Christina Gika, Μελίνας Μερκούρη, Kos (2026)

15/10/2026

...Ακόμα αντιδρά όταν του λέμε όχι, θυμώνει και αντιμιλάει, στο σχολείο δεν οργανώνεται, μαθήματα παλεύουμε, α και αγχώνεται, άγχος να δεις, δυσκολεύεται με τις φιλίες του, δεν έχει αυτοπεποίθηση», μου λέει ένας μπαμπάς.

Είναι μια ερώτηση που έχω συναντήσει σε πολλούς γονείς, που μπορεί να εμφανιστεί όταν έχουν προσπαθήσει πολύ και έχουν αρχίσει να εξαντλούνται.

Και την καταλαβαίνω με τα χίλια. Και εγώ έχω βρεθεί σε τέτοια μονοπάτια και τα περπατάω σε κάποιες δυσκολίες μου.

Η γονεικότητα έχει παιδιά τόση αβεβαιότητα. Θέλουμε να κάνουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας αλλά δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με σιγουριά πώς θα εξελιχθούν, ούτε αν όσα κάνουμε σήμερα θα φέρουν τα αποτελέσματα που ελπίζουμε αύριο.

Και κάπου εκεί σκέφτομαι

Μήπως ναι έχουμε αλλάξει τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, αλλά δεν έχουμε αλλάξει τις προσδοκίες μας;

Μεγαλώσαμε οι περισσότεροι με την προσδοκία να ακούμε τους μεγάλους, να μην φέρνουμε αντιρρήσεις, να είμαστε καλοί μαθητές, καλά παιδιά, καλοί γιοί και κόρες, να έχει να λέει η κοινωνία, με συμπεριφορά σωστή και υπάκουη, χωρίς πολλά πολλά
Και ενώ σήμερα προσπαθούμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας αλλιώς..

περιμένουμε την ίδια συμμόρφωση και άψογη συμπεριφορά.

Και που είσαι, έχουμε προσθέσει και άλλες προσδοκίες.

Να έχουν αυτοπεποίθηση, να αναγνωρίζουν και να διαχειρίζονται τα συναισθήματα τους, να έχουν αυτοπειθαρχία, να έχουν φιλίες, υψηλή αυτοπεποίθηση, να συνεργάζονται, να μην αγχώνονται πολύ, να έχουν ενσυναίσθηση.

Και όταν δυσκολεύονται τα παιδιά, αμφισβητούμε την προσέγγιση μας.

Τι σημαίνει όμως βρε παιδιά πραγματικά «αποτέλεσμα» στην γονεικότητα;

Η έρευνα μάς δείχνει ότι η γονεϊκή ζεστασιά, τα σταθερά όρια και η υποστήριξη της αυτονομίας συνδέονται με θετικότερες αναπτυξιακές εκβάσεις για τα παιδιά.

Δεν σημαίνει όμως ότι ένα παιδί που μεγαλώνει με σεβασμό και ασφάλεια δεν θα αντιδρά, δεν θα κάνει λάθη, δεν θα έχει άλλο ρυθμό στο να ωριμάσει, δεν θα έχει άγχος, δεν θα δυσκολεύεται στις σχέσεις του ή στο σχολείο.

Δεν είναι όλα στο χέρι μας παιδιά,

ένα παιδί μπορεί να δυσκολεύεται χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι κάτι κάναμε λάθος.

Mπορούμε να είμαστε πολύ σημαντικοί στη ζωή του, χωρίς να είμαστε υπεύθυνοι για καθετί που του συμβαίνει.

Η αξία της σχέσης μας δεν χρειάζεται να αποδεικνύεται διαρκώς μέσα από τις επιδόσεις, τη σωστή συμπεριφορά ή τη συναισθηματική κατάσταση του παιδιού.

Ίσως δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στον τρόπο που μεγαλώσαμε. Ίσως χρειάζεται να αναγνωρίσουμε πόσες προσδοκίες κουβαλάμε, παλιές και καινούργιες, και πόσο βάρος μπορεί να έχουν γίνει.

