Dimitra Gounari - Parent Coach / Υποστήριξη και ενδυνάμωση γονέων

  • Home
  • Greece
  • Pylaía
  • Dimitra Gounari - Parent Coach / Υποστήριξη και ενδυνάμωση γονέων

Dimitra Gounari - Parent Coach / Υποστήριξη και ενδυνάμωση γονέων Υποστήριξη & Ενδυνάμωση γονέων
Μπορώ να σε υποστηρίξω

Είμαι η Δήμητρα και είμαι μητέρα δύο παιδιών. Ο ρόλος μου ως γονέας έφερε σπουδαίες αλλαγές με κυριότερη τη βαθιά μου θέληση να στηρίξω γονείς σε αυτό τον τόσο σπουδαίο ρόλο.

Είμαι πιστοποιημένη Parent Coach ( PCI Certified Parent Coach® ) από το Parent Coaching Institution σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Pacific University of Seattle και πιστοποιημένη Attachment Parenting Educator (εκπαιδεύτρια γονέων) από το Attachment Parenting International. Παράλληλα είμαι μέλος του National Institute for Digital Health, πιστοποιήμενη Parent Coach σε Tech Addiction and Digital Health.

Έχω σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες και έχω ολοκληρώσει μεταπτυχιακές σπουδές στη Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία. Μετά από πολυετή εμπειρία σε ερευνητικές θέσεις του ιδιωτικού τομέα επέλεξα συνειδητά να πραγματοποιήσω μια επαγγελματική στροφή και να αφοσιωθώ σε αυτό που με εκφράζει περισσότερο. Σήμερα συνεχίζω τις εκπαιδευτικές μου αναζητήσεις στο Ελληνικό Κέντρο Focusing στη Προσωποκεντρική & Focusing Βιωματική Συμβουλευτική.

Παρέχω υπηρεσίες υποστήριξης και ενδυνάμωσης γονέων (οnline / τηλεφωνική / δια ζώσης υποστήριξη) είτε ατομικά είτε σε ομάδες / ζευγάρια γονέων, ενώ παράλληλα συντονίζω εργαστήρια και πραγματοποιώ ομιλίες.

Παράλληλα παρέχω υπηρεσίες υποστήριξης και ενδυνάμωσης εργαζόμενων γονέων για επιχειρήσεις και οργανισμούς. Πρόκειται για μια σημαντική πρωτοβουλία εκ μέρους των επιχειρήσεων/ οργανισμών, η οποία έμπρακτα στηρίζει το προσωπικό και παράλληλα αναδεικνύει μία εσωτερική εργασιακή κουλτούρα συνεργασίας και προσωπικής ανάπτυξης.

Από το Δεκέμβριο του 2020 είμαι μέλος του δικτύου μεντόρων και συνεργάτιδα του WHEN ([που τότε ήταν Women On Top) οργανισμού που ασχολείται με την επαγγελματική ενδυνάμωση των γυναικών και την ισότητα στην αγορά εργασίας. Παράλληλα είμαι εκπαιδεύτρια και σύμβουλος της inc.lude σε θέματα συμπερίληψης ατόμων με ευθύνες φροντίδας στην εργασία.

Για εμένα, το να είσαι γονιός είναι ένας ρόλος στην ζωή μας που δεν σβήνει όλους τους άλλους. Αντίθετα, οι δεξιότητες που αναπτύσσουμε στο γονεϊκό μας ρόλο μπορούν να μας κάνουν αποτελεσματικότερους σε όλες τις πτυχές της ζωής μας!

Η εικόνα με συγκίνησε πολύ και αν και απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς κυρίως, είναι μια πολύ σημαντική συνειδητοποίηση και...
16/09/2026

Η εικόνα με συγκίνησε πολύ και αν και απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς κυρίως, είναι μια πολύ σημαντική συνειδητοποίηση και για τους γονείς.

Έχω παιδιά σε διαφορετικές φάσεις σχολικές και αναπτυξιακές και βλέπω πολύ συχνά σε γονείς συμμαθητών τους μία συμπεριφορά εγωκεντρική, η οποία έχει άξονα την κάλυψη των επιθυμιών του παιδιού.

