Χώρος Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Στήριξης Παιδιών, Εφήβων και Ενηλίκων

02/03/2022

Mανούλα μου, Μπαμπούκο μου,

Το πρωί σε χαιρέτισα ενώ έμπαινα στο σχολείο. Από μακριά, μου χαμογέλασες, με χαιρέτισες και είδα πολλές καρδούλες γύρω σου να πετάνε. Η δίκη μου καρδιά έσφιξε λίγο. Πολλές ώρες θα είσαι μακριά μου… Μετά σε είδα γρήγορα να μπαίνεις στο αυτοκίνητο και ... έφυγες.

Θα σου λείψω, το ξέρω. Μου λείπεις ήδη, εμένα.

Να ξέρεις, δεν ήθελα να πάω σχολείο σήμερα αλλά δεν σου το είπα,… (έτσι κι αλλιώς μου λες ότι πρέπει να πάω). Ήθελα ακόμα μια αγκαλιά αλλά δεν σου το είπα, δεν ξέρω γιατί.

Ήθελα να μείνουμε μαζί σήμερα. Θα ήθελα και εσύ να μου πεις ότι θέλεις να μένουμε μαζί κάποιες φορές. Και ας πάω τελικά σχολείο. Ξέρω... Απλά να σε ακούω να μου λες ότι θέλεις να μένουμε μαζί… Θα μου έδινε μεγάλη δύναμη.

Περνάω ωραία στο σχολείο, έχω φίλους, μαθαίνω πολλά καινούρια πράγματα, η δασκάλα μου είναι καλή.

Αλλά μου λείπεις τόσες ώρες, ξέρεις…

Όταν σε βλέπω το απόγευμα που έρχεσαι να με πάρεις, νιώθω τόσο όμορφα, σκέφτομαι ότι τώρα έχουμε χρόνο να παίξουμε οι δυο μας!

Κάνουμε μια ωραία αγκαλιά και θέλω να κάνουμε τα πάντα μαζί!

Πολλές φορές όμως δεν είναι έτσι…

Πάμε σπίτι, μου λες να βγάλω παπούτσια και ακόμα δεν έχω προλάβει να τα βγάλω, το βλέπω αμέσως: δεν είσαι μαζί μου, έχεις πολλά πράγματα να κάνεις. Αδειάζεις το πλυντήριο πιάτων, με κοιτάς, μου δίνεις μια μπανάνα, με ρωτάς πως πέρασα.

Κάτι άλλο σκέφτεσαι, το βλέπω στο βλέμμα σου. Αλλού είσαι, το ξέρω , και ας μην το ξέρεις εσύ.

Και ξεκινάμε το κυνηγητό, τρέχω από πίσω σου. Προσπαθείς να μου ‘ξεφύγεις’, πας πάντα στην επόμενη σου δουλειά και δεν μπορώ να σε προφτάσω. Μετά το πλυντήριο πιάτων, είναι το πλυντήριο ρούχων ή ένα τηλέφωνο σε έναν γιατρό. Έχεις πολλά να κάνεις, το καταλαβαίνω…

Δεν σε προλαβαίνω, τρέχω από πίσω σου, μήπως τα καταφέρω. Και βλέπω πολύ καλά ότι σε πειράζω, σε ενοχλώ.

Γιατί εγώ χρειάζομαι εσένα, τώρα!!!

Και θέλω να το καταλάβεις.

Δεν το καταλαβαίνεις και θυμώνεις. Γιατί, ναι, είμαι στα πόδια σου και γκρινιάζω.

Θυμώνω και εγώ. Δεν μπορώ να καταλάβω καθόλου γιατί το φαγητό, το μάζεμα και τα τηλέφωνα είναι πιο σημαντικά από εμένα!

Σου τραβάω την μπλούζα. Φωνάζω ‘‘Μαμααααά’’!!! Αυτό, είναι το χειρότερό σου.

Θέλω να με προσέχεις. Κλαίω για οτιδήποτε.

Θέλω να καταλάβεις.