Γιατί η γονεϊκότητα δεν είναι μια διαδικασία στην οποία κάνουμε όλα τα σωστά βήματα και εξασφαλίζουμε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Είναι μια σχέση που χτίζεται και εξελίσσεται, μαζί με τα παιδιά μας.

Και μέσα σε αυτή την αναγνώριση, ίσως να υπάρχει λίγος περισσότερος χώρος. Και για εμάς και για αυτά

Όχι επειδή σταματάμε να νοιαζόμαστε ή να προσπαθούμε.

Αλλά επειδή δεν χρειάζεται να κρατάμε ολόκληρη την πορεία των παιδιών μας στους ώμους μας.

(Η εισαγωγική ιστορία είναι υποθετική)

14/10/2026

Όταν ένας γονιός αναζητά υποστήριξη σήμερα, υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί δρόμοι που μπορεί να ακολουθήσει και χαιρόμαστε για αυτό. Δεν είναι ο γονιός μόνος του πια.

Ένας από αυτούς τους δρόμους είναι και το Parent Coaching. Μια προσέγγιση που, παρόλο που υπάρχει εδώ και χρόνια, συχνά δεν είναι ξεκάθαρο τι ακριβώς προσφέρει.

Είναι συμβουλευτική; Είναι μια διαδικασία όπου κάποιος μας λέει πώς να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας; Γιατί να ταιριάζει στην δική μου οικογένεια; Μπορώ να το εμπιστευτώ; Είναι σοβαρό; Τι θα μου προσφέρει;

Αυτές είναι μερικές από τις ερωτήσεις που θα θέλαμε να εξερευνήσουμε μαζί σας.

Την Κυριακή 1η Νοεμβρίου, στις 18:30, σας προσκαλούμε σε μια ανοιχτή, δωρεάν διαδικτυακή συνάντηση, όπου θα γνωρίσουμε μαζί το Parent Coaching.

Δεν θα μιλήσουμε μόνο για τη θεωρία. Μέσα από παραδείγματα, ερωτήσεις και μικρές βιωματικές ασκήσεις, θα έχετε την ευκαιρία να πάρετε μια γεύση από τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε με τους γονείς.

Θα υπάρχει φυσικά χώρος για τις ερωτήσεις, τις απορίες και τους προβληματισμούς σας.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζετε τίποτα για το parent coaching για να συμμετέχετε. Αρκεί η περιέργειά σας.

Για δηλώσεις συμμετοχής, θα βρείτε τη φόρμα στο πρώτο σχόλιο της ανάρτησης

14/10/2026

Όταν ένας γονιός αναζητά υποστήριξη σήμερα, υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί δρόμοι που μπορεί να ακολουθήσει και χαιρόμαστε για αυτό. Δεν είναι ο γονιός μόνος του πια.

Ένας από αυτούς τους δρόμους είναι και το Parent Coaching. Μια προσέγγιση που, παρόλο που υπάρχει εδώ και χρόνια, συχνά δεν είναι ξεκάθαρο τι ακριβώς προσφέρει.

Είναι συμβουλευτική; Είναι μια διαδικασία όπου κάποιος μας λέει πώς να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας; Γιατί να ταιριάζει στην δική μου οικογένεια; Μπορώ να το εμπιστευτώ; Είναι σοβαρό; Τι θα μου προσφέρει;

Αυτές είναι μερικές από τις ερωτήσεις που θα θέλαμε να εξερευνήσουμε μαζί σας.

Την Κυριακή 31 Οκτωβρίου, στις 18:30, σας προσκαλούμε σε μια ανοιχτή, δωρεάν διαδικτυακή συνάντηση, όπου θα γνωρίσουμε μαζί το Parent Coaching.

Δεν θα μιλήσουμε μόνο για τη θεωρία. Μέσα από παραδείγματα, ερωτήσεις και μικρές βιωματικές ασκήσεις, θα έχετε την ευκαιρία να πάρετε μια γεύση από τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε με τους γονείς.

Θα υπάρχει φυσικά χώρος για τις ερωτήσεις, τις απορίες και τους προβληματισμούς σας.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζετε τίποτα για το parent coaching για να συμμετέχετε. Αρκεί η περιέργειά σας.