- Το παιδί μου θέλει να κεράσει...
- Το παιδί μου έχει γιορτή και εμείς έτσι γιορτάζουμε...
- Είναι δικό σας θέμα να προστατεύσετε το παιδί σας...

Και αυτές μπορεί να είναι εκφράσεις αλλά τις περισσότερες φορές είναι ένας ολόκληρος τρόπος ζωής που αποκρυσταλλώνεται σε αυτές τις εκφράσεις. Καταλαβαίνω τη χαρά ενός παιδιού που θα κεράσει μια σοκολάτα (χαρά που κατά την άποψή μου προέρχεται ως κοινωνική μίμηση από τη χαρά που βλέπει στο γονιό) αλλά τι μαθαίνουμε στο δικό μας παιδί αν παραβλέπουμε ορισμένες φορές πως μία δική μας πράξη (κάτι που θέλουμε) μπορεί να θέσει σε κίνδυνο κάποιον/α άλλον/η.

Μαθαίνουμε, πως να ζούμε μαζί με άλλους/ες και να σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας. Και αυτοί οι γονείς μπορεί την ίδια στιγμή να διαβάζουν ασέβεια και να τιμωρούν τα παιδιά τους αν για παράδειγμα μιλήσουν άσχημα στο θείο ή στη γιαγιά. Είναι φανερή η αντίφαση; Τελικά τι είναι ο σεβασμός και τι είναι η ενσυναίσθηση;

Και τα παιδιά είναι λογικό να σκέφτονται την επιθυμία τους και είναι απολύτως αποδεκτό να ματαιωθούν όταν η επιθυμία τους πέφτει πάνω στο όριο ενός άλλου ανθρώπου που προσπαθεί να επιβιώσει και να κουβαλάει τέτοιο βάρος στην πλάτη του. Και αυτό είναι δική μας δουλειά και ευθύνη. Να εξηγήσουμε, να υποστηρίξουμε, να συζητήσουμε μία, δύο ...όσες εκατομμύρια φορές χρειαστεί.

Πως η ελευθερία η δική μου έχει αξία όταν συμβάλλει στο να μπορούν όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι να έχουν δικαιώμα και στη δική τους. Και αυτό το παιδί δεν είναι ελεύθερο από αυτό το βάρος και μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό. Κάτι μικρό αλλά σπουδαίο...

Πρακτικά - για αυτό που αναφέρεται η φωτογραφία που συνοδεύει όσα γράφω - για όλους τους γονείς σημαίνει να μην δίνουμε φαγώσιμα κεράσματα στο σχολείο. Στέλνουν ενημερώσεις πλέον και τα δημόσια σχολεία - ας κάνουμε μια προσπάθεια - και ας εξηγήσουμε το γιατί στα παιδιά μας!

Ας εξηγήσουμε πως χρειάζεται να σκεφτόμαστε όλα τα παιδιά ... για να μπορούν όλα τα παιδιά να έρχονται με τις ίδιες πλάτες στο σχολείο. Ξεκούραστες και χαρούμενες!

Φήμες λένε ότι το δεύτερο με τρίτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου, οι αναζητήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του facebooκ/...
15/09/2026

Φήμες λένε ότι το δεύτερο με τρίτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου, οι αναζητήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του facebooκ/instagram αυξάνονται στην κατηγορία δασκάλα/δάσκαλος, νηπιαγωγοί, απόφοιτος/η Σχολών νηπιαγωγών, δημοτικής εκπαίδευσης κτλ.

Μας αγαπώ εμάς τους γονείς λίγο παραπάνω αυτές τις μέρες με τις αγωνίες μας στο αμήχανο χαμόγελο μας!

Πόσο δύσκολο να εμπιστευθούμε άλλους/ες; Τους/τις δασκάλους/ες των παιδιών μας;

Κι όμως αυτή η εμπιστοσύνη είναι ένα σπουδαίο παράδειγμα πίστης σε άλλους ανθρώπους για τα παιδιά μας. Και είναι μια σπουδαία άσκηση να δείξουμε εμπιστοσύνη στα παιδιά μας! Θα τα καταφέρουμε κι εμείς, και οι άλλοι άνθρωποι που εμπιστευόμαστε τα παιδιά και τα παιδιά!

Ειναι σπουδαία ποιότητα η εμπιστοσύνη για εμάς και για τις σχέσεις μας.