Δώσε μου αυτά τα 10 λεπτά Μαμά / Μπαμπά.

Να καταλάβεις ότι δε θέλω και πολλά.

Θέλω εσένα, έστω και για 10 λεπτά.

Έπρεπε να σου πω:

« Δώσε μου 10 λεπτά, Μαμά/ Μπαμπά, 10 λεπτά απόλυτης προσοχής. Μετά θα σε αφήσω, στο υπόσχομαι. Δώσε μου όμως αυτά τα μαγικά 10 λεπτά.»

Αυτά τα δέκα λεπτά τα θέλω και αν δεν μου τα δίνεις δεν πρόκειται να αφήσω την μπλούζα σου. Δεν πρόκειται να σταματήσω. Η προσοχή σου και η αγάπη σου είναι το καύσιμό μου, χωρίς αυτά, δεν λειτουργώ.

Μου ξαναλές να πάω να παίξω για λίγο στο δωμάτιο μου για να μπορέσεις να κάνεις κάποιες δουλειές. Ε όχι!

Κλαίω, κλαίω, κλαίω.

Με κοιτάς ξαφνικά, κατεβαίνεις στο ύψος μου, με αγκαλιάζεις.

Αφήνεις κάτω την κουτάλα και το πανί σου.

Γίνεσαι άλλος/άλλη.

‘’Είμαι εδώ, αγάπη μου, συγνώμη που δεν ήμουν μαζί σου, νιώθω λίγο πιεσμένος/η σήμερα. Τώρα είμαι 100% δικός/η σου (όχι 99%). Τι θέλεις να κάνουμε μαζί στον χρόνο μας;’’

Σταματάω επί τόπου να σε τραβάω και να κλαίω. Χαμογελάω.

Με κατάλαβες.

Παίζουμε μαζί, μάτια, καρδιές, χέρια, ενώνονται.

Γέλια, ακούγονται.

Κάτι μαγικό συμβαίνει… (λέγεται σύνδεση)

Είσαι μαζί μου, 100%, για 10 λεπτά (ίσως και περισσότερο…)

Τώρα είμαι ευτυχισμένος/η και δυνατός/η, μπορώ να λειτουργήσω μόνος/η μου.

Τώρα, μετά το μαγικό μας δεκάλεπτο, μπορώ να σε αφήσω να μαγειρέψεις (και να σε βοηθήσω κιόλας).

Σε αγαπώ,

Το παιδί σου.

——————————
Ένα «παλιό» κείμενο μου από όταν τα παιδιά ήταν πιο μικρά που ποστάρω πάλι κυρίως για μένα σήμερα… Επειδή είμαι η ίδια πιεσμένη, δυσκολεύομαι να συνδεθώ με τα παιδιά με αποτέλεσμα η μικρή (6 ετων) να είναι 10x πιο απαιτητική!
Συμβαίνουν και αυτές οι μέρες, είναι οκ!

🔑Τα 10 λεπτά ποιοτικού καθημερινού χρόνου τα προτείνει η Φιλιοζά, δεν είναι δίκη μου εφεύρεση 😁

13/02/2022

24/01/2022

Μάλλον είναι εβδομάδα ταμπέλας... εδώ ΄ 🎉

Οπότε : 5 ιδέες για να μη τις βάζουμε... ή για να τις αφαιρέσουμε!

1. 🚸 Να έχουμε στο μυαλό μας την πρόταση του Ηaim Ginott ‘’Να συμπεριφέρεσαι σε ένα παιδί σαν να είναι ήδη ο άνθρωπος που είναι ικανό να γίνει».
Δηλαδή να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε μέχρι τώρα το παιδί λέγοντας π.χ. στο ‘’αδέξιο’’ παιδί ‘’ Θωμά, σου αναθέτω να τακτοποιήσεις τα ποτήρια στο ντουλάπι'’.