Για δηλώσεις συμμετοχής, θα βρείτε τη φόρμα στο πρώτο σχόλιο της ανάρτησης

13/10/2026

Ήμουν σε μια παρέα πρόσφατα, όλοι γονείς και μιλάγαμε για διάφορα.

Έρχεται ένας φίλος φανερά κουρασμένος, αλλά ήρθε, δεν ήθελε να χάσει την «ανάσα» του, να βρεθεί με φίλους.

Ξεκίνησε να μιλάει για το τι τον ζόρισε και τον ζορίζει τελευταία, έτσι να βρει λίγο χώρο να το ξεφορτώσει λίγο. Με το παιδί του ζορίζεται, τα μαθήματα, το διάβασμα, την αυτονομία, πώς θα διδάξει αυτό, πώς θα του μάθει εκείνο, τι είναι σημαντικό, οι συγκρούσεις , στο μέλλον τι θα γίνει... τα άγχη τα γνωστά μας

Και καθώς μιλούσε και έλεγε ότι κάποιες φορές είναι όλα δύσκολα με το παιδί του, και κάποιες είναι όλα μέλι γάλα, γύρισε ένας μπαμπάς φίλος και του είπε τελείως φυσικά...

«Ε μα εκεί γίνονται όλα ρε συ, στο μέλι γάλα. Το μέλι γάλα να έχεις στο νου σου»

Και συγκινήθηκα. Πώς αυτός ο φίλος μου απλά το ήξερε, ένας άνθρωπος που δεν είναι καν στα social media, δεν έχει ανοίξει ούτε ένα βιβλίο γονεικότητας, αλλά έχει πρόσβαση σε μια καθαρότητα, σε μια σοφία μέσα του εσωτερική, που έχουμε όλοι μας, αλλά λίγοι εμπιστεύομαστε ή ακούμε.

Ίσως μεγάλωσε αλλιώς και έχει τόσο ξεκάθαρη πρόσβαση, ίσως του είναι ευκολότερο για αυτόν τον λόγο, ίσως δεν έχει τόση φασαρία στο κεφάλι του και μπορεί να δει τόσο ξεκάθαρα.

Σαν να έλεγε όταν είστε με το παιδί κοντά και η σχέση είναι δυνατή, εκεί υπάρχει χώρος για όλα.

Σαν αυτό να είναι ο στόχος, ο δυνατός δεσμός. Χρόνια έρευνας και βιβλιογραφίας, και όμως είχε τέτοια επαφή με το μέσα του, που του ήταν το πασιφανές, το απόλυτα φυσιολογικό.

Άλλο να το μαθαίνεις αυτό όμως και άλλο να το έχεις βιώσει, πόσο πιο καθαρό είναι και φυσικό, χωρίς προσπάθεια..

Φαντάζομαι...

Αντε μας εύχομαι και εμάς να μας είναι περισσότερο καθαρό σιγά σιγά πόσο όλα χωράνε εύκολα "στο μέλι γάλα"

11/10/2026

Οι διαφορές που τόσο συχνά χωρίζουν τους ενήλικες δεν είναι εκείνες στις οποίες στέκονται αυτά τα παιδιά. Το χρώμα του δέρματος, η θρησκεία, τα χρήματα, η κοινωνική θέση, όλα αυτά είναι διακρίσεις που μαθαίνουν αργότερα.

Προς το παρόν, κάποιες από τις σημαντικότερες διαφορές για εκείνα έχουν να κάνουν με το τι τους αρέσει να τρώνε, τι τους αρέσει να κάνουν, σε ποιο σημείο της γειτονιάς μένουν και, ναι, ίσως ακόμη και με το μέγεθος των δαχτύλων των ποδιών τους.

Και υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό που αξίζει να θυμόμαστε, δεν γεννιόμαστε γνωρίζοντας ποιες διαφορές υποτίθεται ότι πρέπει να μας χωρίζουν.

02/10/2026

"Το gentle parenting απέτυχε."

Ζούμε σε μια εποχή όπου θεωρείται φυσιολογικό να δουλεύουν οι γονείς εξαντλητικές ώρες και να μην τους φτάνουν τα χρήματα.