11/09/2026

Νομίζω όλοι/ες ξέρουμε πως δεν καπλαντίζουμε ποτέ βιβλία έκτης δημοτικού...

Έτσι για την αναρχία...😉🤣😀 #αναρχιαστοκαπλαντισμα

Μπορεί να του αρέσει και μόνος του...Ασ ΄τον να φύγει! Το πρωί συνειδητοποίησα ότι δεν ξέρω τι ώρα είναι ο αγιασμός, ούτ...
10/09/2026

Μπορεί να του αρέσει και μόνος του...Ασ ΄τον να φύγει!

Το πρωί συνειδητοποίησα ότι δεν ξέρω τι ώρα είναι ο αγιασμός, ούτε τι πρέπει ή αν χρειάζεται να κάνω κάτι. Ξεκινούσε πρώτη δημοτικού.

Κατάλαβα ότι έπρεπε να πάω από το σχολείο μήπως έχουν κάποια ανακοίνωση απ' έξω. Δεν είχαν. Είδα ανοιχτή την πόρτα και μπήκα. Με σταμάτησαν στα πρώτα 30 μέτρα ευγενικά και ρώτησα κάποια γυναίκα. Εκείνη, με χαμόγελο με ενημέρωσε για την ώρα. Και ύστερα ρώτησε σε ποια τάξη θα πάει το παιδί μου.
Γνώρισα λοιπόν την επιστάτρια. Μου μίλησε για το σχολείο, με καθυσήχασε και μου έδωσε πληροφορίες για την πρώτη μέρα.

Πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη επαφή.

- Με τι ασχολείσαι; με ρώτησε...
- Ενδυναμώνω και υποστηρίζω γονείς, της απαντάω.
- Καλά και αγχώνεσαι και κάθεσαι να σου τα λέω αυτά τόσην ώρα....; μου απάντησε έτσι πηγαία και αυθεντικά. Πόσο αυθόρμητη αντίδραση...!

Την αγάπησα την επιστράτρια. Αγχώνομαι κι εγώ. Βλέπω κι εγώ το παιδί μου να μεγαλώνει. Σκέφτομαι να πάνε όλα καλά. Το ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά ... και την ίδια στιγμή αγχώνομαι κι όλας.

Πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη επαφή. Αυτός/η που θα σε ακούσει. Που θα σε νιώσει. Που θα σου πει μια κουβέντα. Έχει και εκείνη παιδιά. Και ο μικρός της ξεκινούσε εκείνη την χρονιά και δε θα ήταν μαζί του την πρώτη μέρα.

Μετά την επιστράτρια, πήρα τηλέφωνο όσους και όσες φίλες μου ξέρω ότι ξεκινάνε από αύριο. Να πούμε μια κουβέντα. Να μοιραστούμε τις σκέψεις μας.

Κάποια στιγμή λοιπόν πριν φύγω, έχοντας κατέβει τα σκαλιά που οδηγούν στην είσοδο και εκείνη να στέκεται ψηλά, στο τέλος της σκάλας, μου λέει:

- Μπορεί να του αρέσει και μόνος του...Ασ ΄τον να φύγει!

Από εκείνη στιγμή σκέφτηκα ότι μάλλον χρειάζεται να επιλέξω που ήθελα να είμαι σε αυτό του ξεκίνημα. Σε ποια θέση θα με έβαζα καθώς εκείνος ανεβαίνει τη σκάλα;

Πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη επαφή. Φωτίζει, γαληνεύει και μαλακώνει!

Θυμάμαι την κόρη μου όταν ξεκίνησε προνήπιο που είχε μια διαφωνία με ένα άλλο κορίτσι πάνω στο παιχνίδι για την οποία κα...
09/09/2026

Θυμάμαι την κόρη μου όταν ξεκίνησε προνήπιο που είχε μια διαφωνία με ένα άλλο κορίτσι πάνω στο παιχνίδι για την οποία κατέληξε να ζητάει τη δασκάλα να παρέμβει για να εξηγήσει.

