Dimitra Gounari - Parent Coach / Υποστήριξη και ενδυνάμωση γονέων

18/06/2026

Όταν με βρίσκουν γονείς που προσπαθούν ήδη πολύ, έχουν ασχοληθεί με ζήλο, έχουν διαβάσει, είναι ίσως σε ψυχοθεραπεία, αισθάνομαι κάποιες φορές κι εγώ μια πίεση. Σαν να χρειάζεται να αποδείξω κι εγώ κάτι. Το καταλαβαίνω γρήγορα και ξανασυναντιέμαι μαζί τους και αυτό είναι τόσο κρίσιμο για την ιδια τη διαδικασία.

Αυτή η μαμά που μοιράζεται τόσο γενναιόδωρα αυτά τα λόγια υπήρχαν φορές που βοήθησε κι εμένα χωρίς να το ξέρει: Να εμπιστευτώ περισσότερο τη σχέση μας και την σχέση της με την κόρη της. Και αυτό ήταν αρκετό να ξεκλειδώσει όσα ξέρει και να ξεκουραστεί η ίδια σε αυτή την εμπιστοσύνη και να ξεκουράσει και την κόρη της!

Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για τη ζεστασιά σου! Θα μου λείψεις!

Μετά την ολοκλήρωση της συνεργασίας μας, τι πιστεύετε ότι έχετε πετύχει;

«Σχέση με την κόρη μου. Δώρο πολύτιμο και ανεκτίμητο. Γενικά μια πιο ξεκάθαρη ματιά αυτών που έβλεπα αλλά δεν αντιλαμβανόμουν. Τη δυνατότητα να κάνω ένα βήμα πίσω και να μην θεωρώ τίποτα αυτονόητο αλλά να βλέπω πίσω από τη συμπεριφορά την ανάγκη. Βελτίωση στις αδελφικές σχέσεις. Ότι και να πω θα είναι λίγο. Έκανα τον πυροσβέστη χωρίς να το καταλαβαίνω και έκανα τα πράγματα χειρότερα. Έμαθα να 'μπαίνω΄ εκεί που χρειάζεται ή όταν με ζητάνε.»

17/06/2026

Ακολουθούν συνδυαστικές σκέψεις:

Μου έγραψε μία μητέρα: "Επίσης πρέπει να πω ότι πολλές φορές κατά τη διαδικασία έχω νιώσει μια βαθιά ανακούφιση, ικανοποιηση και υποστήριξη επειδη δινεις στη γονεϊκότητα και την εμφυλη διάστασή της!"

Αυτή η έμφυλη διάσταση αφορά στην άνιση κατανομή των ευθυνών φροντίδας και τελικά στον τρόπο που στερεοτυπικά και ασυνείδητα πολλές φορές αναπαράγουμε όλοι/ες μας το ρόλο της μητέρας και του πατέρα. Και αυτό το στοιχείο "της έμφυλης διάστασης" με έχει βοηθήσει να υποστηρίξω κατάλληλα και άντρες και γυναίκες ή τουλάχιστον έτσι νιώθω.

Αυτό δεν το είχα πάντα. Καλλιεργήθηκε και εξελίσσεται τα τελευταία 5 χρόνια με την αλληλεπίδρασή μου με γυναίκες και άντρες που ασχολούνται ενεργά με τέτοια ζητήματα. Και υπάρχει και μία πολύ συγκεκριμένη αγκαλιά που δέχτηκα και μπήκα και αφορά στον οργανισμό WHEN.org.gr!

Και αυτή η σχέση μεταξύ άλλων οδήγησε στο να συντονίζω την κοινότητα του WHEN στην Θεσσαλονίκη, το WHEN Thess Community μαζί με την Elena Bliamis και την Φωτεινή Πιπινά. Σε αυτή την κοινότητα δεν μιλάμε για τη γονεικότητα.
Ενδυναμώνουμε η μία την άλλη, μοιραζόμαστε προβληματισμούς, προσκαλούμε ανθρώπους να μας μιλήσουν και υποστηρίζουμε τα επαγγελματικά μας όνειρα.