Να μεγαλώνουν παιδιά χωρίς το «χωριό»που κάποτε μοιραζόταν τη φροντίδα.

Να πρέπει να είναι εργαζόμενοι, γονείς, σύντροφοι,διαθέσιμοι, παραγωγικοί, φιλόδοξοι, ενημερωμένοι, και κατά προτίμηση ήρεμοι σε όλα αυτά αλλά όχι και πολύ ήρεμοι, να είναι και σκληροί όταν πρέπει.

Να ζούμε με πολέμους, οικονομική ανασφάλεια, αβεβαιότητα και έναν ατελείωτο καταιγισμό πληροφοριών, σε μια συνεχόμενη εξαντλητική υπερδιέγερση.

Να περνάμε όλο και λιγότερο χρόνο πραγματικά μαζί και όλο και περισσότερο χρόνο προσπαθώντας να προλάβουμε.

"Από πότε επειδή έχει γίνει κάτι κανονικό στη ζωή μας σημαίνει ότι είναι και το υγιές και το φυσιολογικό;" λέει ο Gabor Mate στο βιβλίο του 'Ο μύθος του φυσιολογικού"

Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα ζητάμε από τους γονείς

Να είναι ήρεμοι αλλά όχι πολύ, γιατί είπαμε όρια.
Να είναι παρόντες αλλά όχι και από πάνω από τα παιδιά τους.
Να ρυθμίζουν πρώτα τον εαυτό τους, αλλά να έχουν και λουρί.
Να αντέχουν τα μεγάλα συναισθήματα των παιδιών τους αλλά να μην τους κάνουν ότι θέλουν
Να βάζουν σταθερά όρια χωρίς να γίνονται σκληροί, αλλά να γίνονται και λίγο σκληροί όταν πρέπει, μην τα αμολάνε έτσι.
Να έχουν ενσυναίσθηση αλλά να μην γίνονται επιτρεπτικοί, όσο πρέπει, μην αφήνουν τα παιδιά στον αυτόματο.
Να μην παρατάνε τα παιδιά τους στις οθόνες, αλλά να μην είναι και το επίκεντρο τους.

Και όλα αυτά έχουν σημασία

Αλλά φροντίζει κανείς τις συνθήκες μέσα στις οποίες τους ζητάμε να τα κάνουν;

Πόση χωρητικότητα έχει ένας άνθρωπος που ζει για χρόνια σε πίεση, όταν το δικό του νευρικό σύστημα βρίσκεται διαρκώς στο όριο να κάνει οτιδήποτε;

Και όταν είναι σε τέτοια πρέσα, αντί να αναρωτηθούμε πώς μπορούμε να υποστηρίξουμε περισσότερο τους γονείς , να κοιτάξουμε τις συνθήκες που τους περιβάλλουν, πάμε για άλλη μια φορά να τους πούμε τι κάνουν λάθος;

Και κάπου εκεί έρχεται η επόμενη ετυμηγορία. Έτσι για τον εντυπωσιασμό βρε παιδι μου, η καταδίκη

«Το gentle parenting απέτυχε.»

Παιδιά οι γονείς δεν χρειάζονται περισσότερες οδηγίες για το πώς να μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Έχουν πήξει

Αυτό που χρειάζονται είναι να υπάρχουν συνθήκες για να μπορούν να είναι οι γονείς που θέλουν να είναι

Γιατί ναι, οι γονείς έχουν ευθύνη.

Αλλά και όλοι μας έχουμε ευθύνη απέναντι στους γονείς.

Αντι, για άλλη μια φορά, να κοιτάμε πολύ προσεκτικά τι κάνουν λάθος οι γονείς

Δεν ξεκινάμε να βλέπουμε και τον ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο;

30/09/2026

“Από τη στιγμή που ξυπνάω,νιώθω ότι όλοι περιμένουν κάτι από μένα.

Κι εγώ κάποιες φορές θα ήθελα απλώς λίγο χρόνο για μένα. Να μη χρειάζεται να κάνω κάτι. Να μπορώ να ξεκινήσω τη μέρα με τον δικό μου ρυθμό.