Πιο συγκεκριμένα, έπαιζαν οικογένεια και το άλλο κορίτσι ήθελε να είναι η μαμά και το ίδιο ήθελε και η κόρη μου. Και η κόρη μου είπε πως θα είμαστε μια οικογένεια που θα έχει δύο μαμάδες. Το άλλο κορίτσι, ένα χρόνο μεγαλύτερο ισχυριζόταν πως αυτό δεν γίνεται γιατί δεν μπορεί να συμβεί σε καμία συνθήκη. "Δεν υπάρχει οικογένεια με δύο μαμάδες".

Η κόρη μου προσπαθούσε να της πει πως υπάρχουν τέτοιες οικογένειες όπως και άλλες πολλές, με δύο μπαμπάδες, με μία μαμά κτλ. Την έπνιξε το δίκαιο και απευθύνθηκε στη δασκάλα: Πείτε της κυρία δεν υπάρχουν οικογένειες με δύο μαμάδες;

Το περιστατικό το έμαθα από την δασκάλα της και δεν γνωρίζω πως απάντησε. Συμπέρανα από τον τρόπο που μου μίλησε για την κόρη μου πως το διαχειρίστηκε κατάλληλα.

Πόσο εύκολα μαθαίνουν τα παιδιά. Πόσο άμεσα ενσωματώνουν τις εξωτερικές εμπειρίες; Πόσο δρόμο χρειάζεται να διανύσουμε για να καταφέρουμε να αποδεχτούμε το άλλο που ίσως δεν μοιάζει με το δικό μας αλλά δεν έχει καμία σημασία.

Το κοριτσάκι δεν μπορούσε να παίξει κάτι διαφορετικό από τη συνθήκη που έχει πεισθεί πως είναι μόνο αυτή κανονική σε αυτόν τον κόσμο. Πόσο περιοριστικό μπορεί να είναι για έναν οργανισμό που εξελίσσεται και μεγαλώνει και την ίδια στιγμή κουβαλάει στην πλάτη του πεποιθήσεις, περιορισμούς, μεγάλα και δύσκαμπτα γονεικά εγώ.

Την ίδια στιγμή που κάποιοι γονείς διαμαρτύρονται για τα νέα βιβλία, εγώ προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να συνεχίσει η κόρη μου να κουβαλάει την ανοιχτή της σκέψη...γιατί οι πιθανότητες- από τη στιγμή που θα ενταχθεί στο εκπαιδευτικό σύστημα - όση προσπάθεια να κάνω εγώ, είναι μικρές.

Σήμερα πήγα σε έναν καρδιολόγο που έχει ένα παιδί 14 μηνών. Και μου ειπε: Είναι τρομερό, πως τα ξέρει όλα...δεν χρειάζεται να του μάθω τίποτα...

Τα παιδιά γεννιούνται για να χωράνε την ποικιλομορφία ως δώρο, με αγνότητα, σεβασμό και αυθεντική περιέργεια, απαλλαγμένα από βάρη. Κι εμείς τα ποτίζουμε με τη βαρετή μας ομοιομορφία από ανασφάλεια και ταραχή.

Μακάρι να τους μοιάζαμε λιγάκι!

Μέσα σε όλα αυτά που κάνω, έχω τη μεγάλη χαρά να συντονίζω μαζί με την Έλενα την κοινότητα του WHEN.org.gr στην Θεσσαλον...
02/09/2026

Μέσα σε όλα αυτά που κάνω, έχω τη μεγάλη χαρά να συντονίζω μαζί με την Έλενα την κοινότητα του WHEN.org.gr στην Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για μία κοινότητα γυναικών που συναντιόμαστε κάθε μήνα με στόχο τη δικτύωση και την ανταλλαγή εμπειριών.

Και αυτό το Σεπτέμβριο έχω τη μεγάλη χαρά να συντονίζω μια συζήτηση με ένα θέμα που αγαπώ πολύ. Γυναίκες που αλλάζουν, λοιπόν, και θα ακούσουμε ιστορίες επαγγελματικής επανεκκίνησης και εργασιακών μεταβάσεων από πέντε γυναίκες που εκτιμώ και θαυμάζω πολύ.

Κόντρα σε αυτό που ψάχνουμε από μικρά, αυτό το ένα πράγμα που θα κάνουμε μια ζωή, αυτό που μας μαθαίνουν οι γονείς μας, υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων που δεν φοβήθηκαν να αλλάξουν. Ή καλύτερα, φοβήθηκαν πολύ να αλλάξουν και την ίδια στιγμή έκαναν το βήμα.