Σήμερα λοιπόν στη μηνιαία συνάντησή μας θα συζητήσουμε για τις έμφυλες διακρίσεις υπό το πρίσμα της αναπηρίας και θα έχουμε την χαρά να είναι μαζί μας ο οργανισμόc ΚοινΣΕπ ένταξης! Που αλλού φυσικά...στον φιλόξενο χώρο του Law To Impact!

Όσοι/ες δεν γνωρίζουν την κοινότητά μας είναι μια καλή ευκαιρία να έρθουν σήμερα για να μας γνωρίσουν!

12/06/2026

Τελευταία μέρα λοιπόν της σχολικής χρονιάς. Για άλλους γονείς ήταν χρονιά ανέμελη, για άλλους δύσκολη, για άλλους απλά μία ακόμη χρονιά.

Βλέπω στα social αποφοιτήσεις, συγκίνηση, φωτογραφίες μέσα σε αυλές. Τα σχολεία είναι πολύ σημαντικά για τα παιδιά μας και για τα Παιδιά μας - με Π κεφάλαιο. Το δεύτερο Παιδιά, ίσως είναι πιο κρίσιμο, και αφορά τις γενιές που έρχονται και όσα αυτές φέρουν. Αφορά τα παιδιά όλου του κόσμου που πολλές φορές τα ξεχνάμε κοιτώντας μυωπικά μόνο το δικό μας παιδί. Λες και θα ζήσει μόνο του σε αυτό τον κόσμο.

Το σχολείο λοιπόν υπηρετεί τα Παιδιά. Δεν το κάνει πάντα όσο πετυχημένα θα μπορούσε. Πρώτη εγώ σχολιάζω συμπεριφορές δασκάλων που έρχονται από το παρελθόν και που δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα. Την ίδια στιγμή υπάρχουν άνθρωποι σπουδαίοι, προσπάθειες πολύτιμες, μεράκι, ζήλος και καλή πρόθεση. Όπως παντού, έτσι και στο σχολείο όλα είναι μαζί μπλεγμένα.

Επίσης το σχολείο, αυτό που υποστηρίζει τα Παιδιά και που σήμερα θα το επισκεφθούμε τελευταία φορά για φέτος, είναι παρατημένο από το κράτος. Αστείες υποδομές, προυπολογισμοί της πλάκας, ελλείψεις σε εξοπλισμό και προσωπικό και το καταπληκτικό: στοιβαγμένα 25 παιδιά 4 - 6 ετών με μία δασκάλα.

Επίσης είναι οι χώροι που οι αιρετοί απαιτούν καλά λόγια και κολακείες όταν δίνουν ψίχουλα ή βάφουν απλάτις αίθουσες. Πράγματα αυτονόητα αλλά στη χώρα μας χρειάζεται αγώνα για να τα κατακτήσεις.

Και δίπλα σε αυτό παρατηρώ πυροδοτημένους γονείς έτοιμοι/ες για τσακωμούς, φωνές, απειλές απέναντι σε δασκάλους/ες. Και αυτό είναι κάτι που το παρατηρούμε διάφοροι/ες που συσχετιζόμαστε με κάποιο τρόπο με γονείς και εκπαιδευτικούς.

Η ζωή μας έχει δυσκολέψει πολύ και νομίζω - όσο απογοητευτικό και να ακούγεται - θα δυσκολέψει κι άλλο. Χρειαζόμαστε πολύ να έχουμε το σχολείο σύμμαχο και το σχολείο να έχει εμάς κοντά του. Και αυτό όσο κλισέ και να ακούγεται άλλο τόσο ουσιαστικό είναι στην καθημερινότητά μας. Δεν παλεύουμε με κανέναν εκεί έξω να αποδείξουμε κάτι για εμάς. Όλοι/ες έχουμε ένα κοινό όραμα: Μια καλύτερη ζωή για τα Παιδιά μας ώστε να ζήσει και το παιδί μας καλύτερα...

