26/09/2026
ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΜΗ.
Υπάρχουν αποφάσεις που οφείλουμε να σεβόμαστε ως πολίτες.
Υπάρχουν όμως και αποφάσεις που, ως οικογένεια δύο ανθρώπων που δολοφονήθηκαν, έχουμε το δικαίωμα να μην μπορούμε να αποδεχθούμε ως δίκαιες.
Σήμερα αισθανόμαστε Οργή.
Απογοήτευση. Πίκρα.
Γιατί πίσω από τις νομικές διατυπώσεις, τα ελαφρυντικά και τους αριθμούς των ποινών, οι ισόβιες ποινές μετατράπηκαν σε πρόσκαιρες καθείρξεις.
Αποφάσεις, καταδίκες, ποινές, ισόβια...
Και ύστερα ακούσαμε τη λέξη «ελαφρυντικό».
Δεν αμφισβητούμε ότι ο νόμος προβλέπει ελαφρυντικές περιστάσεις.
Αναρωτιόμαστε όμως τι είναι αυτό που, στη συγκεκριμένη υπόθεση, δικαιολογεί μια τόσο σημαντικά επιεικέστερη ποινική μεταχείριση, ώστε οι αποφάσεις ενοχής των κατηγορουμένων και των τριών δικαστηρίων, με ισόβιες καταδίκες, να μετατρέπονται τελικά σε ποινές 18 ετών.
Είναι η «καλή διαγωγή» κατά τη διάρκεια της κράτησης μετά τις πράξεις;
Είναι η παρακολούθηση μαθημάτων;
Είναι η συμμόρφωση με τους κανόνες ενός σωφρονιστικού καταστήματος;
Και πού αποτυπώνεται η ουσιαστική μεταστροφή και η πραγματική επίγνωση των συνεπειών των πράξεών τους;
Πώς να πιστέψουμε στη διαδικασία όταν είχαν πολλές ευκαιρίες να μιλήσουν με ειλικρινή μετάνοια, αλλά τόσα χρόνια μετά επέλεξαν τη σιωπή;
Όταν υπάρχουν δύο άνθρωποι που δεν θα επιστρέψουν ποτέ στα σπίτια τους.
Στον Λουκά και στον Θέμη δεν θα δοθεί δεύτερη ευκαιρία.
Δεν θα έχουν χρόνια μπροστά τους με τις οικογένειές τους, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, να εργαστούν, να ζήσουν, να γεράσουν.
Ωστόσο, υπάρχουν οι ιατροδικαστικές εκθέσεις. Υπάρχουν οι βαλλιστικές εξετάσεις.
Υπάρχουν οι καταθέσεις και τα στοιχεία της δικογραφίας.
Υπάρχουν οι συνθήκες και τα τραύματα που μαρτυρούν τον ειδεχθή τρόπο με τον οποίο τους αφαιρέθηκε η ζωή.
Τα πραγματικά περιστατικά δεν αλλάζουν επειδή περνούν τα χρόνια.
Και υπάρχει κάτι ακόμη που δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε καμία δικαστική απόφαση:
Ο Λουκάς και ο Θέμης δεν βρίσκονται σήμερα εδώ για να μιλήσουν.
Δεν μπορούν να διηγηθούν τις δικές τους τελευταίες στιγμές.
Γι’ αυτό υπάρχουμε εμείς.
Ως οικογένεια δηλώνουμε ότι δεν συμφωνούμε με την αναγνώριση του ελαφρυντικού και με όσα κρίθηκαν. Θα εξαντλήσουμε, με τους νόμιμους και θεσμικούς τρόπους, κάθε δυνατότητα που μας παρέχει η Δικαιοσύνη.
Ο αγώνας μας δεν ξεκίνησε σήμερα. Τον δίνουμε εδώ και 7 χρόνια και θα συνεχιστεί.
Όχι από εκδίκηση. Όχι από μίσος.
Αλλά γιατί η μνήμη των δύο νεκρών ανθρώπων μας αξίζει την ίδια φωνή που έχουν όσοι βρίσκονται σήμερα εδώ.
Και κυρίως για τα παιδιά μας.
Για τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα σε αυτή την απώλεια και που σήμερα μας κοιτούν προσπαθώντας να καταλάβουν τι σημαίνουν οι λέξεις Νόμος, Κράτος και Δικαιοσύνη.
Σε αυτά τα παιδιά δεν θέλουμε να διδάξουμε ότι, όταν απογοητευόμαστε από έναν θεσμό, παύουμε να πιστεύουμε σε αυτόν.
Θέλουμε να τους διδάξουμε κάτι δυσκολότερο:
Να επιμένουν.
Να αναζητούν την αλήθεια.
Να χρησιμοποιούν κάθε νόμιμο μέσο.
Να μην επιτρέπουν στη σιωπή να γίνει λήθη.
Η Δικαιοσύνη δεν είναι εκδίκηση.
Η μνήμη δεν είναι μίσος.
Και η επιμονή μιας οικογένειας να ζητά δικαιοσύνη δεν είναι εμμονή.
Είναι χρέος απέναντι στους ανθρώπους της.
Έχουμε ακόμη πίστη. Έχουμε ακόμη ελπίδα. Και όσο υπάρχουν νόμιμοι δρόμοι, θα τους ακολουθήσουμε.
"Η μνήμη τους δεν έχει ελαφρυντικά.
Η απουσία τους δεν μειώνεται με τα χρόνια."
Για τον Λουκά.
Για τον Θέμη.
Για την αλήθεια τους.
Για τη μνήμη τους.
Για τις ψυχές τους.
Γιατί εκείνοι δεν μπορούν πια να μιλήσουν.
Δεν ξεχνάμε.
Δεν σιωπούμε.
Συνεχίζουμε.
«Η αλήθεια δεν αλλάζει ανάλογα με το ποιος την αφηγείται.»
Οικογένεια Χριστοδούλου
25/09/2026
«Δίκη σε δεύτερο βαθμό ενώπιον του Εφετείου».