Πολλές γυναίκες βιώνουμε αυτό το συναίσθημα, ιδίως μετά από σημαντικές τομές της ζωής μας. Σας προσκαλώ να έρθετε μαζί μας για να πάρουμε δύναμη και έμπνευση από αυτές τις ξεχωριστές πέντε ιστορίες!

📅 Πότε; Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου στις 18.00 – 20:00

🏠 Πού; Στο Law To Impact ,Ολύμπου 17

💡 Τι είναι το WHEN.org.gr Thess Community; Από το 2022, το WHEN δίνει έμφαση στις τοπικές κοινότητες γυναικών και ιδρύει δραστήρια WHEN Communities σε πόλεις εκτός της Αθήνας, προκειμένου να υπάρχει πάντα, κοντά σε όλες τις γυναίκες, μια ομάδα που μπορεί να τις βοηθήσει να αναπτυχθούν και να κάνουν τα επαγγελματικά/επιχειρηματικά τους σχέδια πραγματικότητα.Μία φορά το μήνα, η κοινότητα μας διοργανώνει συναντήσεις επιμόρφωσης και ανταλλαγής εμπειριών;

Φτιάχνουμε εικόνες συχνά. Άλλες φορές μπορεί να μας δίνουν έμπνευση και θάρρος, άλλες όμως μπορεί να μας παγιδεύουν. 🖌Η ...
01/09/2026

Φτιάχνουμε εικόνες συχνά. Άλλες φορές μπορεί να μας δίνουν έμπνευση και θάρρος, άλλες όμως μπορεί να μας παγιδεύουν.

🖌Η εικόνα του παιδιού στο σχολείο σε κάθε βαθμίδα είναι μία από αυτές:

- Θα είναι χαρούμενο και θα ανυπομονεί να πάει και να γνωρίσει τους φίλους του
- Θα φτιάχνει την τσάντα του με χαρά και προγραμματισμό
- Θα διαβάζει σε ένα σουπερ οργανωμένο γραφείο με ηρεμία και τάξη
- Θα τελειώνει όλα τα μαθήματά του και μετά θα παίζει
Σε αυτές τις ωραίες εικόνες αισθανόμαστε ήρεμοι/ες, χαρούμενοι/ες, και διατηρούμε θετική στάση απέναντι στην καθημερινότητα των παιδιών.

🖌Υπάρχουν όμως κι άλλες εικόνες, όχι τόσο δημοφιλείς:

- Το παιδί ανήσυχο δεν θέλει να πάει σχολείο
- Το παιδί κλαίει στον αποχωρισμό με λυγμούς και κρέμεται στα πόδια μας
- Δεν διαβάζει, μαλώνει μαζί μας πάνω από τα τετράδιά του
- Διαβάζει παίζοντας ποδόσφαιρο ή ξύνοντας μολύβια, ή πετώντας βελάκια στον τοίχο
- Δυσκολεύεται να οργανώσει τις εργασίες του, να συγκεντρωθεί
Σε αυτές τις εικόνες, αισθανόμαστε κούραση, εξουθένωση, μία εσωτερική ταλαιπωρία.
Δύο εικόνες που μας προκαλούν δύο διαφορετικές εσωτερικές κατάστασεις.

🕺Πάμε λίγο συνθετικά!!!

Αν λοιπόν, μας έλεγε κάποιος/α ότι αυτές οι εικόνες δεν είναι αλληλοαποκλειόμενες. Δηλαδή το παιδί μπορεί να κλαίει στον αποχωρισμό και την ίδια στιγμή να περνάει πολύ ωραία με τους φίλους του. Μπορεί να μην διαβάζει οργανωμένα - όπως εμείς νομίζουμε ότι είναι το οργανωμένο - αλλά να προτιμά να διαβάζει ενώ ανεβοκατεβαίνει πάνω σε μία μπάλα.

Αλλώστε η ζωή μας με τα παιδιά είναι πλούσια και διαφορετική κάθε μέρα. Και οι δύο εικόνες μπορεί να είναι μέρος της πραγματικότητάς μας την χρονιά που έρχεται.

