09/03/2026
Η Ιταλική εφημερίδα L’Opinione γράφει για την Ηλιαχτίδα…
Ελληνική μετάφραση google
Το να έχεις ένα παιδικό πρόσωπο σε βοηθά να αψηφάς τον χρόνο, αλλά δεν είναι επαρκής λόγος για να αφιερώσεις τη ζωή σου στη λατρεία της σβούρας. Ο Σταύρος τα κατάφερε. Το όνομά του είναι το ίδιο με το Νιάρχο, τον θρυλικό Έλληνα εφοπλιστή και αντίπαλο του Αριστοτέλη Ωνάση, όπως ο Σκρουτζ ΜακΝτάκ και ο Ρόκερντακ. Αλλά δεν έχει καμία σχέση με τους μεγιστάνες, ούτε καν με αυτούς των κόμικς, από τους οποίους σίγουρα προτιμά τον Ντόναλντ Ντακ και τον Γκούφι. Έζησε στην Αθήνα και μετά, πριν από δεκατέσσερα χρόνια, αποφάσισε να μετακομίσει σε ένα νησί, όπου δεν θα ασχολούνταν με τον τουρισμό ή την επιχείρηση εστίασης. Έτσι τώρα, σε ένα στενό δρομάκι στη Χώρα της Νάξου, έχει γίνει η σιωπηλή εναλλακτική λύση στο μονοπώλιο των smartphone στις καρδιές των παιδιών.
Δεν είναι κοινωνιολόγος, δεν είναι ηθικολόγος, δεν είναι νοσταλγός, δεν είναι παραδοσιακός, δεν είναι φιλόσοφος: απλώς καλωσορίζει όσους μπαίνουν στο πολύχρωμο μαγαζί του με το χαμόγελο ενός παιδιού που συναντά φίλους που είναι πρόθυμοι να παίξουν μαζί του. Περιμένει τον επισκέπτη (όχι πελάτη, φυσικά) να εγκατασταθεί. Έπειτα, διακριτικά, εμφανίζεται σαν παχουλό ξωτικό και, με δύο δάχτυλα, ζωντανεύει μια μικροσκοπική σβούρα που, μαγικά, μετά από λίγα δευτερόλεπτα, αναποδογυρίζει και συνεχίζει να περιστρέφεται ανάποδα. Η έκπληξη των θεατών είναι σαν φανάρι που αναπόφευκτα γίνεται πράσινο: ένα πονηρό χαμόγελο, και μετά εξαπολύει έναν στρατό από σβούρες, με ή χωρίς κορδόνια, μικρές ή μεγάλες, και προειδοποιεί όλους ότι αυτή είναι εύκολη, αυτή είναι δύσκολη, κοιτάζοντας τους πάντες με μάτι που γνωρίζει.
Μία από τις πιο περίπλοκες προκλήσεις που πρέπει να ξεκινήσει κανείς είναι η αέναη κίνηση: ο Σταύρος συνεχίζει να επιδεικνύει πολλά, με όλα τα χρώματα του κόσμου και ακόμη περισσότερα, αλλά αυτή που σπάει τα ρεκόρ δεν σταματά ποτέ. Δύο ζευγάρια, ένα με ένα παιδί, ένα με σαραντάχρονα παιδιά, περιπλανώνται ανάμεσα στα ξύλινα παραμύθια. Διακριτικά στέκεται στην άκρη, αλλά είναι πολύ προσεκτικός και παρεμβαίνει για να διαλύσει τις αμφιβολίες, κάνοντας περιστασιακά λάθη. Επίτηδες, φυσικά: ένα επαγγελματικό ξωτικό δεν εμπνέεται από τον υπεράνθρωπο, αλλά μάλλον από το παιδί οποιασδήποτε ηλικίας που έχει το δικαίωμα να κάνει ενενήντα εννέα λάθη και να χαμογελάσει στο εκατοστό όταν ξεκινά το παιχνίδι. Στραβό, αλλά δείχνει ότι ο θεός των σβούρων υπάρχει και μας αγαπά.
Μερικοί πελάτες ντρέπονται στην ιδέα να μην αγοράσουν τίποτα, αλλά το χαμόγελο του Σταύρου τους καθησυχάζει: η σβούρα είναι μερικές φορές στρογγυλή όπως ο κόσμος, αλλά δεν είναι ο κόσμος, και μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτήν. Ξέρει πολύ καλά ότι παιδιά και ενήλικες θα ανοίξουν τα smartphone τους ψάχνοντας για κινούμενα σχέδια ή περίπλοκες γεωπολιτικές. Αλλά ξέρει επίσης ότι κάποιοι θα επιστρέψουν, για να δουν αν ένα κομμάτι ξύλου που περιστρέφεται έχει πραγματικά τη δύναμη να φέρει αυτό το αστείο χαμόγελο στα πρόσωπα των ανθρώπων που ο Σταύρος, ως παιδί, έλαβε ως δώρο από έναν νάνο, και το οποίο ποτέ δεν περιφρόνησε για να νιώσει σημαντικός.
English version google
Having a baby face helps you defy time, but it's not a sufficient reason to devote your life to the cult of the spinning top. Stavros did it. His name is the same as Niarchos, the legendary Greek shipowner and rival of Aristotle Onassis, like Scrooge McDuck and Rockerduck. But he has nothing to do with tycoons, not even the comic book ones, to whom he certainly prefers Donald Duck and Goofy. He lived in Athens, then, fourteen years ago, he decided to move to an island, where he would not be involved in tourism or the restaurant business. So now, in a narrow street in the Chora of Naxos, he has become the silent alternative to the smartphone monopoly in the hearts of children.
He's not a sociologist, he's not a moralist, he's not nostalgic, he's not a traditionalist, he's not a philosopher: he simply welcomes those who enter his colorful shop with the smile of a child who meets friends eager to play with him. He waits for the visitor (not a customer, of course) to settle in. Then, discreetly, he appears like a chubby elf and, with two fingers, brings to life a tiny spinning top that, magically, after a few seconds, flips over and continues spinning upside down. The amazement of the onlookers is like a traffic light that inevitably turns green: a sly smile, and then he unleashes an army of spinning tops, with or without strings, small or large, and warns everyone that this one is easy, this one is difficult, looking at everyone with a knowing eye.
One of the most complicated to launch challenges perpetual motion: Stavros continues to show off countless others, in every color in the world and even more, but the record-breaking one never stops. Two couples, one with a child, one with forty-year-old children, wander among the wooden fairy tales. He discreetly stands aside, but is very attentive and intervenes to dispel doubts, occasionally making mistakes. On purpose, of course: a professional elf isn't inspired by the superman, but rather by the child of any age who has the right to make ninety-nine mistakes and smile every hundredth time when the game starts. Crooked, but it shows that the god of spinning tops exists and loves us.
Some customers are embarrassed at the idea of not buying anything, but Stavros's grin reassures them: the spinning top is sometimes round like the world, but it isn't the world, and we can live without it. He knows full well that children and adults alike will turn on their smartphones looking for cartoons or intricate geopolitics. But he also knows that some will return, to see if a spinning piece of wood really has the power to bring that funny smile to people's faces that Stavros, as a child, received as a gift from a gnome, and which he never snubbed to feel important.
Avere una faccia da bambino aiuta a sfidare il tempo, ma non è un motivo sufficiente per votare...
