χαρτί κρίνεται όλη του η ζωή.

Θα ήθελα να μπορούσες να ξέρεις κάτι που τότε δεν ήξερες βρε Χριστινάκι,

Ότι η αξία σου δεν θα καθοριστεί από εκείνες τις μέρες.
Ότι η ζωή σου δεν θα κλείσει αν δεν πάνε όλα τέλεια.
Ότι θα υπάρξουν άνθρωποι που θα σε αγαπήσουν για αυτό που είσαι και όχι για το πόσο “πέτυχες”. Και θα είναι τόσοι πολλοί.
Ότι θα χτίσεις πράγματα που τότε δεν μπορούσες καν να φανταστείς.

Και κυρίως μάτια μου

Ότι δεν ήσουν απατεώνας.

Ήσουν ένα φοβισμένο παιδί που κουβαλούσε πολύ περισσότερο βάρος από όσο φαινόταν»

Λυπάμαι πολύ σήμερα που παιδιά κουβαλάνε αυτό το βάρος μόνα τους, ή γονείς που κουβαλάνε αυτούς τους μεγάλους φόβους ακόμα.

Και για τα παιδιά που βασανίζονται με αυτό το σύνδρομο του απατεώνα, τους καλούς μαθητές από «ατύχημα»..να τα έχουμε υπόψιν...δεν φαίνεται...το κρύβουμε καλά.
Εσείς τι θα λέγατε στο παιδί εκείνο στα 17 ..αν θέλετε να μοιραστείτε..

Φωτό που ήμουν μικράκι, όχι 17, αλλα μικράκι, με δυσκολία να αποφασίσω να την ανεβάσω και εύχομαι να μην σβήσω το ποστ γιατί δεν θα αντέξω την έκθεση...

10/05/2026

"Μαμά,

μου άρεσε πολύ χθες που με ρώτησες για το Minecraft.
Που κάθισες και άκουγες λες και ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο.
Και λίγο ήταν.
Γιατί αυτό που ένιωσα τελικά ήταν ότι ήμουν εγώ σημαντικός για σένα...
μου άρεσε που πήγαμε οι δυο μας στο σούπερ μάρκετ.
Ίσως για σένα να ήταν μια απλή δουλειά.
Αλλά εγώ ένιωσα πως, μέσα σε όλα, προσπάθησες να κρατήσεις λίγο χρόνο μόνο για μένα...
μου άρεσε εκείνη η φορά που είπες στον κύριο να μη σχολιάζει τα μαλλιά μου.
Δεν θυμάμαι ακριβώς τι είπες.
Θυμάμαι μόνο πώς ένιωσε το σώμα μου δίπλα σου.
Σαν να ήμουν ασφαλής.
Σαν να ήσουν με το μέρος μου.
Ένιωσα ατρόμητος με σένα δίπλα μου...
μου αρέσει να μυρίζω τα μαλλιά σου, όταν πέφτουν στο πρόσωπό μου καθώς με βγάζεις από το καθισματάκι
και εσύ δεν το καταλαβαίνεις,αλλά κάτι μέσα μου χαλαρώνει χωρίς να ξέρω γιατί....
μου αρέσει που ανοίγεις τα χέρια σου όταν με βλέπεις να βγαίνω από το σχολείο.
και κάθε φορά τρέχω λίγο πιο γρήγορα χωρίς να το καταλαβαίνω..

Ακόμα κι όταν φοβάμαι όταν θυμώνεις,
κάτι μέσα μου θυμάται κι άλλα πράγματα.
Θυμάται τη ζεστή αγκαλιά μετά.
Το πώς έρχεσαι κοντά μου.
Το πώς η φωνή σου μαλακώνει.
Το πώς με κρατάς σαν να θέλεις να διώξεις τον φόβο από πάνω μου.

και σιγά σιγά,
κάθε φορά που επιστρέφεις σε μένα μετά από ένα λάθος,
μαθαίνω κάτι πολύ σημαντικό, ότι η αγάπη δεν φεύγει όταν οι άνθρωποι δυσκολεύονται....

Και θυμάμαι…
τότε με τη μετακόμιση.
Ή όταν είχε αρρωστήσει η γιαγιά.
Που δεν ήσουν καλά.
Το έβλεπα ακόμα κι αν δεν το έλεγες.

Αλλά πάντα,
έστω για μια στιγμή,
με κοίταζες στα μάτια σαν να ήθελες να με κρατήσεις κοντά σου.
Σαν να μου έλεγες χωρίς λόγια:
«Είμαι ακόμα εδώ.»