Αυτό σημαίνει ότι και τα δικά μας συναισθήματα θα είναι όσα οι εικόνες. Και χαρούμενοι γονείς, ήρεμοι και σίγουροι για τα παιδιά μας και κουρασμένοι, εξουθενωμένοι, ίσως και αγανακτισμένοι ορισμένες φορές.

Εκτός λοιπόν από τη δική μας αποδοχή σε αυτή την ποικιλία, ορισμένες φορές μεταφέρουμε και στα παιδιά μια ψευδής μονομέρεια.

- Θα κάνεις φίλους/ες
- Θα είναι τέλεια
- Θα με χαιρετήσεις και θα τρέξεις στην δασκάλα...
- Θα ξετρελαθείς με όσα θα μάθεις...

Μπορεί ναι, μπορεί όχι ...μπορεί και τα δύο...ή κάτι απ όλα αυτά. Ενώ αντιλαμβάνομαι την ανάγκη να φτιάξουμε ωραίες εικόνες για τα παιδιά μας - ιδίως όταν τα παιδιά στρεσάρονται και το επικοινωνούν - προτείνω να φτιάξουμε εικόνες που να τα έχουν όλα.

Αληθινές εικόνες, αυθεντικές, γεμάτες ζωή και συναισθήματα. Γιατί η ζωντάνια κατοικεί μαζί με την αλήθεια - όποια κι αν είναι αυτή - όχι μόνο με τη χαρά.

Γνωρίζω μία δυάδα από τότε που το παιδί ήταν περίπου 4 ετών. Γεννημένος αρχηγός, δυναμικός και δυνατός. Η μητέρα με τίμη...
27/08/2026

Γνωρίζω μία δυάδα από τότε που το παιδί ήταν περίπου 4 ετών. Γεννημένος αρχηγός, δυναμικός και δυνατός.

Η μητέρα με τίμησε από την αρχή και με τη φιλία της αλλά κυρίως με την βαθιά εμπιστόσυνή της στην επαγγελματική μου επιλογή - όταν ακόμα ήμουν στην αρχή. Ερχόταν να με ακούσει σχεδόν παντού. Ήθελε να μάθει, να αλλάξει ή τελικά να ακολουθήσει αυτό που το μέσα της έλεγε πως είναι πιο ταιριαστό.

Τα παιδιά μας μεγάλωναν, στην αρχή μαζί, μετά παράλληλα. Άλλαξαν και τα δύο. Κάποια στιγμή αντιμετώπισε έντονο άγχος η δυάδα και η μητέρα μπόρεσε να βρει τον τρόπο να ξεκλειδώσει, να ενδυναμώσει και να υποστηρίξει το γιο της.

Χθες έμαθα πως το παιδί της κατάφερε ένα σπουδαίο βήμα στην κατεύθυνση που ήθελε. Συγκινήθηκα πολύ. Αρχικά γιατί τον ξέρω απο μικρό και στη συνέχεια γιατί έφερα στο νου μου την μητέρα.

Ο τρόπος που στάθηκε δίπλα του σε όλη την προσπάθεια, με τι ευαισθησία - πρωτίστως για την ψυχική του υγεία-, ο τρόπος που τον ενθάρρυνε για να πιστέψει στον εαυτό του πέρα και άσχετα από τους στόχους του και ακόμα και ο τρόπος που παραδεχόταν τα λάθη της όταν έψαχνε κι εκείνη έναν τρόπο να είναι κοντά του.

Συγκινήθηκα για την σχέση τους. Γιατί αυτή ήταν, είναι και θα παραμείνει η πυξίδα τους ακόμα κι αν τα πράγματα δεν πάνε για εκείνον όπως τα περιμένει. Άλλωστε τι σημαίνει αυτό - Όσο η πυξίδα λειτουργεί μπορούμε να περιμένουμε τα πάντα...

Και ανακαλώ τη διαδρομή της...

Πολλές φορές - ίσως δικαίως - κοροιδεύουμε τη θετική διαπαιδάγωση ή το genlte parenting αγνοώντας τι πραγματικά είναι.

Αλλά αν με ρωτούσαν γιατί όλη αυτή η αλλαγή στη γονεικότητα; Θα έδειχνα αυτή τη σχέση: Για να μπορούμε υποστηρίζουμε μέσα από την σχέση μας με το παιδί μας, το ίδιο το παιδί να χτίζει ανθεκτικότητα, να καλλιεργεί τη συναισθηματική του νοημοσύνη και να αποκτά επίγνωση του εσωτερικού του κόσμου.