Αλλά η μέρα πρέπει να ξεκινήσει. Να μην καθυστερήσουμε. Να είμαστε έτοιμοι στην ώρα μας. Να θυμηθώ όλα όσα χρειάζονται.

Και μετά, όλη μέρα…Να ακούω πάντα όταν μου μιλάνε, και συχνά όλοι μαζί. Να θυμάμαι τι πρέπει να κάνω. ..Να διαπραγματεύομαι. Να σταματάω αυτό που κάνω
γιατί τώρα πρέπει να γίνει κάτι άλλο.

Να περιμένω με υπομονή...Να σκέφτομαι και τι χρειάζονται οι άλλοι..Να δίνω και στους άλλους, ακόμη κι όταν δεν θέλω πάντα να δώσω...Να τα πηγαίνω καλά με όλους.

Να προσέχω πάντα πώς μιλάω....Να είμαι ευγενική και ήρεμη ακόμη κι όταν έχω θυμώσει....Να συνεχίζω ακόμη κι όταν τίποτα δεν πάει όπως το περίμενα και να το διαζειρίζομαι καλά.

Και προσπαθώ. Αλήθεια προσπαθώ!

Αλλά σήμερα ήταν δύσκολη μέρα. Είμαι κουρασμένη και πεινάω. Έχουν συμβεί τόσα πολλά μέσα στην ημέρα μου.

Και νιώθω ότι δεν έχω άλλο.

Και τότε μου ζητούν ακόμη κάτι.
Και ξεσπάω.

“ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ! ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΟΧΙ!! ΠΑΡΑΤΑ ΜΕ”

Δεν το είπα όμορφα. Ο τόνος μου ήταν απότομος. Είχα φτάσει στα όριά μου.

Με λένε Μαρία και είμαι 7 χρονών.”

Οι περισσότεροι απο εμάς ίσως σκεφτήκαμε έναν εξαντλημένο γονέα σωστά;
Ταυτιστήκαμε και νιώσαμε συμπόνια.

Γιατί όταν ένας ενήλικας φτάνει στα όριά του βλέπουμε την κούραση, την πίεση, τις απαιτήσεις, ενώ όταν φτάνει στα όριά του ένα παιδί, βλέπουμε τόσο γρήγορα
"ασέβεια";

‘Ισως γιατί πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε μαθαίνοντας ότι “στους μεγάλους δεν μιλάμε έτσι”.

Δεν ήταν πάντα μόνο σεβασμός και τις περισσότερες φορές ήταν και φόβος.

Και ίσως γι’ αυτό μας δυσκολεύει τόσο όταν το παιδί μας κάνει ή λέει κάτι που εμείς δεν θα τολμούσαμε ποτέ.

Φυσικά ο ενήλικας και το παιδί δεν έχουν τον ίδιο ρόλο.

Εμείς είμαστε οι γονείς. Εμείς έχουμε την ευθύνη να καθοδηγήσουμε, να βάλουμε όρια, να δείξουμε στα παιδιά μας πώς μπορούμε να εκφράζουμε τον θυμό και την απογοήτευσή μας χωρίς να πληγώνουμε τους άλλους.

Αυτό το post δεν λέει ότι μια δύσκολη συμπεριφορά είναι εντάξει επειδή το παιδί είναι κουρασμένο ή ζορισμένο .

(ούτε ότι η δική μας είναι εντάξει αν αναλογιστούμε ότι εμείς "υποθετικά" έχουμε πολύ περισσότερα εργαλεία και ωριμότητα να διαχειριστούμε τα συναισθήματα μας ενώ το παιδί όχι, αλλά είμαστε άνθρωποι)

Αναρωτιέμαι κάτι διαφορετικό με αυτήν την ανάρτηση

Γιατί όταν ένας ενήλικας φτάνει στα όριά του, μπορούμε να σκεφτούμε εύκολα
“Ήταν κουρασμένος.”
“Είχε πιεστεί πολύ.”
“Δεν άντεχε άλλο εκείνη τη στιγμή.”

Ενώ όταν ένα παιδί φτάνει στα δικά του όρια, πόσο εύκολα σκεφτόμαστε
“Μου μιλάει άσχημα.”
“Αντιμιλάει.”
“Δεν με σέβεται.”