2. 🥳 Να τονίσουμε τις επιτυχίες και τις θετικές συμπεριφορές του παιδιού.
Είναι σημαντικό να του δείξουμε ότι βλέπουμε πρόοδο περιγράφοντας τη συμπεριφορά. Δεν πρέπει απλώς να λέμε ‘’Μπράβο’’ αλλά π.χ. σε ένα παιδί που γκρινιάζει συχνά να του λέμε: ‘’ Βλέπω ένα παιδάκι πολύ χαμογελαστό σήμερα!’’. Το παιδί έτσι θα αλλάξει την εικόνα που έχει για τον εαυτό του.

3. 😇 Να είμαστε το παράδειγμα.
Να του δείξουμε τις θετικές συμπεριφορές στην πράξη, π.χ. : Για να μη λερώνω τα ρούχα μου όταν τρώω, κάθομαι μπροστά στο πιάτο και σκύβω λιγάκι.

4. 🧏 Να μας ακούει να λέμε καλά λόγια για αυτόν.
Εδώ θα αναφέρω πάλι τον Haim Ginott ‘’Αν θέλετε τα παιδιά σας να βελτιωθούν, αφήστε τα να ακούσουν «κατά λάθος» τα καλά πράγματα που λέτε σε άλλους για αυτά.’’.
Για παράδειγμα, όταν γυρίσει η μαμά στο σπίτι, ο μπαμπάς λέει: ‘’ Σήμερα η Κοραλία συνεργάστηκε πολύ καλά με τον αδελφό της’’. Και να μην αναφέρει ο μπαμπάς τις λίγες φορές που χρειάστηκε να επέμβει.

5. 💬 Να πούμε στο παιδί ξεκάθαρα τι περιμένουμε από αυτό.
Π.χ. στο παιδί ‘’εγωιστή’’ , ‘’Αντρέα, περιμένω από εσένα να μοιραστείς τα μπισκότα με τα αδέλφια σου’’. Προσοχή εδώ μόνο να μην έχουμε υπερβολικές προσδοκίες.

Και πάνω απ’ολα θέλει υπομονή. Και αυτό είναι ίσως το δυσκολότερο κομμάτι. Και σίγουρα που και που θα μας ξεφύγουν ταμπέλες και κρίσεις.
Αξίζει όμως η προσπάθεια γιατί, μόνο μειώνοντας τις ταμπέλες και τις κρίσεις, θα αλλάξουμε την πραγματικότητα!