Τέτοιες κοιτίδες συμπαράστασης του σχολείου είναι οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων οι οποίοι κάνουν προσπάθειες και ασχολούνται με προσωπικό κόστος και διάθεση!

Ευχαριστώ θερμά όσους με κάλεσαν και κουβεντιάσαμε από κοντά και αυτή τη σχολική χρονιά! Θα βρίσκομαι πάντα δίπλα στο δημόσιο σχολείο για τους γονείς που θέλουν να προσπαθήσουμε και για τα Παιδιά που περιμένουν τη δική μας προσπάθεια...γιατί τα παιδιά πάντα μας περιμένουν!

Και εννοείται από τη νέα σχολική χρονιά θα βρίσκομαι εδώ για εσάς!

10/06/2026

Ο μήνας Ιούνιος με παιδιά σε σχολείο είναι μήνας γιορτών. Κλεισίματα, εκδηλώσεις, ανοίγματα, αποτελέσματα...γιορτές! Γονείς που γιορτάζουν, κανονίζουν, ετοιμάζουν, οργανώνουν.

Λέω γονείς γιατί δεν νομίζω αυτό συμβαίνει για τα παιδιά αλλά με αφορμή αυτά. Τα παιδιά, ιδίως μέχρι την εφηβεία, χαίρονται και γιορτάζουν με ένα λιγότερο εθιμοτυπικό, πιο αυθεντικό και χωρίς οργάνωση τρόπο. Μιλάω για αυτή την εσωτερική γιορτή ή καλύτερα για το εσωτερικό συναίσθημα της ολοκλήρωσης, του προχωρήματος που μπορεί να έχει ικανοποίηση και χαρά αλλά και δυσφορία ή στρες.

Τι σημαίνουν όλα αυτά που οργανώνουμε και εφευρίσκουμε και όσο πιο πολλά τόσο καλύτερα με έναν πολύ ενήλικο τρόπο; Αποφοιτήσεις Δημοτικού με dj και κοκτέιλ πάρτυ, σε χώρους δεξιώσεων, γιορτές κόντρα γιορτές, επιδείξεις σε μεγάλα θέατρα, επιδείξεις σε μεγάλα στάδια.

Προφανώς όλα αυτά για εμάς τελικά και όχι για τα παιδιά. Για εμάς συμβαίνουν όλα. Και αυτό είναι μια χαρά, απλά εμένα μου προκάλεσε τις τελευταίες μέρες μία θλίψη. Μια θλίψη για τη δική μας ανάγκη να γιορτάσουμε που ίσως δεν μπορεί να βρει τρόπο να εκφραστεί χωρίς την ασφάλεια / πρόσχημα των παιδιών. Και αυτό είναι άδικο για εμάς αλλά και για τα παιδιά. Σαν να ζούμε μια αντιστρόφως ανάλογη κατάσταση της εσωτερικής μας διάθεσης. Όσο πιο μόνοι τόσο πιο πολλές γιορτές (ή τελικά η ανάγκη να βρεθούμε στο μαζί;;; )
Είναι πολύ όμορφο να γιορτάζεις και να χαίρεσαι, τελικά να συνδέεσαι με άλλους ανθρώπους. Αν είναι να γίνει έτσι...ας γίνει!

Μπορούμε να φτιάξουμε πολλές γιορτές για εμάς και τα παιδιά μας. Ας δίνουμε και λίγο φως μέρες που είναι και στις εσωτερικές μας γιορτές. Ας ρωτήσουμε πως αισθάνεται, αν θέλει να συμμετέχει, πως θέλει να αποχαιρετίσει μέσα του αυτό που φεύγει, πως θέλει να κλείσει έναν κύκλο με τον δικό του τρόπο ή να μην κλείσει ποτέ, ποια ανάμνηση κρατάει ή ποια ανάμνηση αφήνει;

Και σκέφτομαι στίχους από Διάφανα Κρίνα: κάπου θα υπάρχουν άγγελοι, κάπου θα κρύβονται στη γη / κάποτε ήσαν άνθρωποι, ήσανε φίλοι και γνωστοί, Σε μια ανυπόφορη γιορτή, κάτω από δυνατή βροχή.