Μπορώ να καταλάβω γιατί το παιδί μου μου μίλησε έτσι και ταυτόχρονα να θέλω να μάθει να μου μιλά διαφορετικά.

Μπορώ να βάλω όριο χωρίς να απαιτήσω φόβο, ή εξουσία λόγω του ρόλου μου.

Και μπορώ κάποιες φορές να επιλέξω να μη διδάξω/οριοθετήσω εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

Να περιμένω μέχρι να υπάρχει ξανά χώρος για μάθηση.

Όπως και στην δική μας πρέσα δεν θα θέλαμε ο άλλος γονιός να μας την πει εκείνη τη στιγμή ότι δεν μιλάμε όμορφα

Γιατί κατανόηση δεν σημαίνει απουσία ορίων και όριο δεν χρειάζεται να σημαίνει φόβος.

Και το παιδί μας μπορεί να νιώθει την συναισθηματική ασφάλεια να το χάσει χωρίς να φοβάται ότι θα χάσει και εμάς.

28/09/2026

Ένας γονιός μπορεί να έρθει σε μένα για parent coaching με ένα συγκεκριμένο πρόβλημα.

«Το παιδί μου είναι όλη την ώρα στο κινητό. Έχει εθιστεί. Πες μου τι να κάνω για να του βάλω όρια και να το κόψει.»

Και ξέρω ότι θέλει να εστιάσουμε εκεί. Θα μπορούσα να ξεκινήσω με το τόσες ώρες πρέπει να είναι, αυτό θα κάνεις για να τις μειώσεις, και αυτά τα όρια θα μπουν, και με αυτά τα λόγια.

Εκείνη τη στιγμή, το «πρόβλημα» γίνεται η κλειστή πόρτα της εικόνας.

Και φυσικά μπορεί να χρειάζεται να μιλήσουμε και γι' αυτά, και είναι απόλυτα ανθρώπινο να θέλουμε ως γονείς απαντήσεις και σε αυτά.

Στο coaching όμως κάνουμε και κάτι ακόμα, παίρνουμε λίγο χώρο και χρόνο να κοιτάξουμε λίγο γύρω μας.

Θα αναρωτηθούμε ,παρέα πάντα, για το δικο μας μοναδικό παιδί

💟 Τι βρίσκει το παιδί στο κινητό που είναι σημαντικό για εκείνο;
💟 Πότε καταφέρνει ήδη να το αφήσει; Τι είναι διαφορετικό τότε;
💟 Τι θα θέλαμε να υπάρχει περισσότερο στη ζωή του παιδιού, αντί απλώς λιγότερο κινητό;
💟 Τι έχουμε ήδη δοκιμάσει και τι έχει λειτουργήσει έστω και λίγο;

Ίσως εξερευνήσουμε και σε εμάς χωρίς κριτική...

💟Τι φοβόιμαστε ότι θα συμβεί αν δεν καταφέρουμε να το περιορίσουμε;
💟Υπάρχει μέσα μας ένα «πρέπει να κάνω το σωστό ; Τι σημαίνει για μας το σωστό εδώ, και πώς ξέρουμε ότι είναι το σωστό για μας και το παιδί μας;

💟Αν δεν φοβόμασταν τόσο πολύ τις ώρες που περνάει στο κινητό, τι θα βλέπαμε διαφορετικά;
💟Αν δεν υπήρχε αυτός ο φόβος, πώς θα ανταποκρινόμασταν διαφορετικά στο παιδί μας;
Τι θα κάναμε; Τι ίσως θα κάναμε λιγότερο;

💟Τι χρειαζόμαστε για να μπορούμε να σταθουμε με ηρεμία και εμπιστοσύνη; Πότε αλλού το έχουμε κάνει αυτό και τι συνέβη τότε;

Και ίσως μετά να αρχίσουμε να βλέπουμε πράγματα που δεν μπορούσαμε να δούμε όσο κοιτούσαμε μόνο την «κλειστή πόρτα».