Θυμάμαι που με φιλούσες καληνύχτα
και μου διάβαζες ιστορίες
ακόμα κι όταν όλα γύρω σου έμοιαζαν βαριά και πιεστικά.
...

Και όταν με τα αδέρφια μου προσπαθείς να μας αγαπάς όλους το ίδιο,
εγώ βλέπω ποσο προσπαθείς.
Ακόμα κι αν καμιά φορά ζηλεύω.
Ακόμα κι αν νιώθω απέξω.

Γιατί πάντα κάπως με βρίσκεις.
Με ένα χάδι σου.
Με ένα βλέμμα.
Με το χέρι σου στην πλάτη μου όταν περνάς δίπλα μου.
Σαν να μου θυμίζεις
Ότι η αγάπη σου δεν χάνεται όταν τη μοιράζεσαι.
Και πως θα είμαι πάντα μοναδική για σένα
...

Και όταν μεγάλωσα λίγο ακόμα,
και σου είπα για το αγόρι που μου αρέσει,
είδα το πρόσωπό σου να αλλάζει για ένα δευτερόλεπτο.
Σαν να πέρασαν από μέσα σου χίλιοι φόβοι μαζί.

Αλλά έμεινες.
Δεν με έκανες να ντραπώ.
Δεν με έκανες να νιώσω λάθος για όσα ένιωθα.
..

Και όταν σου είπα ότι ίσως δεν θέλω να δώσω Πανελλήνιες,
σε είδα να αλλάζεις πρόσωπο.
Ξέρω ότι φοβήθηκες.
Ξέρω ότι ήθελες να με προστατεύσεις από το μέλλον, από τα λάθη, από το να μην πονέσω.

Αλλά πριν μιλήσεις,
με κοίταξες.

Και προσπάθησες να μη με χάσεις εκείνη τη στιγμή.
Να μη με κάνεις να νιώσω πως η αγάπη σου εξαρτάται από το ποιά θα γίνω.
....

Άκουσα μια φορά που έλεγες σε μια φίλη σου πόσο με αγαπάς.
Δεν σου είπα τίποτα,
και ήθελα κρυφά να σε αγκαλιάσω εκείνη τη στιγμή για ώρα...

Και καμιά φορά βλέπω τα μάτια σου να γίνονται υγρά όταν με κοιτάς,
λες και η καρδιά σου δεν χωράει όλα όσα νιώθει.
..
Και ξέρεις κάτι;

Αυτές οι μικρές στιγμές μένουν μέσα μου περισσότερο απ’ όσο νομίζεις....
Μαμά,
δεν σε χρειάζομαι τέλεια.

Δεν θυμάμαι τις τέλειες μέρες έτσι κι αλλιώς.

Θα θυμάμαι τη ζεστασιά σου.
Το ότι επέστρεφες.
Το ότι προσπαθούσες.
Το ότι με κοιτούσες σαν να άξιζα να αγαπηθώ ακριβώς όπως είμαι.

Και αυτό…είναι αρκετό για μια ολόκληρη ζωή.»

Σε όλες τις μητέρες που προσπαθούν ενώ είναι κουρασμένες, πιεσμένες, φοβισμένες, ανθρώπινες, ίσως να αξίζει να θυμηθούν σήμερα πως πολλές φορές, ήδη δίνουν στα παιδιά τους αυτό που θα κρατήσουν για μια ζωή.

Χρόνια μας πολλά σε εμάς τις μαμάδες αλλά και σε όλες τις γυναίκες που κάποτε χρειάζονταν κι εκείνες μια τέτοια αγκαλιά.

08/05/2026

Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, έχω το προνόμιο να διδάσκω και να συνοδεύω μαθητές από όλο τον κόσμο μέσα από το Parent Coaching Institute

Υπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικό στο να κοιτάζω μια οθόνη γεμάτη ανθρώπους από διαφορετικά μέρη του κόσμου, με διαφορετικές ιστορίες, διαφορετικές ζωές και πολιτισμούς και όλοι να μοιράζονται την ίδια επιθυμία

Να βοηθήσουν τους γονείς να νιώθουν λιγότερο μόνοι.