Σας στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά...Ξέρετε εσείς!

"Τα λέω σε σένα που αγαπώ... να τα ακούω εγώ"Θέλω λοιπόν να φωνάξω μέσα μου και να γράψω προς όλους/ες μας ότι δεν είμασ...
24/08/2026

"Τα λέω σε σένα που αγαπώ... να τα ακούω εγώ"

Θέλω λοιπόν να φωνάξω μέσα μου και να γράψω προς όλους/ες μας ότι δεν είμαστε αναγκασμένοι/ες να ξεκινήσουμε μία δραστηριότητα επειδή πηγαίνουν άλλα παιδιά. Ούτε Αγγλικά επειδή αλλιώς το παιδί μας θα χάσει κάποιο τρένο. Ούτε κάποιο άθλημα γιατί έτσι κάνουν όλοι/ες.

Τα ερεθίσματα που προσφέρουμε, αφορούν κυρίως, εμπειρίες που δεν περιορίζονται σε δομημένες δραστηριότητες. Αυτές (οι δομημένες δραστηριότητες) - ιδίως με τον τρόπο που παρέχονται στην Ελλάδα - αφορούν παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας και έχουν κυρίως εκπαιδευτικό χαρακτήρα.

Για πολλούς λόγους (δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν) έχουμε κατατάξει την πολυπραγμοσύνη σε αξία. Το πρότυπο που ονειρεύομαστε και μας δίνει χαρά έχει παιδιά με εξωσχολικές δραστηριότητες και πολλά ενδιαφέροντα, τα οποία αποδεικνύονται με τη συμμετοχή τους σε αυτές τις δομημένες δραστηριότητες.

Τα παιδιά όμως χρειάζονται πρωτίστως εσωτερικότητα και αυτονομία (αυτονομία στην εσωτερικότητα) για να μπορέσουν να διαμορφώσουν ένα δυνατό πυρήνα. Τα ενδιαφέροντα δεν μετριούνται στα δρομολόγια των γονιών αλλά στις σκέψεις τους και στις εσωτερικές τους αναζητήσεις.

Όσα γράφω παραπάνω αποτελούν μία δική μου προσωπική μάχη με τα παιδιά μου. Να προσπαθώ να ακολουθώ τον τρόπο που υφαίνουν τον ιστό της ζωής τους όσο διαφορετικός κι αν είναι από τους άλλους. Σας νιώθω, σας βλέπω, σας ακούω...είναι πολύ δύσκολο!

Μπορεί να μην ξεκινήσουν από 8 χρονών Αγγλικά...
Μπορεί να μην αρχίσουν κάποιο άθλημα από τα 5...
Μπορεί να μην τους αρέσουν τα τμήμα μουσικοκινητικής αγωγής.....

Δεν σημαίνει τίποτα απολύτως ή μπορεί και να σημαίνει ότι τα ενδιαφέροντα τους θα εξελιχθούν στο δικό τους χρόνο και στη δική τους κατεύθυνση!



#φράσειςγονέωνμπερδεύουσιτέκνα

Φέτος οι διακοπές οι δικές μου ήταν λίγο επεισοδιακές. Τίποτα τρομερό αλλά απανωτές αναποδιές που με κράτησαν σε θέση πα...
24/08/2026

Φέτος οι διακοπές οι δικές μου ήταν λίγο επεισοδιακές. Τίποτα τρομερό αλλά απανωτές αναποδιές που με κράτησαν σε θέση παρατήρησης περισσότερο αφού τις πρώτες δέκα μέρες με δυσκολία μιλούσα και τις επομενες 15 μέρες δεν μπορούσα να μπω στη θάλασσα.

Κάπως σαν να με ανάγκασε η αναποδιά να ξεκουράσω κυριολεκτικά το σώμα μου. Έχω την τύχη να περνάω μεγάλο μέρος των διακόπων μου στο ίδιο μέρος από την μέρα που γεννήθηκα. Αυτό σημαίνει πως τα παιδιά μου - όπως κι εγώ - έχουμε ανθρώπους εκεί που μας ξέρουν από κούνια και πλέον μπορώ να βλέπω τα παιδιά να μεγαλώνουν όχι μόνο τα δικά μου.