08/06/2026

Τελειώνοντας μια αποκαλυπτική και δύσβατη συνεδρία με ένα ζευγάρι γονιών, η μητέρα μου λέει:

- Θέλω να πάω να την αγκαλιάσω...

Από εκείνη τη στιγμή σκέφτομαι ακόμα αυτό που αισθάνθηκε. Το ξέρω αυτό το συναίσθημα. Που καταλαβαίνεις τι κάνεις. Που νιώθεις την λαχτάρα να αγγίξεις και να αγκαλιάσεις το πλάσμα που φροντίζεις αλλά αρκετές φορές, άθελά σου, πληγώνεις.
Αυτές οι σκέψεις με έκαναν να θυμηθώ ένα πατέρα που είχα γνωρίσει πριν έξι χρόνια. Σε μια συνεδρία μας όπου του πρότεινα να παρατηρήσει τον εαυτό του στον τρόπο που πλησιάζει τα παιδιά του, μου είχε πει κλαίγοντας:

- Χθες είδα το γιο μου να διαβάζει. Στάθηκα στην μισάνοιχτη πόρτα και τον κοιτούσα. Ήθελα να πάω...αλλά δεν μπορούσα.
Να πηγαίνουμε...ας πηγαίνουμε...! Να μην σταματάμε στις πόρτες, στις δυσκολίες, στην ντροπή...

Να πηγαίνουμε στα παιδιά μας. Εμείς προς αυτά!

Τίποτα δεν μπορεί να μπει ανάμεσα σε εμάς και αυτά...τίποτα δεν μας κλείνει το δρόμο παρά μόνο εμείς. Να πηγαίνουμε!

03/06/2026

"Σε βλέπω να κουβαλάς την τσάντα σου καθώς φεύγεις και προσπαθώ να σταματήσω το χρόνο. Προσπαθώ να σκεφτώ πως περνάνε οι στιγμές τόσο γρήγορα και πάλι τελείωσε μια ακόμη σχολική χρονιά. Ψηλώνεις και βαραίνει και η τσάντα. Σκέφτομαι την πλατούλα σου. Τι βάρος κουβαλάς κάθε μέρα! Πόσο έχω προβληματιστεί για αυτό το βάρος που σηκώνεις, γι’ αυτό σου προτείνω και τη τσάντα με ροδάκια…

Το ξέρω ότι μεγαλώνεις και οι τσάντες με ροδάκια δεν είναι για μεγάλα παιδιά … Αλλά νομίζω ότι όσο και να μεγαλώνεις πάντα θα σκέφτομαι αυτό το βάρος. Σήμερα έχεις Ιστορία και σου αρέσει πολύ. Ναι το ξέρω, μου το έχεις ξαναπεί ότι το βιβλίο της Ιστορίας αν και το μεγαλύτερο είναι το πιο ελαφρύ. Σχετικό μέγεθος τελικά το βάρος στην πλάτη …

Και μετά σκέφτομαι τη δική μου πλάτη … Σηκώνω κι εγώ βάρη και δεν μου αρέσει, όπως μάλλον ούτε εσένα. Θα ήθελα πολύ να μην κουβαλάω κάτι στην πλάτη μου. Έτσι θα σε αγκάλιαζα πιο συχνά, θα παίζαμε πιο πολύ, θα διασκεδάζαμε αληθινά
Σκέφτομαι να ψάξω κάτι με ροδάκια κι εγώ να με ανακουφίσει.
Όταν δεν κουβαλάμε κάτι στην πλάτη μας και οι δύο είμαστε πολύ ξέγνοιαστοι…Κάποια μέρα, σκέφτομαι να πετάξω αυτά που κουβαλάω όπως κάνεις εσύ όταν επιστρέφεις από το σχολείο … Ωραία θα ήταν!