Και θαυμάζω πολύ μωρέ

Το θάρρος που φέρνουν οι άνθρωποι σε αυτή τη δουλειά.
Την τρυφερότητα πίσω από τις ερωτήσεις τους.
Την αποφασιστικότητά τους και τη βαθιά τους δέσμευση να σταθούν δίπλα σε γονείς…
με έναν τρόπο που ίσως δεν στάθηκε ποτέ κανείς δίπλα στους ίδιους , ούτε όταν ήταν παιδιά, ούτε αργότερα ως γονείς.

Κάποιες φορές σταματώ για λίγο και συνειδητοποιώ πόσες συζητήσεις, ανακαλύψεις, σημαντικές στιγμές και στιγμές του "κοντά ενώ είμαστε τόσο μακριά" έχουν υπάρξει όλα αυτά τα χρόνια.

Και ακόμα δεν το θεωρώ δεδομένο.🤍Είμαι πολύ ευγνώμων.

06/05/2026

Πολλές φορές έπιανα τον εαυτό μου να θέλει να ξέρει τι να κάνει εκείνη τη στιγμή που το παιδί μου κάνει κάτι. Σαν μια επιτακτική ανάγκη, να με αποσταθεροποιεί η αβεβαιότητα του να μην ξέρω τι να κάνω...αλλά αυτό είναι άλλο ποστ.

Και ναι το να ξέρω τι να κάνω με βοηθούσε, και οι στρατηγικές με βοηθούσαν, και το διάβασμα με βοηθούσε και με βοηθάει.

Αλλά πριν από όλα αυτά δεν σταματούσα να δω τι συμβαίνει μέσα μου την ώρα που το παιδί μου είχε μια συμπεριφορά.

Και με έπαιρνε σβάρνα το παλιό γνώριμο μοτίβο μου, που με έκανε να υψώσω τη φωνή μου, να πω πράγματα που μετά μετάνιωνα, να χάσω την επαφή με το παιδί μου.

Έμαθα και μαθαίνω να κάνω αυτήν την παύση.

Να παρατηρήσω το μοτίβο που έρχεται, αλλά να μην το αφήσω να με καταπιεί.

Ήμουν παρέα με μια ομάδα γυναικών που κάναμε μαζί διαλογισμό ένα απόγευμα και ένιωσα ασφαλής και ήρεμη.

Το βράδυ που ένιωθα το μοτίβο μου να πλησιάζει , ανακάλεσα για λίγο την αίσθηση αυτή που είχα το ίδιο απόγευμα, του ανήκειν, της ασφάλειας και με μαλάκωσε έστω και λίγο στο σώμα μου η ανάμνηση της.

Και τότε πήρα μια ανάσα..
μια απόσταση ανάμεσα στο μοτίβο μου και σε μένα...
είχα επιλογή για το πώς θα αντιδράσω..
και είδα χωρίς τόση θολούρα το παιδί μπροστά μου

Αυτή ειναι η γονεικότητα παιδιά, όχι να μην πυροδοτούμαστε, αλλά να μην μας καταπίνει...όσο μπορούμε...

Και όπως λέει και ο Ματέ, "Όταν υπάρχει έστω και λίγη επίγνωση υπάρχει περισσότερη ελευθερία"

Εσείς πώς τα πάτε...

Έχετε νιώσει ποτέ αυτή τη μικρή παύση πριν αντιδράσετε ή πιάνετε τη στιγμή που σας πήρε το μοτίβο χωρίς να το καταλάβετε;

05/05/2026

Δύο ζωές μέσα μας

Μια μαμά, μετά από χρόνια μητρότητας, μου είπε:
«Σκέφτομαι πώς θα ήταν η ζωή μου χωρίς παιδί… και τη φοβάμαι αυτή τη σκέψη.»

Λίγες μέρες μετά, μοιράστηκε μια άλλη γυναίκα με συγκίνηση:
«Δεν ξέρω αν θέλω παιδί… αλλά φοβάμαι μήπως το μετανιώσω.»

Δύο γυναίκες.
Δύο διαφορετικές ζωές.

Και οι δύο, μπροστά στην ίδια αλήθεια. Δεν υπάρχει επιλογή χωρίς απώλεια.

Και με έβαλε σε σκέψεις και για τη δική μου πορεία, τις έχω κάνει και τις δύο αυτές σκέψεις σε διαφορετικές φάσεις της ζωής μου.

Όταν κάνεις παιδί, χάνεις τις ζωές που θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς αυτό.

Όταν δεν κάνεις παιδί, χάνεις τη ζωή που θα μπορούσες να ζήσεις μαζί του.

Και αυτό πονάει.

Απλά δεν το λέμε έτσι.