Αυτό για μένα είναι ένα σημαντικό κομμάτι του parent coaching και για αυτό αγαπώ αυτήν την προσέγγιση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα όρια δεν έχουν θέση ή ότι το πρόβλημα εξαφανίζεται.
Σημαίνει ότι δεν κοιτάμε μόνο αυτό που θέλουμε να σταματήσει. Αρχίζουμε να κοιτάμε και τι θέλουμε να χτίσουμε στη θέση του.

Δεν αγνοούμε αυτό που μας δυσκολεύει. Απλώς δεν υποθέτουμε ότι η απάντηση βρίσκεται μόνο εκεί που κοιτάζαμε μέχρι τώρα.

Και έτσι αποκτουμε μεγαλύτερη δύναμη, επιρροή, επίγνωση και είναι κάπως λίγο ευκολότερα όλα, ένα τσικ...αυτό ελπίζω

💟

25/09/2026

Τι σημαίνει όταν στον γιο μας 8 χρονών αρέσει να βάζει σκιά στα μάτια, glitter ή να φοράει ένα πολύχρωμο φουλάρι; Στην κοινωνία που ζούμε μπορεί να αγχώσει τους περισσότερους απο εμάς.

Να δούμε λίγο τι μας λέει η έρευνα;

• Η έκφραση φύλου (gender expression) δεν είναι το ίδιο με την ταυτότητα φύλου (gender identity) ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Η εξερεύνηση διαφορετικών τρόπων έκφρασης του φύλου είναι συνηθισμένη στα παιδιά και μπορεί να μη συμβαδίζει με τις κοινωνικές προσδοκίες. American Academy of Pediatrics

• Tα παιδιά χρειάζονται χώρο να εξερευνούν την έκφραση και την ταυτότητά τους χωρίς οι ενήλικες να τους επιβάλλουν μια συγκεκριμένη ταυτότητα, μέσα σε ένα ασφαλές και υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον. Katz-Wise et al., Pediatrics (2022)

• Ορισμένες μορφές gender nonconformity στην παιδική ηλικία έχουν συσχετιστεί ερευνητικά με τον μετέπειτα σεξουαλικό προσανατολισμό. Αυτό όμως δεν μας επιτρέπει να προβλέψουμε από μια συγκεκριμένη συμπεριφορά πώς θα αυτοπροσδιοριστεί ένα συγκεκριμένο παιδί μεγαλώνοντας. Xu, Norton & Rahman (2021)

Αυτό δεν σημαίνει ότι αποφεύγουμε τις ερωτήσεις του παιδιού, αν υπάρχουν.
Σημαίνει ότι ακολουθούμε το παιδί αντί να προηγούμαστε από αυτό.

Ακούμε τι μας λέει. Απαντάμε σε αυτό που μας ρωτάει. Δεν μετατρέπουμε μια σκιά, ένα φουλάρι ή ένα παιχνίδι ρόλων σε ανάκριση για το ποιος «είναι».

Και δεν περιορίζουμε την έκφρασή του μέσα από τα δικά μας στερεότυπα για το τι είναι «για αγόρια» και τι «για κορίτσια».

Γιατί κάποιες φορές, μέσα από τη δική μας αγωνία και τα δικά μας στερεότυπα, μπορεί να γεννηθεί στο παιδί μια ερώτηση που πριν δεν υπήρχε:

«Υπάρχει κάτι περίεργο σε μένα;»

Χρειάζεται να του αφήσουμε τον χώρο να ανακαλύψει ποιος είναι, χωρίς να βιαστούμε να τον χωρέσουμε στα δικά μας στερεότυπα και με την ασφάλεια ότι δεν χρειάζεται να κρύψει κομμάτια του εαυτού του για να έχει την αγάπη και τη σύνδεσή μας.

Και παιδιά, δεν είναι εύκολο, όταν έχουμε μεγαλώσει έτσι και σε αυτήν την κουλτούρα και την κοινωνία, ενημερωνόμαστε και παίρνουμε στήριξη.

22/09/2026

Φαντάσου ότι πηγαίνεις για μια πεζοπορία με το παιδί σου. Στη διαδρομή σας επιτίθεται μια αρκούδα.

Μπαίνεις μπροστά, το προστατεύεις και καταφέρνετε να φύγετε.