Όσο το σκέφτομαι, νομίζω ότι χρειάζεται να ενδυναμώσουμε τις πλάτες μας. Να τις ξεκουράζουμε, να τις γυμνάζουμε και να τις φροντίζουμε. Σήμερα το βράδυ θα σε χαϊδέψω στην πλατούλα σου και θα ξεκουράσω τη δική μου.

Ελπίζω τώρα το καλοκαίρι να κάνουμε καλή δουλειά και οι δύο … είναι ευκαιρία … !"

Έτσι ξεκίνησαν τα ...και αλλάξαν οι τσάντες, και γυμναστήκαν οι πλάτες και συνεχίζουν να σηκώνουν βάρος αλλά απολαμβάνουν και την ξεκούραση!

25/05/2026

Τα παιδιά μας ως πεδία κατάκτησης.

Νομίζω πως δεν υπάρχει πιο αντιφατική έννοια από αυτό το σπαρακτικό, στοργικό και την ίδια στιγμή κτητικό "παιδί μου".

Και πως να μην είναι αντιφατικό; Πως μπορείς να έχεις την ευθύνη για ένα πλάσμα που τα πρώτα χρόνια εξαρτάται απολύτως από σένα και σταδιακά να πρέπει να αποδεχτείς αυτή την νοητή ή πρακτική απομάκρυνση;

Πως γίνεται να αγαπάς για μια ζωή ένα πλάσμα και να μαθαίνεις μαζί με αυτό διαφορετικές ποιότητες αλληλεπίδρασης και συνύπαρξης; Να αλλάζεις και για το παιδί, να γίνεσαι καλύτερος και για το παιδί, να δημιουργείς και για το παιδί και στο τέλος το παιδί να απελευθερώνει μια δική του δυναμική διακριτή και ίσως εντελώς αντίθετη με τα δικά σου χνάρια;

Πολλές φορές σκέφτομαι πως δεν αντέχουμε να σκεφτούμε τα παιδιά μας ξέχωρα απο εμάς με τίποτα. Ακόμα κι αν τα τελευταία χρόνια γράφονται και διαβάζουμε πολλά για αυτή την ελευθερία, παρατηρώ κι από μένα την ίδια μια άλλη κίνηση να τα κατακτήσουμε τα παιδιά, να τα κερδίσουμε πάλι για να τα έχουμε δικά μας.

Αν δηλαδή παλιότερα ήταν αυτονόητο πως μας ανήκουν σαν να είναι κτήματά μας, πλέον αφήνουμε μια ελευθερία για να τα επανακατακτήσουμε έμμεσα. Με ωραίους τρόπους, δημοκρατία, έμπνευση και παροχές...

Πόσο δύσκολο είναι να σεβαστούμε τις ζωές τους και το μυστήριο που κρύβουν αυτές ... ιδίως όταν δεν μας μοιάζουν, όταν επιλέγουν τα δικά τους; Πόσο αποδοχή και αγάπη στην πράξη έχει αυτό...

"....Στ΄αλήθεια δεν ξέρω τίποτα για τη ζωή των παιδιών μου, αλλά τα αγαπώ ακριβώς για αυτό. Πάντα στην πόρτα να τα περιμένω χωρίς ποτέ να τους ζητώ να επιστρέψουν. Κοντά τους όχι γιατί τα καταλαβαίνω, αλλά γιατί εκτιμώ το μυστικό τους."

Οι άνθρωποι δεν κατακτιούνται γιατί δεν είναι ύλη. Οι άνθρωποι υποδουλώνονται, χάνουν την αυτονομία τους, ντρέπονται για τον εαυτό τους, χάνονται και μαζί χάνουν τον αληθινό τους εαυτό. Γιατί χωρίς να το καταλαβαίνουμε προσπαθούμε τα παιδιά μας να αισθάνονται όλα τα παραπάνω...και ορισμένες φορές προσπαθούμε και πολύ!