Παιδιά που συνδέονται με έναν τόσο άναρχο και δικό τους τρόπο, πολλών και διαφόρων ηλικιών. Αν λοιπόν το να παρατηρείς τα παιδιά προσχολικής ηλικίας φανερώνει μια δημιουργικότητα και ανεμελιά, η εφηβεία αποκαλύπτει το πάθος και την σπίθα που οι ενήλικες ξεχνάμε καθώς μεγαλώνουμε.

Πολλοί γονείς ακούω κατηγούν τους/τις σημερινούς/ες εφήβους/ες. Εγώ φέτος είδα αυτήν την ενέργειά τους να κατακλύζει το χώρο και τους ενήλικες να αμύνονται σπασμωδικά τόσο στην ενέργεια όσο και σε αυτή την ορμή που έχει η νιότη. Πόσο δύσκολο είναι να συναντήσεις και να συνοδεύσεις έναν κορίτσι 14 ετών που ερωτεύτηκε και πληγώθηκε; Πόσο δύσκολο να συνοδεύσεις στην ορμή έναν νέο 16 ετών που ερωτεύτηκε και θέλει να κατακτήσει τον κόσμο;

Αν μας φαίνεται ανούσιο και χαζό να κλαίει το παιδί μας 4 ετών επειδή το ποτήρι που βάλαμε νερό δεν έχει μπλε ελέφαντες, έτσι ανούσιος και ανόητος θα μας φανεί αυτός ο πρώτος έρωτας. Σαν όλη μου η γονεική εμπειρία με προπονεί για την ημέρα που θα ερωτευθούν και θα πονέσουν!

Και ανάποδα: Είναι πραγματικός ο πόνος, η οργή, το ξέσπασμα για το ποτήρι και για τον έρωτα. Αυτό το συναίσθημα που κατακλύζει, που κόβει την ανάσα, που οι τοίχοι δεν τον χωράνε, που θέλει να είναι στον ανοιχτό ορίζοντα, που ψάχνει να βγει έξω...

Ζήλεψα φέτος αυτόν τον έρωτα. Τον νεανικό, τον πλατωνικό...ζήλεψα αυτή τη νιότη, με το πάθος και την ορμή. Πολλοί μου λένε πόσο έντονη και παθιασμένη γίνομαι όταν μιλάω και σκέφτομαι πως είναι το μοναδικό μου στοιχείο που έχει κάτι από νιότη κόντρα σε όλα τα άλλα που ωριμάζουν και γερνάνε.

Μακάρι να μπορούμε οι γονείς να χαιρόμαστε στα παιδιά μας αυτές τις στιγμές. Να δίνουμε χώρο με σεβασμό σε όσα αισθάνονται ... τα τόσο αληθινά...χωρίς :

"Tα ξέρω, τα έχω ζήσει...".

Δεν ξέρουμε. Όσα ζουν τα παιδιά μας όσο κι αν μοιάζουν είναι των παιδιών μας. Είναι άλλα και διαφορετικά. Δεν ξέρουμε τίποτα. Αντίθετα, έχουμε την απεριόριστη τύχη οι εμπειρίες των παιδιών μας να μας θυμίσουν τα δικά μας.

Μπορούμε όμως να μάθουμε. Μπορούμε να ρωτήσουμε τα παιδιά μας, να προσπαθήσουμε να τα νιώσουμε. Να μάθουμε όχι για να ξέρουμε αλλά για να τα συνοδεύσουμε σε όσα αισθάνονται, για να είμαστε δίπλα τους στον πόνο, στη χαρά, στον έρωτα και στην απογοήτευση.

Ξεκινώντας τη σεζόν μετά τις διακοπές, εύχομαι φέτος να είναι για εμάς η στιγμή που θα προσπαθήσουμε να συνοδεύσουμε με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά μας...για να κάνουμε ένα ακόμη βήμα στη σχέση μας μαζί τους!

Address

Pylaía
55535

Telephone

+306942292749

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Dimitra Gounari - Parent Coach / Υποστήριξη και ενδυνάμωση γονέων posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Dimitra Gounari - Parent Coach / Υποστήριξη και ενδυνάμωση γονέων:

Shortcuts

Share

Category