12/10/2021

"Είναι κοινή πεποίθηση ότι τα μωρά είναι πολύ μικρά για να επηρεαστούν από τραυματικές στιγμές, όπως το να μην τα «βλέπουν», να μην τα «ακούν», η λεκτική κακοποίηση, η σωματική κακοποίηση, το gaslighting ή η υπερβολική συναισθηματική αστάθεια ενός γονέα, επειδή δεν είναι σε θέση να τα θυμούνται. Αλλά τα μωρά αρχίζουν να δημιουργούν αναμνήσεις πριν καν γεννηθούν.
Οι συναισθηματικά σημαντικές εμπειρίες αποθηκεύονται στη σιωπηρή μνήμη ενός μωρού, που είναι ο πρώτος τύπος μνήμης που αναπτύσσεται. Παρόλο που δεν έχουμε καμία συνειδητή ανάμνηση των σιωπηρών αναμνήσεων, είναι εκεί και μπορούν να επηρεάσουν μεταγενέστερες εμπειρίες.
Όταν συμβαίνει κάτι που θυμίζει στον εγκέφαλό μας μια προηγούμενη εμπειρία, αν και δεν το γνωρίζουμε, ο εγκέφαλος και το σώμα μας θυμούνται τα συναισθήματα και τις φυσικές αισθήσεις που σχετίζονται με την εμπειρία. «Το τραύμα επιστρέφει ως αντίδραση και όχι ως ανάμνηση» (Bessel Van Der Kolk)
Για παράδειγμα, ένα μωρό μπορεί να ακούσει τους γονείς του να φωνάζουν ο ένας στον άλλον στο διπλανό δωμάτιο. Στα επόμενα χρόνια, αν και το παιδί (ή ο ενήλικας) δεν θα θυμάται συνειδητά τους τσακωμούς, ο εγκέφαλός του είναι πιθανό να ανταποκριθεί σε παράγοντες από το περιβάλλον που το πυροδοτούν όπως μια σχετική μυρωδιά ή ένα τραγούδι ή ακόμα και άλλοι άνθρωποι που τσακώνονται, που υποσυνείδητα τους θυμίζει το γεγονός και παράγει παρόμοια συναισθήματα και σωματικές αισθήσεις.
Μάλλον δεν θα ξέρουν γιατί νιώθουν έτσι. Αν και δεν μπορούν να θυμηθούν συνειδητά το γεγονός, τα έχει επηρεάσει. ⠀
Οι αναμνήσεις μας για το πώς ανατραφήκαμε επηρεάζουν επίσης τον τρόπο που ανταποκρινόμαστε στα δικά μας παιδιά.
Αν έχουμε υποσυνείδητες αναμνήσεις να ανταποκρίνονται οι γονείς μας με δυσφορία /σκληρότητα όταν ήμασταν στενοχωρημένοι ως μωρά, μπορεί να ανταποκριθούμε στη δυσφορία του δικού μας μωρού με έναν σκληρό τρόπο, χωρίς να γνωρίζουμε τι το έχει διαμορφώσει αυτό. ⠀
Εάν έχουμε σιωπηρές αναμνήσεις από αγάπη, συνεπή και ανταποκρινόμενη φροντίδα ως μωρά, είναι πιο πιθανό να περιμένουμε από τους φίλους, την οικογένεια και τους συντρόφους μας να μας συμπεριφέρονται καλά και να έχουν μια ενσωματωμένη αίσθηση να συμπεριφέρονται καλά και στους άλλους, συμπεριλαμβανομένων των δικών μας παιδιών, επίσης.
Όλη η αγάπη που δίνουμε στα παιδιά μας τα πρώτα χρόνια - παρόλο που μπορεί να μην το θυμούνται - έχει θετικό αντίκτυπο στο μέλλον τους."
Μετάφραση: Διαπροσωπικές Σχέσεις
Πηγή: Perth Children's Occupational Therapy

25/09/2021

Ο μύθος του τέλειου θεραπευτή.

"Μα καλά, είσαι ψυχολόγος και αγχώνεσαι;".

Κάποτε θα ένιωθα ενοχές που δεν διαχειριζόμουν όλα μου τα συναισθήματα τέλεια, που δεν είχα τις τέλειες σχέσεις, την τέλεια δουλειά και καθημερινότητα.

Πλέον σκέφτομαι πόσο υψηλές προσδοκίες έχουν κάποιοι άνθρωποι από τους άλλους, αλλά και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Τόσο που με κάνει να σκέφτομαι ότι φοβούνται να νιώσουν, να σπάσουν, να χαλάσουν κάτι από την τέλεια πραγματικότητα τους.

Οι θεραπευτές δεν είμαστε τέλειοι, και είμαστε εντάξει με αυτό. Για αυτό μπορούμε και είμαστε θεραπευτές. Γιατί αν δεν αγκαλιάσεις τα ευάλωτα κομμάτια σου, πως θα αγκαλιάσεις των άλλων;

Ο Γιουνγκ έλεγε, μόνο ο πληγωμένος θεραπευτής θεραπεύει.
Οι θεραπευτές είμαστε άνθρωποι πρώτα από όλα, με την δική μας ιστορία, τις πληγές και τις χαρές. Απλά φροντίζουμε τις πληγές μας να τις αναγνωρίζουμε και να τις επουλώνουμε. Με πολλές ώρες θεραπείας. Για να μην μολύνουμε τους ανθρώπους που κάθονται απέναντί μας.

Είμαστε όμως άνθρωποι, που συναντάνε ανθρώπους.

Μαριάνα Σουλίου, Ψυχολόγος-Παιγνιοθεραπεύτρια