21/05/2026

Ορισμένες φορές το να ακολουθείς το ρυθμό του παιδιού σημαίνει να χρειάζεται να του βάλεις με σεβασμό μία πρόκληση. Συναντάω γονείς που προσπαθώντας να ακολουθούν το παιδί και να κάνουνε πίσω, αγνοούν την ετοιμότητά του για τα επόμενα βήματα.

Τις περισσότερες φορές μπορεί πράγματι τα παιδιά να περνάνε σε επόμενα στάδια όταν νιώσουν έτοιμα, σαν μια φυσική και αβίαστη διαδικασία. Και όντως, ειναι συχνό το φαινόμενο οι δικές μας προσδοκίες και η βιασύνη μας να μπλοκάρει τα παιδιά. Αυτό όμως που θέλω να φωτίσω είναι ότι μπορεί να συμβαίνει και το αντίθετο!

Φανταστείτε ένα έμψυχο μικρό αντικείμενο, το οποίο βρίσκεται πάνω σε ένα ελατήριο. Θέλει πολύ να πετάξει. Να φτάσει μακρυά σε έναν απέναντι χώρο ο οποίος βρίσκεται πιο ψηλά από το σημείο που είναι. Είναι έτοιμο συναισθηματικά, ψυχικά, νοητικά... και προσπαθεί με το δικό του βάρος να δημιουργήσει την ταλάντωση εκείνη που θα το πάει απέναντι. Αυτό που μετράει για αυτή την ταλάντωση είναι μόνο το βάρος. Εϊναι μόνο ένας παράγοντας ο οποίος αν δεν καλύπτεται (το βάρος είναι μικρό) θα το κρατήσει εκεί και θα καθυστερήσει να κάνει το επόμενο βήμα.

Είναι η στιγμή που ως γονείς, κατά την προσωπική μου άποψη, χρειάζεται να υποστηρίξουμε αυτή την ταλάντωση με αυτή την μικρή ώθηση!

Αυτή η ώθηση είναι πολύ κρίσιμη για τα παιδιά. Να μην γίνεται βιαστικά, πιεστικά και άγαρμπα. Να γίνεται όταν οι συνθήκες είναι απολύτως ώριμες και αισθανόμαστε ότι το χρειάζεται το ίδιο το παιδί και όχι εμείς.

Δεν είναι εύκολο να διακρίνουμε το πότε είναι η στιγμή της ώθησης. Αλλά είναι βοηθητικό να σκεφτόμαστε ότι χρειάζονται και ώθηση μαζί με την αποδοχή. Και η πιο σημαντική ώθηση είναι η εσωτερική ενδυνάμωση, η έμπνευση.

Μπορούμε να βάλουμε δύναμη και το δικό μας βάρος στο ελατήριο ή να υποστηρίξουμε το αντικείμενο να αυξήσει το βάρος του. Να δώσουμε έμπνευση στο εσωτερικό κίνητρο του παιδιού να κάνει ότι χρειάζεται για να κάνει το βήμα που επιθυμεί.

Και αυτή είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση του γονιού. Να μπορούμε να διακρίνουμε αυτές τις διαφορετικές ποιότητες, παρατηρώντας σε βάθος το παιδί και διατηρώντας αυτή τη σχέση που θα κάνει ευκολότερη την ανταπόκριση στις ανάγκες του παιδιού.

Μπορεί να είναι σημαντική η ανάγκη να πετάξει απέναντι ... και να κρύβεται πίσω από τον φόβο της πρόκλησης. Είμαστε εκεί για να δείξουμε ότι μπορεί να συμβεί...!

19/05/2026

Τις τελευταίες μέρες έπιανα τον εαυτό μου να θέλει να επικοινωνήσει κάτι μαζί σας, αλλά δεν μπορούσε! Τελικά βρήκα κάτι λέξεις...αλλά κυριώς σας στέλνω μια ζεστή αγκαλιά!