Την επόμενη μέρα κάνετε ακριβώς την ίδια διαδρομή. Η αρκούδα εμφανίζεται ξανά. Και πάλι μπαίνεις μπροστά και προστατεύεις το παιδί σου.

Και την επόμενη φορά το ίδιο. Θα ακολουθήσεις ξανά την ίδια διαδρομή; Το παιδί προστατεύεται αλλά δέχεται και επίθεση.

Ίσως αναρωτηθείς αρκεί που το προστατεύω κάθε φορά ή κάτι πρέπει να αλλάξει στη διαδρομή;

Άκουσα αυτήν την αναλογία πρόσφατα σε μια συζήτηση του Gabor Mate με μια μαμά που περιέγραφε ότι ο σύντροφος της κάποιες φορές πυροδοτείται έντοντα με συμπεριφορές του παιδιού, φωνάζει, γίνεται απότομος και επιθετικός.

Κι εσύ τι κάνεις; τη ρώτησε.
Μπαίνω στη μέση, προστατεύω το παιδί, απάντησε.

Και τότε χρησιμοποιήσε την αναλογία με την αρκούδα.

Είναι σημαντικό ένας γονιός να προστατεύει το παιδί όταν ο άλλος γονιός χάνει τη ρύθμιση του. Και θα συμβεί είναι ανθρώπινο.

Δεν μπορεί όμως να είναι η μόνιμη λύση. Δεν μπορεί κάθε φορά κάποιος να μπαίνει ανάμεσα στο παιδί μας και στην έκρηξη μας.

Χρειάζεται και εμείς που πυροδοτούμαστε να αναρωτηθούμε, τι μας ενεργοποιεί η συμπεριφορά του παιδιού; Τι συμβαίνει μέσα μας; Τι χρειάζεται να δουλέψουμε ώστε το παιδί μας να μη χρειάζεται να προστατεύεται από την δική μας συμπεριφορά;

Μπορεί να έχουμε μια όμορφη σχέση, να συνδεόμαστε, να είμαστε τρυφεροί και ταυτόχρονα να υπάρχουν στιγμές όπου ο δικός μας πόνος να μπαίνει ανάμεσα μας. Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.

Αλλά το καλό στη σχέση μας δεν κάνει αυτές τις στιγμές ασήμαντες ειδικά αν είναι συχνές.

Ίσως η ερώτηση δεν είναι μόνο «Ποιος θα προστατεύσει το παιδί μου όταν εγώ το χάνω;» αλλά

«Τι μπορώ να φροντίσω μέσα μου ώστε να μην χρειάζεται να προστατεύεται το παιδί απο μένα;»

Και να σας πω, αυτήν την ερώτηση δεν την κάνουμε με αυστηρή κριτική και κατηγόρια.

Δεν ξυπνάμε οι περισσότεροι αποφασισμένοι να τρομάξουμε το παιδί μας. Κάτι μέσα μας αντιδρά τόσο γρήγορα πριν καν προλάβουμε να δούμε τι μας συνέβη.

Και συχνά πίσω από τον θυμό υπάρχει ένας άνθρωπος που κι ο ίδιος κάποτε έμαθε να προστατεύεται όσο μπορούσε.

Η αρκούδα τον κράταγε καλά ασφαλή. Μόνο που δεν βλέπει ότι μεγάλωσε, το παιδί του δεν είναι απειλή.

Το να αναλάβω την ευθύνη για την συμπεριφορά μου δεν σημαίνει να αποφασίσω ότι είμαι κακός γονιός (ακούτε;; )

Σημαίνει να μπορούμε να βλέπουμε με τρυφερότητα το γιατί αντιδρούμε όπως αντιδρούμε (την αρκούδα μέσα μας), ότι υπάρχει λόγος που υπάρχει, οτι χρειάζεται φροντίδα για να μην επιτίθεται, χωρίς να σταματάμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το πώς οι αντιδράσεις μας επηρεάζουν τα παιδιά μας.

Σιγά σιγά

Christina Gika

15/10/2026

14/10/2026

14/10/2026

13/10/2026

11/10/2026

02/10/2026

30/09/2026

28/09/2026

25/09/2026

22/09/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request