Αντί γι’ αυτό λέμε:
«Πρέπει να είμαι ευγνώμων»
«Πρέπει να νιώθω ολοκληρωμένη που έγινα μητέρα»
«Πρέπει να αποφασίσω πριν να είναι αργά»
«Είμαι άραγε γυναίκα αν δεν είμαι μητέρα»

Και κάπου εκεί,μαζί με όλη την πίεση την κοινωνική, δεν μιλάμε για αυτό, το κουβαλάμε μόνες μας και χάνεται ο χώρος να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας.

Ότι μπορούμε να αγαπάμε τη ζωή που έχουμε, και ταυτόχρονα να αναρωτιόμαστε για μια άλλη.

Ότι μπορούμε να μη θέλουμε παιδί, και να πενθούμε κάτι που ίσως δεν θα ζήσουμε ποτέ.

Ότι μπορούμε να θέλουμε παιδί και να φοβόμαστε τι θα χάσουμε.

Ότι μπορούμε να αγαπάμε τη ζωή που έχουμε και ταυτόχρονα να θρηνούμε αυτή που δεν ζήσαμε ή θα ζήσουμε, χωρίς ενοχή.

Ίσως τελικά η ερώτηση δεν είναι:

«Ποια είναι η σωστή επιλογή;»
Αλλά:
«Μπορώ να σταθώ στην επιλογή μου, χωρίς να ακυρώνω την άλλη;»

Και ίσως…εκεί να αρχίζει μια πιο ήσυχη σχέση με τον εαυτό μας και τα πράγματα γίνονται πιο καθαρά.

Εσείς κάνατε ποτέ μια τέτοια σκέψη;

16/04/2026

Λίγες θέσεις ακόμα να δούμε παρέα τι συμβαίνει στο παιδί με κατανόηση και αποδοχή και σε εμάς..

01/04/2026

Καμιά φορά αναρωτιόμαστε..

"Δεν θέλω να νιώθει άσχημα όταν κάνει κάτι που δεν πρέπει… αλλά πώς θα μάθει;"

Και εκεί είναι που μπερδευόμαστε όλοι.

Γιατί μέσα μας έχουμε μάθει ότι
👉 αν το παιδί δεν νιώσει άσχημα, δεν θα αλλάξει
👉 αν δεν "στριμωχτεί" κάπως δεν θα καταλάβει

Δεν είναι όλα τα "μην το κάνεις αυτό" ίδια μωρέ.

Κάποιες φορές μαθαίνουμε στο παιδί όρια.
Κάποιες άλλες, χωρίς να το θέλουμε, μαθαίνουμε ντροπή.

Και αυτό δεν λέει κάτι για το αν είμαστε "καλοί" ή "κακοί" γονείς.

Λέει κάτι για το πώς μάθαμε να μεγαλώνουμε.

Το παιδί δεν θυμάται μόνο τι του είπαμε. Θυμάται και πώς ένιωσε. Και αυτό είναι πιο ισχυρό από τα σωστά λόγια (για εμάς που ψάχνουμε πάντα τα σωστά)

👉 «Έκανα κάτι λάθος»
ή
👉 «Είμαι λάθος»

Και αυτή η μικρή διαφορά συμβάλλει στην εικόνα του εαυτού του καθώς χτίζεται τώρα στα πρώτα χρόνια του. Και συμβάλλει και στην σχέση του με τους άλλους.

Μένει όχι σαν ταμπέλα αλλά σαν αίσθηση περισσότερο και θα αλλάξει πολύ τη συμπεριφορά του παιδιού

Πάμε να δούμε παρέα σε αυτό το διαδικτυακό σεμινάριο;

✔ δημιουργείται η ντροπή χωρίς να το καταλαβαίνουμε
✔ πώς επηρεάζει τη συμπεριφορά και τη σχέση
✔ πώς μπορούμε να καλλιεργήσουμε ευθύνη χωρίς φόβο
✔και πώς ήδη κάνουμε κάτι πολύ καλά χωρίς να χρησιμοποιούμε πάντα τα σωστά λόγια

🗓 Ημερομηνία: Κυριακή 26 Απριλίου
🕔 Ώρα: 17:00 – 20:00
💻 Τρόπος διεξαγωγής: Διαδικτυακά
👶 Αφορά: γονείς παιδιών 3–6 ετών

Στείλτε μου μήνυμα για πληροφορίες , κράτηση θέσεων και στα σχόλια αν θέλετε.