Τις τελευταίες μέρες πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να επικοινωνήσει κάτι με τους γονείς αλλά να δυσκολεύομαι να βρω τις λέξεις. Σκέφτομαι πως ίσως αυτή η - πρωτό

18/05/2026

Η παρακάτω ιστορία συνέβη στα παιδιά μου πριν 4 χρόνια. Και από τότε μου έχουν χαρίσει αμέτρητες τέτοιες στιγμές και άλλες τόσες συγκρούσεις και τσακωμούς. Τα λάθη μου αυξάνονται μαζί με τις στιγμές συνειδητοποίησης. Όλα μαζί...

Είχε η κόρη μου (2 ετών) μία δύσκολη στιγμή, επιμένοντας να παίξει με ένα ψαλίδι στην κουζίνα και με εμένα που προσπαθούσα (όχι ιδιαίτερα αποτελεσματικά) να παραμείνω ήρεμη στο πείσμα της.

Έκλαιγε με ένταση, ώσπου έπεσε μπρούμυτα .... και έκλαιγε ακόμα πιο έντονα. Ο γιος μου, έξι χρόνια μεγαλύτερος, έπαιζε αμέριμνος δίπλα. Είχα κάτσει οκλαδόν μπροστά της και της έλεγα κάτι λογικά ακατάληπτα, κάτι τύπου εξηγήσεις για το ψαλίδι... (δεν γίνεται, είναι επικίνδυνο κτλ.)

και ξαφνικά νιώθω τον αδερφό της να με ακουμπάει:

- Μαμά, άστ'το σε μένα!
Πέφτει κάτω, ψάχνοντας τα μάτια της και της λέει:
- Πελαγίτσα μου, θέλεις το ψαλίδι....πόσο σε νιώθω....
Αυτή σηκώνεται και πέφτει πάνω στην αγκαλιά του σπαράζοντας. Την αφήνει όσο χρειάζεται και σε λίγο που ακούει την ανάσα της πιο αργή, της λέει χαμηλόφωνα:

- Θέλεις τώρα να πάμε να κόψουμε χαρτιά με τα χέρια μας;
Κάνω πολλά λάθη, κάθε μέρα. Έκανα πολλά λάθη με το γιο μου τα πρώτα χρόνια, όταν είχε κι εκείνος ξεσπάσματα και έδειχνε τον ισχυρό του χαρακτήρα. Υπάρχουν όμως στιγμές που βλέπω πως μερικά πράγματα πήγαν καλά, παρά τις δοκιμές και τις ακροβασίες.

Πολλοί γονείς με ρωτάνε: Πω, πω το έχω κάνει αυτό; (κάτι που θεωρούμε μη κατάλληλο), πόσο έχει επηρρρέασει;

Δεν ζυγίζονται (δυστυχώς) οι ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις. Δεν ξέρουμε πόσο, τι και πως... Η μόνη βεβαιότητα είναι η
αλληλεπίδρασή μας μαζί τους, ζωντανή μπροστά μας με τα λάθη και τις αστοχίες και τις πολύ όμορφες στιγμές.

Αφού ο γιος μου σηκώθηκε με την αδερφή του και ξεκίνησαν να παίζουν, ένιωσα πολύ περήφανη. Και την ίδια στιγμή αναρωτήθηκα:

- Μήπως όμως του μεταφέρω την ευθύνη να υποστηρίζει συναισθηματικά την αδερφή του και να βοηθάει εμένα και την αδυναμία μου να το κάνω εγώ;

Εκεί λοιπόν κατάλαβα ότι δεν έχει τελειωμό όλο αυτό το κυνήγι και πήρα μια βαθιά ανάσα. Πήγα μαζί τους και κάναμε μια ομαδική αγκαλιά.

Τέτοια ομαδική αγκαλιά σας στέλνω!



#φράσειςγονέωνμπερδεύουσιτέκνα