Τα παιδιά θέλουν να γίνουν καλύτερα όταν νιώθουν καλά, είχα διαβάσει κάποτε σε ενα quote που δεν θυμάμαι ποιός το έγραψε και μου είχε αρέσει πολύ.

Κι εμείς άλλωστε

25/03/2026

«Αν μείνω σε αυτό που νιώθει… θα το πιστέψει»

Μου το είπε μια μαμά όταν το παιδί της της λέει:

«Πάντα εγώ φταίω»
«Τον αδερφό μου δεν τον μαλώνεις ποτέ»
«Σε εκείνον δεν λες τίποτα!»
«Μόνο σε μένα φωνάζεις»
«Γιατί αυτός μπορεί και εγώ όχι;»
«Αν το έκανε εκείνος, δεν θα του έλεγες τίποτα»

Και μου εξήγησε:

«Αν κάτσω και τον ακούσω… αν πω ότι καταλαβαίνω πόσο άδικο του φαίνεται…
φοβάμαι ότι θα το μεγαλώσω αυτό που νιώθει. Ότι θα το πιστέψει περισσότερο, ότι του λέω ότι ισχύει»

Και έτσι, μπαίνει γρήγορα σε επιχειρήματα:
«Δεν ισχύει αυτό»
«Κάνεις λάθος»
«Και τον αδερφό σου τον μαλώνω..θυμάσαι τότε που..»

Δεν το κάνουμε αυτό γιατί δεν νοιαζόμαστε, γιατί δεν θέλουμε να ακούσουμε το παιδί.

Αλλά γιατί φοβόμαστε το συναίσθημα .

Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε χωρίς χώρο για θυμό, για αδικία, για λύπη.
Μάθαμε ότι αν ένα συναίσθημα ειπωθεί, πρέπει να διορθωθεί ή να φύγει.

Το να μείνουμε στο συναίσθημα του παιδιού δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με αυτό που λέει.

Σημαίνει ότι βλέπουμε την εμπειρία του.

Πίσω από όλες αυτές τις φράσεις, το παιδί δεν μιλάει για την “αλήθεια”.
Μιλάει για το τι βιώνει..

💜«Θέλω να νιώσω ότι με βλέπεις εξίσου»
💜«Θέλω να νιώσω ότι έχω θέση»
💜«Θέλω να μην είμαι ο “λιγότερος”»
💜«Φοβάμαι ότι με αγαπάς λιγότερο, ότι σε χάνω»

Τι σημαίνει δίνω χώρο και βλέπω την εμπειρία του χωρίς να κολλάω στην «αλήθεια»;

❤«Ακούω ότι νιώθεις αδικημένος αγάπη μου»
❤«Φαντάζομαι πόσο σε στεναχωρεί να το πιστεύεις αυτό»
❤«Σε ευχαριστώ που μου το μοιράζεσαι. Μου είναι σημαντικό να μου λες πώς νιώθεις»

Και μετά;

Μετά μπορούμε και είναι σημαντικό να πάρουμε θέση.
Αλλά όχι πριν νιώσει ότι το έχουμε ακούσει.

«Δεν είναι πρόθεσή μου να σε αδικώ αγάπη μου»
«Λυπάμαι που νιώθεις έτσι»
«Σε αγαπάω πολύ και είσαι μοναδικός για μένα»
«Μπορεί να φαίνεται έτσι σε σένα, αλλά δεν είναι ότι αγαπάω τον αδερφό σου περισσότερο»
«Ας δούμε μαζί τι έγινε και τι μπορούμε να κάνουμε»

Το σημαντικό δεν είναι να μην πάρουμε θέση. Είναι να μην πάρουμε θέση πριν το παιδί νιώσει ότι το έχουμε ακούσει.

Γιατί όταν το παιδί δεν έχει νιώσει ότι το βλέπουμε και το ακούμε

θα συνεχίσει να επιμένει
θα “φωνάζει” πιο δυνατά το ίδιο πράγμα

Όταν όμως νιώσει «ορατό» γίνεται πολύ πιο ανοιχτό να ακούσει και εμάς.

Δεν θα “μεγαλώσουμε” το συναίσθημα αν το ακούσουμε παιδιά. Το συναίσθημα ήδη υπάρχει.

Αυτό που το μεγαλώνει, είναι όταν το παιδί μένει μόνο του μέσα σε αυτό.

Έσας τι είναι πιο δύσκολο να μείνετε στο συναίσθημα ή να πάρετε θέση μετά;